Tijd van bezinning - nu

[Alinde]

Ik woon op mezelf hoor!

Het lastige is soms dat zowel mijn ouders als mijn vriend onbewust aan mij trekken als ik alleen thuis ben. Bang dat het niet goed gaat en/of ik terug val. Ik vind het juist lekker om alleen thuis te zijn en een beetje te rommelen.
Ben nu bijv met mijn voorraadkast bezig, heb veel aardappelen liggen en die ga ik schillen en een grote pan maken met stamppot. Dat soort dingen. Later op de ochtend afspraak Brijder.

Die angst zal er nog wel een tijdje in blijven zitten bij mijn omgeving. 10 jaar geleden maakte niemand zich druk als ik een paar dagen alleen wilde rommelen maar helaas.... hoe de dingen gelopen zijn maken ze zich snel zorgen.

 

[annihilation]

Ruzie met vriend.

Misverstand geloof ik over hoe je kerst viert. Ik heb niet veel met kerstavond.... kijk zeker nooit naar dat stomme All You Need is Love, ik heb er zelfs een hekel aan. Ben wel vaak naar de kerk geweest kerstavond maar anders is het vooral thuis voorbereiden. Want mijn kerst is eerste en tweede kerstdag en dat zit altijd vol verplichtingen.
Ik ben verkouden, hees en heb slechte nachten gehad afgelopen tijd. Dus ik dacht, ff alle was wegwerken, stem sparen vandaag en vroeg naar bed. En vooral niemand wakker hoesten, niesen en spoken die al dagen chagrijnig is.

Nu is meneer boos dat ik m laat zitten kerstavond en dat hij zoals altijd alleen All You Need is Love moet kijken. Ik heb een hekel aan mensen voor wie kerst betekent ´all you need is love kijken´ ook al weet ik dat ik hele volksstammen beledig nu.

Ik mag altijd de kliniek bellen als het moeilijk is. In tegenstelling tot Brijder kun je tot in lengte van dagen de kliniek nog bellen. Voor trekmomenten of zomaar. Dat is goed om te weten.

Hij vindt dat ik onze relatie zie als een verplichting de laatste tijd. Dat klopt want als hij zo chagrijnig is ga ik niet voor mijn lol naar hem toe.

2 dagen per jaar even iets doen wat je zelf niet zo leuk vindt maar je partner wel is toch geen ramp?

noteer je deze dagen gewoon en herinner je hem er aar wanneer hij een keer geen zin heeft in iets. 😌

 

[_shikantaza]

Ik woon op mezelf hoor!

Het lastige is soms dat zowel mijn ouders als mijn vriend onbewust aan mij trekken als ik alleen thuis ben. Bang dat het niet goed gaat en/of ik terug val. Ik vind het juist lekker om alleen thuis te zijn en een beetje te rommelen.
Ben nu bijv met mijn voorraadkast bezig, heb veel aardappelen liggen en die ga ik schillen en een grote pan maken met stamppot. Dat soort dingen. Later op de ochtend afspraak Brijder.

Die angst zal er nog wel een tijdje in blijven zitten bij mijn omgeving. 10 jaar geleden maakte niemand zich druk als ik een paar dagen alleen wilde rommelen maar helaas.... hoe de dingen gelopen zijn maken ze zich snel zorgen.

Lekker toch! Blijf voor jezelf kiezen 😍

 

[Alinde]

2 dagen per jaar even iets doen wat je zelf niet zo leuk vindt maar je partner wel is toch geen ramp?

noteer je deze dagen gewoon en herinner je hem er aar wanneer hij een keer geen zin heeft in iets. 😌

Dank je. We hadden twee dingen 'van mij' en twee 'van hem'.
Daarom hoefde die kerstavond niet ook nog vol gepland van mij.

En ik vond dat de tennisclub er wel af kon omdat ik kerst meer voor familie vindt. En ik vind dat je ook kunt opsplitsen als de één bij activiteit nr 4 geen zin heeft en de ander wel.

Nouja het is geweest. En het houdt ook in dat ik even rustig aan moet doen na zulke dagen. Gisteren las ik het woord introvert, je hoort dat niet zo vaak meer maar ik ben gewoon een introvert. Ik heb het nodig om thuis op te laden, zonder geluiden om mij heen.
Ik denk juist dat ik dat soms te weinig gedaan heb en dat daar mijn instabiliteit en later ook verslaving vandaan gekomen is.

 

[Kordie]

Die angst zal er nog wel een tijdje in blijven zitten bij mijn omgeving. 10 jaar geleden maakte niemand zich druk als ik een paar dagen alleen wilde rommelen maar helaas.... hoe de dingen gelopen zijn maken ze zich snel zorgen.

Ja, het is ook logisch dat ze bezorgd zijn. Maar de verhalen hier mee lezende lijkt het ook dat je moeder overbezorgd is. Dat het in haar aard zit. Of wilt voor jou en de buitenwereld (en zichzelf) dat het goed gaat met hun dochter.

Ik denk juist dat ik dat soms te weinig gedaan heb en dat daar mijn instabiliteit en later ook verslaving vandaan gekomen is.

Ik heb dat recent geleerd op therapie.
Doe je te weinig dan kak je ook in en zoek of doe je als mens vaak iets uit verveling. Bijvoorbeeld drugs gebruik.

 

[Alinde]

Ja, het is ook logisch dat ze bezorgd zijn. Maar de verhalen hier mee lezende lijkt het ook dat je moeder overbezorgd is. Dat het in haar aard zit. Of wilt voor jou en de buitenwereld (en zichzelf) dat het goed gaat met hun dochter.




Ik heb dat recent geleerd op therapie.
Doe je te weinig dan kak je ook in en zoek of doe je als mens vaak iets uit verveling. Bijvoorbeeld drugs gebruik.

Dankjewel. Dan zie je hoe waardevol is dat mensen al langer lezen. Ik ben wel echt in zware crisis geweest in maart, maar dat houdt niet in dat ze altijd overal bezorgd over hoeven zijn. Ben toen op spoedeisende hulp beland met uitdroging (juist door het vele drinken) en ben ook wel vaak gevallen in die tijd.

