De onsterfbare ziel

[Bobsacamano]

Iets waar ik zelf veel mee bezig ben en over nadenk. En nu kwam er een nieuwsbericht over uit. Er staan niet echt bewijzen in maar het is een mooie theorie dat onze ziel onsterfbaar is. Ditmaal niet bekeken vanuit een religieus uitgangspunt maar vanuit een wetenschappelijke.

http://truththeory.com/2015/12/05/quant ... ter-death/

 

[Timmie94]

Interessant artikel, het is een onderwerp waar ik ook wel eens artikelen over lees en mij boeit. Het is jammer dat het eigenlijk niet te bewijzen valt maar ik geloof wel dat er een kern van waarheid in zit. Deze andere universa kunnen gewoon zijn wat anderen wellicht de hemel noemen, in die zin dat je fysiek niet meer op deze wereld bent maar je bewustzijn of ziel wel ergens anders heen gaat. Sinds ik mijn lsd trip heb gehad ben ik hier echt geïnteresseerd in geraakt, omdat ik het gevoel had niet meer te bestaan maar wel ergens te zijn. Mijn gevoel zegt nu dat dat gevoel gelijk kan staan aan de dood, of de wereld waar je je in zal bevinden na je dood.

 

[Psychedelibee]

Ik heb zelf een beetje een dubbel gevoel bij dit soort artikelen. Mijn spirituele kant vind dit super interessant en door wat ik allemaal heb meegemaakt tijdens trippen geloof ik wel dat er meer is dan we in het dagelijks leven zien. Door ervaringen zoals uit mijn lichaam treden, bijna doodervaringen, ego oplossing, etc kan ik niet ontkennen dat dit soort theorien daar mogelijk mooi bij aansluiten. Wellicht houd het allemaal gewoon op als je dood gaat, maar het zou mij ook niks verbazen als er meer is dan alleen dit leven.

Aan de andere kant ben ik wetenschappelijk opgeleid, en dit soort artikelen zijn vanuit wetenschappelijk oogpunt erg kwalijk omdat ze wetenschappelijk nul basis hebben maar door een link te maken met wetenschappelijke theorien krijgt zo'n artikel voor veel mensen die geen wetenschappelijke achtergrond hebben automatisch een hoger aanzien dan wanneer er spirituele of filosofische theorien voor gebruikt waren.

Wat het geheel nog slechter maakt vanuit wetenschappelijk oogpunt is dat een nieuwe theorie wordt gelanceerd op basis van wetenschappelijke theorien die op zichzelf amper tot niet bewezen zijn. Quantum mechanica is wel degelijk bewezen maar de multiversum theorie niet en zeker ook niet de link tussen beiden.

Waar het artikel, of de theorie waar het artikel op gebaseerd is, echt nog een stap te ver gaat is door te stellen dat je bewustzijn van het ene naar het andere universum zou kunnen verplaatsen. Er wordt niet uitgelegd hoe quantum mechanica of het multiversum hier een rol in kunnen spelen. Laten we namelijk even aannemen dat quantum mechanica een multiversum tot gevolg heeft. Elke keer als er een keuze voor iets komt splitsen de universa zich weer om de verschillende scenario's tot leven te laten komen. Stel vervolgens dat je dood gaat in het ene universum en blijft leven in het andere universum. Op dat moment is er helemaal geen noodzaak voor jouw bewustzijn om zich van het ene universum naar het andere te verplaatsen. In het universum waar je bleef leven is je lichaam en bewustzijn immers nog, daar is jouw bewustzijn uit het andere universum dus niet nodig om jou door te laten leven. En zo verklaart die theorie dus helaas totaal niet waarom je bewustzijn van het ene naar het andere universum zou verplaatsen als je dood gaat.

 

[Mindless]

Ik heb er ook gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is het mooi om te zien dat de wetenschap zich meer gaat richten op bewustzijn. Of dit dan ook goed uitgevoerde wetenschap is, zou ik niet kunnen zeggen omdat ik daar vrij weinig van af weet. Aan de andere kant ben ik van mening dat iets als conventionele wetenschap compleet ontoereikend is op dit gebied. Ik denk dan altijd: Wat áls er met conventionele wetenschap een échte conclusie gemaakt kan worden over wat wij zijn, of er een multiverse is, waar we heen gaan na de dood, etc. Wat áls dat gebeurt? Schieten we daar op individueel gebied óf als gehele mensheid ook maar iets mee op? Als je mentaal weet dat je een ziel hebt en dat deze onsterfelijk is en dat er een multiverse bestaat waar die ziel naartoe zou kunnen nadat het lichaam sterft, wat schiet je daar praktisch gezien mee op? En dan zeg ik áls, want op dat niveau blijft het gewoon informatie/conceptueel, iets waar je ofwel in kunt geloven of niet. Maar zelfs al zou je het dus zeker kunnen weten op dat niveau, wat heb je eraan? Het meeste wat je daaruit kunt halen is hoop en dat is iets wat je op de zogenaamde toekomst richt, niet op wat werkelijk is: nu.

