Derealisatie

[Avīci]

@Rayyar @Avīci

Ik heb al hulp van gerard alderliefste en ik loop al een paar maanden bij een psycholoog.

Een bekende naam en volgens mij erg deskundig op dit gebied. Goed dat je hem hebt gevonden in ieder geval!

Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

Dit soort dwanggedachten zijn erg verleidelijk te hebben in tijden van crisis, maar wel ongefundeerd. Geef jezelf wat meer bewegingsruimte en heb vertrouwen in je herstel! Hiervoor functioneerde je prima, wellicht is het een idee de focus hierop te leggen. Alles in het leven is vergankelijk, dus ook deze donkere periode in jouw leven. Succes!

 

[mikoz]

Dit soort dwanggedachten zijn erg verleidelijk te hebben in tijden van crisis, maar wel ongefundeerd. Geef jezelf wat meer bewegingsruimte en heb vertrouwen in je herstel! Hiervoor functioneerde je prima, wellicht is het een idee de focus hierop te leggen. Alles in het leven is vergankelijk, dus ook deze donkere periode in jouw leven. Succes!

Inderdaad, alles komt en gaat. zo kun je je gedachten bijvoorbeeld ook bekijken... ze komen en gaan en het is jouw keuze of je je eraan vast hecht of niet. Er vliegen steeds riedeltjes aan woorden door je hoofd en jij kunt de keuze maken in welke je gelooft.

voorbeeld:

@Madeliefje23 : Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

Wat gebeurt er als je deze gedachte gelooft, belemmert het je? bevrijdt het je?
En wat gebeurt er als je de gedachte voorbij laat gaan, zonder je eraan te hechten?

Je huidige situatie is natuurlijk geen fijne. Maar je kunt al veel leed weghalen door deze gedachte-geloof oefening toe te passen.

(edit: zet er bijvoorbeeld eens een andere gedachte voor in de plaats: 'over twee maanden is de verbinding tussen mij en de omgeving verdubbelt, het is zo fijn om verbonden te zijn.' Of zoiets... Hoe voelt deze gedachte? beter? kies dan die gedachte om in te geloven!)

 

[Madeliefje23]

Mijn psycholoog en ik beginnen te twijfelen of het wel derealisatie is, (ik hoop het wel, zodat ik weet hoe ik ermee om moet gaan) maar omdat ik me dus niet 100% hetzelfde voel bij de klachten die bij DP/DR horen, is het dus onzeker. Maar nou is mijn gedachte, het kwam wel na een paniekaanval (dan kan DP/DR vaak opkomen) dus kan je ook vervreemd raken van je omgeving gewoon door onderliggende onzekerheden en angsten die je al had en toen zijn getriggerd?

 

[Madeliefje23]

Inderdaad, alles komt en gaat. zo kun je je gedachten bijvoorbeeld ook bekijken... ze komen en gaan en het is jouw keuze of je je eraan vast hecht of niet. Er vliegen steeds riedeltjes aan woorden door je hoofd en jij kunt de keuze maken in welke je gelooft.

voorbeeld:

@Madeliefje23 : Als ik er bijvoorbeeld aan denk om hier jaren mee rond te lopen dan ben ik er liever niet meer want het is zo naar om elke dag te leven terwijl je niks voelt voor omgeving

Wat gebeurt er als je deze gedachte gelooft, belemmert het je? bevrijdt het je?
En wat gebeurt er als je de gedachte voorbij laat gaan, zonder je eraan te hechten?

Je huidige situatie is natuurlijk geen fijne. Maar je kunt al veel leed weghalen door deze gedachte-geloof oefening toe te passen.

(edit: zet er bijvoorbeeld eens een andere gedachte voor in de plaats: 'over twee maanden is de verbinding tussen mij en de omgeving verdubbelt, het is zo fijn om verbonden te zijn.' Of zoiets... Hoe voelt deze gedachte? beter? kies dan die gedachte om in te geloven!)

Dit bericht heeft me vanmiddag erg gerust
Gesteld. Dankje wel voor je geruststellende helpende reactie. En ik moet ook werken aan mijn gedachte

 

[Tevil19]

Jeetje, wat naar dat je er zo lang last van hebt. Maar zoals gezegd, dit gaat weer over. Dus geen zorgen over de lange termijn.

En ik snap heel goed dat je zelf een groot deel of wellicht alles in stand houdt. Je bent bang om je weer bang te voelen, waardoor je klachten veregeren, waardoor je angst weer erger wordt. Dit is echt heel naar om in te zitten. Maar dit gaat echt over. Mensen hier, waaronder ik, zijn er ook overheen gekomen. En zoals gezegd, probeer eens yoga of desnoods een andere sport of een andere ontspannende activiteit. Dit werkt ontspannend, waardoor je beter slaapt, en de stress zal verlagen.

Angst is echt onwijs rot. En zodra je een keer een paniekaanval hebt gehad, kan dit lang klachten geven.

Heb je vrienden, vriendinnen of familie met wie je hierover kunt praten? Zo niet, ben ik en veel anderen hier bereid om je hierin steun te bieden.

 

[Mindless]

Hoe gaat het nu @Madeliefje23? Helpt de yoga?

Angst is echt onwijs rot. En zodra je een keer een paniekaanval hebt gehad, kan dit lang klachten geven.

Is natuurlijk waar aan de ene kant dat angst heel vervelend is, maar ik denk dat dat denken nou ook juist hetgeen is dat de angst in stand houdt en tot eventuele paniekaanvallen leidt (de angst voor angst).

Ik mag dan niet echte derealisatie ervaren hebben, maar heb al mijn hele leven lang last van (ongefundeerde) angst/spanning. Het Engelse woord 'anxiety' omschrijft het het beste imo, omdat het ook als een soort zenuwachtigheid voelt. Wat ik heb geleerd is dat je die angst tot je vriend kunt maken. Dat het eigenlijk een neutraal gevoel is die je van twee kanten kunt bekijken. Op deze manier kan een als vreselijk ervaren gevoel getransformeerd worden tot een prettig gevoel. De angst zelf is niet vreselijk, maar wordt dat wanneer we het die betekenis hebben gegeven. Ik denk dat het omarmen van het gevoel je uit die angstmodus kan halen.

 

[Tevil19]

Hoe gaat het nu @Madeliefje23? Helpt de yoga?


Is natuurlijk waar aan de ene kant dat angst heel vervelend is, maar ik denk dat dat denken nou ook juist hetgeen is dat de angst in stand houdt en tot eventuele paniekaanvallen leidt (de angst voor angst).

