ADHD medicatie aanvragen bij dokter

[lientje amfetamientje]

Goedemiddag jongens en meisjes,

Na lang wikken en wegen zit ik toch een te denken om ADHD (of in mijn geval ADD) medicatie aan te vragen bij mijn lokale dokter. Ik gebruikte af en toe weleens in het weekend 4F-MPH (Ritalin achtig) en 2-FMA (Adderall achtig) waarbij 2-FMA verreweg het meest effectief was. Maar het onbekende schadeprofiel, zeer lange werking en bijkomende eetstoornissen maken dit ongeschikt voor dagelijks gebruik.

Heeft iemand ervaring met Dexamfetamine (Adderall) of Lisdexamfetamine? (Vyvanse) Ritalin wil ook eventueel nog wel proberen maar ik had gemixte ervaringen met een analoge variant ervan.

Ik heb altijd al moeite gehad met mijn focus, motivatie en met het onderhouden van mijn energieniveau, toen ik vroeger jong was merkte ik al gauw dat een beetje cocaïne of speed in lage dosissen een hoop rust energie en motivatie geven echter is de euforie van zulke soorten zware drugs veels te veel van het goede. Jaren later probeer ik voor het eerst 2-FMA en het klaarde zoveel problemen waar ik normaal gesproken zeer veel moeite mee had.

Van nature ben ik een man van de analyses, ik kan niet bijna niet stoppen deze zogenaamde analyses, ik analyseer de mensen waar ik mee communiceer, tegelijkertijd analyseer ik wat ikzelf aan het doen of zeggen ben en meestal analyseer ik daarbij ook nog eens de omgeving in de achtergrond, wat mij ten alle tijden een in een hoge staat van zelfbewustheid brengt.

Bijna geen enkele soort drugs kan dit fenomeen stoppen op stimulanten en psychedelica na, naast dit mentale probleem heb ik eigenlijk altijd wel problemen met motivatie en mijn energie level, waarbij het niet uitmaakt hoeveel ik slaap of hoeveel discipline ik uitoefen op mijzelf. En dit is exact wat 2-FMA voor mij oplost, de hele dag door ben ik gemotiveerd, voel ik me goed, en kan ik mij goed focussen op de taken waar ik mee bezig ben. Alle mentale obstakels, de zogenaamde bergen die ik moet zien te beklimmen (of in ieder geval de nare mindset waarbij je je minderwaardig en/of inadequaat voelt) verdwijnen als sneeuw voor de zon, ik kan gewoon gesprekken houden met mensen zonder dat ik alweer beginnen na te denken over de stappen die ik moet maken om het gesprek lopend of interessant te houden.

Misschien zie ik alles door een roze bril, maar voor mij lijken farmaceutische amfetamines een fijne en veilige manier om mijn ware zelf veel beter te tonen op dagelijkse basis en zo min mogelijk met depressie, motivatie of " overthinking" hoef te worstelen. Tegelijkertijd zijn deze amfetamines getest voor dagelijks gebruik en ook liggen de werkingsduur en de mogelijkheid om het te misbruiken aan de lage kant.

Als iemand advies of ervaringen heeft dan hoor ik het graag, wellicht is het ook gewoon handiger om het voor te leggen aan mijn dokter en hun advies op te volgen maar toch wou ik eerst proberen wat informatie in te winnen via dit forum.

 

[OtherShore]

Heb je officieel de diagnose ADHD/ADD?

 

[lientje amfetamientje]

Heb je officieel de diagnose ADHD/ADD?

Geen officiële diagnose, de meeste testen online geven wel aan dat ik de meeste ADHD symptomen heb. Toen ik klein was had het GGD ook wel het vermoeden dat ik met concentratieproblemen kampte, maar dat is alweer een hele poos geleden.

 

[OtherShore]

Geen officiële diagnose

Het zou best kunnen dat je ADHD hebt, maar dat moet dan eerst getest worden (en dat is een heel proces). Zonder een officiële diagnose gaat een arts je waarschijnlijk geen ADHD medicatie voorschrijven.

 

[MDMAutist]

Ik zou alleen medicatie gaan gebruiken als je niet anders kan. Het kan je persoonlijkheid enorm veranderen. Dient het jouzelf of anderen? Moet je voldoen aan wat anderen van je verwachten? Dat wil zeggen, anderen vinden je dan eigenlijk niet goed zoals je bent.
Stimulantia is veel minder onschuldig dan men doet voorkomen! Dat weet ik uit eigen ervaring en ik zie wat het bij anderen kan aanrichten.

 

[lientje amfetamientje]

Het zou best kunnen dat je ADHD hebt, maar dat moet dan eerst getest worden (en dat is een heel proces). Zonder een officiële diagnose gaat een arts je waarschijnlijk geen ADHD medicatie voorschrijven.

Zoiets had ik al begrepen, ik heb nog nooit een traject doorgelopen bij de huisarts voor fysieke of mentale problemen omdat ik dat nooit nodig achtte. Maar na een hoop zelfreflectie en de ervaringen die ik heb opgedaan over de jaren heen, wil ik het toch weleens proberen. Ik heb het gevoel dat dit een echte "gamechanger" zou kunnen zijn. Maar goed ik heb mijn amfetamine gebruik altijd beperkt tot het weekend en niet als doordeweeks hulpmiddel.

Ik zou alleen medicatie gaan gebruiken als je niet anders kan. Het kan je persoonlijkheid enorm veranderen. Dient het jouzelf of anderen? Moet je voldoen aan wat anderen van je verwachten? Dat wil zeggen, anderen vinden je dan eigenlijk niet goed zoals je bent.
Stimulantia is veel minder onschuldig dan men doet voorkomen! Dat weet ik uit eigen ervaring en ik zie wat het bij anderen kan aanrichten.

