Hoi!
Na meerdere jaren afwezigheid kom ik weer een kijkje nemen op dit forum.
En ik gooi er gelijk maar een stevig reportje in over mijn ervaringen met ayahuasca.
Ayahuasca in Portugal
~ I am a place beyond the pain, I am eternal ~
(Ayla Schafer)
Deel 1 van 2 De Ceremonie
Vooraf
Het is begin van de middag als onze auto dapper opnieuw over de bergpaadjes rijdt. We rijden verder dan google maps ons kan brengen en zijn er deze keer alert op niet het verkeerde paadje te nemen waar we de dag ervoor vast kwamen te zitten. We gaan naar de plek waar een goede vriendin sinds kort woont, afgelegen in de bergen tussen de vele bomen, waar de lucht warm en zuiver is en de natuur mijn hoofd verhelderd. In tegenstelling tot het volgepakte Nederland, heeft iedereen hier de ruimte. Ruimte, en tegelijkertijd voldoende mogelijkheden tot gezelschap. De mensen hier leven minimalistisch, met de natuur en met elkaar, zo vrij en zuiver als mogelijk, in eigen gebouwde huisjes, off grid, ver weg van alle gekte. Ze mediteren samen, onderhouden het land, verbouwen hun voedsel om het daarna met elkaar te bereiden en op te eten, maken ’s avonds muziek en zingen met elkaar, en geven ayahuasca ceremonies.
Gisteren waren we al hier om mijn vriendin A en de mensen die hier wonen te ontmoeten. We zijn warm en gastvrij ontvangen. Nu kletsen we opnieuw bij en gaan we naar de ceremonieruimte, waar we getuige mogen zijn van hoe de ceremonie wordt voorbereid. Daarna gaan we met A en een paar van haar vrienden naar de rivier. We zwemmen en maken een wandeling op blote voeten. Een ideale laatste voorbereiding. Mijn reisgenoot C en ik zijn ruim van te voren bezig geweest met de mentale, spirituele en fysieke voorbereiding. De week voorafgaand aan de ceremonie hebben we gereisd door Portugal en verbleven we op verschillende prachtige plekken. We hielden ons aan een passend plantaardig dieet, namen geen alcohol en koffie, deden een indrukwekkende Akasha meditatie en trokken een voorspellende kaart. Ancestors of Exile, trok ik. Dat belooft wat…
Ondanks al het moois op deze reis kom ik mezelf ook erg tegen. Ik had ook niet anders verwacht. Waar ik ook ga, ik neem mezelf natuurlijk altijd mee. Niet alleen de maatschappij is mijn gevangenis; mijn eigen hoofd is dat ook.
Start
Nu bevind ik me in deze heilige ceremoniële ruimte en de anderen komen rustig binnendruppelen. We zijn allen in het wit gekleed. Voordat ik de ruimte binnenstapte voelde ik plotseling een vertrouwde kalmte en een soort zelfverzekerdheid over me heen komen: ondanks mijn struggles ben ik er klaar voor, ik wéét het. Ik word licht euforisch: misschien mag ik weer naar de plek waar ik me zo thuis voel, daar waar ik vandaan kom, naar mijn oorsprong.
Ik heb een fijn bedje in de hoek uitgekozen, vlakbij het indrukwekkende altaar. De meeste mensen heb ik eerder al ontmoet en ik heb bij allen een goed gevoel. B, de sjamaan/medicijnman, reinigt de ruimte met salie. Daarna smudged hij alle aanwezigen één voor één. Als ik aan de beurt ben kan ik even oogcontact met hem maken. Hij komt excentriek en charismatisch op mij over en ik mag hem meteen.
Schenking en opkomst
Na de informatieronde en het startritueel nemen we eerst de peganum harmala (MAO-remmer) en even later de eerste schenking van het medicijn. Harmala heeft een sterk mystiek effect op mij, weet ik van de keren dat ik het nam bij psilohuasca reizen. Terwijl ik het glaasje leegdrink, herhaal ik in gedachten mijn intenties.
De live muziek begint en kalmte en zachtheid komt over me heen. De gitaren en de stemmen zijn zo prachtig. Zachtjes zing en beweeg ik mee, dit is zo fijn en de meeste mantra’s zijn voor mij bekend en vertrouwd. De energie gaat omhoog, het geeft een soort heilige verbonden sfeer. Ik voel me steeds warmer en zachter, met ook een beetje gezonde spanning.
Als het tijd is voor de tweede schenking, spreek ik opnieuw (in gedachten) mijn intenties uit en ga ik liggen.
Mijn hoofd wordt steeds stiller, schakelt langzaam uit zonder dat ik het bewust in de gaten heb. Ik voel me sereen. Vertrouwd. Als een kind. Steeds dichter bij Huis. Naar huis, naar huis, naar waar ik vandaan kom. Een bad van ontspanning en sereniteit. Ik zwem erin. Een voorzichtig contact met iets veel groters dan ik.
Mijn angst- en piekergedachten zijn er nu vrijwel niet. It’s all in the mind, en mijn mind is gaan slapen. Mijn sombere en zware gevoel, mijn eeuwige metgezel, is er nog wel. Maar minder op de voorgrond. Ik voel de zachte energie van mijn ex-vriend bij me, natuurlijk, ik zit nog in de verwerking. Het voelt net alsof hij bij me ligt. Zijn hand voel ik op mijn buik en ik druk mijn hand tegen de zijne. Ik kan hem ruiken.