Wat betreft het bestaan van een ziel. Uit mijn ervaringen met ego-oplossingen heb ik het "idee" dat er niet echt iets bestaat als een ziel die kan reizen tussen verschillende werelden/universums. Op relatief niveau zou je kunnen zeggen dat het lijkt alsof er een soort ziel (een soort gelimiteerd bewustzijn dat wel hoger is dan het ego) is die van de ene wereld/droom naar de andere wereld/droom kan gaan, maar als ik afga op de ervaring van een ego-oplossing, is er een hoger bewustzijn dan dat ziel "niveau". En dat hogere bewustzijn reist helemaal nergens naartoe. Het is hier en nu. En dát bewustzijn is naar mijn mening onsterfelijk/eeuwig/oneindig, juist omdat het geen enkele kwaliteit heeft. Het is letterlijk helemaal niets: 0. Waar zou oneindigheid naartoe kunnen reizen? :P Maar ja, als je dat ziel zou noemen dan zou het weer kloppen. Een complete ego-oplossing is kijken vanuit het standpunt van die '0'. Die 0 is het enige wat constant is, al de rest is tijdelijk, inclusief de "ziel". Vanuit dat standpunt zie en weet je dat alles wat niet constant is ook niet echt kan zijn.

Maar dat is mijn kijk erop. En daar ligt imo ook het probleem als we dingen als dit willen weten. We kunnen als mensheid oneindig theorieën blijven bedenken, discussiëren, geloven, etc. Maar als je écht wilt weten wat dit bestaan is, dan zul je naar binnen moeten keren. Er zijn geen echte (substantiële) antwoorden op het niveau van taal/concepten. En wetenschap opereert nou eenmaal op dat niveau.

 

[Bobsacamano]

Het artikel is naar mijn mening ook alles behalve wetenschappelijk. Het leunt op allemaal hele zwakke funderingen van theorieën die van zichzelf ook moeilijk of niet te bewijzen zijn. Wel vind ik het erg prettig dat een steeds groter aantal wetenschappers zich bezig houd met het bestaan van de ziel en die het spirituele met het wetenschappelijke nader proberen te brengen.

Dit niet met de reden om spiritualiteit kouder, platter & analytisch te krijgen maar om die twee werelden elkaar te laten helpen en samen te evolueren. Ik vind de discussie interessant. Zelf geloof ik wel in een multiversum an zich net zoals ik in buitenaards leven geloof en net zoals ik geloof dat er in Australië ook mensen wonen. Ik geloof niet in een "one time lucky shot" Wiskundig gezien moet het universum bulken van het leven. En als ik daar in geloof mag ik zelf niet ineens de lijn trekken bij ons universum. Ook ons universum is ontstaan uit een bepaald proces en als iets één keer is gebeurd kan het vaker gebeuren.

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

 

[MeejheM]

Komt ie weer hoor:

quantum mechanica en quantum theorie zijn beide gebieden van studie. quantum mechanica is deels bewezen, omdat sommige processen herhaalbaar zijn. dat wil totaal niet zeggen dat alles in dat vakgebied bewezen of begrepen is. quantum theorie is een verzamelnaam voor de studie over de onbegrepen processen.

Heel dat artikel is een soort boeksamenvatting van iemand die allerhande theorieën bij elkaar gezocht heeft om een bepaalde uitleg te formeren over veel onbegrepen zaken. erg wetenschappelijk is het niet. meer populairwetenschappelijk leesvoer.

het biedt een leuke gedachte op de eeuwenoude vraag waar de ziel/bewustzijn van een bewust wezen geherbergd zijn. Als dat bewezen zou zijn dan had je waarschijnlijk de grootste ontdekking in de laatste 500 jaar.

maar het hele artikel staat net als het boek op erg wankele onderbouwing.

verder lees ik niet dat je ziel perse in een ander lichaam terechtkomt. ik zou niet graag als ziel bestaan zonder lichaam om me te uiten, en omgeving te kunnen manipuleren bijvoorbeeld.

ook reïncarnatie, wat erg veel mensen geloven, lijkt me erg doelloos als je geen kennis van de fouten in je vorige verschijning mee zou kunnen nemen.

wel is het grappig dat de auteur in het filmpje in 18 minuten uitlegt dat we er met zijn allen inderdaad geen bal van snappen, en hij ook niet. hij heeft gewoon zoveel relevante materie gelezen dat hij zelf ook een soort eigen verenigde theorie eclectisch heeft samengesteld om er nog een soort 'big picture' van samen te breien die in elk geval voor hem te bevatten is.