Dat is een hele goede vraag van jou. Mijn vrienden weet ik goed in elkaar steek en accepteren dat ook, maar voor de meeste familieleden en collega's op het werk loop ik over het algemeen rond met een bepaalde façade waar ik door de jaren heen bijna onbewust aan vast blijf houden.

Maar toch lijken sommigen mij te beschouwen als een laks en ietwat afstandelijk figuur, terwijl ik eigenlijk een vrij complex individu ben met wat persoonlijke problemen, maar ondanks dat probeer ik wel gewoon het beste uit mijzelf te halen en ga ik niet bij de pakken neerzitten

Mijn werk vereist voor een langere tijd focus en motivatie en vereist op de meeste dagen ook een hoop fysieke arbeid. daarbij is de gemiddelde werkdag 10 tot 11 uur per dag, wat best moeilijk kan zijn.

Ik ben zelf behoorlijk bekend met de gevaren van stimulanten en de tol die het eist zowel lichamelijk als mentaal. Maar toch merk ik op "baseline", compleet sober en al, mijn persoonlijke tekortkomingen maar al te vaak ondanks meerdere pogingen om mijn zwakke punten te verbeteren.

 

[Brakka Mang]

Ben het eens met dat de medicatie maar ook de afhankelijkheid op lange termijn niet opwegen tegen de 'voordelen'. Ken zoveel mensen die er uiteindelijk weer mee stoppen. Als je leven zonder totaal onhandelbaar is begrijp ik het maar geldt dat ook voor jou?

 

[lientje amfetamientje]

Ben het eens met dat de medicatie maar ook de afhankelijkheid op lange termijn niet opwegen tegen de 'voordelen'. Ken zoveel mensen die er uiteindelijk weer mee stoppen. Als je leven zonder totaal onhandelbaar is begrijp ik het maar geldt dat ook voor jou?

Onhandelbaar is het niet exact maar ik kan wel zeggen dat ik in een soort negatieve spiraal zit, waarbij ik wat wijzigingen wil maken in mijn leven.

Afhankelijkheid is zeker wel een dingetje, daarom probeer ik er geen dagelijks iets van te maken en er alleen gebruik van te maken wanneer ik dat nodig acht. Maar goed ik weet niet wat voor prescriptie en gebruiksaanwijzingen de huisarts zou voorschrijven mocht er een diagnose plaatsvinden.

 

[ljuv]

Hey @lientje amfetamientje

Ik wil best wat ervaringen delen, maar ik ben ook wel benieuwd of je openstaat voor andere begeleiding bij je klachten dan (of naast) medicatie?

 

[Brakka Mang]

Onhandelbaar is het niet exact maar ik kan wel zeggen dat ik in een soort negatieve spiraal zit, waarbij ik wat wijzigingen wil maken in mijn leven.

Afhankelijkheid is zeker wel een dingetje, daarom probeer ik er geen dagelijks iets van te maken en er alleen gebruik van te maken wanneer ik dat nodig acht. Maar goed ik weet niet wat voor prescriptie en gebruiksaanwijzingen de huisarts zou voorschrijven mocht er een diagnose plaatsvinden.

Een diagnose voot adhd krijgen is niet zo moeilijk, die worden tegenwoordig bij een pakje boter gegeven bij wijze van. De vraag is meer of je je leven , zoals @ljuv zegt, misschien ook zonder medicatie maar met bijv. therapie een positieve draai kan geven. Ik ben geen dokter natuurlijk maar ik vindt medicatie echt een eindstation bij AD(H)D of gelijken.

 

[OtherShore]

Een diagnose voot adhd krijgen is niet zo moeilijk, die worden tegenwoordig bij een pakje boter gegeven bij wijze van.

Zo makkelijk is het niet.

 

[miles]

Ik heb veel dezelfde problemen als jij, maar wik niet met dagelijkse medicatie leven, daarvoor veranderd het mij te veel, ik gebruik nu af en toe 2-fma op dagen dat ik dingen echt moet afmaken of wanneer er door uitstelgedrag absolute chaos dreigt, en daar red ik mij prima mee, bevalt goed zo ..

 

[hansie24]

Ben het eens met dat de medicatie maar ook de afhankelijkheid op lange termijn niet opwegen tegen de 'voordelen'. Ken zoveel mensen die er uiteindelijk weer mee stoppen. Als je leven zonder totaal onhandelbaar is begrijp ik het maar geldt dat ook voor jou?

Ik ga over 2 weken naar Brijder om te onderzoeken of ik adhd heb... Overmatig druk slecht slapen na 15 uur werken in de bouw... Sochtends voor de wekker vroeg wakker..... Zo druk in me hoofd overal aan denken alles.... Maar als ik zo lees wil ik misschien liever geen medicatie ertegen.... Maar miss beter medicatie dan dat ik zelf me ga verdoven en nog meer en alleen maar ellende van kom....lastig!!

 

[_shikantaza]

Ik ga over 2 weken naar Brijder om te onderzoeken of ik adhd heb... Overmatig druk slecht slapen na 15 uur werken in de bouw... Sochtends voor de wekker vroeg wakker..... Zo druk in me hoofd overal aan denken alles.... Maar als ik zo lees wil ik misschien liever geen medicatie ertegen.... Maar miss beter medicatie dan dat ik zelf me ga verdoven en nog meer en alleen maar ellende van kom....lastig!!