Ik mag dan niet echte derealisatie ervaren hebben, maar heb al mijn hele leven lang last van (ongefundeerde) angst/spanning. Het Engelse woord 'anxiety' omschrijft het het beste imo, omdat het ook als een soort zenuwachtigheid voelt. Wat ik heb geleerd is dat je die angst tot je vriend kunt maken. Dat het eigenlijk een neutraal gevoel is die je van twee kanten kunt bekijken. Op deze manier kan een als vreselijk ervaren gevoel getransformeerd worden tot een prettig gevoel. De angst zelf is niet vreselijk, maar wordt dat wanneer we het die betekenis hebben gegeven. Ik denk dat het omarmen van het gevoel je uit die angstmodus kan halen.

Ja, mee eens. Ik had het misschien anders moeten zeggen. Dat soort denken is een groot deel van het probleem. Als je je alleen maar zorgen blijft maken en denken dat het heel rot en ernstig is, blijft de angst levend.

En ik herken veel van het gevoel dat je omschrijft. En ik heb ook vaker gezocht naar een goede vertaling 'anxiety', maar naar mijn mening bestaat die niet echt in het Nederlands. En dat woord beschrijft het inderdaad het beste.

 

[Madeliefje23]

@Tevil19
Hoi!

Dankjewel voor het mee denken en reageren, ik sport 4-5 keer per week dus daar ben ik onwijs trots op dus dat gaat helemaal goed! (In de sportschool, kracht training) ik slaap redelijk goed maar ik heb heel veel dromen en als ik wakker word in de ochtend ben ik nog meer in de war door die dromen die zo echt voelen... ik heb super veel lieve steun en een lieve vriend die me allemaal steunen en helpen! Maar heel erg bedankt voor je lieve aanbod. Ik heb de laatste dagen best wel goede dagen gehad en ik heb oprecht plezier gehad, ik probeerde niet teveel aandacht aan het gevoel te geven en ik dacht soms gewoon fuck it all ik kan er momenteel niks aan veranderen, maar over een tijd is het allemaal weer normaal. Nu net heb ik deze ochtend een rotte ochtend en ben ik weer een beetje wanhopig dat het niet meer goed komt, ik probeer deze mindset om te draaien maar ik voel ook een beetje paniek in mijn lijf (onrustige ademhaling een klein beetje en ik ben heel bewust van mijn hartkloppingen) ook ben ik bij mijn psychiater geweest voor eventueel adhd medicatie omdat ik daarmee mijn gedachtes misschien kan minderen (ik heb vastgestelde adhd en daardoor ben ik nog warriger enzo) het gesprek ging minder goed dan ik dacht en ik ben daar angstig weggegaan omdat de psychiater en mijn psycholoog zeggen te denken dat ik helemaal geen derealisatie of depersonalisatie heb. Ik zei eerlijk dat ik liever wel iets heb wat een naampje heeft omdat ik anders maar blijf malen over wat ik dan wél ervaar. Ik heb ook niet alle symptomen van de diagnose ‘derealisatie’ maar ik ervaar wel dat ik echt niet connected ben met mijn omgeving, en dat mijzelf niet ‘heel’ is. Ik probeer dit maar te nemen zoals het is maar hoop dat dit dan ook overgaat, wat het dan ook is. @Mindless Wat betreft de yoga; ik ga kijken voor yoga lessen want thuis lukt het niet zo goed. Bij mijn sportschool bieden ze ook mindful meditatie/ yoga lessen aan dus dat ga ik zeker doen!!!
Heel erg bedankt voor jullie interesse en dat jullie nog aan mij denken.

Groetjes

 

[8️⃣6️⃣]

@Madeliefje23
Jammer dat je klachten niet erkend worden, dat had ik ook in de jaren 90.
Fijn om te zien dat t al wat beter gaat, je bent echt op de goede weg, goede dagen worden afgewisseld met mindere dagen en je zal merken dat de goede dagen steeds meer de overhand krijgen.
Een paniekaanval herkennen en elimineren is behoorlijk moeilijk, knap dat dit je al een heel eind lukt!

Met deze instelling is het een kwestie van tijd tot je je weer de oude voelt.

Top!

 

[Tevil19]

@Tevil19
Hoi!

Dankjewel voor het mee denken en reageren, ik sport 4-5 keer per week dus daar ben ik onwijs trots op dus dat gaat helemaal goed! (In de sportschool, kracht training) ik slaap redelijk goed maar ik heb heel veel dromen en als ik wakker word in de ochtend ben ik nog meer in de war door die dromen die zo echt voelen... ik heb super veel lieve steun en een lieve vriend die me allemaal steunen en helpen! Maar heel erg bedankt voor je lieve aanbod. Ik heb de laatste dagen best wel goede dagen gehad en ik heb oprecht plezier gehad, ik probeerde niet teveel aandacht aan het gevoel te geven en ik dacht soms gewoon fuck it all ik kan er momenteel niks aan veranderen, maar over een tijd is het allemaal weer normaal. Nu net heb ik deze ochtend een rotte ochtend en ben ik weer een beetje wanhopig dat het niet meer goed komt, ik probeer deze mindset om te draaien maar ik voel ook een beetje paniek in mijn lijf (onrustige ademhaling een klein beetje en ik ben heel bewust van mijn hartkloppingen) ook ben ik bij mijn psychiater geweest voor eventueel adhd medicatie omdat ik daarmee mijn gedachtes misschien kan minderen (ik heb vastgestelde adhd en daardoor ben ik nog warriger enzo) het gesprek ging minder goed dan ik dacht en ik ben daar angstig weggegaan omdat de psychiater en mijn psycholoog zeggen te denken dat ik helemaal geen derealisatie of depersonalisatie heb. Ik zei eerlijk dat ik liever wel iets heb wat een naampje heeft omdat ik anders maar blijf malen over wat ik dan wél ervaar. Ik heb ook niet alle symptomen van de diagnose ‘derealisatie’ maar ik ervaar wel dat ik echt niet connected ben met mijn omgeving, en dat mijzelf niet ‘heel’ is. Ik probeer dit maar te nemen zoals het is maar hoop dat dit dan ook overgaat, wat het dan ook is. @Mindless Wat betreft de yoga; ik ga kijken voor yoga lessen want thuis lukt het niet zo goed. Bij mijn sportschool bieden ze ook mindful meditatie/ yoga lessen aan dus dat ga ik zeker doen!!!
Heel erg bedankt voor jullie interesse en dat jullie nog aan mij denken.

