Wie? - Ik alleen. Man, 33 jaar. 188cm/73KG
Wat? -Truffels -Mexicana (15 gram)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 16-6-2018 ~16:00 uur
Inmiddels is deze trip een week geleden, maar ik denk dat ik hem nog wel aardig voor de geest kan halen. Aanvankelijk was ik niet van plan een report te schrijven, maar ik heb deze week nog vaak aan deze trip gedacht en ik besef me dat het wellicht goed is om de trip van me af te schrijven en daarnaast ook fijn om de trip her te beleven.
Omdat het al zo lang geleden is dat ik heb getript op psilocybine leek het me een dikke maand geleden een goed idee om dit weer eens te gaan doen. Maar omdat ik er ook enkele zeer duistere trips mee heb gehad had ik er ook een bepaalde angst voor ontwikkeld. Het plan was dus om de lichtste soort (ook al geloof ik niet zo in grote verschillen tussen soorten, maar om toch voorzichtig te zijn…) te halen en daar 7 tot 10 gram van te gaan nemen. Echter, er kwam maar nooit een moment dat er het juiste gevoel was om te gaan trippen en ik had mezelf beloofd voortaan goed naar mijn gevoel te luisteren betreffende wel of niet trippen. Weken vlogen voorbij sinds ik de truffels had gekocht maar mijn interesse in drugs en trippen was op een dieptepunt. Goed dacht ik, er is ook geen man overboord als ik het voor niets heb gekocht en misschien kan ik ze nog aan iemand anders geven. Ook dat vergat ik. Tot vorige week zaterdag 16 juni. Dan zie ik het pakje truffels liggen onderin de koelkast en krijg ik de gedachte dat het niet goed is om toch een soort angst te blijven hebben voor trippen op psilocybine en daar niets aan te doen. ‘Ben ik nu ook al jaren eigenlijk (1P)LSD/ALD-52/, wiet en MDMA en dergelijke aan het gebruiken omdat ik stiekem op zoek ben naar vermaak en controle?’ denk ik bij mezelf. Niet dat er geen mate van loslaten van controle is bij LSD enzo en niet dat dat alleen maar vermaak is, maar de tripper die zich volledig over kan geven aan de ervaring ben ik al lang niet meer besef ik me. En psilocybine dwingt dat op een bepaalde manier toch af. Het is iets wat ik bewust of onbewust uit de weg ben gegaan. Door hierover na te denken ben ik mezelf op die zaterdagmiddag langzaam aan het overhalen om de truffels te nemen. Uiteindelijk is het besluit genomen en eenmaal uit het pakje gehaald, fijn geprakt en in eerder gekookt water te hebben laten liggen voor 20 minuutjes, zijn de truffels nu omgezet tot truffelthee. De grote mok met troebele witte “thee” staat voor me en ik besef me dat ik nu moet beslissen hoeveel ik ervan ga opdrinken. Ik beslis om mijn eerdere plan niet uit te voeren en drink alles op (de thee van in totaal 15g truffels), waar ik achteraf blij om ben.
Al heel snel (niet veel langer dan een kwartier) merk ik de eerste effecten op. Ik voel de bodyload in mijn borst, mijn handen en benen en in mijn gezicht. Een zwaar en ietwat ongemakkelijk gevoel, maar het was allemaal vrij mild vergeleken met de bodyload die ik meestal ervoer bij psilocybine. Misschien dan toch een verschil tussen deze Mexicana en de Atlantis die ik meestal neem. Ook volgde al snel het bekende mysterieuze gevoel dat aankondigde dat de gewone wereld snel zou verdwijnen en ik de magische dimensie zou betreden. En daarnaast het besef dat het een goede keuze was om dit te doen en ik hier klaar voor was voor hoever het mogelijk is om hier klaar voor te zijn. Nog voordat de trip echt los ging besefte ik me hoe cruciaal lange pauzes tussen trips zijn en vooral om wat tijdens trips geleerd en ingezien wordt ook daadwerkelijk toe te passen in het dagelijkse leven. Voor mijn gevoel had ik dat voldoende gedaan en stond ik heel anders in de trip dan een aantal jaren terug. Minder verwachtingen en minder drang om ‘door te breken’ naar die andere dimensie.