Ach, medicatie van de dokter of psychiater is evengoed verdoven. Maar success joh. Ik hoop dat je op korte termijn rust vindt. Heb je ooit meditatie geprobeerd?

 

[Mindless]

Ach, medicatie van de dokter of psychiater is evengoed verdoven. Maar success joh. Ik hoop dat je op korte termijn rust vindt. Heb je ooit meditatie geprobeerd?

Dat vind ik 1 van de goede dingen aan Amerika:

Daar noemen ze het niet "apotheek", maar gewoon wat het is: drugstore.

 

[ljuv]

Een diagnose voot adhd krijgen is niet zo moeilijk, die worden tegenwoordig bij een pakje boter gegeven bij wijze van. De vraag is meer of je je leven , zoals @ljuv zegt, misschien ook zonder medicatie maar met bijv. therapie een positieve draai kan geven. Ik ben geen dokter natuurlijk maar ik vindt medicatie echt een eindstation bij AD(H)D of gelijken.

Hmmm. Ja das niet helemaal wat ik wilde zeggen. Maar als je alleen medicatie wil en verder niks verandert dan heeft t niet zoveel zin nee. En dat zal een arts die de medicatie uitschrijft ook zeggen. Maar ik vind t ook geen eindstation. Ik ken ook mensen die eerder gestopt waren maar nu wel weer medicatie gebruiken bv.

Ben het eens met dat de medicatie maar ook de afhankelijkheid op lange termijn niet opwegen tegen de 'voordelen'. Ken zoveel mensen die er uiteindelijk weer mee stoppen. Als je leven zonder totaal onhandelbaar is begrijp ik het maar geldt dat ook voor jou?

Dit is opzich niets geks. De medicatie is namelijk een hulpmiddel. En meestal als mensen starten met een behandeling, hebben ze ook hulp nodig. ADHD-medicatie zorgt er alleen maar voor dat dingen makkelijker gaan maar uiteindelijk moet je de kernen van je problemen zelf nog aanpakken. Vaak is dat na een aantal maanden/ jaren het genoeg gelukt en kunnen mensen daarna prima zonder medicatie. Dat werd door mijn behandelaar en wordt door mijn HA ook heel erg gestimuleerd, om uiteindelijk weer te stoppen.

En ik vind juist dat mensen hulp moeten zoeken vóór het onhandelbaar is. Ook al is adhd in principe echt geen ernstige aandoening, kunnen de gevolgen echt best vergaand zijn als je er last van hebt en het onbehandeld laat. En natuurlijk is het makkelijker om je zooi van 20 jaar ipv je zooi van 50 jaar moet opruimen, zegmaar.

Ik ga over 2 weken naar Brijder om te onderzoeken of ik adhd heb... Overmatig druk slecht slapen na 15 uur werken in de bouw... Sochtends voor de wekker vroeg wakker..... Zo druk in me hoofd overal aan denken alles.... Maar als ik zo lees wil ik misschien liever geen medicatie ertegen.... Maar miss beter medicatie dan dat ik zelf me ga verdoven en nog meer en alleen maar ellende van kom....lastig!!

Als je problemen hebt met verdoven en drugsmisbruik, zullen ze je ook niet zo snel medicatie voorschrijven of iig niet de stimulerende varianten. Wees er gewoon open over bij je diagnose gesprekken. Je kan gewoon aangeven dat je bedenkingen hebt bij medicatie en waarom.

Maar dat veranderen van persoonlijkheid door medicatie… dat hoeft ook echt niet altijd hoor. In mijn omgeving hoor ik dat vooral van mensen die heel jong begonnen zijn met de medicatie. Zelf was ik er, door de ervaring van mijn broertje, heel erg op tegen. Maar ik ben heel blij dat mijn arts heeft aangeraden het een aantal weken te proberen. Ik heb m’n omgeving daar heel erg bij betrokken om er op te letten dat ik nogsteeds dezelfde persoon zal blijven, maar dan beter functionerend. En ik moet zeggen: er is heel veel veranderd, maar mijn karakter niet.

Ik denk dat alles echt valt en staat met hoe serieus je ermee bezig bent. Ik heb mijn begeleiding en dus ook mijn medicatie traject echt bijna projectmatig aangepakt en dus meer mensen betrokken. Daardoor kon ik echt grote stappen zetten en verloor ik mezelf niet.

 

[ljuv]

Ach, medicatie van de dokter of psychiater is evengoed verdoven.

Vind je dat echt ja?

Volgens mij hangt dat echt af van hoe je je medicatie gebruikt. Ik gebruik het bijvoorbeeld ook niet als ik niet hoef te werken en geen rijles heb. Ik voel me dan ook totaal niet afhankelijk. En ik gebruik het ook niet om te verdoven. Tis niet of ik m’n pilletje neem, ga zitten, en denk “poeh poeh eindelijk rust in de kop”. Het helpt me gewoon heel erg als ik zelf geen structuur kan creëren, als ik lang moet concentreren en geen details mag vergeten, etc.

In the end onderdrukt mijn medicatie mijn klachten, dat wel. Maar om ff heel resoluut alle psychische medicatie als verdoving te classificeren vind ik wel heel vergaand.

 

[_shikantaza]

Vind je dat echt ja?

Volgens mij hangt dat echt af van hoe je je medicatie gebruikt. Ik gebruik het bijvoorbeeld ook niet als ik niet hoef te werken en geen rijles heb. Ik voel me dan ook totaal niet afhankelijk. En ik gebruik het ook niet om te verdoven. Tis niet of ik m’n pilletje neem, ga zitten, en denk “poeh poeh eindelijk rust in de kop”. Het helpt me gewoon heel erg als ik zelf geen structuur kan creëren, als ik lang moet concentreren en geen details mag vergeten, etc.