Denk dat ze idd mijn hele leven al overbezorgd is. Het werd ook altijd een 'ding' of ik wel of niet naar school kon bij klachten. Soms wilde ik zelf juist wel. En dat vind ik nog steeds lastig, wanneer dingen moeten of wanneer je ze kunt afzeggen. Juist bij GGZ-gerelateerde dingen mag je best een keer overslaan als het je teveel is.

En nu lijken ze te willen dat ik zoveel mogelijk therapie volg. Ik ben wel voorstander van therapie maar je krijgt het moeilijk voor elkaar bij GGZ en ik hoef ook niet alle dagen van 9 tot 17 ermee vol te plannen.

In hun kringen gaat het meteen om wat iemand voor werk doet. Ook als ze moeders van vriendinnetjes van vroeger tegenkomt (het blijft een dorp), dan krijgt ze uitgebreid informatie dat Femke gepromoveerd is in de gynaecologie en Marijke meester in de rechten is geworden. Als we met het gezin bij elkaar zijn volgt ook van iedereen een update over werk. In vriend zijn familie zie ik dat helemaal niet. Dat is grappen maken en een spelletje doen. Toch heel anders. Ze stellen mij ook geen moeilijke vragen.

 

[Kordie]

In hun kringen gaat het meteen om wat iemand voor werk doet. Ook als ze moeders van vriendinnetjes van vroeger tegenkomt (het blijft een dorp), dan krijgt ze uitgebreid informatie dat Femke gepromoveerd is in de gynaecologie en Marijke meester in de rechten is geworden. Als we met het gezin bij elkaar zijn volgt ook van iedereen een update over werk.

Ik bedoel onderstaande vraag niet verkeerd:
Zou jij verslaving ten grondslag kunnen liggen aan dat je ouders al vanaf jonge leeftijd (onbewust) hebben gepusht om zo'n goed mogelijk baan te vinden / hoge punten halen op school etc? Kortom, de lat behoorlijk hoog hebben gelegd en nog leggen voor je?

 

[Alinde]

Dat zou kunnen Kordie.

En waar ik net ook aan moest denken, toen ik op kamers woonde was de reactie bij elke emotie 'kom maar lekker naar huis'. Alle meiden hadden wel eens liefdesverdriet of een slechte dag maar dan boden de ouders een luisterend oor en konden ze weer door. Zo leer je ook niet echt dat emoties er mogen zijn, zeker op die jongvolwassen leeftijd.

Ik kon wel uit mijzelf heel goed leren. Maar dan was er op andere punten iets niet goed, was ik te dik of te dun of de pianoles ging niet snel genoeg. Of er zat toch nog ergens een schrijffout in mijn werkstukken.

Toen ik 20 was, was mijn reactie op alles 'zuipen met vrienden' of lekker naar huis bij mijn ouders. Was ik gaan sporten of series bingen dan was ik misschien wat stabieler gebleven. Lekker naar huis betekende wel 2,5 uur reizen dus het was niet een kopje thee om de hoek. Ik denk dat ik van dat heen en weren gewoon ook moe werd.

 

[Kordie]

Dat zou kunnen Kordie.

En waar ik net ook aan moest denken, toen ik op kamers woonde was de reactie bij elke emotie 'kom maar lekker naar huis'. Alle meiden hadden wel eens liefdesverdriet of een slechte dag maar dan boden de ouders een luisterend oor en konden ze weer door. Zo leer je ook niet echt dat emoties er mogen zijn, zeker op die jongvolwassen leeftijd.

Ik kon wel uit mijzelf heel goed leren. Maar dan was er op andere punten iets niet goed, was ik te dik of te dun of de pianoles ging niet snel genoeg. Of er zat toch nog ergens een schrijffout in mijn werkstukken.

Toen ik 20 was, was mijn reactie op alles 'zuipen met vrienden' of lekker naar huis bij mijn ouders. Was ik gaan sporten of series bingen dan was ik misschien wat stabieler gebleven. Lekker naar huis betekende wel 2,5 uur reizen dus het was niet een kopje thee om de hoek. Ik denk dat ik van dat heen en weren gewoon ook moe werd.

Ik denk dat we dan mogen concluderen dat we weten waar je ziekte verslaving (deels) vandaan komt.
Maar dat zul je vast ook wel eens besproken hebben met je behandelaren.

Ik herken het overigens ook wel.
Bij mij thuis was ook veel gericht op presteren en een goede baan. Ik had een goede baan maar die was niet genoeg. En nu ik ziek ben is er weinig ruimte voor emoties. Bij mij omdat ik ze amper nog heb en bij mijn ouders omdat ze zich er geen raad mee weten, en mogelijkerwijs ook wel schamen. Jammer.
Maar goed, ik neem het hen niet kwalijk. Punt: zo zie je maar hoe belangrijk opvoeding is.

 

[Alinde]

Helaas is GGZ nog mijn hoofdbehandelaar, ze hebben geen verstand van verslaving en we kijken ook niet naar diepere oorzaken. Ze zijn vooral gefocust op dagstructuur op de korte termijn. Je proeft wellicht wat ergernis maar het zou zo waardevol zijn als we wel keken naar de diepere lagen. Ik denk dat ik jou maar gaan inhuren Kordie

Wat erg dat ze bij jou ook zo op die manier kijken.
Voor mij was het allemaal normaal maar ik heb gereformeerde roots en bij mijn vriendinnetjes thuis ging het ook om goede diploma's en presteren. We hebben allemaal gymnasium gedaan en bij de meeste vriendinnen houdt dat in dat ze arts zijn geworden en gepromoveerd zijn.