Groetjes

Is goed hoor! Hoe gaat het met je?

 

[Madeliefje23]

Is goed hoor! Hoe gaat het met je?

Hi! Het gaat iets beter, ik ben ondertussen 4 daagjes op vakantie geweest met mijn vriend en heb daar heel erg van genoten. Ik ben af en toe nog steeds bang dat dit nooit meer weggaat en dan begin ik weer te malen... maar ik kan het nu een beetje stoppen soms en mezelf afleiden. Ik ga me nu focussen op werk zoeken en vakanties boeken op een dag is deze hell voorbij, hopelijk snel

 

[Mindless]

Goed om te horen! (Edit: dat je hebt kunnen genieten van je vakantie en dat je jezelf iets kunt afleiden bedoel ik ).

Als ik het zo lees komt het dus terug puur door die angst. Wellicht kun je gebruik maken van dat inzicht? Als je door hebt dat het door angst in stand gehouden wordt en niets anders.

 

[Neo-Shulginist]

Wat mij altijd helpt om de aandacht te richten in een nuttige richting is de Emotional Guidance Scale (zie plaatje). Die grafiek laat zien dat gedachten en gevoelens aan elkaar verbonden zijn. Door steeds vervelende dingen te denken, ga je je ook vervelend(er) voelen.

Wat je zegt, dat je steeds bijna obsessief bezig bent met je klachten, helpt daardoor niet om je beter te voelen.

Wat je kunt doen, is op de grafiek opzoeken op welke hoogte van de (negatieve) gedachtenspiraal je zit. Voel je je hopeloos, depressief, zit je in de slachtofferrol? Dan zit je helemaal onderaan de negatieve gedachtenspiraal. Gelukkig laat de emotional guidance scale ook zien hoe je je beter kunt gaan voelen met de upward spiral.

Punt is dat je niet in één keer van 22 --> 1 kunt springen. Dat is een lang en moeizaam proces met steeds kleine stapjes. Maar het helpt dus om steeds te reflecteren op waar je voelt. Als je één stapje omhoog gaat (van 22 naar 21) omdat je beseft dat je in de slachtofferrol blijft hangen vanwege de klachten en je je beseft dat die gedachten veroorzaakt worden door onzekerheid, dan kan je al een beetje afstand nemen van dat vervelende gevoel.

Uiteindelijk zul je dus moeten zoeken naar activiteiten die jou een goed gevoel geven over jezelf. Als je zoiets vindt en daar je focus op richt, dan zou het relatief snel beter met je moeten gaan.

 

[Mindless]

Handig!

Denk dat het echt zo werkt ja. We creëren onze eigen werkelijkheid. Hemel en hel zijn niet 'out there', maar hier op aarde.

 

[Tevil19]

Hi! Het gaat iets beter, ik ben ondertussen 4 daagjes op vakantie geweest met mijn vriend en heb daar heel erg van genoten. Ik ben af en toe nog steeds bang dat dit nooit meer weggaat en dan begin ik weer te malen... maar ik kan het nu een beetje stoppen soms en mezelf afleiden. Ik ga me nu focussen op werk zoeken en vakanties boeken op een dag is deze hell voorbij, hopelijk snel

Het feit dat je het al een beetje kunt stoppen is zeker persoonlijke vooruitgang. Het lijkt er sterk op dat het je angst is om je bang te gaan voelen, en daardoor je klachten verergeren, dat die initiele angst de boosdoener is. En je er vrijwel van uit kunt gaan dat je geen hersenschade hebt opgelopen. Ik heb het zelf ook ervaren. Dan was ik meer bang om me bang te voelen, ironisch nogal.

Hoewel ik eigenlijk geen voorstander ben van self Fullfilling. Maar hier gaat het akelig goed op.

 

[Befbrein]

Ik weet dat het misschien nergens op slaat, maar probeer 5htp... Ik heb ook periodes gehad waar ik uit het niets veel stress en angst heb ervaren. Dit duurde zeker een half jaar. Ben nu sinds 3 weken dagelijks 5htp gaan slikken en ik moet zeggen dat de klachten echt zijn verdwenen. Corrigeer mij a.u.b. als dit hier niks mee te maken heeft.

 

[Tevil19]

Ik weet dat het misschien nergens op slaat, maar probeer 5htp... Ik heb ook periodes gehad waar ik uit het niets veel stress en angst heb ervaren. Dit duurde zeker een half jaar. Ben nu sinds 3 weken dagelijks 5htp gaan slikken en ik moet zeggen dat de klachten echt zijn verdwenen. Corrigeer mij a.u.b. als dit hier niks mee te maken heeft.

Er zijn onderzoeken die uitwijzen dat 5htp de slaap bevordert, maar andere dat het niet zo verstandig is om extra supplementen te slikken.

Zelf uitproberen, maar zo te horen is @Madeliefje23 al goed op weg op eigen kracht en dat is belangrijk. Deal with the problem rather than medicate it.

 

[Tevil19]

En het geeft haar ook meer zekerheid dat ze geen schade heeft opgelopen 9 maanden geleden. Maar dat is puur iets psychich is.

Maar er zijn absoluut mensen die baat hebben met 5htp.

Ik neem buiten drugs geen supplementen. Je lichaam bouwt het zelf weer op. En met valeriaan merkte ik wel verschil bij hoge doseringen en ook beetje ontwenning. En CBD olie vond ik ook waardeloos.

Maar on topic: @Madeliefje23 je kunt het uitproberen, misschien met valeriaan in lage dosis. Maar ik denk dat je het gewoon zn gang moet laten gaan. Je zult er veel van leren. En ook andere mensen beter begrijpen wanneer ze angstig zijn. Als je zelf nooit angstig bent geweest, weet je niet hoe naar het is. Dus wellicht kun je uiteindelijk anderen helpen, zoals wij dat proberen voor jou

 

[Madeliefje23]

Wat mij altijd helpt om de aandacht te richten in een nuttige richting is de Emotional Guidance Scale (zie plaatje). Die grafiek laat zien dat gedachten en gevoelens aan elkaar verbonden zijn. Door steeds vervelende dingen te denken, ga je je ook vervelend(er) voelen.

Wat je zegt, dat je steeds bijna obsessief bezig bent met je klachten, helpt daardoor niet om je beter te voelen.