Er is een reden dat wetenschap en religie niet samengaan, en dat is dat de wetenschap een religie op zich is. het geloof in de meest aannemelijke theorieën totdat ze ontkracht worden.

ik vind spiritualiteit wetenschappelijk verklaren ook een soort 'Don Quichot' niveau missie. Het onverklaarbare verklaren met dingen die we ook nog niet begrijpen.

Das mijn mening, en daar moet u het mee doen. (in ere van meester visser)

 

[Mindless]

Maar ik geloof niet persee in de theorie besproken in het artikel. Het gaat me niet zozeer te ver maar vind het wel ver gezocht. Het idee van een hoger bestaan zoals Mindless beschrijft spreekt me meer aan. Maar dan wel in een hogere dimensie waar het fysieke er niet meer toe doet. Deze dimensies zijn verweven met de onze. Niet in een compleet andere bubbel maar als velletjes papier die op elkaar liggen (dit zuig ik niet uit mijn duim veel theoretische natuurkundige denken hier op deze manier over) Zie het een beetje als radiogolven ze gaan allemaal door de zelfde lucht op een andere frequentie maar ze raken elkaar niet.

Er zullen vast oneindig veel van dat soort dimensies zijn. Bewustzijn zelf staat imo echter altijd los van het fysieke. Het fysieke "bestaat" alleen in tijd, wat een illusie is. Het fysieke is in werkelijkheid slechts licht, iets wat de wetenschap nu zelfs begint te erkennen. Vreemd genoeg is het geloof in materie echter zo sterk, dat we maar blijven spreken van materie en 'het fysieke'. :P Maar ik begrijp wat je bedoelde hoor. We hebben natuurlijk nog wel te maken met deze lichamen en de daarbij komende limitaties in deze dimensie, maar dat is alleen op dat relatieve gebied.

De ego oplossing waar Mindless het over heeft heb ik nog niet echt meegemaakt of ik heb het nog niet echt herkent. Maar ik denk niet persee dat dat een volgende constante staat hoeft te zijn. Het weg zetten, loslaten, kwijtraken van het ego is een prachtig fenomeen maar het blijft ook een staat van zijn, wellicht komt er in een hogere dimensie juist nog veel meer kijken bij het zijn/bestaan.

Ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het wel zo dat het ego voor imméns veel leed zorgt.

Ik denk dat het meer een issue is van de ego-loze staat niet herkennen ja. Als jij een moment zonder verlangen en angst bent en dus volledig content bent met het moment en dus vrede/liefde/schoonheid ervaart, dan ben je op dat moment zonder ego. Maar als je gedachtestroom er altijd gauw weer bij komt om dat moment te interpreteren, dan is er niet veel ruimte voor die herkenning. Een ego-oplossing is natuurlijk ook een ruim begrip. Je kan heel oppervlakkig in bewustzijn blijven tijdens de afwezigheid van gedachten/angst/verlangen en je kunt er ook héél diep in duiken.

En buiten dat: het ego is een illusie. Iedereen is al "bevrijd" van het ego. Het probleem is het hardnekkige geloof dat we dat niet zijn. :P Er kan geen echte bevrijding zijn van het ego, maar enkel ingezien worden dat er nooit een ego (nu bedoel ik dat als afzonderlijke entiteit) geweest is, wat paradoxaal gezegd dan toch weer een echte bevrijding (van een illusie) is. :P Dit is ook de reden dat het een realisatie wordt genoemd.