In the end onderdrukt mijn medicatie mijn klachten, dat wel. Maar om ff heel resoluut alle psychische medicatie als verdoving te classificeren vind ik wel heel vergaand.

Het is zwart-wit. En ik weet ook wel dat er mensen zijn de 't echt nodig hebben om een enigszins normaal leven te kunnen leiden. Alleen vind ik wel dat er veel te veel en te vaak wordt voorgeschreven. En ik heb toch ook wel het e.e.a. gehad waarvan ik achteraf dacht "Dat had ik beter niet kunnen doen". Voor mij wat het een soort makkelijke oplossing toen ik niet met de bille bloot kon om openhartig over mijn leven te praten. Wat er aan mankeerde en hoe ik het graag anders zou zien. Voor mij was het in die zin dus wel degelijk een soort van vlucht, die ik voor het gemak dan maar verdoving noem.

Maargoed, enigszins bevooroordeeld gaan bij mij de alarmbellen al af als ik (weer) een post zie in de trant van Hoe Krijg Ik ADHD Medicatie Los Van Mijn Huisarts terwijl er nog geen onderzoek is gedaan. Niet dat je je gevoel niet mag vertrouwen hoor, en ik houd niet van die zorgverlenings-etiketten die door sommige mensen steeds maar weer op zichzelf geplakt worden. Maar misschien waren mijn problemen te mild, hoewel ik aardig door het stof heb moeten gaan om mijn verslaving onder controle te krijgen En uiteindelijk vind ik de etiketten zo onpersoonlijk en sturend, en werken ze een soort van slachtoffer-facilitatie in de hand van Ik Kan Het Niet Want. En ik gun iedereen juist zijn of haar manier om het WEL te kunnen, op wat voor manier dan ook.

 

[OtherShore]

Maargoed, enigszins bevooroordeeld gaan bij mij de alarmbellen al af als ik (weer) een post zie in de trant van Hoe Krijg Ik ADHD Medicatie Los Van Mijn Huisarts terwijl er nog geen onderzoek is gedaan.

Bij mij ook. Ik zie vaak een soort redenering voorbijkomen in de trant van:

Ik ga lekker op stimulantia.
Dus ik zal wel ADHD hebben.
Dus misschien is het wel beter om voortaan mijn drugs bij de dokter te halen.

Tsja. Dat jij lekker gaat op stimulantia betekent niet automatisch dat je ADHD hebt. Dat ligt ingewikkelder en er is aardig wat onderzoek voor nodig om te kijken of jij echt ADHD hebt (of niet). En drugsgebruik/misbruik is juist een reden om voorzichtig te zijn met het voorschrijven van ADHD medicatie, dus je arts staat waarschijnlijk sowieso niet te springen om je iets voor te schrijven. Dus ja, zo makkelijk gaat dat allemaal niet.

 

[_shikantaza]

Bij mij ook. Ik zie vaak een soort redenering voorbijkomen in de trant van:

Ik ga lekker op stimulantia.
Dus ik zal wel ADHD hebben.
Dus misschien is het wel beter om voortaan mijn drugs bij de dokter te halen.

Tsja. Dat jij lekker gaat op stimulantia betekent niet automatisch dat je ADHD hebt. Dat ligt ingewikkelder en er is aardig wat onderzoek voor nodig om te kijken of jij echt ADHD hebt (of niet). En drugsgebruik/misbruik is juist een reden om voorzichtig te zijn met het voorschrijven van ADHD medicatie, dus je arts staat waarschijnlijk sowieso niet te springen om je iets voor te schrijven. Dus ja, zo makkelijk gaat dat allemaal niet.

Ironisch genoeg vind ik het ook wel een aanpak die zou passen bij hoe een ADHDer het zou doen

 

[ljuv]

Voor mij wat het een soort makkelijke oplossing toen ik niet met de bille bloot kon om openhartig over mijn leven te praten.

Ja okay - vandaar ook mijn eerste vraag aan TS. Dit is voor mij wel echt randvoorwaardelijk voordat je aan medicatie voor wat dan ook begint.

hoewel ik aardig door het stof heb moeten gaan om mijn verslaving onder controle te krijgen

maar dit als uitgangspunt nemen voor iedereen die hier een hulpvraag stelt vind ik inderdaad wel heek zwart-wit. Logisch vanuit jouw perspectief, maar er zijn ook mensen met heel goede ervaringen zoals ik… Al was mijn startpunt wel anders: ik wilde juist geen medicatie en kwam er gaandeweg achter dat het me toch wel heul veul bracht.

En uiteindelijk vind ik de etiketten zo onpersoonlijk en sturend, en werken ze een soort van slachtoffer-facilitatie in de hand van Ik Kan Het Niet Want. En ik gun iedereen juist zijn of haar manier om het WEL te kunnen, op wat voor manier dan ook.

Dit is ook totaal tegenovergesteld aan mijn ervaring bij de GGZ voor adhd. Waardoor ik wel zoiets heb van: misschien was dat iets van vroeger. Maar misschien had ik ook gewoon geluk met mijn behandelaren, idk. Ik zat wel bij een heel grote “adhd” aanbieder dus idk. Maar eigenlijk was mijn hele behandeling gericht op: hoe kan ík het wel. Dus zonder mezelf te veranderen, hoe kan ik dan de dingen waar ik nu tegen aanloop beter inrichten. En 80% van die behandeling was mezelf leren begrijpen en accepteren.

