Update:
Het is nu 3.5 week geleden dat ik de stap van Lorazepam naar Diazepam langzaam gemaakt heb. Volgens het schema nam ik 3 x per dag 0.5 mg Lorazepam en 3 x per dag 5 mg Diazepam. De Lorazepam ben ik langzaam gaan minderen, maar dit heb ik naar gevoel wat sneller gedaan dan het schema aangaf want dat zou 6 weken ofzo duren. Ook ben ik lager gaan zitten met de Diazepam om te kijken of dit zou gaan, omdat ik niet weer een hoge dosering wilde als het niet nodig zou zijn.
Sinds afgelopen dinsdag heb ik de Lorazepam geheel weggelaten. Sinds vorige week zaterdag voel ik me iets rustiger in mijn hoofd, zijn de huilbuien die ik dagelijks had compleet verdwenen, klamp ik me niet steeds weer vast aan mijn vriendin uit angst, kan af en toe weer een grapje maken (durf haast niet omdat het heel onwennig voelt🙈) en heb ik minder doods/zelfmoordgedachten. Vooral dat laatste is héél erg fijn want dat is echt beangstigend, maar alles bij elkaar is het dus al een beetje draaglijker!
Het is verder echt niet halleluja natuurlijk, maar wel fijn dat je een eerste stapje naar verbetering merkt. De depressieve gevoelens zijn er wel nog sterk, maar dat heeft ook met de lichamelijke conditie te maken en uiteraard door alles wat er de laatste 10 maanden weer gebeurd is. Dat heeft tijd nodig.
Al met al ben ik al heel erg blij dat het psychisch wat draaglijker is. Dat maakt al een aardig verschil. Heb ook 3 dagen gehad dat ik lichamelijk al wat meer kon ondernemen, maar de laatste dagen zeer slecht geslapen (nieuwe maan?) en daardoor mega brak. Maar hopelijk krijgt m’n lijf ook meer rust nu.
Alleen is het natuurlijk compleet belachelijk dat ik dit voor mezelf heb moeten regelen die overstap. Ik heb gisteren eindelijk een gesprek gehad bij de GGZ met een psychiater, na acht……ja acht weken aandringen dat je heel graag een gesprek wil omdat het niet meer te doen was. En ik ben heel dwingend geweest al die weken, ze doen gewoon helemaal niets!! Belachelijk slechte organisatie!
Heb dit teruggekoppeld in het gesprek gisteren en ook aangegeven dat de veel te snelle afbouw me compleet kapot gemaakt heeft. In de hoop dat ze er in het vervolg toch beter mee omgaan als iemand zich op die manier blijft melden dat het echt een stuk langzamer moet. Maar gezien het antwoord en verdere gesprek waarschijnlijk tegen beter weten in….Heb m’n best gedaan, maar die handelen toch enkel volgens protocol en een empathisch vermogen is daar heel veel te zoeken.
Ik heb het daar gisteren in ieder geval afgerond en dat alleen al geeft me een heel goed gevoel. Ben hun dankbaar voor de eerste 3 weken, maar daarna hebben ze echt slecht en totaal niet gehandeld en mij daardoor in een onmenselijke en gevaarlijke toestand gebracht. Onbegrijpelijk!
Ik probeer meer te ondernemen, afleiding te zoeken waar mogelijk, zeker ook nog veel rust te nemen en dan hopelijk stapje voor stapje hieruit te komen. Ik blijf nu even een tijdje op deze dosering om hopelijk weer psychisch beter in balans te komen en dan ga ik het echt OP MIJN GEVOEL heel erg langzaam afbouwen.
Dat wil ik iedereen meegeven….Luister heel goed naar je lichaam en geest en bouw nooit te snel af als het niet gaat want je gaat er echt kapot aan. Laat je niets wijs maken dat het erbij hoort als je echt door een hel gaat, want dit hoort op een verantwoorde en langzame manier te gaan. (Je bent uiteraard zelf verantwoordelijk voor wat jij doet, is enkel een goedbedoelde tip)😉
Wordt vervolgd, dank voor jullie steun en fijne gesprekken tot nu toe!🙏
www.gezondheidsnet.nl