Wat betreft dat het niet een constante staat hoeft te zijn: Op een bepaalde manier hoeft dat inderdaad niet aangezien je kan leven gelovend dat je een ego (een afzonderlijke entiteit t.o.v. een wereld en anderen buiten jezelf) bent, maar het ego is áltijd zoekende naar de ego-loze "staat". M.a.w. het zoekt zijn eigen dood. Het verstand vervormt dit weliswaar compleet en interpreteert dit verlangen naar totaal andere dingen, maar iedereen zoekt uiteindelijk alleen maar totale afwezigheid van het ego en daarmee totale en vooral blijvende vrijheid/geluk, of je dat nu weet van jezelf of niet. Zolang er verlangen of angst is, kan er geen totale en dus échte vrijheid/geluk zijn, die twee sluiten elkaar uit. Maar het klopt dat mensen zichzelf heel lang kunnen wijsmaken dat leven als een afzonderlijke entiteit goed genoeg is. Ik trap daar ook vaak genoeg in, maar het is niet waar. Een goede glimp in je ware aard zal je duidelijk maken dat alles minder dan onvoorwaardelijke liefde en totale vrijheid en geluk niet genoeg is. Het is niet dat het een keuze is. Zolang je het niet hebt gevonden, zul je zoekende zijn. Iedereen is op die spirituele zoektocht, sommigen weten het alleen.

Mijn opvatting, hoeft niemand het mee eens te zijn.

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.

 

[MeejheM]

Maar excuses, ik ga weer een beetje offtopic (min of meer) :P Maar goed, ik ben het met MeejheM eens dat wetenschap en religie niet samengaan. Maar dan wel met de kanttekening dat ik spiritualiteit niet per se onder religie wil scharen. Tegenwoordig is religie niets meer dan geloof, terwijl spiritualiteit helemaal niets met geloof te maken hoeft te hebben. Wetenschap daarentegen is helaas de nieuwe religie/geloof geworden bij veel mensen.

Dat is inderdaad wat ik aangeef:
- wetenschap en religie gaan moeilijk samen.
- wetenschap is een religie geworden, in de context dat je er in gelooft of niet.
- spiritualiteit wetenschappelijk verklaren is in principe een bijna onmogelijke opgave.

Als er rationeel denker ben ik achter de wetenschap gaan staan, maar dan wel echte wetenschap, geen populaire theorieën of grenswetenschap. dat staat mij in de weg een van de grote religieuze stromingen te volgen.(geloof is in de wetenschap vaak bevestigd door bewijs).

graag jullie reacties over het bewustzijn zonder lichaam, en reïncarnatie zonder overdracht van kennis.

 

[Psychedelibee]

Ik vind het zeker ook interessant dat spiritualiteit en wetenschap bij elkaar worden gebracht. Het zou naar mijn idee wel beter zijn als er duidelijk wordt gemaakt voor het grotere publiek dat het alles behalve wetenschappelijk onderbouwd is. Het artikel doet alles wel een beetje teveel voorkomen alsof zijn ideeeen al bewezen waren.

Ik zie persoonlijk de ziel een beetje als een oneindig klein puzzelstukje uit het allesomvattende bewustzijn. Treedt je uit je lichaam dan blijf je bij jouw eigen puzzelstukje, jouw ziel. Zo zie je in enen dat je geen lichaam nodig hebt om te bestaan. Heb je een ego oplossing dan vervaagt jouw puzzelstukje tot het punt dat je helemaal opgaat in het allesomvattende bewustzijn. Bij een ego oplossing verdwijnen begrippen als tijd, ruimte, identiteit, etc, er blijft dan alleen nog gevoel over. Dan in enen realiseer je je dat je ook geen ziel meer nodig hebt om te bestaan.

Waarom er dan toch begrippen zoals een ziel en een lichaam nodig zijn? Dat blijft een lastige vraag, maar ergens lijkt het bijzonder handig te zijn om te kunnen functioneren. In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren? Dit blijft een beetje het probleem met filosofie en wetenschap naar mijn idee, elk antwoord roept altijd minstens zoveel nieuwe vragen op. Zeker interessante vragen, maar uiteindelijk lijkt de les van het leven toch te zijn om alles los te laten, zo dus ook de eeuwige zoektocht naar antwoorden en nut.

 

[Mindless]

graag jullie reacties over het bewustzijn zonder lichaam, en reïncarnatie zonder overdracht van kennis.

Als je door intens je gedachten te negeren doorbreekt naar ego-loos bewustzijn, verdwijnt het zelfbeeld, niet de realiteit van het lichaam. Maar de realiteit van het lichaam is veel minder substantieel dan we normaal denken. Qua perceptie gaat het lichaam dan helemaal op in de totaliteit van je zicht. Je ziet dan eigenlijk precies hetzelfde, maar je ziet dan ook dat de grens van bijvoorbeeld je hand en wat je daarnaast ziet geen echte grens is. Alles is dan van hetzelfde 'spul' gemaakt. Het is slechts 'zicht' waar je bewust van bent. En dat 'zicht' is uiteindelijk alleen gemaakt van bewustzijn: jezelf. Er is dus slechts 'bewustzijn van' zicht, niet zicht als een los bestaand iets. Het is namelijk het verstand wat je totale ervaring opdeelt in verschillende conceptuele delen, maar dan ben je vòòrdat je verstand er is om die opdeling te maken. Verder bestaat het lichaam uit sensaties, de lichte tintelingen die je in je ledematen voelt. Maar ook hier geldt dan weer hetzelfde: er is alleen het 'bewustzijn van' die tintelingen. Het hele idee van een fysiek lichaam is precies dat: een idee. Het verstand moet die gedachte steeds opnieuw maken om de illusie van (het geloof in) een fysiek lichaam gemaakt van materie gaande te houden.