Toen ik naar mijn eerste Detox ging, gingen mijn ouders sommige familieleden officieel inlichten. Die al gemerkt hadden dat er iets was maar toen had het beestje nog geen naam. Ze hebben toen verteld dat ik een medicijnverslaving had en daarvoor in behandeling ging. Ik weet niet of die mensen nog steeds in die waan zijn eigenlijk.
Ik had een neef die alcoholist was maar daar hoorde je ook nooit veel over. Uiteindelijk werd het wel bekend maar er werd ook niet zo veel over bekend. Bij Brijder kwam ik er achter dat hij daar zeer vaak geweest was en dat hij ook diverse andere behandelingen in het land gehad had. Dat stuk heeft de familie nooit geweten, althans mijn ouders wisten het niet. Verslaving was zo ver van hun bed denk ik. De neef is overigens overleden aan zijn verslaving.
Ik zeg het overigens niet goed, bij de begrafenis waren ze wel wat opener, die heb ik online bekeken. Maar pas bij Brijder besefte ik meer de omvang van het probleem.

 

[Alinde]

Wat ook heel erg ingebakken zit, is schaamte.

Zo schaamt mijn vader zich erg voor zijn ziekte. Zo schaamde men zich denk ik voor mijn oma, die het niet zo nauw nam met het huishouden en ook periodes van depressie kende. Ik denk dat veel dingen taboe waren in hun kerkelijke wereldje.
Mijn opa's vertelden altijd verhalen, ook over de oorlog. Later kwamen er ander soort verhalen naar boven, familiegeheimen die ik misschien nog steeds niet allemaal weet.

En daar ben ik dan weer geinteresseerd in. Een overgrootvader in de gevangenis, wat heeft dat gedaan met zijn kinderen?
Een gereformeerde man in de gevangenis. Ik ben dan echt benieuwd naar het hele verhaal. In deze dorpen geldt dat wie eens steelt, altijd een dief is dus hij zal er nog lang last van gehad hebben.

 

[Deadwing]

Ik herken het overigens ook wel.
Bij mij thuis was ook veel gericht op presteren en een goede baan. Ik had een goede baan maar die was niet genoeg. En nu ik ziek ben is er weinig ruimte voor emoties. Bij mij omdat ik ze amper nog heb en bij mijn ouders omdat ze zich er geen raad mee weten, en mogelijkerwijs ook wel schamen. Jammer.
Maar goed, ik neem het hen niet kwalijk. Punt: zo zie je maar hoe belangrijk opvoeding is.

Het is ergens goed dat je je ouders niets kwalijk neemt. Ook zij zijn op een bepaalde manier opgevoed met vaak vele nadelige gevolgen voor de kinderen van dien. En je ouders leven nog, dat geeft altijd nog enigszins hoop dat er bepaalde zaken besproken zouden kunnen worden, indien dat nodig zou zijn.

Mijn ouders zijn jaren geleden al overleden en hoe ouder ik word en hoe meer ik naar mezelf kijk, hoe meer ik hun gedrag begrijp. Dat was pakweg 15 jaar geleden dus nog zeker niet het geval. Ik had heel graag nog het een en ander met ze willen bespreken. Zeker niet alleen slechte dingen trouwens.

 

[Deadwing]

Wat ook heel erg ingebakken zit, is schaamte.

Zo schaamt mijn vader zich erg voor zijn ziekte. Zo schaamde men zich denk ik voor mijn oma, die het niet zo nauw nam met het huishouden en ook periodes van depressie kende. Ik denk dat veel dingen taboe waren in hun kerkelijke wereldje.
Mijn opa's vertelden altijd verhalen, ook over de oorlog. Later kwamen er ander soort verhalen naar boven, familiegeheimen die ik misschien nog steeds niet allemaal weet.

En daar ben ik dan weer geinteresseerd in. Een overgrootvader in de gevangenis, wat heeft dat gedaan met zijn kinderen?
Een gereformeerde man in de gevangenis. Ik ben dan echt benieuwd naar het hele verhaal. In deze dorpen geldt dat wie eens steelt, altijd een dief is dus hij zal er nog lang last van gehad hebben.

Ook zeer herkenbaar, die schaamte.

Ik heb ook vaak verhalen over mijn familie gehoord en begrijp eigenlijk de laatste jaren pas echt goed hoe mijn ouders geleden moeten hebben over een aantal dingen die taboe waren. Niet echt vreselijke dingen voor zover ik weet maar mijn vader was bijvoorbeeld afgekeurd op jonge leeftijd en werd daar zwaar depressief van.De schaamte van het niet kunnen werken, de armoede..het was een zeer moeilijke tijd voor mijn ouders.

 

[Alinde]

Mooi dat je dit deelt Deadwing.

Het zou wel vreselijk geweest zijn als één van mijn ouders, of allebei was/waren overleden tijdens mijn crisissen of opname. Dan kun je niets meer goedmaken. En is de crisis ook opeens nog veel erger.

Nu mijn moeder ouder wordt beseft ze ook meer hoe de nadruk lag op presteren. Zij was ook met haar zussen - misschien onbewust - aan het wedijveren over onze rapporten. Ik denk dat ik het won want ik ben de slimste, haha. Grapje, ik haalde wel de hoogste cijfers maar ook doordat mijn vader een grote algemene ontwikkeling heeft én veel tijd met ons doorbracht dus ik kon altijd alles vragen. En dit zal misschien bij mijn nichtjes weer een bepaald gevoel gegeven hebben waardoor ik dacht dat ze mij niet aardig vonden. En kleding was belangrijk. Vaak voor een familiefeestje nog onder druk de stad door want je moest wel een mooi setje hebben.
Mijn oudste broertje heeft dat nog wel eens opgenoemd, hoe rot dat was als we bij opa en oma de rapporten lieten zien en ik zeer goed had en hij alleen maar een voldoende. Ik heb me dat toen niet gerealiseerd, dacht dat het hem niet echt interesseerde.

Een van mijn jongere broers deed ook gymnasium maar volgens mij werd daar veel minder over gesproken. Als oudste sta je meer in de belangstelling.

 

[Alinde]

Ook zeer herkenbaar, die schaamte.

