Ik ben eigenlijk wel eens met de eerste die posten...Het is maar net wat je wil zien en wil geloven. En toch....Bestaat synchroniciteit.
WO opgeleid, dus alle shit moest onderbouwd worden met onderzoek, cijfers en daardoor verklaarbaar zijn (zo ben ik trouwens wel deels. Opleiding is toch ergens goed voor haha). Maar soms werkt iets bij die persoon en bij die persoon niet. Ik vind het persoonlijk te zonde om alles kapot te analyseren en vind dat de pracht van het leven verpest wordt als je bij veel denkt dat het statistiek is oid. Soms is het gewoon zoals het is en dan is het toch gaaf om van dat gevoel, die gedachte te genieten? Omarm dat het mooi is wat er gebeurd.
Ik vind het zo zonde dat veel mensen schijnen te denken dat WO opgeleid zijn per definitie betekent dat je er een bepaalde starre levensvisie op nahoudt. Dat ik het feit van het bestaan van toeval kan accepteren betekent dan toch helemaal niet dat ik als persoon alles continu ‘kapot’ aan het analyseren ben? Integendeel. Ik zoek juist niet naar allerlei alternatieve verklaringen voor de dingen die ik meemaak. Ik beleef ze. En verwonder me. Vooral tijdens trips.
De ratio erachter ken ik dan misschien wel, in m’n achterhoofd, maar dat doet er verder niet toe en speelt geen rol in het moment. Het leven is meer dan ratio. En dat is echt precies dezelfde conclusie als die waar jullie ook bij uitkomen, alleen kiezen jullie een andere (en in mijn beleving een nogal omslachtige en ontkennende) weg om tot dat punt te komen.
Het is jouw eigen invulling dat de beleving ‘kapot’ is als je er een logische verklaring achter kent. Voor mij hebben deze dingen niks met elkaar te maken. Logica en ervaring vullen elkaar aan. Geven twee gelijkwaardige perspectieven op hetzelfde fenomeen, kwantitatief en kwalitatief. Mooi toch.
Waarom vinden jullie het idee van toeval zo onaantrekkelijk? Want dat zit er volgens mij toch wel vaak achter. Het is comfortabeler om te geloven dat het allemaal heel uniek en belangrijk en voorbestemd is wat we meemaken.
Ik vind dat dus niet perse zo nodig, ik heb vrede met het idee van willekeur, het doet niks af aan de uitkomst.
Ik snap je punt Bee, maar dat is imo wel een heel verstandelijke manier om het te bekijken. Is er in de allerdiepste verwondering ruimte voor analyse en statistiek? In mijn ogen raak je in de diepste verwondering juist de ratio voor een moment kwijt. Dat is het kenmerk ervan. Je voelt aan dat er iets gecommuniceerd wordt dat veel dieper is dan woorden en getallen ooit kunnen overbrengen. Natuurlijk, als je dat niet voelt dan voel je het niet. En verstandelijke appreciatie is natuurlijk niets mis mee per se. Maar het altijd rationeel willen verklaren van bepaalde dingen, is dat soms niet zonde voor de beleving van iets? Ik begrijp dat dingen verklaard kúnnen worden. Maar haalt dat niet iets weg van de ervaring? Dat je altijd in je achterhoofd blijft houden 'ik weet dat het zo werkt, dit is de statistiek erachter'.
Tijdens trips heb ik veel ervaringen van synchroniteit of telepathie meegemaakt. Super bijzonder, vaak ontroerend. Pure verwondering, altijd weer opnieuw. Over hoe fascinerend trippen is, ons brein, de wereld, het universum, alles. De verbondenheid die je voelt. De antwoorden die je ineens ziet. De boodschappen die je krijgt.
Op die specifieke momenten is het niet zo relevant, de ergens in een laatje van je brein opgeslagen wetenschap dat dit ‘associatief denken’ heet en een gevolg is van verstoring van neurotransmitters. En dat waarschijnlijk duizenden mensen op de planeet op dat specifieke moment exact hetzelfde meemaken. Want wat je voelt, voel je. Maar op andere momenten vind ik het dan wel weer handig om die kennis even uit het laatje te halen. Omdat ik het niet nodig vind om de (voor mij) feiten te ontkennen want ze storen me niet. Maar ook zodat ik een beetje met beide benen op de grond blijf staan en in deze maatschappij kan functioneren, waar men over het algemeen nou eenmaal niet zoveel kan aanvangen met ‘dingen die gecommuniceerd worden door iets veel diepers dan getallen.’
Ik snap oprecht niet waarom ik een keuze zou moeten maken tussen twee manieren om ons ‘zijn’ te onderzoeken en ontdekken als ik ze ook samen kan hebben.