En gek genoeg was dat nou juist wat het dit keer zo makkelijk maakte om de trip me dieper te laten leiden. Ik merk op dat er een moment is dat de gewone realiteit als het ware omgewisseld lijkt te worden door een replica die er aan de oppervlakte exact hetzelfde uitziet maar niet hetzelfde is. Ineens is je werkelijkheid magisch, alles kan gebeuren omdat de normale regels niet meer lijken te gelden. Dit lijkt te komen doordat de normale gedachtestroom onderbroken wordt. Wat me opvalt is dat zelfs wanneer de omgeving stil is, mijn gedachten subtiel op de achtergrond aanwezig zijn als een soort constant signaal. Een lage bromtoon lijkt het wel. Je lijkt stilte te ervaren, maar de stilte is alleen extern. Intern onderbreken je gedachten de stilte. Ik bedoel niet zozeer de gedachten die je bewust denkt, maar die daaronder. Ze zijn moeilijk te definiëren en zijn misschien eerder gevoelens dan gedachten. Al denk ik dat er in werkelijkheid ook geen harde scheidingslijn tussen een gedachte en een gevoel is. Je zult wel weer denken, lekker zweverig gelul. En hoe interessant is stilte nou eigenlijk? Maar dit is mijn fascinatie, mijn obsessie misschien zelfs wel. En dat heeft er denk ik alles mee te maken dat wanneer ik de stilte opzoek er hele rare fascinerende dingen gebeuren.
Zo ook tijdens deze trip. Al heel snel zorgt de psilocybine ervoor dat ik mijn aandacht super gefocust op alleen de stilte kan houden, waardoor de stilte onderbrekende gedachten 1 voor 1 voor mij verdwijnen. Eerst verdwijnen de niet zo subtiele gedachten. Ik denk niet meer aan wat er de afgelopen week is gebeurd en wat ik de komende week moet doen. Al dat bestaat niet meer. Daarna verdwijnen meer subtiele gedachten en gevoelens. Op een gegeven moment verdwijnt het dieperliggende gevoel van het verstrijken van tijd en dit beleef ik alsof de tijd voor mij letterlijk steeds langzamer voorbij gaat totdat het op een gegeven moment helemaal lijkt te stoppen. Buiten op straat is helemaal niemand te zien en de wind valt ineens stil. Het is alsof de ruimte waarin ik mij bevind (ik bedoel niet mijn kamer, maar eerder: space/ruimte zelf) ineens veel groter is geworden en ik van alles dat ik waarneem ook het deel zie dat normaal onder de “grond” zit. Als een complex netwerk van wortels dat onder percepties, sensaties en zelfs gedachten aanwezig is. Ik zie hoe voordat iets bijvoorbeeld een geluid in de fysieke dimensie is, eerst bestaat op een subtieler niveau. Ik zie dat de stilte wordt doorbroken door een vogel die verderop begint te zingen. Ik zie hoe er een ‘baan’ is van mij naar die vogel en ook dat we beide als uiteinden zijn van die wortels. En iets schiet door die wortels en wordt bij verlating van dat subtielere niveau een expressie in de “fysieke wereld”. Al klopt die omschrijving ook weer niet echt, het is niet dat de expressie in de fysieke wereld gebeurd, maar dat de expressie (deel van) de fysieke wereld is. Buiten die expressies lijkt er geen fysieke wereld te bestaan. Er is geen vogel. Er is alleen een continu proces van vernieuwing, waarbij iets dat eerst niet is, ineens bestaat als een expressie die waargenomen wordt.