Verder lees ik niet t zelfde in t openingsbericht als jullie want daar ben ik ook altijd heel streng op. Maar misschien naïef van me.

 

[MR_CHIP]

Ach medicatie is toch een vergif heb van me 4de tot 18de ritalin moeten slikken zonder zomerstop en zonder enige behandeling oid
al slik ik nu wel sinds 5 augustus een ssri doet geen reet is mijn gedachte maar mag er pas na 6 maanden mee stoppen

 

[_shikantaza]

Dit is ook totaal tegenovergesteld aan mijn ervaring bij de GGZ voor adhd. Waardoor ik wel zoiets heb van: misschien was dat iets van vroeger. Maar misschien had ik ook gewoon geluk met mijn behandelaren, idk. Ik zat wel bij een heel grote “adhd” aanbieder dus idk. Maar eigenlijk was mijn hele behandeling gericht op: hoe kan ík het wel. Dus zonder mezelf te veranderen, hoe kan ik dan de dingen waar ik nu tegen aanloop beter inrichten. En 80% van die behandeling was mezelf leren begrijpen en accepteren.

Moi dat je dit deelt, en ik herken het ook wel van een fellows van NA. Die heeft een soort lotgenotengroep ADHD bij een GGZ-instelling en die is er zeer over te spreken. De keren dat we het er over hebben benadrukt hij altijd wel dat hij voelt dat hij een fikse voorsprong heeft op de meesten van die groep door zijn klinische opname en ander herstelwerk waarin hij veel over zichzelf heeft geleerd en ook wel door dingen heen is gegaan in plaats van er tegen in te gaan, en dat soort dingen..

Verder lees ik niet t zelfde in t openingsbericht als jullie want daar ben ik ook altijd heel streng op. Maar misschien naïef van me.

Ieder z'n perspectief 👍

 

[Roze Olifant]

Zo makkelijk is het niet.

Nope, ook mijn ervaring. Het is een hele procedure, waarbij ook verschillende naasten worden betrokken.

Ik ben in augustus gediagnosticeerd met ADD (na al jarenlang inofficieel te weten dat ik het heb, het is vrij duidelijk zeg maar, ik kreeg er ook al lang medicatie voor voorgeschreven die opgestart is door een psychiater toen ik nog in België woonde). Maar nu heb ik dus tijdens mijn eerste gesprek met de psychiater in september verteld dat ik het jaar daarvoor met periodes benzo's was gaan gebruiken (zonder recept) tegen de insomnia, die ik vervolgens zonder problemen in drie weken afgebouwd heb met mirtazapine. Maar waar wel méga veroordelend op werd gereageerd. Nu hebben ze de eerder gestelde diagnose weer op losse schroeven gezet en willen ze een deel van de diagnostiek opnieuw doen. Ik vind dit nogal overtrokken, want ik ben er aardig zeker van dat de benzo's een 'gevolg zijn geweest van' in plaats van 'ruis in het diagnosticeren van', ik ken mezelf al m'n hele leven namelijk, maar ja, het is aan hen.

Eerst was er sprake van zowel de volwassentijd-hetero-anamnese en de Qb-test opnieuw, maar na overleg in het team zagen ze in dat dat eerste nogal zinloos is, en wordt het alleen de Qb-test overdoen volgende week. Als die (weer) een onderschrijvend resultaat laat zien, krijg ik een bevestiging van diagnose, als dat niet zo is (wat ze niet perse verwachten), dan is het weer afwachten en bespreken en blablabla wat er met de diagnose gebeurt.

Nogal off-topic, sorry @lientje amfetamientje. Maar om aan te geven dat je hem echt niet even 'met een pakje boter' krijgt, dat is in de meeste gevallen onzin. Hier is het al een proces van maanden. Langer dan gebruikelijk door de inmenging van dat benzo-gedoe waar zij zo'n punt van maken weliswaar, maar toch.

Ik gebruik trouwens lisdexamfetamine, het is geen wondermiddel maar bevalt prima.

 

[Lemmy]

Ach medicatie is toch een vergif heb van me 4de tot 18de ritalin moeten slikken zonder zomerstop en zonder enige behandeling oid
al slik ik nu wel sinds 5 augustus een ssri doet geen reet is mijn gedachte maar mag er pas na 6 maanden mee stoppen

En, heb je je al eens afgevraagd waarom deze medicatie voor jou "geen reet doet"? Ik snap ook niet dat je zolang ritalin moest nemen zonder enige vorm van behandeling.

Waren dat dan illegaal gekochte pillen?

 

[MR_CHIP]

En, heb je je al eens afgevraagd waarom deze medicatie voor jou "geen reet doet"? Ik snap ook niet dat je zolang ritalin moest nemen zonder enige vorm van behandeling.

Waren dat dan illegaal gekochte pillen?

Nee hoor uitgeschreven door een kut psychiater

 

[Deadwing]

Ach medicatie is toch een vergif heb van me 4de tot 18de ritalin moeten slikken zonder zomerstop en zonder enige behandeling oid
al slik ik nu wel sinds 5 augustus een ssri doet geen reet is mijn gedachte maar mag er pas na 6 maanden mee stoppen

Echt waar? Ritalin slikken van je vierde tot je achttiende...? Ik wist niet dat kleuters dit soort pillen ook krijgen..

 

[MR_CHIP]

Echt waar? Ritalin slikken van je vierde tot je achttiende...? Ik wist niet dat kleuters dit soort pillen ook krijgen..

Jep daarom ben ik eigenlijk tegen medicatie

 

[Deadwing]

Nope, ook mijn ervaring. Het is een hele procedure, waarbij ook verschillende naasten worden betrokken.