Na ongeveer een uur heeft het effect zich niet verder verdiept. Is de dosering te laag, of moet ik gewoon meer geduld hebben? Een vraagstuk wat vaak terugkomt tijdens mijn reizen. En als ik daar eenmaal mee begin, wordt mijn Mind weer wakker. In twijfel trekken, redeneren, (be)oordelen. Dit werkt niet bij mij. Ook nu voel ik het effect afnemen en mijn gedachten steeds drukker worden. Ligt het aan de dosering, of blokkeert mijn mind het weer? Een discussie met de sceptische vijftienkoppige jury in mijn hoofd.
Af en toe wordt alles om me heen ineens kil en klinisch. Een soort waarschuwingssignaal. Mijn beeld flikkert mee met mijn hartkloppingen, ik hoor de zwaarte ervan. Mijn verhoogde spanning en staat van verhoogde stress in het dagelijks leven onder een vergrootglas. Hoe meer ik denk, pieker, me zorgen maak, hoe meer spanning in mijn lijf. Als ik uit mijn hoofd weer naar mijn hart ga, verdwijnt het.
Ik wacht geduldig af, maar mijn reis komt na zo’n veelbelovende start niet meer echt van de grond. Uiteindelijk komt de vraag of we nog een dosering willen. Iets te gretig zeg ik ‘yes, please’. Ik krijg een glaasje, volgens mij is het eerst een nieuwe dosering harmala, maar op dit punt weet ik dat niet zeker. Ik drink het (te gretig) op.
Verdieping
Dan gaat het ineens snel. Ik ga liggen en direct zit ik er dieper in. Ik geef me er aan over en zak van het ene in het andere. Ik ga door donker en ik ga door licht, ik voel verdriet en ontzag en warmte en pijn. Ik ga door liefde en door leegte, door zachtheid en door misselijkheid, door bekendheid en door buitenaardse omgevingen.
Als F me plotseling zegt dat mijn schenking voor me klaarstaat, begrijp ik in eerste instantie niet eens wat hij bedoelt. En dan herinner ik me weer dat ik had gevraagd om nog een dosering. Ik ga rechtop zitten om het te nemen, maar dan ineens glijdt alle warmte uit me weg en wordt alles kil en dreigend. Weer dat waarschuwingssignaal, maar nu veel duidelijker. Ik ken dit, de onbezielde klinische mechanische liefdeloze wereld, mijn grootste angst. O nee, moet ik hier echt weer naartoe, mijn hel? Het is zo dreigend aan het kloppen en flikkeren dat ik ervan weg probeer te komen om niet te angstig te worden, ik schud wat heen en weer en hou mijn ogen open. Is het gewoon mijn angst die met mij speelt, of wil het wat zeggen? Ik neem één slok omdat ik vind dat ik niet meer kan terugkrabbelen, en dan word ik zowat aangevallen door dat beangstigende waarschuwingssignaal. Ik mag het niet doen. Ik moet het niet doen. Het Medicijn zegt NEE.
Ik schaam me, omdat ik eerst zo graag wilde en het nu niet neem, maar het wordt me ingegeven dat ik het echt niet moet doen. Dus ik ga weer liggen, opgelucht en zeker van mijn keuze. De spirit van de ayahuasca heeft me behoed voor een grote fout, wat ben ik daar dankbaar voor. Anders had het wel eens heel anders af kunnen lopen. En plotseling is die dreigende, zielloze kilte helemaal weg en ga ik door naar het volgende.
Bovenaan is een soort cirkel van Licht, de Bron, daaronder allemaal verschillende lagen, verschillende frequenties, waar ik een kijkje mag nemen en waar ik doorheen wordt gehaald. Zo intens creatief! Dit was mijn vraag, hier wilde ik zo graag weer zijn, en het wordt beantwoordt. Het enorme scala van belevenissen, van werelden in werelden, van Alle Creatie. Dit is waar ik wil zijn, wat een eer!
Op de achtergrond voel ik steeds een sluimerend verdriet, van mijn eigen afgescheiden ik. Ik heb er geen oordeel over, ik ervaar alles nu zonder oordeel. Ik ben dichterbij het verdriet aan het komen en dat heb ik ook altijd even nodig, het verdriet uithuilen zodat er weer wat ruimte ontstaat. Maar de tranen willen nog niet komen.
Beweging
Plots word ik opgeschrikt door de schreeuw van C naast me: “godverdomme waar ben je nou?!”. Ik weet wel waar dit over gaat, hij zoekt zijn overleden vrouw…
Het zet een beweging in gang. Na C zijn uiting, begint het meisje naast hem zich ook te uiten. Ze begint wat te kreunen en geluiden te maken en aan de klank leid ik af hoe ze zich voelt of wat ze zou kunnen ervaren. En ineens is er dan ruimte en voel ik dat er bij mij ook wat loskomt. Ik begin wat te kreunen en dan te huilen, mijn eerste huilbui, als een waterval die werd tegengehouden maar nu mag stromen. Ontlading! Het is het begin van vele huilbuien. Verdriet om alle moeilijke dingen die er in mijn leven spelen. Maar ook collectief verdriet, om de erbarmelijke toestand van de wereld, om zo veel mensen die zo ongelukkig zijn, om de vernietiging van de aarde, om zo veel gruwelijkheden die er gebeuren, om alle mensen die niet hun mooiste leven kunnen leven. Na elke huilbui is er even volledige rust, dan voelt alles licht en vredig. Het is een cyclus: huilbui – rust en vrede – oplossen in verschillende kosmische creaties in allerlei vormen en maten (“pleziergedeelte”) – mezelf (positief) verliezen in zang en muziek – waarschuwingssignaal over langdurige stress in mijn lichaam – huilbui, etc. Een klassieke helende plantmedicijnreis, de verschillende golven doen allemaal hun werk, ze ruimen me op en geven me inzicht en geven me stukjes van mezelf terug die ik kwijt was geraakt. En sommigen doen nog iets anders: ze geven me plezier! Ik moet lachen en tot mijn verbazing klinkt mijn lach zo mooi en zuiver. Daarom moet ik opnieuw lachen en zo kom ik in een lachbui. Ik lach omdat ik hou van mijn eigen klank van plezier, ik hoor weer dat ik mooi en lief ben en dat ik plezier kan maken en dat de wereld een mooie plek is, of zou kunnen zijn. Dat ik dat in het dagelijks leven nog maar zo weinig voel, terwijl ik het nog wel in me heb, maakt me vervolgens weer erg verdrietig en zo wisselen lachen en huilen elkaar af. Na de rustfase zit ik in een soort onderwaterwereld, gekke vissen en onderwaterwezens zwemmen vlak langs me heen, vol verwondering mag ik toeschouwer zijn. En dan weer in de wereld van zoveel zachtheid en liefde dat het niet voor te stellen is, ik kreun van puur genot, alles voelt nu zo lekker. En dan ook weer iets dreigends en donkers, steeds maar kort zodat ik niet overspoeld word door angst. Terwijl dit alles gebeurt lijkt het steeds alsof ik op alle lagen niet helemaal door kom. Mijn rugpijn wordt erger en erger door het liggen en mijn lichaam raakt steeds meer uitgeput. Ik kan geen houding meer vinden. Even doorbijten, nu is er pijn, maar dat duurt maar kort en de ervaring maakt mijn hele leven beter!