En ik zie dat waarneming niets is zonder waarnemer en het object van observatie. Het hele proces van waarneming kan in werkelijkheid niet ontleedt worden in diverse onderdelen. Hoe kan waarneming bestaan zonder waarnemer en object van observatie? Hoe kan de waarnemer bestaan zonder waarneming? Intellectueel gezien is dit interessant om over na te denken, maar wat het voor mij op dat moment betekende was veel meer dan een mentale redenatie. Ik zag namelijk dat ik het zelf was die door die “vogel” aan het zingen was. Hoe absurd dit nu ook klinkt, op dat moment was dit het meest overduidelijke van alles in mijn ervaring. Enkel die constante onderbreking van stilte door gedachten is wat dit lijkt te verhullen.
Ik realiseer me op dat moment dat ik vrij rustig onder dit alles ben. Voorheen was ik vaak zo extatisch of emotioneel door dergelijke inzichten dat ik daar helemaal in opging en zo mijn aandacht op wat er gebeurde gauw kwijtraakte. Het doet me denken aan wat Terence McKenna zei. Dat de DMT entiteiten tegen hem zeiden “don’t abandon yourself to amazement”. Ook anderen met DMT ervaring, waaronder mensen op dit forum geloof ik hebben dit aangegeven. En wat een immens inzicht is dit. In dit alles is er geen ruimte en tijd om jezelf te verliezen in verwondering. Ongeacht wat er gebeurd, je moet in je center blijven en je kalmte bewaren. Tenminste, als je geïnteresseerd bent in de aard van perceptie.
Diep in de stilte valt de door gedachten geconstrueerde werkelijkheid in elkaar als nooit echt te hebben bestaan en de connectie tussen alles valt hierdoor niet meer te negeren. Als bladeren ben ik in de takken van de bomen, als geluid ben ik in de stemmen van feestende mensen verderop, als wind waai ik door diezelfde bladeren aan de bomen. Nu voelt het een beetje verkeerd om dit zo te zeggen, want nu waan ik me weer een persoon en uiteraard was (ben) ik niet als persoon aanwezig in de bladeren van de bomen. Het was eerder dat de afwezigheid van de persoonlijkheid overal aanwezig was (is), letterlijk. Ik besef me dat in taal alleen in negatieve termen gesproken kan worden over die stilte. Zelfs het woord stilte impliceert een afwezigheid van lawaai. Maar de echte stilte lijkt aanwezig te zijn ín lawaai. Lawaai is doordrongen van stilte, daarom kan het gekend worden.
En immer afdalend in de onpeilbare diepten van stilte zag ik dat het bestaan als de slinger van een klok is. Tussen twee waarnemingen is geen waarneming: een equilibrium van stilte/afwezigheid. In de illusie van tijd lijkt het dat de wereld vanuit het verleden voortgestuwd wordt in het huidige moment naar de toekomst toe. Maar in stilte wordt gezien dat alles nu begint en uit die stilte komt. Elk moment is compleet nieuw en is niet gebonden aan een verleden. Wat dit voor mij in de trip betekende was dat alles een ongelofelijke levendigheid/sprankelendheid kreeg. Visueel ook, maar dat was niet het bijzondere. Wat er echt bijzonder aan was, was de realisatie dat iets gezien wordt dat intens levend/fris/nieuw is, of je nu kijkt naar de muur, naar je hand of wat dan ook. En niet alleen dat, maar elk ‘punt’ in bestaan is als een soort multidimensionale spiegel welke de reflectie van alle andere punten in zich herbergt, waardoor alles als een soort oneindig complex netwerk is waarin informatie doorgespeeld kan worden. Ik kijk naar een deken op de bank en zie dat het niet dat is wat ik denk dat het is. Een “deken” is een object die alleen als een gedachte bestaat. Het “ding” wat hier voor me ligt is iets compleet anders. Het is een constant proces van in en uit bestaan komen van iets ondoorgrondelijks (voor het verstand). Iets dat intens vitaal levend is.
