Hallo allemaal,
Hier even een tussenbericht van mij.
Voor iedereen (en Silver

, maar bedankt voor je PB! ), nee, ik ben niet verder teruggevallen. Zit wel in een enorme strijd wat betreft toekomst etc.
Omdat mijn man geen werk heeft meer en ik ook niet, moet ik nu eigenlijk elke baan in het onderwijs aannemen. Veel MBO niveau 2 of VMBO dus. Dat is op dit moment te zwaar voor me. Ik ben helemaal opgebrand van het elke keer weer opnieuw moeten beginnen.
Wat daarbij komt: sinds die ene hele leuke baan in de Jeugdhulpverlening, weet ik nu dat dát is wat ik echt wil en ook kan. Ik heb al gesolliciteerd, maar elke keer krijg ik een afwijzing omdat mijn opleiding niet aansluit. Bij die andere werkgever heb ik dus wat dat betreft echt geluk gehad.
Ik moet dus gewoon SPH gaan studeren, maar ja, van welk geld. Het UWV zal het niet gaan betalen, omdat ik al goed geschoold ben, volgens hem. Of toch maar een gesprek aanvragen? Eeerlijk vertellen dat het onderwijs mij nu van binnen opvreet, dat ik daar echt geen toekomst meer heb en wil hebben?
Ik weet het even niet meer. Die andere baan (MBO, niv. 2), ziektevervanging is misgelopen omdat ik niet in het team paste, dat was ook echt waar en dat zal ik teveel hebben uitgestraald.
Anderen kunnen het wel volhouden, dag in dag uit naar werk gaan, wat je helemaal tegenzit, maar ik niet, dat maakt me van binnen dood en ik word er letterlijk uitgeput van.
En nu kan ik weer ergens anders gaan werken: korte reistijd, maar weer MBO niveau 2 (ironisch; vlakbij die prachtige baan in je Jeugdhulpverlening

), maar ik wil het niet meer, maar wat ik wél wil kan niet omdat ik het diploma niet heb.
Nee, ik val niet terug, maar ben wel erg depri. Ik kijk veel t.v. en geniet gelukkig wel van de Herfstvakantie met mijn kindertjes.
Ik ben vooral boos nu, en ook boos op mezelf, op mijn verleden. Ik was die mooie baan niet vanwege mijn verleden verloren (dat was i.v.m. een ex van mijn man waar hij een kindje mee had blablabla, waardoor ik ook "betrokken" zou zijn), maar als ik nooit verslaafd was geweest, had ik al lang geld gehad (en uitgegeven) om de studie te doen die ik echt wil, die aansluit op wat ik wil: in de Jeugdzorg werken.
Ik weet het: terugkijken heeft geen zin en ja, ik blijf solliciteren. Ik doe "groot" in mijn handelen, maar ik voel me erg klein, verward en gewoon heel erg moe van alles.
En ook bang, want de sector waarin ik wil gaan werken, dat is ook precies de sector waar alle rechtbankstukken etc. over mijn verleden liggen.
Officieel mag een verleden geen reden zijn om iemand een baan te weigeren en er zullen er ook best zijn tegen wie ik op een gegeven moment eerlijk kan zijn over mijn verleden en tóch die felbegeerde baan krijgen, maar zie die maar eens te vinden.
De meesten zullen het toch teveel risico vinden.
Eén voordeel: ik heb geen strafblad, dus een Verklaring Omtrent Gedrag krijg ik altijd (logisch, anders zou ik geen les kunnen geven

)...
En omdat ik boos ben op mijn drugsverleden, kwam ik ook even minder op DF, komt wel goed hoor, maar nu ff onregelmatig DF-bezoek
Groetjes,
Ra