Het is moeilijk te negeren, ik zit in de reis, maar ik ervaar alles niet ten volle en het licht komt er niet goed door; het is steeds een soort schemer en daarachter gebeurt van alles. Het schemer is mijn lichaam. Mijn lichaam beperkt de ervaring. Je bent niet gezond. Je lichaam is te zwak om dit goed aan te kunnen. Als je zo doorgaat met je leven zul je steeds zieker worden. Teveel stress, teveel opgejaagdheid, teveel gefabriceerd kunstmatig voedsel. Een bezorgde waarschuwing.
Muziek
Waar woorden de weg niet vinden, verwoord de muziek me wel, elke keer opnieuw. Ik verdwijn bij elk nummer in een paradijs van schoonheid, waar de klanken door mijn bloed stromen, waar het ritme van de muziek het ritme van mijn hart vindt, waar de tonen van de instrumenten en stemmen de wonden in mijn hart opsporen, vriendelijk doorlopen, en daarna vullen met zachtheid. Oude pijnen gaan door me heen terwijl ik ze er intuïtief uit zing, zo in harmonie met de andere stemmen, zo kloppend. Ik ben een Wever, ik weef me om B zijn stem heen, vind de ondertoon of boventoon zonder dat ik er bij nadenk. Zo afgestemd meerstemmig zingen of neuriën geeft een gevoel van een bijzondere intimiteit, een diepere verbinding doordrenkt in tederheid. Ik hoor de eerlijkheid en het karakter in zijn stem. Melancholie in de mijne. Vrouwelijkheid in die van A. Maar het is meer. De klanken bij elkaar bevatten wijsheid, tragedie en schoonheid tegelijk. Verdriet van vele levens terug gaat door me heen, zo tragisch maar ook zo mooi, in volledige overgave doorvoel ik en word ik geheeld door de muziek en door de spirit Ayahuasca. Met momenten zing ik alsof mijn leven ervan afhangt, ik wist niet dat ik het in me had, en na elke klank voel ik me meer bevrijd. Ik zing me door het leven, ik zing me vrij.
Natuurlijk doet het me ook denken aan mijn ex-vriend. Wat hebben we veel samen gezongen, hij heeft me mijn (zang)stem teruggegeven, mijn vuurtje weer aangewakkerd. Ik mis hem, wat zou hij hiervan genoten hebben. En dan ineens hoor ik een bekend nummer, “mijn” nummer die me door een moeilijke periode heeft geholpen en die ik vele malen tweestemmig met hem heb gezongen. Precies dezelfde niet-bekende alternatieve versie en op precies dezelfde manier gespeeld en gezongen, dit kan gewoon geen toeval zijn. B en A zingen, maar ik hoor alleen nog maar mijn ex en ik. Het is zo’n ongelooflijk mooi moment en ik voel me zo dankbaar. Toeval bestaat niet, dit moest zo zijn. Rouw is rauw en uiterst pijnlijk, maar er zit ook veel schoonheid in…
De cadeautjes blijven nu maar komen en ik kan niet uitdrukken hoe dankbaar ik me steeds voel.
Afwijzing
Het meisje naast C, R, is inmiddels al uren hardop aan het praten en kreunen. Ze doet me aan mijzelf denken: ze komt net als ik wat stil en verlegen over, introvert, maar nu uit ze zich. Volgens mij is dat heel goed voor haar, misschien heeft ze het nodig. Haar uiting helpt me om mijzelf ook vrij te voelen me te uiten wanneer ik die behoefte voel. Even niet op slot, even niet geblokkeerd. Even de teugels wat losser, even niet die strenge beperkende stemmen in mijn hoofd. Ik hoor wel dat ze steeds door de muziek heen praat of kreunt en dat dat de energie soms verstoort.
Als er weer een liedje wordt ingezet en ze er weer doorheen kreunt, wordt er plots gestopt en wordt ze streng toegesproken. “R, can you be quiet please, you are disturbing the group”. R reageert niet en ik krimp plaatsvervangend ineen. Vanaf dan is ze stil.
En dat triggert mijn eigen afwijzingstrauma, het gevoel als kind niet gezien en gewaardeerd te zijn door mijn moeder, niet echt, als je niet gehoord wordt word je vanzelf stil. Hoe voelt R zich nu? Ik besef me dat ik mijn eigen pijn op haar projecteer en dat het voor haar heel anders kan zijn. Ondertussen herbeleef ik hoe ervaringen in mijn babytijd en jeugd ervoor zorgden dat ik uiteindelijk meer en meer op slot ging.