Ik heb ook vaak verhalen over mijn familie gehoord en begrijp eigenlijk de laatste jaren pas echt goed hoe mijn ouders geleden moeten hebben over een aantal dingen die taboe waren. Niet echt vreselijke dingen voor zover ik weet maar mijn vader was bijvoorbeeld afgekeurd op jonge leeftijd en werd daar zwaar depressief van.De schaamte van het niet kunnen werken, de armoede..het was een zeer moeilijke tijd voor mijn ouders.

Armoede is ook echt een factor die doorwerkt in families. In de alternatieve psychiatrie, zo noem ik het maar even, is daar meer aandacht voor. Haptotherapie enzo.
Bij mijn vader thuis hebben ze wel armoede gekend maar geen honger. Ik zie het nu terug aan alles willen bewaren. Dat komt bij die generatie wel vaker voor, van die dichtgeslibte huizen en mensen die zelfs de krant maar moeilijk weg doen.

 

[Alinde]

Mijn nieuwe ambulant begeleider Brijder is een topper volgens mij.

Vandaag hadden we gesprek gepland om de feestdagen na te bespreken, of dat moeilijk was geweest. Hij wil ook wel mee naar mijn zorgafstemmingsgesprek bij GGZ volgende week. Hij moet er iets voor verzetten en als dat lukt, gaat hij mee.
Dan zou er wel een last van mijn schouders vallen. Want mocht het verwijtend worden, dan kan iemand van Brijder wel benadrukken dat verslaving ook een ziekte is en niet iets wat je voor je lol hebt.
Probleem is dat bij gebruik, GGZ de handen er vanaf trekt maar Brijder aangeeft dat GGZ hoofdbehandelaar is en daar is begin dit jaar een gat gevallen. Maar tijdens mijn langdurige opname is Brijder een paar keer langs geweest (ook toen waren zij geen hoofdbehandelaar) en GGZ heb ik daar niet gezien. Qua afstand is het echt niet zo ver en het voegt echt wel iets toe als een behandelaar ook tijdens opname betrokken blijft.

Ook kreeg ik bevestigd wat ik al dacht, dat ik via een shortcut in de kliniek gekomen ben, uiteindelijk. Ik ben in de kliniek ook altijd dankbaar geweest dat ik daar een plekje had. Sommigen lopen alleen maar te klagen en te k*nkeren maar wat doe je er dan....

Dus ik hoop dat het die meneer lukt. Mensen zijn natuurlijk lastig te bereiken in de kerstvakantie dus misschien kan hij zijn afspraak niet verzetten maar ik hoop van wel. Hij heeft veel ervaring en ziet ws ook meteen de familiepatronen wel.

 

[Kordie]

Mijn nieuwe ambulant begeleider Brijder is een topper volgens mij.

Vandaag hadden we gesprek gepland om de feestdagen na te bespreken, of dat moeilijk was geweest. Hij wil ook wel mee naar mijn zorgafstemmingsgesprek bij GGZ volgende week. Hij moet er iets voor verzetten en als dat lukt, gaat hij mee.
Dan zou er wel een last van mijn schouders vallen. Want mocht het verwijtend worden, dan kan iemand van Brijder wel benadrukken dat verslaving ook een ziekte is en niet iets wat je voor je lol hebt.
Probleem is dat bij gebruik, GGZ de handen er vanaf trekt maar Brijder aangeeft dat GGZ hoofdbehandelaar is en daar is begin dit jaar een gat gevallen. Maar tijdens mijn langdurige opname is Brijder een paar keer langs geweest (ook toen waren zij geen hoofdbehandelaar) en GGZ heb ik daar niet gezien. Qua afstand is het echt niet zo ver en het voegt echt wel iets toe als een behandelaar ook tijdens opname betrokken blijft.

Ook kreeg ik bevestigd wat ik al dacht, dat ik via een shortcut in de kliniek gekomen ben, uiteindelijk. Ik ben in de kliniek ook altijd dankbaar geweest dat ik daar een plekje had. Sommigen lopen alleen maar te klagen en te k*nkeren maar wat doe je er dan....

Dus ik hoop dat het die meneer lukt. Mensen zijn natuurlijk lastig te bereiken in de kerstvakantie dus misschien kan hij zijn afspraak niet verzetten maar ik hoop van wel. Hij heeft veel ervaring en ziet ws ook meteen de familiepatronen wel.

Fijn om te horen dat er zo'n klik is en hij een afspraak voor je wilt verzetten.
Wat is een shortcut?

 

[Alinde]

Ja zeker fijn. Herinner me net in halfslaap dat ik hem al eens eerder gezien en gesproken heb in oktober, toen ik er nog heel slecht bij zat. Dan ziet hij iig verschil haha.

Ik bedoel dat ik voor de kliniek voor langdurig verblijf niet lang op de wachtlijst heb hoeven staan. Ik was ook doodziek hoor, toen. Ben via spoedeisende hulp per ambulance gekomen. Als ze in de klinieken geen plaats hadden gehad had ik misschien in het stadsziekenhuis moeten blijven.
Ik was helemaal verzwakt van een paar weken niet eten. Niet om nu drama te maken en ik wil er ook geen lange discussie over. Ik ben vooral heel dankbaar dat die meneer Tom een bed voor mij heeft vrijgemaakt. Want daar komt het wel op neer.

Anders had ik een aantal dagen later naar de Detox gekund maar Detox was voor mij duidelijk niet genoeg.

 

[Deadwing]

Armoede is ook echt een factor die doorwerkt in families. In de alternatieve psychiatrie, zo noem ik het maar even, is daar meer aandacht voor. Haptotherapie enzo.
Bij mijn vader thuis hebben ze wel armoede gekend maar geen honger. Ik zie het nu terug aan alles willen bewaren. Dat komt bij die generatie wel vaker voor, van die dichtgeslibte huizen en mensen die zelfs de krant maar moeilijk weg doen.