Reïncarnatie zonder overdracht van kennis? Is dat niet simpelweg hoe we geboren worden? Reïncarnatie zou voor de ziel zijn, wat een soort opsplitsing is van het hoogste bewustzijn. Dit hoogste bewustzijn kan zichzelf niet écht opsplitsen, maar heeft de mogelijkheid om te dromen dat het een ziel is die reïncarneert in een lichaam in een wereld/droom. De ziel neemt geen kennis mee, omdat kennis pas vergaart kan worden wanneer taal zich heeft ontwikkelt. Maar goed, ik neem hier veel over van wat ik hierover gelezen/gehoord heb. Reïncarnatie/het bewustzijnsniveau van de ziel interesseert me niet zo heel erg veel.

Ik zie persoonlijk de ziel een beetje als een oneindig klein puzzelstukje uit het allesomvattende bewustzijn. Treedt je uit je lichaam dan blijf je bij jouw eigen puzzelstukje, jouw ziel. Zo zie je in enen dat je geen lichaam nodig hebt om te bestaan. Heb je een ego oplossing dan vervaagt jouw puzzelstukje tot het punt dat je helemaal opgaat in het allesomvattende bewustzijn. Bij een ego oplossing verdwijnen begrippen als tijd, ruimte, identiteit, etc, er blijft dan alleen nog gevoel over. Dan in enen realiseer je je dat je ook geen ziel meer nodig hebt om te bestaan.

Zo zie ik het ook! Ik denk dat de ziel een soort tussenstap is tussen ego-bewustzijn en compleet ongeconditioneerd bewustzijn. Het is allemaal hetzelfde bewustzijn, maar functionerend op verschillende frequenties. Maar de absolute werkelijkheid blijft steeds dat ongeconditioneerde bewustzijn dat als het nu compleet los staat van tijd. Het ego-bewustzijn en ziel-bewustzijn bestaan ook niet echt in tijd, maar zo lijkt het wel ervaren te worden vanuit daar bekeken.

Waarom er dan toch begrippen zoals een ziel en een lichaam nodig zijn? Dat blijft een lastige vraag, maar ergens lijkt het bijzonder handig te zijn om te kunnen functioneren.

Ook eens. Veel concepten zijn nou eenmaal erg handig voor het dagelijks functioneren.

In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren?

Daar ben ik het niet echt mee eens. Tijdens een ego-oplossing gaat de wereld inclusief jij als lichaam-geest (wat onderdeel is van de wereld) automatisch door. Bewustzijn is zich dan enkel bewust van zichzelf als het nu, maar het nu blijft steeds een andere vorm aannemen, net zoals het altijd al doet.

Dit blijft een beetje het probleem met filosofie en wetenschap naar mijn idee, elk antwoord roept altijd minstens zoveel nieuwe vragen op. Zeker interessante vragen, maar uiteindelijk lijkt de les van het leven toch te zijn om alles los te laten, zo dus ook de eeuwige zoektocht naar antwoorden en nut.

Klopt ja. Het probleem blijft dat taal niet toereikend is om hierover te spreken, niet écht tenminste. En inderdaad, loslaten is onvermijdelijk.

 

[Psychedelibee]

In een staat van een volledige ego oplossing kun je niet functioneren hier op aarde in ieder geval, aangezien het hele idee van hier op aarde zijn er niet meer toe doet. Maarja, aan de andere kant, als er alleen maar een allesomvattend bewustzijn is, waarom zou 'je' dan moeten kunnen functioneren?

Daar ben ik het niet echt mee eens. Tijdens een ego-oplossing gaat de wereld inclusief jij als lichaam-geest (wat onderdeel is van de wereld) automatisch door. Bewustzijn is zich dan enkel bewust van zichzelf als het nu, maar het nu blijft steeds een andere vorm aannemen, net zoals het altijd al doet.