Ik heb het tot nu toe nog niet over meer duistere aspecten van deze trip gehad en dat komt omdat deze lang niet zo nadrukkelijk aanwezig waren deze keer. Ook kan ik mij nu niet helemaal goed meer het chronologische verloop van de trip herinneren, al zie ik de afzonderlijke gebeurtenissen nog heel helder voor me. Er waren trouwens wel duistere elementen aanwezig tijdens de trip. Niet dat het ditmaal zo’n sterke grip op me leek te hebben, maar op een gegeven moment denk je dan toch weer aan die momenten in het verleden dat je je hebt laten overtuigen door de dark side en dat je wegzakte in die inktzwarte hopeloze put van pure angst en wanhoop. Alleen de gedachte daaraan was genoeg om even het gevoel dat alles goed is tijdelijk weg te nemen. Maar gelukkig had ik van tevoren een boek neergelegd welke me bij mijn laatste 1P-LSD trips enorm goed had geholpen: de Tao Te Ching. Toen het even wat de verkeerde kant op leek te gaan heb ik snel dit boek opengeslagen op een willekeurige pagina en ben ik daarin beginnen te lezen. Ik denk dat ik nu dit boek standaard klaar ga leggen tijdens trips, want het leidt me heel makkelijk uit zo’n neerwaartse spiraal van duistere gedachten.
Tijdens de 1P-LSD trips viel me al op hoeveel makkelijker het was om te begrijpen wat er in dit boek bedoeld wordt, maar dit leek onder invloed van psilocybine nog een stapje verder te gaan. Hieronder een paar (gedeelten van) teksten uit het boek die ik toen las.
Fifty-two
The beginning of the universe
Is the mother of all things.
Knowing the mother, you also know the sons.
Knowing the sons, yet remaining in touch with the mother,
Brings freedom from the fear of death.
Mijn interpretatie: Het begin van het universum is de stilte, de moeder, de bron. De zonen zijn wij als de expressies in het fysieke universum. Niet alleen mensen, maar alle expressies. Maar wanneer het contact met de moeder onderbroken wordt, gaan de expressies eigen afzonderlijke levens leiden en ontstaat de angst voor de ‘ander’. De dood is de ultieme vertegenwoordiger van de ‘ander’, het totaal onbekende.
Fifty-six
Those who know do not talk.
Those who talk do not know.
Close your mouth.
Guard your senses.
Temper your sharpness.
Simplify your problems.
Mask your brightness.
Be at one with the dust of the earth.
This is primal union.
Those who have achieved this state
Do not distinguish between friends and enemies,
Between good and harm, between honor and disgrace.
This is the highest state of being.
Ennnn, gigantisch leerpunt voor mij.
Sixty-six
Why is the sea king of a hundred streams?
Because it lies below them.
Therefore it is the king of a hundred streams.
Wauw...
Ik weet dat ik soms teveel bezig ben met mensen proberen te overtuigen van de waarheid van dit soort dingen, maar toch wil ik iedereen aanraden om dit boek voor zichzelf te gaan lezen en al helemaal om het dan open te slaan tijdens een trip. Je wéét de dingen die hierin staan. Het is een soort handleiding om hemel op aarde te brengen, om terug te keren naar een simpelere manier van bestaan.
Ik laat het hierbij. Al met al voelt het nu een week later nog steeds goed dat ik de stap heb gezet om weer eens mijn oude favoriet psilocybine tot me te nemen. Het voelde als een warme liefdevolle terugkomst (heb het niet eens gehad over de moederlijke en vaderlijke aanwezigheden die er tijdens veel momenten in de trip bij waren besef ik me nu, maar goed dat heb ik volgens mij eerder weleens beschreven) naar iets wat zo bekend voor me is, maar wat ik ook helemaal kan vergeten tijdens de dagelijkse sleur van het leven. Om nu te weten dat er niets is om bang voor te zijn wanneer je bereid bent alles dat op je afkomt te accepteren is een enorme geruststelling. Het voelt echt alsof ik tijdens de trip dat angstloze aspect van mezelf weer wat terug heb gevonden. Alsnog wil ik me eraan houden niet te pas en te onpas meer te gaan trippen.