Volgens mij was de armoede in mijn familie ook nooit zo erg dat ze honger hebben gehad. En we hadden het zeker niet breed toen ik kind was bij mij thuis, maar dat viel in een toch relatief arme volkswijk niet echt op. Maar mijn ouders hadden het wel moeilijk en hoewel mijn vader nogal depressief was, dronk hij gelukkig nooit alcohol. . Ik herinner me uit mijn jeugd zoveel vaders van vriendjes die altijd aan het bier zaten wanneer ik daar op visite was. Volgens mij was alcohol toen een groter probleem dan nu. Zal ook wel want roken werd toen net als drinken ook gewoon geaccepteerd.

 

[Deadwing]

Het zou wel vreselijk geweest zijn als één van mijn ouders, of allebei was/waren overleden tijdens mijn crisissen of opname. Dan kun je niets meer goedmaken. En is de crisis ook opeens nog veel erger.

Ja, zeker. En daarom is goed contact behouden met je ouders en familie zo belangrijk, zeker als ze beiden al op leeftijd zijn. Mijn ouders zijn in 2010 en 2011 overleden. Ik ben met een hoop vragen blijven zitten die ik ook aan niemand anders meer kan stellen. Niet allemaal over vreselijke dingen gelukkig.

 

[Alinde]

In mijn vaders familie was geen honger denk ik. Boerendorp. Wel gebrek aan speelgoed, kleding etc. Ik weet dat hij elke dag dezelfde trui aan had en daar wel mee geplaagd werd. Volgens mij is idd belangrijk of de omgeving ook arm is. Als iedereen elke dag dezelfde trui aan heeft is het geen probleem.
Maar als bijv jij geen speelgoed hebt en alle buurkinderen wel is het ook moeilijk.
Voor honger geldt denk ik dat het voor ieder kind erg is, ongeacht of de buren ook honger hebben.
In mijn jeugd heb ik niet veel dronken vaders van vriendjes gezien.... maar je herkent het ook niet als kind misschien. Maar ik denk dat dat bij ons wel mee viel op zich. Mijn vader dronk niet, dat weet ik zeker. Daar heb ik het niet van

 

[Alinde]

Ja, zeker. En daarom is goed contact behouden met je ouders en familie zo belangrijk, zeker als ze beiden al op leeftijd zijn. Mijn ouders zijn in 2010 en 2011 overleden. Ik ben met een hoop vragen blijven zitten die ik ook aan niemand anders meer kan stellen. Niet allemaal over vreselijke dingen gelukkig.

Dankjewel. Ik was tijdens opname al heel blij dat ze levend en wel op bezoek kwamen. Mijn vader is wel ziek maar geestelijk nog helemaal goed. Maar t kan ook zijn dat hij opeens heel erg achteruit gaat, dat weet je nooit van tevorgen.

Gisteren realiseerde ik mij voor het eerst dat als een naaste van de broer waarmee ik geen contact heb overlijdt (er is iemand die heel slecht ligt) ik waarschijnlijk ook niet welkom ben bij het afscheid. Ik dacht eigenlijk dat er met kerst een verzoening zou komen. Dat is dus anders gelopen dus dan kan ik niet naar die uitvaart. Maarja dat moet ik dan accepteren.

Verder had ik bij GGZ mijn behandelplan en signaleringsplan opgevraagd en die blijken beiden niet te kloppen. Dus als iemand van crisisdienst of een invaller dat leest, krijgt diegene een heel verkeerd beeld. Behandelplan is achterhaald, dat schreef ik volgens mij al. Van signaleringsplan dacht ik dat het er gewoon in stond maar bij nakijken blijkt er een praktisch leeg document te staan terwijl er door mijn broers en mij een hele nieuwe gemaakt is.
Dat is wel heel slecht hoor. Gelukkig is die nieuwe wel bij mijn kliniek van opname terecht gekomen maar ze (SPV) heeft waarschijnlijk vanuit haar mailbox gewerkt en het nooit in het algemene systeem gezet. Het is wel slordigheid op slordigheid bij haar.

Hopelijk is er bij het geplande ZAG niet weer iemand ziek en dat het weer 6 weken verplaatst wordt. Mevrouw houdt van de lange baan geloof ik.

 

[Deadwing]

In mijn vaders familie was geen honger denk ik. Boerendorp. Wel gebrek aan speelgoed, kleding etc. Ik weet dat hij elke dag dezelfde trui aan had en daar wel mee geplaagd werd. Volgens mij is idd belangrijk of de omgeving ook arm is. Als iedereen elke dag dezelfde trui aan heeft is het geen probleem.
Maar als bijv jij geen speelgoed hebt en alle buurkinderen wel is het ook moeilijk.
Voor honger geldt denk ik dat het voor ieder kind erg is, ongeacht of de buren ook honger hebben.
In mijn jeugd heb ik niet veel dronken vaders van vriendjes gezien.... maar je herkent het ook niet als kind misschien. Maar ik denk dat dat bij ons wel mee viel op zich. Mijn vader dronk niet, dat weet ik zeker. Daar heb ik het niet van

Ik denk dat die dronken vaders mij vooral zo opvielen omdat mijn vader dus niet dronk. En ik herinner me een vader van een klasgenootje die vroeg was overleden als alcoholist. De kratten bier opgestapeld naast zijn stoel herinner ik me nog goed. Mijn vader rookte en dronk niet wat echt vrij uitzonderlijk in zo’n buurt was. Ik had en heb daar wel respect voor omdat hij altijd thuis zat want in de ziektewet.

 

[Alinde]

Heftig hoor. Wat ik mij herinner is dat we altijd om half 6 thuis moesten zijn, eigenlijk alle vriendjes. En dan kwamen eventuele dronken vaders denk ik pas na half 6. Wel weet ik dat sommige vaders altijd aan het werk waren. Maar dat kan natuurlijk prima, dat die om 6 uur uit werk kwamen.
Van één gezin weet ik wel dat de vader dronk en die kindjes waren ook altijd wat armoedig en viezig. Gezin werd overeind gehouden door giften van de kerk volgens mij. En er was een heel systeem dat iedereen de oude kleding aan familie B. doneerde.
Die moeder moet heel sterk geweest zijn maar de vader stond bekend als 'de boef'. Volgens mij heeft mijn moeder mij na een kinderfeestje daar, waarop de boef idd wat raar deed, verder afgemeld voor alle feestjes.
Tja... de boef... nu realiseer ik me dat de beste man wel een alcoholprobleem gehad zou hebben. En toch kwamen er telkens nieuwe kindjes. Heftig achteraf.