Ik baseer dit op mijn eigen ervaring aan LSD, op dat moment was ik echt volledig opgegaan in het universum, het licht. Niks van wat hier op aarde was, was op dat moment nog als zodanig herkenbaar. Ik had niet meer door ik een lichaam had wat zich in een kamer bevond. Ik bestond sowieso niet meer, ik was opgegaan in pure onconditionele liefde dat was alles wat er op dat moment nog ervaren kon worden. Uiteraard ging mijn lichaam en de wereld gewoon door, maar op dat moment kon ik zeker niet functioneren zoals in mijn dagelijks leven.

Andere keren heb ik ook wel ego oplossingen gehad aan bijvoorbeeld psilo, maar dan was ik me nog wel zodanig van de wereld bewust dat ik in theorie nog kon functioneren. Naar mijn idee was die ervaring aan de LSD een echte volledige ego oplossing en vandaar dat ik denk dat je in zo'n staat niet meer kunt functioneren. In het dagelijks leven zou je denk ik idealiter een zodanige balans willen dat je ego extreem vervaagd is, maar dat delen van jou als mensheid nog aanwezig zijn om te kunnen functioneren hier op aarde.

 

[Mindless]

Ik heb zelf ook een dergelijke ervaring gehad (denk ik) waarbij ik totaal niet meer bewust was van een specifiek iets, behalve een super constante stroom informatie/kleuren/vormen. Dat was inderdaad alsof je letterlijk opgaat in het licht en ziet dat die stroom jezelf is. Achteraf had ik de gedachte dat het was alsof ik een soort glasvezelkabel was geworden. :P Misschien heb je gelijk hoor en is alleen dat een complete ego-oplossing. Maar aan de andere kant denk ik dan dat de complete realiteit hier áltijd moet zijn. Een illusie is er niet echt. De waarheid van onze ervaring, ook als schijnbaar ego-bewustzijn moet te allen tijde een waarheid bevatten anders zou er sowieso geen ervaring zijn. Mijn ervaring is dat hoe dichter bij de realiteit je komt hoe beter de wereld van vorm functioneert omdat je meer bewustzijn brengt in alles. Misschien dat die ervaring naast het verhogen van bewustzijn nog iets deed. Uiteindelijk neem je dan ook psychedelica wat meer doet dan alleen het bewustzijn verhogen. Mensen die als het ware 'verlicht' zijn en dus niet meer terugvallen in ego lijken ook juist compleet bewust te zijn van de wereld van vorm en niet totaal van de wereld te zijn.

Maar ja, ik speculeer hier ook wel wat. Misschien heb je ook wel gelijk.

 

[Psychedelibee]

Ik weet het ook niet precies hoor, wat ik beschreef zou ook een bijna dood ervaring kunnen zijn. Als ik lees over bijna dood ervaringen, uit het lichaam treden en ego dood vind ik de omschrijvingen redelijk door elkaar lopen persoonlijk.

Toch zie ik zelf die ervaring als mijn enige volledige ego dood of oplossing. In een verlichte staat waarin je wel nog volledig bewust bent is jou persoonlijke identiteit natuurlijk wel totaal vervaagd, echter zijn er naar mijn idee nog wel menselijke dingen over die er voor zorgen dat je nog hier op aarde bent en kan zorgen dat je eet en drinkt bijvoorbeeld. Gelukkig ook maar, want die dingen zijn nog steeds nodig. Daarbij denk ik ook altijd, die verlichte meesters hebben allemaal een naam en reageren hier ook gewoon, dan moet er toch op zijn minst nog vaag een stukje van hun menselijkheid en identiteit aanwezig zijn.

Wat naar mijn idee eerder verlichting is, is niet zozeer het volledig oplossen van het ego maar inzien wat het ego doet en hier niet meer in mee gaan. Ook zij hebben misschien wel momenten van een volledige ego oplossing meegemaakt, maar dan tijdens diepe meditatie. Wanneer je weer je alle daagse dingen gaat doen kun je natuurlijk wel blijven mediteren, maar denk ik niet zo'n staat van diepe meditatie vast houden.

Maargoed dit is van mijn kant ook allemaal speculatie hoor, die ik reflecteer op mijn eigen ervaringen.

 

[Mindless]

Filmpje wat exact gaat over waar wij het hier over hebben Bee:


Niet dat we dit dan maar moeten geloven, maar ik vond het wel grappig dat ik eraan zat te denken en dat er toen ik een filmpje aanklikte (die ik nog nooit had gezien) het exact hierover ging. Voor sommigen misschien toeval, maar dit gebeurd me echt de hele tijd. Ik had het vroeger ook afgedaan als toeval, maar er zit denk ik toch echt wel iets achter dergelijke synchroniciteit.

