Ik heb veel psychedelica gebruikt, maar sta er vrij nuchter in. Ik denk niet dat hetgeen je denkt en ziet tijdens een trip een of andere waarheid over de wereld blootlegt. Wel kan het veel duidelijk maken over je eigen innerlijke wereld.
Niet per se nee. Maar zoals
@NiandraLades al zei zijn er verbanden in de dingen die ervaren worden op psychedelica, tijdens meditatie, etc. En bovendien: wat hebben we, meer dan onze innerlijke wereld? Onze gedachten zijn intern, onze gevoelens zijn intern, maar ook onze percepties zijn intern. De wereld 'daarbuiten' is een mythe die niemand ooit gezien heeft.
Terence McKenna zei ooit dat het probleem met psychedelica is, dat mensen deze ervaringen niet net zo serieus nemen als dagelijkse nuchtere ervaringen. Nu vind ik zelf persoonlijk dat McKenna vaak doorschoot in waar jij het over hebt: alle vreemde dingen die de ervaren entiteiten zeggen heel serieus nemen. Daarin ben ik het zeker met je eens. Dan word je op een gegeven moment zo'n soort ufo chaser.
Maar aan de andere kant heeft hij ook wel weer een punt hier denk ik. Als je er al ingaat met de gedachte dat je normale nuchtere werkelijkheid de realiteit is en dat alles wat je vanaf nu in de trip ervaart minder echt is dan dat, dan sluit je jezelf voor een groot deel van de ervaring af. Want puur als ervaring is een trip echt. Wat zou een onechte ervaring kunnen zijn? Elke ervaring die je kunt hebben is echt.
Ik denk echter niet dat we de dingen die we zien te letterlijk moeten nemen. Als je bijvoorbeeld DMT neemt en een andere dimensie ziet, zou ik niet direct concluderen dat deze dimensie daadwerkelijk bestaat. Volgens mij is het een inkijkje in wat er in je eigen brein omgaat. Wat er in die dimensie te zien is en gezegd wordt, zijn soms dingen die diep in je brein zitten, en waar je normaal niet bij kan. Als je er met dat oog naar kijkt, is dat voor mij net zo goed indrukwekkend.
Nogmaals, je hele wereld is intern. Je hebt nooit iets buiten jezelf ervaren.
Je kritiek kan net zo goed op onze huidige nuchtere ervaring van de wereld toegepast worden. Maar daar staan mensen niet bij stil. Van die wereld nemen mensen aan dat het daadwerkelijk bestaat buiten onszelf. Maar ga je slapen en droom je jezelf in een compleet nieuwe wereld, dan doe je daarin precies hetzelfde. Dan geloof je per direct dat dát de waakstaat is, in de echte wereld. Word je dan weer wakker, dan weet je meteen: dat alles, die ongelofelijke wereld was maar een droom. Hoe weten we dat niet exact hetzelfde gebeurt als we wakker worden uit deze waakstaat? Waarom blijven we niet bij onze ervaring? Als ervaring is wat ik nu ervaar 100% echt, net zo echt als mijn ervaring wanneer ik droom of wanneer ik trip. Maar als mensen zeggen: het bestaat daadwerkelijk, dan bedoelen ze in de regel dat er een onafhankelijke fysieke materiële wereld is. Maar dat is iets dat niemand ooit ervaren heeft of ooit ervaren kan. Het is een complete abstractie en een geloof. Maar het is een wereldwijd geaccepteerd geloof dus de meesten denken er niet eens over na dat het niet hun echte ervaring is.
Is er überhaupt zo'n duidelijk onderscheid tussen jou en het universum? Zijn we niet gewoon een heel klein stukje "universum" als mens?
En bestaat het lichaam los van de rest van het universum? Dit kunnen we ons voorstellen als een abstractie, maar in de werkelijkheid kan dat natuurlijk niet. Het lichaam is verbonden aan de rest van het hele universum. Dus we zijn niet eens een apart stukje van het universum, we zijn het universum. De afgescheidenheid bestaat alleen in het voorstellingsvermogen.