Wat je kunt doen, is op de grafiek opzoeken op welke hoogte van de (negatieve) gedachtenspiraal je zit. Voel je je hopeloos, depressief, zit je in de slachtofferrol? Dan zit je helemaal onderaan de negatieve gedachtenspiraal. Gelukkig laat de emotional guidance scale ook zien hoe je je beter kunt gaan voelen met de upward spiral.

Punt is dat je niet in één keer van 22 --> 1 kunt springen. Dat is een lang en moeizaam proces met steeds kleine stapjes. Maar het helpt dus om steeds te reflecteren op waar je voelt. Als je één stapje omhoog gaat (van 22 naar 21) omdat je beseft dat je in de slachtofferrol blijft hangen vanwege de klachten en je je beseft dat die gedachten veroorzaakt worden door onzekerheid, dan kan je al een beetje afstand nemen van dat vervelende gevoel.

Uiteindelijk zul je dus moeten zoeken naar activiteiten die jou een goed gevoel geven over jezelf. Als je zoiets vindt en daar je focus op richt, dan zou het relatief snel beter met je moeten gaan.

Bedankt voor het inzicht met de grafiek. Mijn gevoelens verschillen echt dag tot dag, dus de ene dag zit ik aan het laagste van de downward spiral en de andere dag ben ik redelijk positief. Dus ik weet niet goed waar ik mezelf nu zo zou plaatsen. Maar vind het wel interessant! Heb de grafiek opgeslagen

 

[Madeliefje23]

Ik weet dat het misschien nergens op slaat, maar probeer 5htp... Ik heb ook periodes gehad waar ik uit het niets veel stress en angst heb ervaren. Dit duurde zeker een half jaar. Ben nu sinds 3 weken dagelijks 5htp gaan slikken en ik moet zeggen dat de klachten echt zijn verdwenen. Corrigeer mij a.u.b. als dit hier niks mee te maken heeft.

Hi, ik heb laatst 5htp gekocht en begon met 1 pil van 50 mg ongeveer in de middag. Voor mijn gevoel werd ik iets angstiger maar dit komt denk ik omdat ik zenuwachtig was wat voor effect het zou hebben. Ik weet niet of ik door ga met 5htp omdat ik het het liefste zonder middelen wil proberen. Plus als ik middelen gebruik en het werkt niet dan word ik eigenlijk nog wanhopiger en dan vraag ik me af waarom het niet werkt enzo dus ik probeer het het liefste gewoon zelf! Maar bedankt voor de tip

 

[Madeliefje23]

En het geeft haar ook meer zekerheid dat ze geen schade heeft opgelopen 9 maanden geleden. Maar dat is puur iets psychich is.

Maar er zijn absoluut mensen die baat hebben met 5htp.

Ik neem buiten drugs geen supplementen. Je lichaam bouwt het zelf weer op. En met valeriaan merkte ik wel verschil bij hoge doseringen en ook beetje ontwenning. En CBD olie vond ik ook waardeloos.

Maar on topic: @Madeliefje23 je kunt het uitproberen, misschien met valeriaan in lage dosis. Maar ik denk dat je het gewoon zn gang moet laten gaan. Je zult er veel van leren. En ook andere mensen beter begrijpen wanneer ze angstig zijn. Als je zelf nooit angstig bent geweest, weet je niet hoe naar het is. Dus wellicht kun je uiteindelijk anderen helpen, zoals wij dat proberen voor jou

Ik heb in de eerste paar weken van dit alles valeriaan geslikt, dat hielp me toen destijds wel erg goed met in slaap vallen! Daarna heb ik het niet meer gebruikt op aan raden van mijn psychiater. Cbd olie ga ik wel weer kopen, misschien dat dat nu wel helpt met mijn ocd gedachtes.

 

[Madeliefje23]

Even een update voor iedereen die graag hoort hoe het nu gaat;
Het gaat naar omstandigheden redelijk oké, ik slik niks op het moment en eerlijk gezegd doe ik ook niks op het moment, voor mij is het puur de motivatie vinden om er echt heel erg aan te werken . Ik schommel een beetje tussen of ik het nou moet laten en gewoon mijn leven moet leiden (ik wil mijn leven express extra druk hebben) of dat
Dat juist niet goed is en ik moet stil staan en heel erg bezig moet zijn met meditatie, yoga etc. Ik weet het gewoon niet goed dus daarmee loop ik heel erg vast.. ik voel me de laatste tijd ook extreem ongemakkelijk in dit leven omdat het gewoon niet mijn normale leventje is en het duurt nu al zo lang dat ik een soortvan met tegenzin accepteer dat dit het is. Ik wil ongelofelijk graag terug naar hoe het was maar het voelt bijna onmogelijk na zolang al rond te lopen met dit gevoel. (10 maanden inmiddels non stop) maar ik ga door! Ik hoop echt dat de dag dat ik er vanaf ben heel gauw komt.

 

[Mindless]

Hoi Madeliefje

Even een update voor iedereen die graag hoort hoe het nu gaat;
Het gaat naar omstandigheden redelijk oké, ik slik niks op het moment en eerlijk gezegd doe ik ook niks op het moment, voor mij is het puur de motivatie vinden om er echt heel erg aan te werken . Ik schommel een beetje tussen of ik het nou moet laten en gewoon mijn leven moet leiden (ik wil mijn leven express extra druk hebben) of dat
Dat juist niet goed is en ik moet stil staan en heel erg bezig moet zijn met meditatie, yoga etc. Ik weet het gewoon niet goed dus daarmee loop ik heel erg vast.. ik voel me de laatste tijd ook extreem ongemakkelijk in dit leven omdat het gewoon niet mijn normale leventje is en het duurt nu al zo lang dat ik een soortvan met tegenzin accepteer dat dit het is. Ik wil ongelofelijk graag terug naar hoe het was maar het voelt bijna onmogelijk na zolang al rond te lopen met dit gevoel. (10 maanden inmiddels non stop) maar ik ga door! Ik hoop echt dat de dag dat ik er vanaf ben heel gauw komt.

Moeilijk... Ik denk niet dat hier een simpel universeel antwoord op is.

Ik zit zelf eigenlijk ook met deze vraag en zit door omstandigheden ook al een tijd thuis waarbij ik de tijd neem om tot mezelf te komen. Maar soms denk ik ook, zou afleiding misschien ook niet goed zijn? Toen ik een tijdje geleden een aanbod voor werk kreeg heb ik het dus ook even moeilijk gehad om de beslissing te maken dat toch niet te doen, omdat ik er toch gewoon niet klaar voor ben. Voordat ik stopte met werken heb ik ook een dik halfjaar doorgewerkt toen dat eigenlijk niet verstandig was en het werk was allesbehalve een afleiding, maar een grote extra last op mijn schouders. Ik was gewoon niet goed in staat om te werken, maar forceerde mezelf toch.