Afsluiting
Golf na golf passeert en ik kan alleen maar ontzettend dankbaar zijn. Ik zing Fia tweestemming met mijn vriendin mee, woorden die ons beide op ons lijf zijn geschreven.
And for many years I was holding back // Thinking I should be more like this and that
But then I saw the real truth of it all
No, I am not who you think I am
I am so much more, I am one with source
I am limitless, infinite, powerful, abundant
Complete from the start, creator of all
And I’ve been stuck in thoughts // Didn’t listen to the things my heart would say
Letting fear take over and decide
But when I realized that the choice was mine // I could feel a shift and I began to shine
Living an empowered, beautiful life
Ik weet dat het inmiddels laat moet zijn, met flinke uitloop, maar ik zit er nog vol in. Uiteindelijk is het tijd voor het afsluitingsritueel. Ik wil echt respectvol zijn en rechtop gaan zitten maar ik voel me zo zwak en heb zo’n rugpijn dat ik niet kan zitten. Toch is al dit fysieke afzien een kleine prijs voor al het moois wat ik heb gekregen. Zo dankbaar! De sjamaan neemt individueel afscheid van iedereen. Liefdevol nemen wij ook afscheid, een warme innige knuffel waarin ik zijn waardering voel. Zijn zachte lieve ogen ontroeren me.
We mogen van A nog in de ceremonieruimte blijven als we zachtjes doen, omdat er onder ons geslapen wordt. Als de meeste mensen de ruimte verlaten en het stiller wordt, merk ik pas echt hoe gesloopt ik ben. Ik ben fysiek, mentaal en emotioneel volledig overprikkeld en uitgeput, ik kan niet meer. Ik huil nog wat diepe pijnen uit, alleen C is er nog, ik kan het laten gaan en de tranen blijven maar komen. Ik begin me wanhopig te voelen, ik ben op maar de reis gaat maar door en door. Ik kan niet meer liggen van de rugpijn maar ik ben veel te zwak om te zitten of te staan. Met zo veel pijn kan ik ook niet slapen straks, met mijn slaapproblemen sowieso niet. Ik weet het niet meer.
Ik draai me om naar C. Onze handen vinden elkaar, het eerste fysieke contact sinds de reis, eerder wilde ik het niet omdat ik door mijn eigen processen ging. De aanraking is voelbaar door mijn hele lijf, het voelt vertrouwd, krachtig en verbonden. Ik kan op hem bouwen. Ik voel ook hoe pijnlijk graag hij mijn partner wil zijn, maar die liefde kan ik hem niet geven.
In een loop
Alle prikkels komen nu 10x zo sterk binnen. Elk beetje licht veel te fel, elke stem in de verte galmt door mijn lichaam, elk geluidje geeft een explosie in mijn hoofd, en elke cel in mijn lichaam en mijn hoofd voelt zich zwaar mishandeld. En ik blijf maar zo misselijk. Mijn kotsemmertje is al vele malen verwisseld voor een lege. Mijn lichaam heeft nu niet eens de kracht meer om te kotsen. Hier krijg ik geen rust, ik hoor stemmen buiten en mensen gaan in en uit, maar ik zit nog helemaal in allerlei processen. Ik moet naar mijn tentje, ik moet alleen zijn in stilte, rust en stilte is wat nu echt noodzakelijk is om hier weer bovenop te komen. En ik moet zo nodig plassen. Maar het lukt niet. Ik ben te zwak, ziek en misselijk om zelfs maar overeind te komen. Ik weet dat plantmedicijnen altijd een uitputtingsslag zijn voor mijn lichaam, en dat heb ik er voor over, maar zo extreem heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Ik blijf lang in dubio, in cirkels, in voors en tegens en elke mogelijkheid lijkt doodlopend. Gekmakend. Ik moet echt naar mijn tentje. Als ik eenmaal daar ben, zal het beter met me gaan. Rust is prioriteit nummer 1, en in de tent ligt mijn slaapmedicatie (benzo’s). Ik kan niet meer.
Allemaal paniekgedachten. Ik wacht nog een tijdje in de hoop dat de effecten wat afnemen en ik wat kracht terugkrijg, maar het lijkt juist alleen maar sterker te worden. Maar er is geen andere optie, ik móét naar mijn tentje. Ook al weet ik eigenlijk wel dat ik daar niet toe in staat ben.
Ik vertel C over mijn gedachtengang. Hij wil me helpen en samen naar onze tentjes lopen. Hij is echter net zo verzwakt als ik. We besluiten dat hij eerst zelf naar beneden loopt om te gaan plassen, en dat hij daarna terugkomt om mij ernaartoe te begeleiden. Hij doet verwoede pogingen om te gaan staan. Hij staat te trillen op zijn benen. Ik vraag hem of hij A wil vragen om hem te begeleiden, ik vind het niet veilig. Buiten hoor ik hem met A kletsen, ze hebben elkaar dus gevonden.
Ondertussen komen er anderen terug in de ruimte. De sfeer is opgewekt en feestelijk. Normaal gesproken zou ik er graag aan mee doen, maar ik voel me nu wanhopig en meer dood dan levend. C blijft gezellig kletsen met A. Huilend roep ik A en vraag ik haar of ze me wil helpen om me naar de wc en naar m’n tentje te brengen. Vriendelijk helpt ze me, ik kalmeer een beetje.
Ik had toen nog geen idee dat mijn reis pas echt zou beginnen als ik bij m’n tentje aan zou komen. Daar begon mijn dark night of the soul.