Groetjes van een mede-expressie van stilte.
Wat? -Truffels -Mexicana (15 gram)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 16-6-2018 ~16:00 uur
Inmiddels is deze trip een week geleden, maar ik denk dat ik hem nog wel aardig voor de geest kan halen. Aanvankelijk was ik niet van plan een report te schrijven, maar ik heb deze week nog vaak aan deze trip gedacht en ik besef me dat het wellicht goed is om de trip van me af te schrijven en daarnaast ook fijn om de trip her te beleven.
Omdat het al zo lang geleden is dat ik heb getript op psilocybine leek het me een dikke maand geleden een goed idee om dit weer eens te gaan doen. Maar omdat ik er ook enkele zeer duistere trips mee heb gehad had ik er ook een bepaalde angst voor ontwikkeld. Het plan was dus om de lichtste soort (ook al geloof ik niet zo in grote verschillen tussen soorten, maar om toch voorzichtig te zijn…) te halen en daar 7 tot 10 gram van te gaan nemen. Echter, er kwam maar nooit een moment dat er het juiste gevoel was om te gaan trippen en ik had mezelf beloofd voortaan goed naar mijn gevoel te luisteren betreffende wel of niet trippen. Weken vlogen voorbij sinds ik de truffels had gekocht maar mijn interesse in drugs en trippen was op een dieptepunt. Goed dacht ik, er is ook geen man overboord als ik het voor niets heb gekocht en misschien kan ik ze nog aan iemand anders geven. Ook dat vergat ik. Tot vorige week zaterdag 16 juni. Dan zie ik het pakje truffels liggen onderin de koelkast en krijg ik de gedachte dat het niet goed is om toch een soort angst te blijven hebben voor trippen op psilocybine en daar niets aan te doen. ‘Ben ik nu ook al jaren eigenlijk (1P)LSD/ALD-52/, wiet en MDMA en dergelijke aan het gebruiken omdat ik stiekem op zoek ben naar vermaak en controle?’ denk ik bij mezelf. Niet dat er geen mate van loslaten van controle is bij LSD enzo en niet dat dat alleen maar vermaak is, maar de tripper die zich volledig over kan geven aan de ervaring ben ik al lang niet meer besef ik me. En psilocybine dwingt dat op een bepaalde manier toch af. Het is iets wat ik bewust of onbewust uit de weg ben gegaan. Door hierover na te denken ben ik mezelf op die zaterdagmiddag langzaam aan het overhalen om de truffels te nemen. Uiteindelijk is het besluit genomen en eenmaal uit het pakje gehaald, fijn geprakt en in eerder gekookt water te hebben laten liggen voor 20 minuutjes, zijn de truffels nu omgezet tot truffelthee. De grote mok met troebele witte “thee” staat voor me en ik besef me dat ik nu moet beslissen hoeveel ik ervan ga opdrinken. Ik beslis om mijn eerdere plan niet uit te voeren en drink alles op (de thee van in totaal 15g truffels), waar ik achteraf blij om ben.
Al heel snel (niet veel langer dan een kwartier) merk ik de eerste effecten op. Ik voel de bodyload in mijn borst, mijn handen en benen en in mijn gezicht. Een zwaar en ietwat ongemakkelijk gevoel, maar het was allemaal vrij mild vergeleken met de bodyload die ik meestal ervoer bij psilocybine. Misschien dan toch een verschil tussen deze Mexicana en de Atlantis die ik meestal neem. Ook volgde al snel het bekende mysterieuze gevoel dat aankondigde dat de gewone wereld snel zou verdwijnen en ik de magische dimensie zou betreden. En daarnaast het besef dat het een goede keuze was om dit te doen en ik hier klaar voor was voor hoever het mogelijk is om hier klaar voor te zijn. Nog voordat de trip echt los ging besefte ik me hoe cruciaal lange pauzes tussen trips zijn en vooral om wat tijdens trips geleerd en ingezien wordt ook daadwerkelijk toe te passen in het dagelijkse leven. Voor mijn gevoel had ik dat voldoende gedaan en stond ik heel anders in de trip dan een aantal jaren terug. Minder verwachtingen en minder drang om ‘door te breken’ naar die andere dimensie.