Maar om nou de hele dag geforceerd yoga en meditatie te praktiseren is het natuurlijk ook niet. Het lijkt me dat je toch enige afleiding moet vinden, maar dat hoeft dan ook weer niet per se een extra druk werkleven te zijn toch? Want dat laatste lijkt me juist iets waarmee je jezelf te weinig aandacht geeft.

Ik heb zelf ook weleens het gevoel dat ik alles terug wou hebben naar hoe het was, maar misschien is die denkwijze helemaal niet zo handig. Want ook daarmee negeer je je huidige situatie. Dingen zijn nu eenmaal niet meer hetzelfde en dát is waar we nu mee hebben te maken. De dag dat je er vanaf bent is denk ik ook niet een vaststaande dag ergens in de toekomst, maar iets dat afhankelijk is van hoe je nu omgaat met de situatie. Misschien proberen meer leuke dingen te doen? Dagjes erop uit of zo, meer de natuur in bijvoorbeeld? Of een hobby oppakken?

 

[Mezelf]

Ik denk dat we een klein beetje in het zelfde schuitje zitten @Mindless en @Madeliefje23. Natuurlijk de situaties zullen behoorlijk verschillend zijn maar toch, ook ik zit thuis omdat ik niet lekker in mijn vel zit. Het gaat gelukkig al wel iets beter dan 5 a 6 weken terug maar het gaat erg langzaam en met ups en downs. Maar dus niet zo lang als jullie als ik het zo lees.

Nou heb ik mijn hele leven al wel een vorm van spanning of zenuwachtigheid, er is niet echt een goed woord voor. Het Engelse woord "anxiety" heeft denk ik het meeste raakvlak. Maar de laatste tijd heeft het behoorlijk de overhand gekregen door privé situaties en werk stress.

Ik herken dan ook erg het gevoel van: "Ik wil me weer zoals toen voelen". Maar zoals Mindless ook zegt, toen bestaat niet er is alleen nu. Maar hoe goed je dit ook weet, toch blijft het moeilijk zo te denken. Gedachtes van had ik maar dit of had ik maar dat blijven toch vaak rondspoken. Hoe onzinnig ook.

Daarbij blijft, in mijn geval, ook mijn werk in mijn hoofd spoken. Heb nog geen vast contract maar om deze wel te krijgen zal ik toch niet te lang thuis moeten blijven. Maar ik weet ook dat als ik nu terug ga, ik met een paar weken/maanden een grote kans heb op een terugval. Wat is dan belangrijker, je goed voelen of werk? En wil ik dit werk wel? Maar wat voor mogelijkheden heb ik dan? Niet zoveel dus ik moet denk ik wel. Pieker pieker maal maal.
Soms zegt ook mijn stemmetje in mijn hoofd: Je moet werken want dan heb je afleiding. Nu zit ik maar thuis en probeer me hier en daar bezig te houden waardoor ik de overige tijd lekker verder kan piekeren. Eerste weken had ik ook nog dat ik mezelf een watje vond want ik ben toch niet echt ziek... Ik ben gewoon een slappeling die niet met zijn emoties en vooral niet met de huidige maatschappij overweg kan, watje dat ik ben! Er zijn mensen die het veel slechter hebben en wel doorgaan!
Gelukkig weet ik inmiddels dat je niet zo moet denken (en het ook niet zo is) maar het zijn wel hardnekkige gedachtes die vaak terug blijven komen. Daarbij doe je met deze gedachte vele mensen teniet die door nog "minder" thuis zitten. Niet dat meer of minder uitmaakt natuurlijk.

Maar wat moet je met deze situatie dan? Natuurlijk leuke dingen proberen te doen maar wat als je nu niks leuk vindt? (op dit moment dan) Natuurlijk erachter proberen te komen wat je stress of angst oplevert. Maar dit weten lost het niet meteen op. Weten dat de meeste stress totaal niet nodig is, ook niet. Dat "weten" moet weer door elke vezel in je lichaam waarheid worden maar dat heeft vaak gewoon erg veel tijd nodig.

Tot die tijd is het misschien goed om pieker momenten op de dag in te plannen en jezelf verplichten buiten deze momenten iets anders te doen. Maak er ook een vaste plek van (een vaste pieker stoel oid). Daarmee geef je je zelf toestemming om af en toe lekker te piekeren maar dan wel wanneer "jij" dat besloten hebt. Dit werkt bij mij eigenlijk best wel goed. Neemt niet weg dat ik vaak nog piekerend wakker word maar voor overdag helpt het mij. Buiten deze pieker moment(en) is het vooral goed veel leuke dingen te doen en hobby's te zoeken.
Dit is een tip die ik toch nog even mee wil geven aan de piekeraars onder ons.
Succes en sterkte!

 

[Felikes]

En wil ik dit werk wel?

Je kunt tijdens dit werk toch ook blijven uitkijken naar eventueel ander werk? Hoe langer je buiten blijft hoe moeilijker het is om weer binnen te komen. Een mogelijk nieuwe werkgever bekijkt dit soort zaken natuurlijk ook.

Nou heb ik mijn hele leven al wel een vorm van spanning of zenuwachtigheid, er is niet echt een goed woord voor. Het Engelse woord "anxiety"

Doe je hier iets aan, ben je onder behandeling of zo? Ik herken hier trouwens wel wat in, ik ben ook een 'zenuwpees'.

Ik herken dan ook erg het gevoel van: "Ik wil me weer zoals toen voelen".

Het is soms verbazingwekkend hoe je herinneringen aan 'vroeger' je kunnen belazeren.

Eerste weken had ik ook nog dat ik mezelf een watje vond want ik ben toch niet echt ziek... Ik ben gewoon een slappeling die niet met zijn emoties en vooral niet met de huidige maatschappij overweg kan, watje dat ik ben!

Het beste is om de dingen zo nuchter mogelijk te bekijken zonder er een oordeel over te vellen. Pas als je iets goed kent kun je er echt iets mee doen. Het helpt niet om dingen weg te duwen omdat ze je niet aanstaan, je moet ze juist goed en oordeelloos bekijken. Dat is tenminste mijn ervaring.

 

[Mezelf]

Doe je hier iets aan, ben je onder behandeling of zo? Ik herken hier trouwens wel wat in, ik ben ook een 'zenuwpees'.