Na meerdere jaren afwezigheid kom ik weer een kijkje nemen op dit forum.
En ik gooi er gelijk maar een stevig reportje in over mijn ervaringen met ayahuasca.
Ayahuasca in Portugal
~ I am a place beyond the pain, I am eternal ~
(Ayla Schafer)
Deel 1 van 2 De Ceremonie
Vooraf
Het is begin van de middag als onze auto dapper opnieuw over de bergpaadjes rijdt. We rijden verder dan google maps ons kan brengen en zijn er deze keer alert op niet het verkeerde paadje te nemen waar we de dag ervoor vast kwamen te zitten. We gaan naar de plek waar een goede vriendin sinds kort woont, afgelegen in de bergen tussen de vele bomen, waar de lucht warm en zuiver is en de natuur mijn hoofd verhelderd. In tegenstelling tot het volgepakte Nederland, heeft iedereen hier de ruimte. Ruimte, en tegelijkertijd voldoende mogelijkheden tot gezelschap. De mensen hier leven minimalistisch, met de natuur en met elkaar, zo vrij en zuiver als mogelijk, in eigen gebouwde huisjes, off grid, ver weg van alle gekte. Ze mediteren samen, onderhouden het land, verbouwen hun voedsel om het daarna met elkaar te bereiden en op te eten, maken ’s avonds muziek en zingen met elkaar, en geven ayahuasca ceremonies.
Gisteren waren we al hier om mijn vriendin A en de mensen die hier wonen te ontmoeten. We zijn warm en gastvrij ontvangen. Nu kletsen we opnieuw bij en gaan we naar de ceremonieruimte, waar we getuige mogen zijn van hoe de ceremonie wordt voorbereid. Daarna gaan we met A en een paar van haar vrienden naar de rivier. We zwemmen en maken een wandeling op blote voeten. Een ideale laatste voorbereiding. Mijn reisgenoot C en ik zijn ruim van te voren bezig geweest met de mentale, spirituele en fysieke voorbereiding. De week voorafgaand aan de ceremonie hebben we gereisd door Portugal en verbleven we op verschillende prachtige plekken. We hielden ons aan een passend plantaardig dieet, namen geen alcohol en koffie, deden een indrukwekkende Akasha meditatie en trokken een voorspellende kaart. Ancestors of Exile, trok ik. Dat belooft wat…
Ondanks al het moois op deze reis kom ik mezelf ook erg tegen. Ik had ook niet anders verwacht. Waar ik ook ga, ik neem mezelf natuurlijk altijd mee. Niet alleen de maatschappij is mijn gevangenis; mijn eigen hoofd is dat ook.
Start
Nu bevind ik me in deze heilige ceremoniële ruimte en de anderen komen rustig binnendruppelen. We zijn allen in het wit gekleed. Voordat ik de ruimte binnenstapte voelde ik plotseling een vertrouwde kalmte en een soort zelfverzekerdheid over me heen komen: ondanks mijn struggles ben ik er klaar voor, ik wéét het. Ik word licht euforisch: misschien mag ik weer naar de plek waar ik me zo thuis voel, daar waar ik vandaan kom, naar mijn oorsprong.
Ik heb een fijn bedje in de hoek uitgekozen, vlakbij het indrukwekkende altaar. De meeste mensen heb ik eerder al ontmoet en ik heb bij allen een goed gevoel. B, de sjamaan/medicijnman, reinigt de ruimte met salie. Daarna smudged hij alle aanwezigen één voor één. Als ik aan de beurt ben kan ik even oogcontact met hem maken. Hij komt excentriek en charismatisch op mij over en ik mag hem meteen.
Schenking en opkomst
Na de informatieronde en het startritueel nemen we eerst de peganum harmala (MAO-remmer) en even later de eerste schenking van het medicijn. Harmala heeft een sterk mystiek effect op mij, weet ik van de keren dat ik het nam bij psilohuasca reizen. Terwijl ik het glaasje leegdrink, herhaal ik in gedachten mijn intenties.
De live muziek begint en kalmte en zachtheid komt over me heen. De gitaren en de stemmen zijn zo prachtig. Zachtjes zing en beweeg ik mee, dit is zo fijn en de meeste mantra’s zijn voor mij bekend en vertrouwd. De energie gaat omhoog, het geeft een soort heilige verbonden sfeer. Ik voel me steeds warmer en zachter, met ook een beetje gezonde spanning.
Als het tijd is voor de tweede schenking, spreek ik opnieuw (in gedachten) mijn intenties uit en ga ik liggen.
Mijn hoofd wordt steeds stiller, schakelt langzaam uit zonder dat ik het bewust in de gaten heb. Ik voel me sereen. Vertrouwd. Als een kind. Steeds dichter bij Huis. Naar huis, naar huis, naar waar ik vandaan kom. Een bad van ontspanning en sereniteit. Ik zwem erin. Een voorzichtig contact met iets veel groters dan ik.
Mijn angst- en piekergedachten zijn er nu vrijwel niet. It’s all in the mind, en mijn mind is gaan slapen. Mijn sombere en zware gevoel, mijn eeuwige metgezel, is er nog wel. Maar minder op de voorgrond. Ik voel de zachte energie van mijn ex-vriend bij me, natuurlijk, ik zit nog in de verwerking. Het voelt net alsof hij bij me ligt. Zijn hand voel ik op mijn buik en ik druk mijn hand tegen de zijne. Ik kan hem ruiken.