En dat is maar goed ook dat het een hele procedure is. Zelf was ik ook van mening dat het heel makkelijk zou gaan. Blijkbaar is dat gelukkig niet zo.

 

[Lemmy]

Nee hoor uitgeschreven door een kut psychiater

Waarom? was het niet vrijwillig dan?

 

[MR_CHIP]

Waarom? was het niet vrijwillig dan?

Je hebt tot je 18de weinig te zeggen en als je ouders denken / er vanuit gaan dat wat de psychiater doet het beste is...

 

[Lemmy]

Je hebt tot je 18de weinig te zeggen en als je ouders denken / er vanuit gaan dat wat de psychiater doet het beste is...

Ja dat weet ik. Dus jijzelf MOEST wel, lees: het was gedwongen. Of anders een opname...

 

[MR_CHIP]

Ja dat weet ik. Dus jijzelf MOEST wel, lees: het was gedwongen. Of anders een opname...

Nee natuurlijk niet al dreigde ze wel met uithuisplaatsing als ik niet mee werkte maar goed niet echt zin om uitgebreid levensverhalen te vertellen no offence

 

[Jazz35]

Mijn zoon heeft veel baat gehad (en nog steeds) bij zijn ADHD-medicatie. We vermoedden eigenlijk al heel lang dat hij ADHD had, maar omdat hij prima functioneerde (gewoon een lekker chaotisch, impulsief, breedsprakig en vrolijk kind), nooit iets mee gedaan, totdat het halverwege het vwo stagneerde, omdat hij zo veel chaos in zijn hoofd had, dat plannen niet meer lukte, laat staan het afkrijgen van zijn toetsen Om extra tijd te krijgen bij proefwerken, moest hij toen dat hele traject doorlopen bij de kinderpsychiater om medicatie te krijgen. Ging echt niet over één nacht ijs. Het helpt hem momenteel enorm goed bij zijn school/studie, maar zodra hij vrij is en niets hoeft dat zijn focus nodig heeft, laat hij het lekker staan. Voelt-ie zich toch gewoon meer zichzelf.

Zelf heb ik vaak zat van de aanwezige ADHD-medicatie gebruik misbruik gemaakt (ik heb ook (gediagnosticeerde) ADHD, maar daar bovenop een bipolaire stoornis en die telt zwaarder, volgens de psychiater, dus nee, geen ADHD-medicatie voor dit dametje). Het was sowieso voor mij geen oplossing. Zeker niet een voor op de lange termijn. Inmiddels zoek ook ik mijn heil meer in middelen als meditatie, AppBlock (je schermtijd beperken), sporten en andere tools om rust te creëren en beter te leren plannen en focussen (want dat is echt huilen met de pet op hier: totale chaos of hyperfocus).

Ik wil maar zeggen: er zijn vele wegen die naar Rome leiden, en medicatie is er slechts eentje van.

O, en wat ik ook nog even wil zeggen is dat ik echt kotsziek word van die fokking ADHD-fuik op social media zoals Instagram, waar iedereen met ook maar een tikkeltje gebrek aan focus op de ADHD-berg geflikkerd wordtt. Je reinste onzin. Leg je phone eens een paar dagen weg zou ik zeggen, eens kijken of je dan nog steeds tien miljoen keer per dag afgeleid wordt. Deze is niet persoonlijk voor TS hoor, maar meer in het algemeen, dat gedweep met ADHD, ik word er doodmoe van.

 

[MDMAutist]

Als je het probeert, vraag dan feedback aan mensen uit je omgeving. En dan bij mensen die je nu al respecteren zoals je bent. Of ze juist positieve dingen zien, of dat je stemmingswisselingen krijgt, afgevlakter bent etc

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Ik zie hier het woord "Ritalin" veel voorbij komen.

Tegenwoordig word dat zga niet meer voorgeschreven.

Toevallig zit ik net aan het einde van mijn afstelling, dus ik zal even helder de procedure uitleggen.

1. Eerst moet je de officiële diagnose AD(H)D krijgen.

Dit doe je door een onderzoek aan te vragen. Dit kan bij diverse instellingen of praktijken bij je in de buurt, houd rekening met een wachttijd.

Dit onderzoek bestaat vaak uit een tweetal interviews, de eerste over je gedragingen als kind/jeugd, ze zullen vragen of je de mogelijkheid hebt iemand mee te nemen die toen dicht bij je stond en volwassen was, bijvoorbeeld een van je ouders.

De tweede bestaat uit vragen over je volwassen jaren, die worden dus heel gericht aan jou gesteld.

Let op: mocht je verslavingsproblematiek hebben, die je eerst ten minste 6 weken absinent te zijn alvorens dit traject kan worden gestart.

2. Je krijgt de diagnose AD(H)D, wat nu?

Als je daadwerkelijk de diagnose krijgt, word er gesproken over wat er aan gedaan kan worden, medicatie of wellicht cognitieve gedrag therapie.

Ik gok dat je dan de keuze medicatie zal kiezen, en aangezien dat ook is waar mijn ervaring hem in zit, kan ik je alleen daar wat meer over vertellen.

3. Instellen medicatie.

Voor iedereen is de juiste dosering verschillend, daardoor word je "ingesteld".

Instellen betekent dat je geleidelijk aan naar de juiste dosering gaat. Maw, het word opgehoogd tot voor jou de juiste dosering is gevonden.

Het meest gebruikte middel op dit moment (ook wat ik voorgeschreven krijg) is Concerta.

