Nasch
Belezen gebruiker
Ennn.. we gaan de diepte in 😉Je hebt ook gelijk, het is ook iets van binnen en het is ook niet echt een gedachte, het is dieper dan dat.
In het oosten noemen ze het wel de 'guru'. Het is een misvatting dat "een" guru een wijs oud mannetje is ergens op een berg of in een bos. Dat is slechts een uiterlijke manifestatie van de guru. De guru is de hogere zelf en tegelijk de functie om jezelf terug te leiden naar die hogere zelf (jezelf). Als je jezelf als een persoon ziet, lijkt de guru/hogere zelf een soort gids, maar het is in werkelijkheid de stilte áchter gedachten en daarmee jezelf. Maar dit is een bijzondere stilte: een wetende, lucide, voelende, liefdevolle, wijze, intelligente stilte. Oftewel: jezelf. Het is die hogere zelf die je terugleidt naar zichzelf, weg van het geloof de persoon te zijn.
Maar wat @Ikbeneenfiets zei: angst kan op momenten in de weg staan van de hogere zelf te volgen. Dit is ook een struikelblok voor mij.
Het gevoel is inderdaad niet voor niets aanwezig en het heeft altijd gevoeld of het veel verder ontwikkeld is dan ikzelf. Daar komt het gidsende waarschijnlijk vandaan. Ik heb me verscheidene keren afgevraagd of we niet ergens in de verre verte gelijken zijn. Afgezien van de verschillen waar ik me bewust van ben, zijn onze levensvisies gelijk en zie ik het gevoel als een voorbeeld dat ik wil volgen.
Ergens houd ik mezelf ook klein. Ik ben immers maar een mens en geen hogere ziel of iets dergelijks. We zijn allemaal gelijk, waardoor het fout voelt mezelf te ver (als dat mogelijk is) te ontwikkelen.