Na ongeveer een uur heeft het effect zich niet verder verdiept. Is de dosering te laag, of moet ik gewoon meer geduld hebben? Een vraagstuk wat vaak terugkomt tijdens mijn reizen. En als ik daar eenmaal mee begin, wordt mijn Mind weer wakker. In twijfel trekken, redeneren, (be)oordelen. Dit werkt niet bij mij. Ook nu voel ik het effect afnemen en mijn gedachten steeds drukker worden. Ligt het aan de dosering, of blokkeert mijn mind het weer? Een discussie met de sceptische vijftienkoppige jury in mijn hoofd.
Af en toe wordt alles om me heen ineens kil en klinisch. Een soort waarschuwingssignaal. Mijn beeld flikkert mee met mijn hartkloppingen, ik hoor de zwaarte ervan. Mijn verhoogde spanning en staat van verhoogde stress in het dagelijks leven onder een vergrootglas. Hoe meer ik denk, pieker, me zorgen maak, hoe meer spanning in mijn lijf. Als ik uit mijn hoofd weer naar mijn hart ga, verdwijnt het.
Ik wacht geduldig af, maar mijn reis komt na zo’n veelbelovende start niet meer echt van de grond. Uiteindelijk komt de vraag of we nog een dosering willen. Iets te gretig zeg ik ‘yes, please’. Ik krijg een glaasje, volgens mij is het eerst een nieuwe dosering harmala, maar op dit punt weet ik dat niet zeker. Ik drink het (te gretig) op.
Verdieping
Dan gaat het ineens snel. Ik ga liggen en direct zit ik er dieper in. Ik geef me er aan over en zak van het ene in het andere. Ik ga door donker en ik ga door licht, ik voel verdriet en ontzag en warmte en pijn. Ik ga door liefde en door leegte, door zachtheid en door misselijkheid, door bekendheid en door buitenaardse omgevingen.
Als F me plotseling zegt dat mijn schenking voor me klaarstaat, begrijp ik in eerste instantie niet eens wat hij bedoelt. En dan herinner ik me weer dat ik had gevraagd om nog een dosering. Ik ga rechtop zitten om het te nemen, maar dan ineens glijdt alle warmte uit me weg en wordt alles kil en dreigend. Weer dat waarschuwingssignaal, maar nu veel duidelijker. Ik ken dit, de onbezielde klinische mechanische liefdeloze wereld, mijn grootste angst. O nee, moet ik hier echt weer naartoe, mijn hel? Het is zo dreigend aan het kloppen en flikkeren dat ik ervan weg probeer te komen om niet te angstig te worden, ik schud wat heen en weer en hou mijn ogen open. Is het gewoon mijn angst die met mij speelt, of wil het wat zeggen? Ik neem één slok omdat ik vind dat ik niet meer kan terugkrabbelen, en dan word ik zowat aangevallen door dat beangstigende waarschuwingssignaal. Ik mag het niet doen. Ik moet het niet doen. Het Medicijn zegt NEE.
Ik schaam me, omdat ik eerst zo graag wilde en het nu niet neem, maar het wordt me ingegeven dat ik het echt niet moet doen. Dus ik ga weer liggen, opgelucht en zeker van mijn keuze. De spirit van de ayahuasca heeft me behoed voor een grote fout, wat ben ik daar dankbaar voor. Anders had het wel eens heel anders af kunnen lopen. En plotseling is die dreigende, zielloze kilte helemaal weg en ga ik door naar het volgende.
Bovenaan is een soort cirkel van Licht, de Bron, daaronder allemaal verschillende lagen, verschillende frequenties, waar ik een kijkje mag nemen en waar ik doorheen wordt gehaald. Zo intens creatief! Dit was mijn vraag, hier wilde ik zo graag weer zijn, en het wordt beantwoordt. Het enorme scala van belevenissen, van werelden in werelden, van Alle Creatie. Dit is waar ik wil zijn, wat een eer!
Op de achtergrond voel ik steeds een sluimerend verdriet, van mijn eigen afgescheiden ik. Ik heb er geen oordeel over, ik ervaar alles nu zonder oordeel. Ik ben dichterbij het verdriet aan het komen en dat heb ik ook altijd even nodig, het verdriet uithuilen zodat er weer wat ruimte ontstaat. Maar de tranen willen nog niet komen.
Beweging
Plots word ik opgeschrikt door de schreeuw van C naast me: “godverdomme waar ben je nou?!”. Ik weet wel waar dit over gaat, hij zoekt zijn overleden vrouw…
Het zet een beweging in gang. Na C zijn uiting, begint het meisje naast hem zich ook te uiten. Ze begint wat te kreunen en geluiden te maken en aan de klank leid ik af hoe ze zich voelt of wat ze zou kunnen ervaren. En ineens is er dan ruimte en voel ik dat er bij mij ook wat loskomt. Ik begin wat te kreunen en dan te huilen, mijn eerste huilbui, als een waterval die werd tegengehouden maar nu mag stromen. Ontlading! Het is het begin van vele huilbuien. Verdriet om alle moeilijke dingen die er in mijn leven spelen. Maar ook collectief verdriet, om de erbarmelijke toestand van de wereld, om zo veel mensen die zo ongelukkig zijn, om de vernietiging van de aarde, om zo veel gruwelijkheden die er gebeuren, om alle mensen die niet hun mooiste leven kunnen leven. Na elke huilbui is er even volledige rust, dan voelt alles licht en vredig. Het is een cyclus: huilbui – rust en vrede – oplossen in verschillende kosmische creaties in allerlei vormen en maten (“pleziergedeelte”) – mezelf (positief) verliezen in zang en muziek – waarschuwingssignaal over langdurige stress in mijn lichaam – huilbui, etc. Een klassieke helende plantmedicijnreis, de verschillende golven doen allemaal hun werk, ze ruimen me op en geven me inzicht en geven me stukjes van mezelf terug die ik kwijt was geraakt. En sommigen doen nog iets anders: ze geven me plezier! Ik moet lachen en tot mijn verbazing klinkt mijn lach zo mooi en zuiver. Daarom moet ik opnieuw lachen en zo kom ik in een lachbui. Ik lach omdat ik hou van mijn eigen klank van plezier, ik hoor weer dat ik mooi en lief ben en dat ik plezier kan maken en dat de wereld een mooie plek is, of zou kunnen zijn. Dat ik dat in het dagelijks leven nog maar zo weinig voel, terwijl ik het nog wel in me heb, maakt me vervolgens weer erg verdrietig en zo wisselen lachen en huilen elkaar af. Na de rustfase zit ik in een soort onderwaterwereld, gekke vissen en onderwaterwezens zwemmen vlak langs me heen, vol verwondering mag ik toeschouwer zijn. En dan weer in de wereld van zoveel zachtheid en liefde dat het niet voor te stellen is, ik kreun van puur genot, alles voelt nu zo lekker. En dan ook weer iets dreigends en donkers, steeds maar kort zodat ik niet overspoeld word door angst. Terwijl dit alles gebeurt lijkt het steeds alsof ik op alle lagen niet helemaal door kom. Mijn rugpijn wordt erger en erger door het liggen en mijn lichaam raakt steeds meer uitgeput. Ik kan geen houding meer vinden. Even doorbijten, nu is er pijn, maar dat duurt maar kort en de ervaring maakt mijn hele leven beter!