Net als bij Ritalin, is de werkzame stof bij Concerta "Methylfenidaat". Het verschil is dat Concerta een langwerkende medicatie is, Ritalin kortwerkend.

Concerta werkt zo'n 4 tot 6 uur, en de bedoeling is dat je circa 10 uur (0700 - 1700, 0800 - 1800, deze twee tijdsbestekken worden het meest aangehouden) de effecten merkt.

Daarnaast bouw je langzaam aan een "spiegel" op, waardoor je de rest van de uren in de dag ook nog profijt hebt van deze medicatie.

Tijdens het instellen zal je een dip, ook wel "Rebound" gaan merken. Dit betekent dat het uit gaat werken. Dat gevoel moet steeds worden doorgeschoven door middel van hogere doseringen, zo kom je door in overleg te gaan met je arts tot de juiste instelling.

Die dip word naarmate je een heel eind bent afgesteld minder, en word meer een overgang naar een gevoel wat ik persoonlijk omschrijf als wanneer je een drukke dag hebt gehad en thuis op de bank ploft.

4. Persoonlijke ervaring

Mijn ervaringen met Concerta/Methylfenidaat zijn zeer positief, echter is dit echt persoonsafhankelijk.

Ik merk dat ik meer concentratie heb, taken die ik begin daadwerkelijk afmaakt, en de belangrijkste: ik ervaar rust in mijn hoofd.

Waar ik zonder deze medicatie (mijn hele leven, ik wou nooit aan voorgeschreven medicatie, een domme ongefundeerde houding waar ik veel spijt van heb maar dat terzijde) over alles lag te "malen", geen concentratie had en daardoor mijn studies heb moeten struggle, en ook op mijn toenmalige werk liep ik daar tegenaan, heb ik die rust nu wel.

Ik hoop je voldoende info te hebben gegeven, mocht je nog vragen hebben stuur maar een pb.

 

[MDMAutist]

Ik zie hier het woord "Ritalin" veel voorbij komen.

Tegenwoordig word dat zga niet meer voorgeschreven.

Toevallig zit ik net aan het einde van mijn afstelling, dus ik zal even helder de procedure uitleggen.

1. Eerst moet je de officiële diagnose AD(H)D krijgen.

Dit doe je door een onderzoek aan te vragen. Dit kan bij diverse instellingen of praktijken bij je in de buurt, houd rekening met een wachttijd.

Dit onderzoek bestaat vaak uit een tweetal interviews, de eerste over je gedragingen als kind/jeugd, ze zullen vragen of je de mogelijkheid hebt iemand mee te nemen die toen dicht bij je stond en volwassen was, bijvoorbeeld een van je ouders.

De tweede bestaat uit vragen over je volwassen jaren, die worden dus heel gericht aan jou gesteld.

Let op: mocht je verslavingsproblematiek hebben, die je eerst ten minste 6 weken absinent te zijn alvorens dit traject kan worden gestart.

2. Je krijgt de diagnose AD(H)D, wat nu?

Als je daadwerkelijk de diagnose krijgt, word er gesproken over wat er aan gedaan kan worden, medicatie of wellicht cognitieve gedrag therapie.

Ik gok dat je dan de keuze medicatie zal kiezen, en aangezien dat ook is waar mijn ervaring hem in zit, kan ik je alleen daar wat meer over vertellen.

3. Instellen medicatie.

Voor iedereen is de juiste dosering verschillend, daardoor word je "ingesteld".

Instellen betekent dat je geleidelijk aan naar de juiste dosering gaat. Maw, het word opgehoogd tot voor jou de juiste dosering is gevonden.

Het meest gebruikte middel op dit moment (ook wat ik voorgeschreven krijg) is Concerta.

Net als bij Ritalin, is de werkzame stof bij Concerta "Methylfenidaat". Het verschil is dat Concerta een langwerkende medicatie is, Ritalin kortwerkend.

Concerta werkt zo'n 4 tot 6 uur, en de bedoeling is dat je circa 10 uur (0700 - 1700, 0800 - 1800, deze twee tijdsbestekken worden het meest aangehouden) de effecten merkt.

Daarnaast bouw je langzaam aan een "spiegel" op, waardoor je de rest van de uren in de dag ook nog profijt hebt van deze medicatie.

4. Persoonlijke ervaring

Mijn ervaringen met Concerta/Methylfenidaat zijn zeer positief, echter is dit echt persoonsafhankelijk.

Ik merk dat ik meer concentratie heb, taken die ik begin daadwerkelijk afmaakt, en de belangrijkste: ik ervaar rust in mijn hoofd.

Waar ik zonder deze medicatie (mijn hele leven, ik wou nooit aan voorgeschreven medicatie, een domme ongefundeerde houding waar ik veel spijt van heb maar dat terzijde) over alles lag te "malen", geen concentratie had en daardoor mijn studies heb moeten struggle, en ook op mijn toenmalige werk liep ik daar tegenaan, heb ik die rust nu wel.

Ik hoop je voldoende info te hebben gegeven, mocht je nog vragen hebben stuur maar een pb.

Hoelang gebruik je inmiddels Concerta?

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Hoelang gebruik je inmiddels Concerta?

Ik ben in een eerdere opname begonnen met afstellen, echter heb ik toen niet de juiste afstelling bereikt, omdat het afstellen verder ging na die opname, en ik toen uiteindelijk ben teruggevallen.

Toen stopte ze met voorschrijven. Toen heb ik al met al een maand of 5 Concerta gekregen.

Het fijne van instellen binnen een kliniek is dat je arts dagelijks aanwezig is en ik hierdoor sneller verhoogd kan worden dan wanneer dit in een ambulante setting gebeurd.