Op dit moment ben ik bij een psycholoog onder behandeling. Was even moeilijk in het begin want alles wat ze zegt wist ik al aangezien ik me vroeger al veel met psychologie/spiritualiteit/esoterie etc bezig hield. Mede omdat ik al wist dat ik een zenuwpees ben en veel nadacht over dingen waar vele zich veel minder mee bezig hielden.
Maar als je zelf in zo'n situatie komt/bent helpt het toch als iemand anders je bepalende dingen verteld of juiste vragen stelt.

Het beste is om de dingen zo nuchter mogelijk te bekijken zonder er een oordeel over te vellen. Pas als je iets goed kent kun je er echt iets mee doen. Het helpt niet om dingen weg te duwen omdat ze je niet aanstaan, je moet ze juist goed en oordeelloos bekijken. Dat is tenminste mijn ervaring.

Ja precies dit. Dit lukte me ook altijd maar sinds er een draadje in mijn hoofd is gesprongen door een lange stressvolle periode, lukt dat zomaar een stuk minder.
Maar heb gelukkig wel langzamerhand de vertrouwen dat het goed komt. Net zoals het bij velen weer goed zal komen die in vergelijkbare situatie zitten.

 

[Mindless]

Tot die tijd is het misschien goed om pieker momenten op de dag in te plannen en jezelf verplichten buiten deze momenten iets anders te doen. Maak er ook een vaste plek van (een vaste pieker stoel oid). Daarmee geef je je zelf toestemming om af en toe lekker te piekeren maar dan wel wanneer "jij" dat besloten hebt. Dit werkt bij mij eigenlijk best wel goed.

Goeie tip Het piekeren is mij namelijk ook niet onbekend.

Wat ik verder voor mezelf ook heb ingesteld, zijn een paar dingen die ik elke dag doe die me ervan weerhouden in een lethargische staat te komen. Zo begin ik elke dag met wat yoga, wat echt een positief effect heeft op mijn mindset. Voelt mijn lichaam goed, dan voelt mijn mind zich ook veel makkelijker goed. Verder kom ik iedere dag buiten, wat voor weer het ook is. Ik ga dan ofwel te fietsen, ofwel te wandelen. Dit is iets wat ik veel eerder had moeten invoeren, want je voelt je gewoon zoveel beter als je dagelijks buiten komt en in beweging blijft. Verder dan nog fitness en zo. Allemaal grote aanraders, mochten jullie dit nog niet doen. Dit zorgt er allemaal voor dat je makkelijker in de mindset komt van 'hmm, wat kan ik nog meer voor dingen doen'.

Ik herken me verder heel erg in je verhaal. Het piekeren over (toekomstig) werk en zo. Persoonlijk werkt het bij mij anders dan bij de meeste mensen. Ik heb een afgrijselijke hekel aan elke dag weer netjes naar je werk moeten en daar dan 8 uren zitten, naar huis en volgende dag repeat, dat voor een week lang, dan weekend en dan alles weer opnieuw. Waar velen daar energie en purpose van krijgen, word ik daar gewoon doodongelukkig van. Daarom ben ik me er ook op aan het oriënteren om wat anders dan dat te gaan doen. Al valt dat me zwaar omdat het denken bij mij vaak gewoon erg slecht gaat de laatste tijd. Ik zie deze periode dat ik niets doe trouwens ook meer als een sabbatical, dus de druk is er even af. Ik mocht ook elk moment bij mijn oude werkgever terugkomen, maar dat lijkt me eigenlijk verschrikkelijk om weer in die sleur te komen, bij die mensen die altijd zo'n chaotische energie hebben.

 

[Felikes]

Op dit moment ben ik bij een psycholoog onder behandeling.

Soms is het wel jammer dat psychologen geen medicijnen mogen voorschrijven en omdat ze dat niet mogen zijn ze er in enkele gevallen fel op tegen. (Waarmee ik niet wil zeggen dat jij medicijnen nodig hebt, maar soms zijn ze wel handig.)

 

[Mindless]

Soms is het wel jammer dat psychologen geen medicijnen mogen voorschrijven en omdat ze dat niet mogen zijn ze er in enkele gevallen fel op tegen. (Waarmee ik niet wil zeggen dat jij medicijnen nodig hebt, maar soms zijn ze wel handig.)

Om dan maar kunstmatig bij mensen de symptomen van iets onderliggends te onderdrukken, zodat ze weer efficiënt kunnen meedraaien in het systeem?

Nee, ik ben er meer voor dat een mens soms echt even de tijd voor zichzelf neemt om op zoek te gaan naar de echte oorzaak van de klachten.

 

[Mezelf]

Ik herken me verder heel erg in je verhaal. Het piekeren over (toekomstig) werk en zo. Persoonlijk werkt het bij mij anders dan bij de meeste mensen. Ik heb een afgrijselijke hekel aan elke dag weer netjes naar je werk moeten en daar dan 8 uren zitten, naar huis en volgende dag repeat, dat voor een week lang, dan weekend en dan alles weer opnieuw. Waar velen daar energie en purpose van krijgen, word ik daar gewoon doodongelukkig van. Daarom ben ik me er ook op aan het oriënteren om wat anders dan dat te gaan doen. Al valt dat me zwaar omdat het denken bij mij vaak gewoon erg slecht gaat de laatste tijd. Ik zie deze periode dat ik niets doe trouwens ook meer als een sabbatical, dus de druk is er even af. Ik mocht ook elk moment bij mijn oude werkgever terugkomen, maar dat lijkt me eigenlijk verschrikkelijk om weer in die sleur te komen, bij die mensen die altijd zo'n chaotische energie hebben.

Jeetje zit jij in mijn hoofd ofzo? Ik denk precies zo... exact!

Om dan maar kunstmatig bij mensen de symptomen van iets onderliggends te onderdrukken, zodat ze weer efficiënt kunnen meedraaien in het systeem?

Precies dit.. Mijn dokter begon ook meteen over diverse middelen waaronder tricyclische antidepressiva. Want SSRI had ik rond mijn 20ste een keer gekregen maar daar werd ik zowat suïcidaal van dus dat nooit meer. Maar mij ook niet gezien hoor. Liever dan nog minder lekker in mijn vel zitten, maar wel Mezelf, dan aan die troep.

 

[Mindless]

Ik denk dat er veel meer zijn die er zo over denken Mezelf (soms denk ik in een split seconde dat ik ergens iets geliket heb, maar dan was jij het ). En dat er ook steeds meer mensen zullen komen die geen voldoening meer halen uit zo'n leven.