Het is moeilijk te negeren, ik zit in de reis, maar ik ervaar alles niet ten volle en het licht komt er niet goed door; het is steeds een soort schemer en daarachter gebeurt van alles. Het schemer is mijn lichaam. Mijn lichaam beperkt de ervaring. Je bent niet gezond. Je lichaam is te zwak om dit goed aan te kunnen. Als je zo doorgaat met je leven zul je steeds zieker worden. Teveel stress, teveel opgejaagdheid, teveel gefabriceerd kunstmatig voedsel. Een bezorgde waarschuwing.
Muziek
Waar woorden de weg niet vinden, verwoord de muziek me wel, elke keer opnieuw. Ik verdwijn bij elk nummer in een paradijs van schoonheid, waar de klanken door mijn bloed stromen, waar het ritme van de muziek het ritme van mijn hart vindt, waar de tonen van de instrumenten en stemmen de wonden in mijn hart opsporen, vriendelijk doorlopen, en daarna vullen met zachtheid. Oude pijnen gaan door me heen terwijl ik ze er intuïtief uit zing, zo in harmonie met de andere stemmen, zo kloppend. Ik ben een Wever, ik weef me om B zijn stem heen, vind de ondertoon of boventoon zonder dat ik er bij nadenk. Zo afgestemd meerstemmig zingen of neuriën geeft een gevoel van een bijzondere intimiteit, een diepere verbinding doordrenkt in tederheid. Ik hoor de eerlijkheid en het karakter in zijn stem. Melancholie in de mijne. Vrouwelijkheid in die van A. Maar het is meer. De klanken bij elkaar bevatten wijsheid, tragedie en schoonheid tegelijk. Verdriet van vele levens terug gaat door me heen, zo tragisch maar ook zo mooi, in volledige overgave doorvoel ik en word ik geheeld door de muziek en door de spirit Ayahuasca. Met momenten zing ik alsof mijn leven ervan afhangt, ik wist niet dat ik het in me had, en na elke klank voel ik me meer bevrijd. Ik zing me door het leven, ik zing me vrij.
Natuurlijk doet het me ook denken aan mijn ex-vriend. Wat hebben we veel samen gezongen, hij heeft me mijn (zang)stem teruggegeven, mijn vuurtje weer aangewakkerd. Ik mis hem, wat zou hij hiervan genoten hebben. En dan ineens hoor ik een bekend nummer, “mijn” nummer die me door een moeilijke periode heeft geholpen en die ik vele malen tweestemmig met hem heb gezongen. Precies dezelfde niet-bekende alternatieve versie en op precies dezelfde manier gespeeld en gezongen, dit kan gewoon geen toeval zijn. B en A zingen, maar ik hoor alleen nog maar mijn ex en ik. Het is zo’n ongelooflijk mooi moment en ik voel me zo dankbaar. Toeval bestaat niet, dit moest zo zijn. Rouw is rauw en uiterst pijnlijk, maar er zit ook veel schoonheid in…
De cadeautjes blijven nu maar komen en ik kan niet uitdrukken hoe dankbaar ik me steeds voel.
Afwijzing
Het meisje naast C, R, is inmiddels al uren hardop aan het praten en kreunen. Ze doet me aan mijzelf denken: ze komt net als ik wat stil en verlegen over, introvert, maar nu uit ze zich. Volgens mij is dat heel goed voor haar, misschien heeft ze het nodig. Haar uiting helpt me om mijzelf ook vrij te voelen me te uiten wanneer ik die behoefte voel. Even niet op slot, even niet geblokkeerd. Even de teugels wat losser, even niet die strenge beperkende stemmen in mijn hoofd. Ik hoor wel dat ze steeds door de muziek heen praat of kreunt en dat dat de energie soms verstoort.
Als er weer een liedje wordt ingezet en ze er weer doorheen kreunt, wordt er plots gestopt en wordt ze streng toegesproken. “R, can you be quiet please, you are disturbing the group”. R reageert niet en ik krimp plaatsvervangend ineen. Vanaf dan is ze stil.
En dat triggert mijn eigen afwijzingstrauma, het gevoel als kind niet gezien en gewaardeerd te zijn door mijn moeder, niet echt, als je niet gehoord wordt word je vanzelf stil. Hoe voelt R zich nu? Ik besef me dat ik mijn eigen pijn op haar projecteer en dat het voor haar heel anders kan zijn. Ondertussen herbeleef ik hoe ervaringen in mijn babytijd en jeugd ervoor zorgden dat ik uiteindelijk meer en meer op slot ging.
