Maar dat is allemaal filosofie. Stel dat...
Ik hou niet van filosofie op die manier. Zo kun je oneindig doorgaan want je blijft in je hoofd zitten fantaseren over andere werkelijkheden.
Als je nu gewoon naar je realiteit, naar jezelf, naar je eigen ervaring kijkt: is er een begin en een eind aan mij? Duidelijk niet... Het nu heeft geen duratie. Het is niet in tijd. Het simpelweg 'is'. Ik simpelweg 'ben'. En ik ben 'niets'. Daarom kan de wereld in mij verschijnen, omdat ik letterlijk niets ben. Uiteraard hebben we het dan over de essentie. Daaromheen zit een schil van persoonlijkheid, van 'iets'.
Misschien manifesteert het zich wel weer in een vergelijkbare vorm? Immers, dat is wat het nu ook in 7 miljard mensen doet. Maar we weten het niet inderdaad.

En in mijn ogen doet het er ook niet toe. Alles wat er toe doet is de realiteit realiseren. Dat wat constant, onderliggend, fundamenteel is. Vorm volgt dat, niet andersom.