Nu heb ik zo'n 2 maanden weer mijn medicatie, en zit ik bijna op een voor mij perfecte afstelling.

 

[OtherShore]

Het meest gebruikte middel op dit moment (ook wat ik voorgeschreven krijg) is Concerta.

Kleine toevoeging nog: Als er sprake is van verslaving of drugsmisbruik in het verleden (en dit is bekend bij de behandelaar) wordt er meestal gekozen voor Concerta of lisdexamfetamine, respectievelijk verlengde afgifte methylfenidaat en verlengde afgifte dexamfetamine, omdat je van de verlengde afgifte formules minder “high” wordt en de kans op misbruik dus kleiner is.

Verder is het in Nederland zo dat je altijd moet beginnen met Concerta/methylfenidaat. Pas als dit niet effectief blijkt kun je overstappen op lisdexamfetamine/dexamfetamine. Anders kan het zo zijn dat de lisdexamfetamine/dexamfetamine niet vergoed wordt door de verzekering (los van de eigen bijdrage).

 

[Roze Olifant]

Mijn zoon heeft veel baat gehad (en nog steeds) bij zijn ADHD-medicatie. We vermoedden eigenlijk al heel lang dat hij ADHD had, maar omdat hij prima functioneerde (gewoon een lekker chaotisch, impulsief, breedsprakig en vrolijk kind), nooit iets mee gedaan, totdat het halverwege het vwo stagneerde, omdat hij zo veel chaos in zijn hoofd had, dat plannen niet meer lukte, laat staan het afkrijgen van zijn toetsen Om extra tijd te krijgen bij proefwerken, moest hij toen dat hele traject doorlopen bij de kinderpsychiater om medicatie te krijgen. Ging echt niet over één nacht ijs. Het helpt hem momenteel enorm goed bij zijn school/studie, maar zodra hij vrij is en niets hoeft dat zijn focus nodig heeft, laat hij het lekker staan. Voelt-ie zich toch gewoon meer zichzelf.

Zelf heb ik vaak zat van de aanwezige ADHD-medicatie gebruik misbruik gemaakt (ik heb ook (gediagnosticeerde) ADHD, maar daar bovenop een bipolaire stoornis en die telt zwaarder, volgens de psychiater, dus nee, geen ADHD-medicatie voor dit dametje). Het was sowieso voor mij geen oplossing. Zeker niet een voor op de lange termijn. Inmiddels zoek ook ik mijn heil meer in middelen als meditatie, AppBlock (je schermtijd beperken), sporten en andere tools om rust te creëren en beter te leren plannen en focussen (want dat is echt huilen met de pet op hier: totale chaos of hyperfocus).

Ik wil maar zeggen: er zijn vele wegen die naar Rome leiden, en medicatie is er slechts eentje van.

O, en wat ik ook nog even wil zeggen is dat ik echt kotsziek word van die fokking ADHD-fuik op social media zoals Instagram, waar iedereen met ook maar een tikkeltje gebrek aan focus op de ADHD-berg geflikkerd wordtt. Je reinste onzin. Leg je phone eens een paar dagen weg zou ik zeggen, eens kijken of je dan nog steeds tien miljoen keer per dag afgeleid wordt. Deze is niet persoonlijk voor TS hoor, maar meer in het algemeen, dat gedweep met ADHD, ik word er doodmoe van.

Even een reactie op het laatste deel van je bericht, ik probeer het enigszins beknopt te houden (want moet hier zo even de deur uit en nog vanalles doen, OVERIGENS OOK NOG OP JOUW PB’S REAGEREN bedenk ik me (gaat echt nog gebeuren! 😁)), maar ben het wel met je eens over het ‘gedweep met ADHD’.

Ik denk dat dit er o.a. mee te maken heeft dat a) er veel aandacht voor is onder volwassenen omdat veel volwassenen simpelweg nu pas worden gediagnosticeerd, vanwege het feit dat ADHD, zeker de ADD-variant maar ook de reguliere variant bij vrouwen, in de jeugd vaak gemist is, toen er echt nog alleen van ADHD gesproken werd in geval van het stereotype ‘Duracel-jongetje dat stennis schopte op school’ terwijl de psychiatrie er nu achter is dat de stoornis veel complexer is en zich dus ook heel anders kan uiten dan dat. En dat b) veel van dat social media gebeuren Amerikaans is. Ik heb begrepen dat het diagnose-traject in het verknipte Amerikaanse gezondheidszorgsysteem vrijwel onbetaalbaar is voor een groot deel van de bevolking. Hierdoor krijg je een overload aan zelf-diagnoses. Met dit gevolg vandien.

Ik vind het ‘gedweep’ zelf vooral ook storend omdat het een bagatelliserend, te luchtig stigma aan de diagnose meegeeft van ‘oh, de zoveelste zich aanstellende special snowflake die lekker tof een labeltje wil hebben’. Terwijl het meerdere levensgebieden, je zelfbeeld en eigenlijk je hele ‘zijn’ serieus kan ontwrichten/hebben ontwricht als je daadwerkelijk met deze stoornis leeft. Zeker bij te late diagnose.

Ik zeg wel eens dat ik wat dat betreft liever een ASS-diagnose (autisme) had gehad, omdat dat doorgaans wél het gewicht krijgt - in hoe mensen erover denken/oordelen - dat het echt heeft, soms zelfs op een overdreven stigmatiserende manier de andere kant op.

In de praktijk hebben AD(H)D en ASS ook veel meer overlap met elkaar dan mensen beseffen (en zijn bovendien ook vaker comorbide dan men over het algemeen denkt).