 

[Psychedelibee]

Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.

 

[Bobsacamano]

Mooi uitgelegd in dat filmpje thanks

 

[Mindless]

Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.

Eigenlijk best wel ja. Maar het hangt er ook een beetje vanaf wat je eigen definitie van 'ego' is. Je kan onder ego het complete ego-bewustzijn (bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf) verstaan, wat Shunyamurti hier doet en jij denk ik ook? Zelf gebruik ik 'ego' vaak als wat wij er direct van ervaren: angst en verlangen. En dat laatste moet natuurlijk wel compleet ontstegen worden.

Maar goed, misschien probeert mijn afzonderlijke zelf nu ook wel een beetje zijn gelijk te halen. Misschien moet ik mijn definitie ook maar eens aanpassen. Ego wordt denk ik vaker gebruikt in de zin zoals jullie het bedoelen. Al zie ik dergelijke meesters ook weleens deze definities door elkaar heen gebruiken.

Mooi uitgelegd in dat filmpje thanks

Ja hè? Die filmpjes hoeven niet altijd per se zweverig of moeilijk te zijn, het is vaak ook maar net hoe je er naar luistert. Wat ik persoonlijk wat minder vind is dat deze Shunyamurti vaak het woord God gebruikt voor de hogere zelf. Voor mij (en ik denk voor heel veel mensen) is dat woord veel te beladen onder andere door mijn christelijke opvoeding en alle (vaak negatieve) associaties die ik met religie heb. Maar het zou erg jammer zijn als mensen om dergelijke redenen zulke filmpjes afslaan. Persoonlijk denk ik liever in termen als realiteit of bewustzijn en vervang ik in mijn hoofd het woord God met die termen.

 

[Psychedelibee]

Toeval of niet, mooi dat je dit gevonden hebt. Thanks voor het delen! Hij bevestigd eigenlijk wel mijn visie erop als ik het zo hoor.

Eigenlijk best wel ja. Maar het hangt er ook een beetje vanaf wat je eigen definitie van 'ego' is. Je kan onder ego het complete ego-bewustzijn (bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf) verstaan, wat Shunyamurti hier doet en jij denk ik ook? Zelf gebruik ik 'ego' vaak als wat wij er direct van ervaren: angst en verlangen. En dat laatste moet natuurlijk wel compleet ontstegen worden.

Maar goed, misschien probeert mijn afzonderlijke zelf nu ook wel een beetje zijn gelijk te halen. Misschien moet ik mijn definitie ook maar eens aanpassen. Ego wordt denk ik vaker gebruikt in de zin zoals jullie het bedoelen. Al zie ik dergelijke meesters ook weleens deze definities door elkaar heen gebruiken.

Ik zie het ego inderdaad als bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf. Het ego is naar mijn idee alles wat jou mens maakt en dat gaat natuurlijk nog veel dieper dan angst en verlangen. Ik zie het ego echt als een soort gelaagdheid waarvan je in het dagelijks leven de juiste balans moet zien te vinden tot waar je die gelaagdheid wilt afpellen om nog te kunnen blijven functioneren.

Volgens mij is er met jouw definitie van het ego niks mis trouwens, naar mijn idee is het de definitie van het ego waarbij je de juiste balans hebt om nog te kunnen functioneren in je dagelijkse leven. Voor tijdens trippen en diepe meditatie zou ik het dan weer zonde vinden om het ego niet nog dieper af te pellen tot het punt dat er niks meer van jou als mens over, de ego dood. Het punt waarop je niet alleen maar meer inziet dat dingen zoals tijd, ruimte, identiteit illusies zijn maar waarop deze gewoon echt niet meer bestaan. Omdat ze niet meer bestaan kun je er dan ook niet meer mee werken en wordt functioneren hierop aarde dus onmogelijk naar mijn idee.

 

[Mindless]

Ik zie het ego inderdaad als bewustzijn functionerend als een afzonderlijke zelf. Het ego is naar mijn idee alles wat jou mens maakt en dat gaat natuurlijk nog veel dieper dan angst en verlangen. Ik zie het ego echt als een soort gelaagdheid waarvan je in het dagelijks leven de juiste balans moet zien te vinden tot waar je die gelaagdheid wilt afpellen om nog te kunnen blijven functioneren.