En gek genoeg was dat nou juist wat het dit keer zo makkelijk maakte om de trip me dieper te laten leiden. Ik merk op dat er een moment is dat de gewone realiteit als het ware omgewisseld lijkt te worden door een replica die er aan de oppervlakte exact hetzelfde uitziet maar niet hetzelfde is. Ineens is je werkelijkheid magisch, alles kan gebeuren omdat de normale regels niet meer lijken te gelden. Dit lijkt te komen doordat de normale gedachtestroom onderbroken wordt. Wat me opvalt is dat zelfs wanneer de omgeving stil is, mijn gedachten subtiel op de achtergrond aanwezig zijn als een soort constant signaal. Een lage bromtoon lijkt het wel. Je lijkt stilte te ervaren, maar de stilte is alleen extern. Intern onderbreken je gedachten de stilte. Ik bedoel niet zozeer de gedachten die je bewust denkt, maar die daaronder. Ze zijn moeilijk te definiëren en zijn misschien eerder gevoelens dan gedachten. Al denk ik dat er in werkelijkheid ook geen harde scheidingslijn tussen een gedachte en een gevoel is. Je zult wel weer denken, lekker zweverig gelul. En hoe interessant is stilte nou eigenlijk? Maar dit is mijn fascinatie, mijn obsessie misschien zelfs wel. En dat heeft er denk ik alles mee te maken dat wanneer ik de stilte opzoek er hele rare fascinerende dingen gebeuren.
Zo ook tijdens deze trip. Al heel snel zorgt de psilocybine ervoor dat ik mijn aandacht super gefocust op alleen de stilte kan houden, waardoor de stilte onderbrekende gedachten 1 voor 1 voor mij verdwijnen. Eerst verdwijnen de niet zo subtiele gedachten. Ik denk niet meer aan wat er de afgelopen week is gebeurd en wat ik de komende week moet doen. Al dat bestaat niet meer. Daarna verdwijnen meer subtiele gedachten en gevoelens. Op een gegeven moment verdwijnt het dieperliggende gevoel van het verstrijken van tijd en dit beleef ik alsof de tijd voor mij letterlijk steeds langzamer voorbij gaat totdat het op een gegeven moment helemaal lijkt te stoppen. Buiten op straat is helemaal niemand te zien en de wind valt ineens stil. Het is alsof de ruimte waarin ik mij bevind (ik bedoel niet mijn kamer, maar eerder: space/ruimte zelf) ineens veel groter is geworden en ik van alles dat ik waarneem ook het deel zie dat normaal onder de “grond” zit. Als een complex netwerk van wortels dat onder percepties, sensaties en zelfs gedachten aanwezig is. Ik zie hoe voordat iets bijvoorbeeld een geluid in de fysieke dimensie is, eerst bestaat op een subtieler niveau. Ik zie dat de stilte wordt doorbroken door een vogel die verderop begint te zingen. Ik zie hoe er een ‘baan’ is van mij naar die vogel en ook dat we beide als uiteinden zijn van die wortels. En iets schiet door die wortels en wordt bij verlating van dat subtielere niveau een expressie in de “fysieke wereld”. Al klopt die omschrijving ook weer niet echt, het is niet dat de expressie in de fysieke wereld gebeurd, maar dat de expressie (deel van) de fysieke wereld is. Buiten die expressies lijkt er geen fysieke wereld te bestaan. Er is geen vogel. Er is alleen een continu proces van vernieuwing, waarbij iets dat eerst niet is, ineens bestaat als een expressie die waargenomen wordt.