 

[Deadwing]

Heftig hoor. Wat ik mij herinner is dat we altijd om half 6 thuis moesten zijn, eigenlijk alle vriendjes. En dan kwamen eventuele dronken vaders denk ik pas na half 6. Wel weet ik dat sommige vaders altijd aan het werk waren. Maar dat kan natuurlijk prima, dat die om 6 uur uit werk kwamen.
Van één gezin weet ik wel dat de vader dronk en die kindjes waren ook altijd wat armoedig en viezig. Gezin werd overeind gehouden door giften van de kerk volgens mij. En er was een heel systeem dat iedereen de oude kleding aan familie B. doneerde.
Die moeder moet heel sterk geweest zijn maar de vader stond bekend als 'de boef'. Volgens mij heeft mijn moeder mij na een kinderfeestje daar, waarop de boef idd wat raar deed, verder afgemeld voor alle feestjes.
Tja... de boef... nu realiseer ik me dat de beste man wel een alcoholprobleem gehad zou hebben. En toch kwamen er telkens nieuwe kindjes. Heftig achteraf.

Inderdaad allemaal heftige verhalen. En ik moest ook elke dag om half 6 thuis zijn! Was ik te laat dan was er of geen eten meer of het was koud en mijn moeder warmde het dan als straf niet op!

Ik behoor ook niet tot de groep ouderen die altijd ‘ vroeger was alles beter’ roepen. Wel hadden we veel minder en we wisten ook niet beter. En geen internet en social media was toch wel een zegen in die tijd. Maar er was ook bijna geen hulp voor mensen met mentale problemen of verslavingen. En de vooroordelen hiertegen waren ook zo groot dat vrijwel niemand zich op durfde te laten nemen. Ook mijn vader niet die toch echt wel hulp nodig had in die tijd. Ik heb ernstige twijfels over bijv ggz maar ondanks alle klachten moeten sommigen er toch wel baat bij hebben lijkt me. Toen ik jong was, was er vrijwel niets. Wel heb ik een vriendin gehad die 14 maanden opgenomen is geweest in de Viersprong in Halsteren maar dat was in 1991. Dus toch al wat later.

Tja, het lijkt me ergens nog moeilijker om in een dorp op te groeien want je kent dan bijna iedereen wel. Voordeel is dan misschien wel weer dat er minder criminaliteit zal zijn dan in grote steden. Ik was kind in de jaren 70 en ik heb heel wat problemen gehad met groepjes jongeren die altijd in de buurt anderen achternazaten. In vergelijking met wat er nu gebeurt stelde dat toen niet zo veel voor, maar als je als kind toch al vrij timide en gevoelig bent maakt dat veel indruk.

 

[Alinde]

Half zes thuis was gewoon de norm, geen straf ofzo. Omdat alle vriendjes dat hadden bleef het ook wel overzichtelijk. Ik roep wel dat vroeger alles beter was haha. Liever structuur en duidelijke afspraken dan al dat heen en weer bellen en allemaal om de beurt eten, zoals het nu vaak gaat.

In onze familie zijn meerdere mensen opgenomen geweest, al voor mijn geboorte. Er werd niet op verjaardagen over gepraat maar ik weet wel dat mijn opa (vaders kant) dit allemaal aan mijn moeder heeft verteld voordat ze trouwden. Ik denk dat hij vond dat ze het moest weten en dat is eigenlijk wel heel netjes, zeker voor iemand van 1909.
Mijn vader zelf zou het wellicht niet verteld hebben of er misschien ook te weinig van geweten hebben omdat hij nog jong was dat de oudere broer en zus opgenomen werden. Volgens mij heette het in die tijd 'naar Plaatsnaam' en veel meer details wist je dan niet. Ik denk dat in die tijd de opnames wat langduriger waren, iets waar ik nu ook nog voor zou pleiten. Langdurig in een andere omgeving, niet te veel medicatie want die had je toen nog niet. Goede nachtrust en werken op het land. Mijn tante heeft ECG's gehad, dat zal naar geweest zijn maar ze is er goed uitgekomen met nog steeds een ijzersterk geheugen.

Ze zal in haar tijd er niet zo openlijk over gesproken kunnen hebben. Ik denk dat de woorden er toen nog niet waren. En ik denk dat mijn opa en oma heel goed gehandeld hebben toen tante net moeder was en het kind wat wilde aandoen. Knap hoor want je laat je kind niet zomaar opnemen, zeker in die tijd niet.

Idd ik heb niet veel meegekregen van criminaliteit in ons dorp. Er was 1 inbreker ofzo, hahaha. Daar wist iedereen dan ook van. Ik heb het wel goed gehad hoor. Maar bij mij spelen dan weer de eerder genoemde dingen van prestatiedruk, familieschaamte etc.

 

[Alinde]

Over psychiatrie gesproken. Mijn oude psychiater belde onverwacht. Ik was even bang dat iemand mij aangemeld had voor de gespreksgroep die hij leidt, die mij soms aangeraden wordt maar die ik echt niet wil. Ik heb een soortgelijke groep op de andere dag, het lijkt me gewoon niet verstandig dat ik een hele ochtend bij die man ga zitten.

Maar ik wist niet dat je zó heftig kunt reageren op een telefoontje. Hij heeft me ooit iets gegeven (dormicum) waar ik helemaal naar van werd... en meer dingen die niet goed gegaan zijn. Dat stemmetje en die manier van praten brrrr.