Overigens denk ik dat dergelijke medicijnen in bepaalde gevallen wel echt nodig zijn hoor, maar als het gebruikt wordt om mensen te laten blijven functioneren in iets wat misschien wel (mede) de reden was van de klacht, dan zijn we heel erg verkeerd bezig.

 

[Mezelf]

^Ja mindless we denken over veel dingen redelijk hetzelfde .

Overigens denk ik dat dergelijke medicijnen in bepaalde gevallen wel echt nodig zijn hoor, maar als het gebruikt wordt om mensen te laten blijven functioneren in iets wat misschien wel (mede) de reden was van de klacht, dan zijn we heel erg verkeerd bezig.

Absoluut maar dat is in ZEER zeldzame gevallen. Al geloof ik meer in tijdelijke middelen (Benzo's bijvoorbeeld voor 2 a 3 weken) om korte pieken op te vangen maar langdurige zoals ssri's en snri's twijfel ik nog wel eens over of dat überhaupt wel goed is. Natuurlijk zijn er vast wel (enkele)mensen die een soort afwijking hebben aan hun serotonerge neuronen die dan dit middel echt nodig hebben. Verder echt niet.

 

[Neo-Shulginist]

Anti-depressiva zijn werkzaam, maar alleen bij mensen die een zware depressie hebben. Als mensen een lichte of matige depressie hebben dan verdwijnen de klachten meestal vanzelf na zes maanden. Dan kan een anti-depressivum de situatie juist verergeren door bijwerkingen te veroorzaken (waaronder suïcidaliteit aan het begin van de kuur).

Als mensen last hebben van een zware depressie, dan nemen anti-depressiva niet alle klachten weg. Anti-depressiva helpen ook niet de oorzaak van de depressie weg te nemen. Maar de klachten kunnen wel met een derde tot de helft verminderd worden. En als je ernstig depressief en suïcidaal bent dan kan de helft van de klachten echt een wereld van verschil betekenen. Daarvoor kunnen anti-depressiva gebruikt worden: om de boel even te stabiliseren zodat je tijd hebt om de omgeving aan te passen. Want de oorzaak van de depressie ligt in trauma's uit het verleden en sociale problemen in het heden.

Wat dus heel veel fout gaat is dat anti-depressiva gewoon constant door worden geslikt en niet worden toegepast als tijdelijk hulpmiddel dat de patiënt in staat stelt verandering in zijn/haar leefomgeving door te voeren. De 'stofjestheorie' draagt daar heel erg aan bij: het idee dat er in het brein van depressieve mensen een stofje ontbreekt dat met een medicijn opgelost kan worden. Dat is echter een oversimplificatie bij de popularisering van wetenschappelijk onderzoek.

Lees ook vooral dit fijne kritische stuk over anti-depressica en de stofjestheorie in de Groene Amsterdammer:
https://www.groene.nl/artikel/het-ontbrekende-stofje-in-het-brein

 

[Felikes]

Om dan maar kunstmatig bij mensen de symptomen van iets onderliggends te onderdrukken, zodat ze weer efficiënt kunnen meedraaien in het systeem?

Soms is het beter mogelijk iets goed te analyseren als je wat rustiger bent. Efficiënt meedraaien in het systeem is niet per se fout, nu leef je, als ik het goed begrijp, van wat anderen bij elkaar werken, anderen die er misschien net zo weinig zin in hebben als jij.

Daarvoor kunnen anti-depressiva gebruikt worden: om de boel even te stabiliseren zodat je tijd hebt om de omgeving aan te passen. Want de oorzaak van de depressie ligt in trauma's uit het verleden en sociale problemen in het heden.

De oorzaak van depressies is in enkele gevallen puur lichamelijk en heeft dan weinig met trauma's te maken. Wat antidepressiva doen is de pieken en dalen weghalen of afvlakken. Als je maar blijft piekeren en niet uit die gevangenis van snel ronddraaiende gedachten kunt raken is een geneesmiddel misschien wel een traptree naar het herstel.

 

[Mindless]

Soms is het beter mogelijk iets goed te analyseren als je wat rustiger bent. Efficiënt meedraaien in het systeem is niet per se fout, nu leef je, als ik het goed begrijp, van wat anderen bij elkaar werken, anderen die er misschien net zo weinig zin in hebben als jij.

Nee hoor, ik heb mijn eigen 'buffer'.

En zelfs al was dat zo, ben ik voor een maatschappij waarin we het elkaar gunnen om tot onszelf te komen en niet altijd maar door en door moeten gaan, noodzakelijkerwijs onder de "medicatie" om onszelf nog langer voor de gek te houden.

 

[Felikes]

noodzakelijkerwijs onder de "medicatie" om onszelf nog langer voor de gek te houden.

Medicatie houdt niet per definitie iemand voor de gek. Soms zorgt ze er juist voor dat iemand weer in de werkelijkheid belandt.

 

[Mindless]

Medicatie houdt niet per definitie iemand voor de gek. Soms zorgt ze er juist voor dat iemand weer in de werkelijkheid belandt.

Ja ik was wat te ongenuanceerd net. Heb je ook wel gelijk in.

 

[Brainstorm]

Volgens DSM:
DSM-5 criteria:
300.6

• A. De aanwezigheid van persisterende of recidiverende ervaringen van depersonalisatie, derealisatie of beide.
  Depersonalisatie
  Ervaringen van onwerkelijkheid, vervreemding, of alsof de betrokkene zichzelf van buitenaf waarneemt, m.b.t. de eigen gedachten, gevoelens, gewaarwordingen, het eigen lichaam of de eigen handelingen.
  Derealisatie
  Ervaringen van onwerkelijkheid of vervreemding m.b.t. omgeving.
• B. Gedurende de ervaring van depersonalisatie en derealisatie blijft het realiteitsbesef intact.
• C. De symptomen veroorzaken in klinisch significante lijdensdruk of beperkingen in het sociale of beroepsmatig functioneren of het functioneren op andere belangrijke terreinen.
• D. De stoornis kan niet worden toegeschreven aan de fysiologische effecten van een middel.
• E. De stoornis kan niet beter worden verklaard door een andere psychische stoornis.

En bij D. Stellen ze dat het een criterium is dat het niet mag worden toegeschreven aan de effecten van middelen. Dat is waarom de psych natuurlijk zegt dat het dat niet is.