En ik zie dat waarneming niets is zonder waarnemer en het object van observatie. Het hele proces van waarneming kan in werkelijkheid niet ontleedt worden in diverse onderdelen. Hoe kan waarneming bestaan zonder waarnemer en object van observatie? Hoe kan de waarnemer bestaan zonder waarneming? Intellectueel gezien is dit interessant om over na te denken, maar wat het voor mij op dat moment betekende was veel meer dan een mentale redenatie. Ik zag namelijk dat ik het zelf was die door die “vogel” aan het zingen was. Hoe absurd dit nu ook klinkt, op dat moment was dit het meest overduidelijke van alles in mijn ervaring. Enkel die constante onderbreking van stilte door gedachten is wat dit lijkt te verhullen.
Ik realiseer me op dat moment dat ik vrij rustig onder dit alles ben. Voorheen was ik vaak zo extatisch of emotioneel door dergelijke inzichten dat ik daar helemaal in opging en zo mijn aandacht op wat er gebeurde gauw kwijtraakte. Het doet me denken aan wat Terence McKenna zei. Dat de DMT entiteiten tegen hem zeiden “don’t abandon yourself to amazement”. Ook anderen met DMT ervaring, waaronder mensen op dit forum geloof ik hebben dit aangegeven. En wat een immens inzicht is dit. In dit alles is er geen ruimte en tijd om jezelf te verliezen in verwondering. Ongeacht wat er gebeurd, je moet in je center blijven en je kalmte bewaren. Tenminste, als je geïnteresseerd bent in de aard van perceptie.
Diep in de stilte valt de door gedachten geconstrueerde werkelijkheid in elkaar als nooit echt te hebben bestaan en de connectie tussen alles valt hierdoor niet meer te negeren. Als bladeren ben ik in de takken van de bomen, als geluid ben ik in de stemmen van feestende mensen verderop, als wind waai ik door diezelfde bladeren aan de bomen. Nu voelt het een beetje verkeerd om dit zo te zeggen, want nu waan ik me weer een persoon en uiteraard was (ben) ik niet als persoon aanwezig in de bladeren van de bomen. Het was eerder dat de afwezigheid van de persoonlijkheid overal aanwezig was (is), letterlijk. Ik besef me dat in taal alleen in negatieve termen gesproken kan worden over die stilte. Zelfs het woord stilte impliceert een afwezigheid van lawaai. Maar de echte stilte lijkt aanwezig te zijn ín lawaai. Lawaai is doordrongen van stilte, daarom kan het gekend worden.
En immer afdalend in de onpeilbare diepten van stilte zag ik dat het bestaan als de slinger van een klok is. Tussen twee waarnemingen is geen waarneming: een equilibrium van stilte/afwezigheid. In de illusie van tijd lijkt het dat de wereld vanuit het verleden voortgestuwd wordt in het huidige moment naar de toekomst toe. Maar in stilte wordt gezien dat alles nu begint en uit die stilte komt. Elk moment is compleet nieuw en is niet gebonden aan een verleden. Wat dit voor mij in de trip betekende was dat alles een ongelofelijke levendigheid/sprankelendheid kreeg. Visueel ook, maar dat was niet het bijzondere. Wat er echt bijzonder aan was, was de realisatie dat iets gezien wordt dat intens levend/fris/nieuw is, of je nu kijkt naar de muur, naar je hand of wat dan ook. En niet alleen dat, maar elk ‘punt’ in bestaan is als een soort multidimensionale spiegel welke de reflectie van alle andere punten in zich herbergt, waardoor alles als een soort oneindig complex netwerk is waarin informatie doorgespeeld kan worden. Ik kijk naar een deken op de bank en zie dat het niet dat is wat ik denk dat het is. Een “deken” is een object die alleen als een gedachte bestaat. Het “ding” wat hier voor me ligt is iets compleet anders. Het is een constant proces van in en uit bestaan komen van iets ondoorgrondelijks (voor het verstand). Iets dat intens vitaal levend is.