Ik en psychiaters... het is wat. Sowieso praten ze vaak heel raar. Ik had een tijdje een hele goede maar voor de telefoon was die ook echt heel raar. Die ging weg uit onvrede over het beleid van GGZ. Als client kan dat helaas niet haha. Tenzij je verhuist.

 

[Alinde]

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

 

[Deadwing]

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

Heel goed en belangrijk ja. Dit getuigt van begrip en inlevingsvermogen.

 

[Deadwing]

Half zes thuis was gewoon de norm, geen straf ofzo. Omdat alle vriendjes dat hadden bleef het ook wel overzichtelijk. Ik roep wel dat vroeger alles beter was haha. Liever structuur en duidelijke afspraken dan al dat heen en weer bellen en allemaal om de beurt eten, zoals het nu vaak gaat.

In onze familie zijn meerdere mensen opgenomen geweest, al voor mijn geboorte. Er werd niet op verjaardagen over gepraat maar ik weet wel dat mijn opa (vaders kant) dit allemaal aan mijn moeder heeft verteld voordat ze trouwden. Ik denk dat hij vond dat ze het moest weten en dat is eigenlijk wel heel netjes, zeker voor iemand van 1909.
Mijn vader zelf zou het wellicht niet verteld hebben of er misschien ook te weinig van geweten hebben omdat hij nog jong was dat de oudere broer en zus opgenomen werden. Volgens mij heette het in die tijd 'naar Plaatsnaam' en veel meer details wist je dan niet. Ik denk dat in die tijd de opnames wat langduriger waren, iets waar ik nu ook nog voor zou pleiten. Langdurig in een andere omgeving, niet te veel medicatie want die had je toen nog niet. Goede nachtrust en werken op het land. Mijn tante heeft ECG's gehad, dat zal naar geweest zijn maar ze is er goed uitgekomen met nog steeds een ijzersterk geheugen.

Ze zal in haar tijd er niet zo openlijk over gesproken kunnen hebben. Ik denk dat de woorden er toen nog niet waren. En ik denk dat mijn opa en oma heel goed gehandeld hebben toen tante net moeder was en het kind wat wilde aandoen. Knap hoor want je laat je kind niet zomaar opnemen, zeker in die tijd niet.

Idd ik heb niet veel meegekregen van criminaliteit in ons dorp. Er was 1 inbreker ofzo, hahaha. Daar wist iedereen dan ook van. Ik heb het wel goed gehad hoor. Maar bij mij spelen dan weer de eerder genoemde dingen van prestatiedruk, familieschaamte etc.

Ik denk dat in vrijwel elke familie ooit wel minstens een persoon is geweest die opgenomen is geweest. Zo herinner ik me een ‘rare’ tante die ook lang geleden is overleden. We noemden haar allen ‘ gekke Lien’ ..Zo gingen mensen in die tijd nog met elkaar om. Ik vind dat dat nu wel wat beter is. En die ECG’s die jouw tante heeft gehad lijken mij ook erg heftig. Gelukkig pakte het goed uit voor haar.

Inderdaad knap en ook moedig van je opa en oma om hun kind op te laten nemen. Ik zag onlangs nog een video van een familie in de USA waarin de ouders puur uit schaamte hun zoon niet op lieten nemen die schizofreen was. Er waren nog net geen doden gevallen maar het hele gezin raakte door de koppigheid van de ouders geheel ontwricht. Vreselijk.

Fijn toch dat je het goed hebt gehad in je jeugd . En ik denk ook nog met plezier aan sommige dingen uit mijn jeugd terug hoor. Makkelijk was het zeker niet maar ook die tijden hadden voor en nadelen.

 

[Alinde]

Een vriendin van mij appte met wat vragen en zei dat ze eigenlijk niemand kent die opgenomen is geweest. Ik weet wel dat ze een zus heeft met wie het psychisch niet lekker gaat maar daar heeft ze geen contact meer mee, die gaf heel veel negatieve energie geloof ik.
Of iedere familie dit soort dingen heeft weet ik niet, soms wordt het natuurlijk verzwegen. Ik denk eigenlijk dat er ook families zijn zonder veel psychische problemen maar die hebben weer andere dingen.

Ik heb nu een kennissenkring waar veel mensen wel opgenomen geweest zijn maar vind dat voor nu wel fijn. Ik merk dat het voor mij vaak zo in de lucht hing dat mensen vroeg of laat er naar gingen vragen. Omdat ik na mijn opname van 2005 niet verder gestudeerd heb, nooit lang betaald werk gehad heb en naar een andere provincie verhuisd ben.
Een gesprek gaat bij sommigen toch meteen over werk. Of wat je gestudeerd hebt. Of wat mij bewogen heeft te verhuizen.
Of in het dorp, ja je hebt een tijd gestudeerd toch, woon je daar nog? Misschien lag het aan mij maar ik heb altijd moeite als mensen er naar vragen. Ook al is het gewoon bedoeld om een gesprek op gang te brengen/houden en niet om een moeilijk verhaal los te krijgen.

Ook zelfs een oud collega van mijn vader: Jij was toch depressief?

Anyway in mijn huidige kringen is het niet raar en dat maakt het voor mij ook wel ontspannen dat het psychische gedoe geen heet hangijzer wordt. Ja ik heb morgen Brijder en GGZ, ja ok. Ik doe dagbesteding… geen gekke vragen.

 

[Alinde]

Volgens mij is dat ook iets van de streek, vragen naar zieke familieleden, praten over kwalen.
Bij mijn vrienden elders in het land is dat niet zo. Er komt er een binnen met een sterk verhaal, de volgende heeft een nog sterker verhaal, etc. Das wel gezellig.

 

[Alinde]

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.

 

[Kordie]

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.

Zoiets zijn hele mooie feestjes vind ik.
Maar ze kosten inderdaad heel veel energie.
En wie weet kun je het later ooit wel weer eens. Of een deel.
Dat is wat ze mij nu leren. Je kunt nog heel veel als je ziek bent, maar vaak moet het dan aangepast worden. Begrip van anderen hieromtrent is dan belangrijk.