 

[newone]

Hey,

Ik zie dat er al 2 weken niet meer gepost is onder dit bericht maar je verhaal komt me zeer bekend voor dus misschien heb je nog wat aan deze reactie. Een half jaar geleden na xtc gebruik ook last gekregen van paniekaanvallen, hyperventilatie en dp dr-achtige klachten. Inmiddels bijna genezen.

De eerste paar maanden namen de klachten ook amper af bij mij. Wat bij mij echt heeft geholpen is m'n manier van denken veranderen. Je weet dat er niks kapot is aan je hersenen dus waarom zou je er dag in, dag uit over blijven malen en proberen constant zo bewust mogelijk te zijn van alles wat er afwijkend is dan de periode voor deze klachten? Daarnaast moet je je ook niet terugtrekken; onderneem activiteiten zodat je gedachten meer worden afgeleid van deze klachten. Door het ondernemen van activiteiten, door te gaan met studeren/werken kom je weer terug in de maatschappij waardoor je je ook niet meer bijzonder gaat voelen door de klachten die je ervaart. Klein kanttekening: neem wat vaker pauze tussen het studeren/werken, bijvoorbeeld door een rondje te lopen, mindfullness/ademhalingsoefening enz.

Net als jou dacht ik ook 'dit gaat nooit meer over' maar toen ik stopte met die belachelijke gedachte, want waarom zou het niet meer over gaan?, merkte ik dat de klachten langzaam begonnen af te nemen. Ik ben inmiddels grotendeels klachtenvrij, al merk ik dat het gevoel soms terugkomt, bijvoorbeeld bij het typen van dit bericht, omdat ik weer intensief aan terugdenk. Kortom: kijk vooruit, niet achteruit en leef je leven. Ik weet zeker dat het bij jou ook over kan gaan.

Kleine aanvulling: Als je nog last hebt van paniekaanvallen zou je naar een ademhalingstherapeut kunnen gaan. Bij mij heeft dit ertoe geleid dat ik paniekaanvallen goed kan opvangen en daardoor niet meer bang ben voor ze. Wanneer ik een slechte dag heb met nog wat klachten neem ik wel eens valeriaan. Kan ook helpen voor je.

 

[Madeliefje23]

Hey,

Ik zie dat er al 2 weken niet meer gepost is onder dit bericht maar je verhaal komt me zeer bekend voor dus misschien heb je nog wat aan deze reactie. Een half jaar geleden na xtc gebruik ook last gekregen van paniekaanvallen, hyperventilatie en dp dr-achtige klachten. Inmiddels bijna genezen.

De eerste paar maanden namen de klachten ook amper af bij mij. Wat bij mij echt heeft geholpen is m'n manier van denken veranderen. Je weet dat er niks kapot is aan je hersenen dus waarom zou je er dag in, dag uit over blijven malen en proberen constant zo bewust mogelijk te zijn van alles wat er afwijkend is dan de periode voor deze klachten? Daarnaast moet je je ook niet terugtrekken; onderneem activiteiten zodat je gedachten meer worden afgeleid van deze klachten. Door het ondernemen van activiteiten, door te gaan met studeren/werken kom je weer terug in de maatschappij waardoor je je ook niet meer bijzonder gaat voelen door de klachten die je ervaart. Klein kanttekening: neem wat vaker pauze tussen het studeren/werken, bijvoorbeeld door een rondje te lopen, mindfullness/ademhalingsoefening enz.

Net als jou dacht ik ook 'dit gaat nooit meer over' maar toen ik stopte met die belachelijke gedachte, want waarom zou het niet meer over gaan?, merkte ik dat de klachten langzaam begonnen af te nemen. Ik ben inmiddels grotendeels klachtenvrij, al merk ik dat het gevoel soms terugkomt, bijvoorbeeld bij het typen van dit bericht, omdat ik weer intensief aan terugdenk. Kortom: kijk vooruit, niet achteruit en leef je leven. Ik weet zeker dat het bij jou ook over kan gaan.

Kleine aanvulling: Als je nog last hebt van paniekaanvallen zou je naar een ademhalingstherapeut kunnen gaan. Bij mij heeft dit ertoe geleid dat ik paniekaanvallen goed kan opvangen en daardoor niet meer bang ben voor ze. Wanneer ik een slechte dag heb met nog wat klachten neem ik wel eens valeriaan. Kan ook helpen voor je.

Bedankt voor je reactie.
Wat fijn dat je al bijna helemaal genezen bent!
Ik heb alleen dr klachen as far as i know, dus hyperventilatie en paniekaanvallen ervaar ik niet (zelf vind ik dat gek want ik dacht dat dat vaak wel samen ging, zo past het namelijk perfect in het plaatje van anxiety) ik vind het nog steeds raar dat ik alleen dr klachten ervaar, maarja misschien moet
Ik het meer zien als iets positiefs... ik probeer inderdaad positiever te denken de laatste tijd en ik probeer meer activiteiten te ondernemen. Nu heb ik bijvoorbeeld weer een dag dat ik het weer wat negatiever in zie allemaal en ik wil dat deze hell nou eindelijk eens voorbij gaat. Maar er zijn ook dagen dat het wel gaat, en dat zijn dan vooral de dagen dat ik ergens mee bezig ben. Ik probeer geen aandacht te schenken aan die belachelijke vragen die jij ook noemt, het komt nog wel vaak in mij op; dat ik denk, wat nou als het wel levenslang is? Hoe moet ik hier dan ooit mee leren leven? Maar die probeer ik dan zo snel mogelijk te vergeten omdat ik vaak eindig in een huilbui
Ik heb me inmiddels aangemeld voor een nieuwe studie die ik in september ga beginnen en ik hoop ook dat mijn klachten tegen die tijd eindelijk wat gaan afnemen of nog beter over zijn. MAarja ik kan geen time frame geven aan mezelf natuurlijk.
Ik mis alleen heel erg routine in mijn leven en doe veel dingen zonder het gepland te hebben, daardoor word ik af en toe warriger en dat is denk ik iets waar ik flink wat aan moet doen. Het is tenslotte iets wat pas over gaat als jij er ook hard voor werkt om het over te laten gaan. Die moet ik nog even in praktijk brengen...
Dank voor de tips!
Als je nog meer tips hebt hoor ik het graag. Zoals wat je nog meer hebt gedaan wat mee heeft gedragen met herstel heb je bijvoorbeeld
Ook depressieve klachten gehad? Hoe ging je om met het gevoel dat alles niet klopte of onbekend voelde voor je? Die dingen zitten mij het meeste dwars.

Groetjes