Afsluiting
Golf na golf passeert en ik kan alleen maar ontzettend dankbaar zijn. Ik zing Fia tweestemming met mijn vriendin mee, woorden die ons beide op ons lijf zijn geschreven.
And for many years I was holding back // Thinking I should be more like this and that
But then I saw the real truth of it all
No, I am not who you think I am
I am so much more, I am one with source
I am limitless, infinite, powerful, abundant
Complete from the start, creator of all
And I’ve been stuck in thoughts // Didn’t listen to the things my heart would say
Letting fear take over and decide
But when I realized that the choice was mine // I could feel a shift and I began to shine
Living an empowered, beautiful life
Ik weet dat het inmiddels laat moet zijn, met flinke uitloop, maar ik zit er nog vol in. Uiteindelijk is het tijd voor het afsluitingsritueel. Ik wil echt respectvol zijn en rechtop gaan zitten maar ik voel me zo zwak en heb zo’n rugpijn dat ik niet kan zitten. Toch is al dit fysieke afzien een kleine prijs voor al het moois wat ik heb gekregen. Zo dankbaar! De sjamaan neemt individueel afscheid van iedereen. Liefdevol nemen wij ook afscheid, een warme innige knuffel waarin ik zijn waardering voel. Zijn zachte lieve ogen ontroeren me.
We mogen van A nog in de ceremonieruimte blijven als we zachtjes doen, omdat er onder ons geslapen wordt. Als de meeste mensen de ruimte verlaten en het stiller wordt, merk ik pas echt hoe gesloopt ik ben. Ik ben fysiek, mentaal en emotioneel volledig overprikkeld en uitgeput, ik kan niet meer. Ik huil nog wat diepe pijnen uit, alleen C is er nog, ik kan het laten gaan en de tranen blijven maar komen. Ik begin me wanhopig te voelen, ik ben op maar de reis gaat maar door en door. Ik kan niet meer liggen van de rugpijn maar ik ben veel te zwak om te zitten of te staan. Met zo veel pijn kan ik ook niet slapen straks, met mijn slaapproblemen sowieso niet. Ik weet het niet meer.
Ik draai me om naar C. Onze handen vinden elkaar, het eerste fysieke contact sinds de reis, eerder wilde ik het niet omdat ik door mijn eigen processen ging. De aanraking is voelbaar door mijn hele lijf, het voelt vertrouwd, krachtig en verbonden. Ik kan op hem bouwen. Ik voel ook hoe pijnlijk graag hij mijn partner wil zijn, maar die liefde kan ik hem niet geven.
In een loop
Alle prikkels komen nu 10x zo sterk binnen. Elk beetje licht veel te fel, elke stem in de verte galmt door mijn lichaam, elk geluidje geeft een explosie in mijn hoofd, en elke cel in mijn lichaam en mijn hoofd voelt zich zwaar mishandeld. En ik blijf maar zo misselijk. Mijn kotsemmertje is al vele malen verwisseld voor een lege. Mijn lichaam heeft nu niet eens de kracht meer om te kotsen. Hier krijg ik geen rust, ik hoor stemmen buiten en mensen gaan in en uit, maar ik zit nog helemaal in allerlei processen. Ik moet naar mijn tentje, ik moet alleen zijn in stilte, rust en stilte is wat nu echt noodzakelijk is om hier weer bovenop te komen. En ik moet zo nodig plassen. Maar het lukt niet. Ik ben te zwak, ziek en misselijk om zelfs maar overeind te komen. Ik weet dat plantmedicijnen altijd een uitputtingsslag zijn voor mijn lichaam, en dat heb ik er voor over, maar zo extreem heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Ik blijf lang in dubio, in cirkels, in voors en tegens en elke mogelijkheid lijkt doodlopend. Gekmakend. Ik moet echt naar mijn tentje. Als ik eenmaal daar ben, zal het beter met me gaan. Rust is prioriteit nummer 1, en in de tent ligt mijn slaapmedicatie (benzo’s). Ik kan niet meer.
Allemaal paniekgedachten. Ik wacht nog een tijdje in de hoop dat de effecten wat afnemen en ik wat kracht terugkrijg, maar het lijkt juist alleen maar sterker te worden. Maar er is geen andere optie, ik móét naar mijn tentje. Ook al weet ik eigenlijk wel dat ik daar niet toe in staat ben.
Ik vertel C over mijn gedachtengang. Hij wil me helpen en samen naar onze tentjes lopen. Hij is echter net zo verzwakt als ik. We besluiten dat hij eerst zelf naar beneden loopt om te gaan plassen, en dat hij daarna terugkomt om mij ernaartoe te begeleiden. Hij doet verwoede pogingen om te gaan staan. Hij staat te trillen op zijn benen. Ik vraag hem of hij A wil vragen om hem te begeleiden, ik vind het niet veilig. Buiten hoor ik hem met A kletsen, ze hebben elkaar dus gevonden.
Ondertussen komen er anderen terug in de ruimte. De sfeer is opgewekt en feestelijk. Normaal gesproken zou ik er graag aan mee doen, maar ik voel me nu wanhopig en meer dood dan levend. C blijft gezellig kletsen met A. Huilend roep ik A en vraag ik haar of ze me wil helpen om me naar de wc en naar m’n tentje te brengen. Vriendelijk helpt ze me, ik kalmeer een beetje.
Ik had toen nog geen idee dat mijn reis pas echt zou beginnen als ik bij m’n tentje aan zou komen. Daar begon mijn dark night of the soul.