 

[Alinde]

Dankjewel!

Idd ik kan het misschien een beetje aanpassen. En ik zal ook door het drinken van alcohol wel moe zijn teruggekomen elke keer. Ik dronk niet eens buitensporig daar, beetje zelfde tempo als de rest, maar je begon toch in de middag... bij het eten... hele avond...
Op zo´n feest is het 12-uur moment ook een hele happening, aftellen, iedereen zoenen, proosten, dansen, zo lang mogelijk dansen...
Nu was het allemaal niet zo bijzonder. Wel mooie avond hoor maar minder beladen.

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij. Op een prettige manier hoor. Ook hoe oud en nieuw vroeger was, de broertjes met vuurwerk bezig, mijn vader met oliebollen. Nu ontstaan er misschien weer nieuwe tradities. Vanmiddag met wat vrienden de natuur in en even iets warms drinken in een café'tje was ook lekker. Kunnen we ook vaker doen.
De vrienden van mijn vriend zijn overigens heel aardig. Bescheiden jongens wel, heel fijn.

 

[Kordie]

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij.

Herkenbaar.
Ik probeer te leren om die als een mooie herinnering op te slaan.
En inderdaad een nieuw hoofdstuk te gaan schrijven met nieuwe dingen.
De knop accepteren zal daar voor eerst omgezet moeten worden. Kijkend naar mezelf heb ik lang geroepen: "Ja hoor ik accepteer dat ik ziek ben".
Maar nu pas in de PTSS kliniek ben ik erachter gekomen dat dat helemaal niet zo was ... en nu ondertussen na 9 maanden kan ik het meer accepteren dat ik niet meer de oude ben en nooit meer zal worden. Ik heb ervaren dat die knop omzetten meer ademlucht geeft.

 

[Alinde]

Ik kan me voorstellen dat die acceptatie lastig is. Zeker dat je je vak bij defensie niet meer kunt uitoefenen terwijl anderen dat misschien nog wel kunnen.

Die acceptatie heb ik zelf al sinds 2005, de diagnose bipolair, maar ook daar zijn weer allerlei fases in. Ook toen er vraagtekens kwamen bij het vele medicijngebruik en toen er weer een kans kwam om helemaal beter te worden met minder medicatie.
Nu voel ik mij ook niet ziek. Ja verslaving is een ziekte maar niet eentje waarbij je de hele dag in je bed ligt of in een rolstoel zit of pijn hebt. Het is misschien voor mij meer een zwakte. Als ik er aan toe geef ben ik ziek maar als ik sterk ben en niet gebruik, ben ik een gezond mens. Met een gevoeligheid.

Bij bipolariteit is ook altijd het gesprek van noem je het stoornis of aandoening of kwetsbaarheid. Ik krijg zelf weer de kriebels van 'bipolaire kwetsbaarheid' want dan zie ik een zielig vogeltje voor me. Aandoening vind ik ook geen fijn woord want dan zie ik iets voor me met groene bulten ofzo.
Ik vind stoornis dan gewoon beter of ouderwets 'manisch depressief'. Juist als je zo moeilijk gaat doen over woordkeuze krijg je hele rare varianten die voor de buitenwereld niet meer echt te begrijpen zijn. Manisch depressief is eigenlijk de duidelijkste benaming.
Psychosegevoelig kan ik er nu ook aan toevoegen.

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

 

[Kordie]

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Dat recht heb je zeker.
Iedereen die ziek heeft dat recht vind ik.

Ik heb er zelf ook tegen aan gelopen en nu nog wel.
Maar eerlijk is eerlijk .... zo is het helaas ook in de zorg anno 2024.
De tekorten in personeel zijn op alle gebieden enorm en de vraag naar hulp idemdito.

 

[Casrus]

Wat erg dat ze bij jou ook zo op die manier kijken.
Voor mij was het allemaal normaal maar ik heb gereformeerde roots en bij mijn vriendinnetjes thuis ging het ook om goede diploma's en presteren. We hebben allemaal gymnasium gedaan en bij de meeste vriendinnen houdt dat in dat ze arts zijn geworden en gepromoveerd zijn.

Heb je nu ergens het idee "dat er nog wat moet komen"?

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Ik kende en heb mensen ontmoet die hun studie niet afgemaakt hadden, maar toch hele bedrijven opgebouwd hebben in hun studierichting.

Die kans heeft zich voor mij niet voorgedaan, hoewel ik er toch erg veel moeite heb gedaan (bestuursjaar en een studiereis en ons tijdschrift).

 

[Alinde]

Ik had een intake bij een psycholoog en hij zei eerlijk, het is niet meer zoals vroeger. De wekelijkse 1 op 1 gesprekken worden niet meer aangeboden. Ik had het idee dat hij er zelf ook van baalde.
Achteraf denk ik, had ik in de kliniek dan meer moeten vragen... maar daar was het eerst gericht op psychologisch onderzoek en daarna meer praktisch op naar huis gaan. En daar werden behandelvoorstellen gedaan zodat ik bij GGZ verder kon gaan met behandeling.

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan. Mijn ervaring met kordurende groepsdingen is dat je helaas niet echt de diepte in gaat.

Ik moet zeggen dat ik bij mijn eeste Detox Brijder wél heel veel heb geleerd, omdat je elkaar 24 uur per dag meemaakt en dan elkaar echt een spiegel kunt voorhouden. Er waren groepsgenoten die echt de moeite namen om feedback te geven op anderen en dan kon je er echt wat mee. Maar dat heb je niet met mensen die je maar 2 uur in de week ziet en verder niet kent. Die groep bij de Brijder vond ook dat ik wel wat therapie kon gebruiken haha. Ik kon daar heel erg omslaan van het ene op het andere moment, zeker door de snelle afbouw van de benzo's en het feit dat je continu met elkaar zat en ik mij groen en geel ging ergeren aan dingen. Het leek net zo'n big brother huis... iedereen ziet alles en je kunt nergens heen. Heel confronterend.