Ik heb het tot nu toe nog niet over meer duistere aspecten van deze trip gehad en dat komt omdat deze lang niet zo nadrukkelijk aanwezig waren deze keer. Ook kan ik mij nu niet helemaal goed meer het chronologische verloop van de trip herinneren, al zie ik de afzonderlijke gebeurtenissen nog heel helder voor me. Er waren trouwens wel duistere elementen aanwezig tijdens de trip. Niet dat het ditmaal zo’n sterke grip op me leek te hebben, maar op een gegeven moment denk je dan toch weer aan die momenten in het verleden dat je je hebt laten overtuigen door de dark side en dat je wegzakte in die inktzwarte hopeloze put van pure angst en wanhoop. Alleen de gedachte daaraan was genoeg om even het gevoel dat alles goed is tijdelijk weg te nemen. Maar gelukkig had ik van tevoren een boek neergelegd welke me bij mijn laatste 1P-LSD trips enorm goed had geholpen: de Tao Te Ching. Toen het even wat de verkeerde kant op leek te gaan heb ik snel dit boek opengeslagen op een willekeurige pagina en ben ik daarin beginnen te lezen. Ik denk dat ik nu dit boek standaard klaar ga leggen tijdens trips, want het leidt me heel makkelijk uit zo’n neerwaartse spiraal van duistere gedachten.
Tijdens de 1P-LSD trips viel me al op hoeveel makkelijker het was om te begrijpen wat er in dit boek bedoeld wordt, maar dit leek onder invloed van psilocybine nog een stapje verder te gaan. Hieronder een paar (gedeelten van) teksten uit het boek die ik toen las.
Fifty-two
The beginning of the universe
Is the mother of all things.
Knowing the mother, you also know the sons.
Knowing the sons, yet remaining in touch with the mother,
Brings freedom from the fear of death.
Mijn interpretatie: Het begin van het universum is de stilte, de moeder, de bron. De zonen zijn wij als de expressies in het fysieke universum. Niet alleen mensen, maar alle expressies. Maar wanneer het contact met de moeder onderbroken wordt, gaan de expressies eigen afzonderlijke levens leiden en ontstaat de angst voor de ‘ander’. De dood is de ultieme vertegenwoordiger van de ‘ander’, het totaal onbekende.
Fifty-six
Those who know do not talk.
Those who talk do not know.
Close your mouth.
Guard your senses.
Temper your sharpness.
Simplify your problems.
Mask your brightness.
Be at one with the dust of the earth.
This is primal union.
Those who have achieved this state
Do not distinguish between friends and enemies,
Between good and harm, between honor and disgrace.
This is the highest state of being.
Ennnn, gigantisch leerpunt voor mij.
Sixty-six
Why is the sea king of a hundred streams?
Because it lies below them.
Therefore it is the king of a hundred streams.
Wauw...
Ik weet dat ik soms teveel bezig ben met mensen proberen te overtuigen van de waarheid van dit soort dingen, maar toch wil ik iedereen aanraden om dit boek voor zichzelf te gaan lezen en al helemaal om het dan open te slaan tijdens een trip. Je wéét de dingen die hierin staan. Het is een soort handleiding om hemel op aarde te brengen, om terug te keren naar een simpelere manier van bestaan.
Ik laat het hierbij. Al met al voelt het nu een week later nog steeds goed dat ik de stap heb gezet om weer eens mijn oude favoriet psilocybine tot me te nemen. Het voelde als een warme liefdevolle terugkomst (heb het niet eens gehad over de moederlijke en vaderlijke aanwezigheden die er tijdens veel momenten in de trip bij waren besef ik me nu, maar goed dat heb ik volgens mij eerder weleens beschreven) naar iets wat zo bekend voor me is, maar wat ik ook helemaal kan vergeten tijdens de dagelijkse sleur van het leven. Om nu te weten dat er niets is om bang voor te zijn wanneer je bereid bent alles dat op je afkomt te accepteren is een enorme geruststelling. Het voelt echt alsof ik tijdens de trip dat angstloze aspect van mezelf weer wat terug heb gevonden. Alsnog wil ik me eraan houden niet te pas en te onpas meer te gaan trippen.
Groetjes van een mede-expressie van stilte.