In mijn ervaring met trippen en/of meditatie staan juist die twee (angst en verlangen) aan de basis van het ego. Uiteraard zijn er veel meer emoties, maar het lijkt alsof deze allemaal meer specifieke vormen van (oer)angst en verlangen zijn, welke beide niets meer zijn dan on-acceptatie van het nu. Het ego zie ik ook als een gelaagd iets, waarbij hoe dieper ik het onderzoek hoe neutraler die on-acceptatie lijkt te worden. Aan de oppervlakte vervormen woorden/concepten die neutrale weerstand nog en ontstaat er zo een heel spectrum aan emoties, maar in de diepte is het meer een pure neutrale sensatie van afzetten tegen het nu, tegen de stilte in het midden van alles.

Ik denk zelf niet dat ik een soort balans hierin moet vinden. Ik "probeer" voor de volle 100% in het nu te leven door er zo weinig mogelijk weerstand tegen te bieden. Ik denk dat de intelligentie van het universum er wel voor zorgt dat de dimensie van tijd en ruimte blijft functioneren. Toen ik een keer uit het niets zonder psychedelica of meditatie een ego-oplossing leek te hebben, ging alles volledig op de automatische piloot. Volgens mij werkt alleen een compleet loslaten. Maar ik begrijp denk ik wel een beetje wat je bedoeld. Met die ene ervaring waar ik een soort glasvezelkabel was, kon ik ook niet echt normaal functioneren. Ik twijfel dus ook nogal of dat alleen een ego-oplossing was of meer een mystieke staat.

Volgens mij is er met jouw definitie van het ego niks mis trouwens, naar mijn idee is het de definitie van het ego waarbij je de juiste balans hebt om nog te kunnen functioneren in je dagelijkse leven. Voor tijdens trippen en diepe meditatie zou ik het dan weer zonde vinden om het ego niet nog dieper af te pellen tot het punt dat er niks meer van jou als mens over, de ego dood. Het punt waarop je niet alleen maar meer inziet dat dingen zoals tijd, ruimte, identiteit illusies zijn maar waarop deze gewoon echt niet meer bestaan. Omdat ze niet meer bestaan kun je er dan ook niet meer mee werken en wordt functioneren hierop aarde dus onmogelijk naar mijn idee.

Dat klinkt wel aannemelijk ja. Het blijft een moeilijk iets om over te praten... Ik denk ook wel dat taal het nu laat lijken alsof we er verschillend naar kijken, terwijl onze werkelijke ervaring vast exact overeenkomt. Concepten horen naar mijn idee niet bij het ego. Enkel identificatie mét concepten is ego (imo). Daar ligt het verschil tussen onze opvattingen denk ik.

 

[Bobsacamano]

Ik volg jullie discussie op de voet maar er komt bij mij één ding wel steeds omhoog waar ik moeite mee heb. Hoe zie je het hele angst en verlangen in de verwante emoties in het echte leven. Neem nu bijvoorbeeld verlangen. Ik ben erg gepassioneerd met mijn werk ik doe dit werk ook uit liefde voor het vak en heb een verlangen om daar steeds beter in te worden. Volgens wat ik zo bij je lees is zon verlangen een complete staat van je ego waar je plat gezegd beter van af kan zijn.

Ik ben het er heel erg mee eens dat angst vaak echt nergens op slaat en een slechte drijfveer is. Maar mijn verlangen komt vaak ook voort uit een liefde. En naar mijn mening is het verlangen wat mensen pushed om verder te komen dan alleen een vuurtje voor een grot.

Misschien leg ik het een beetje plat en slecht uit maar dit komt steeds weer naar boven bij me.

(oer)angst en verlangen zijn, welke beide niets meer zijn dan on-acceptatie van het nu. Het ego zie ik ook als een gelaagd iets, waarbij hoe dieper ik het onderzoek hoe neutraler die on-acceptatie lijkt te worden. Aan de oppervlakte vervormen woorden/concepten die neutrale weerstand nog en ontstaat er zo een heel spectrum aan emoties, maar in de diepte is het meer een pure neutrale sensatie van afzetten tegen het nu, tegen de stilte in het midden van alles.

Ik denk zelf niet dat ik een soort balans hierin moet vinden. Ik "probeer" voor de volle 100% in het nu te leven door er zo weinig mogelijk weerstand tegen te bieden. Ik denk dat de intelligentie van het universum er wel voor zorgt dat de dimensie van tijd en ruimte blijft functioneren. Toen ik een keer uit het niets zonder psychedelica of meditatie een ego-oplossing leek te hebben, ging alles volledig op de automatische piloot. Volgens mij werkt alleen een compleet loslaten. Maar ik begrijp denk ik wel een beetje wat je bedoeld. Met die ene ervaring waar ik een soort glasvezelkabel was, kon ik ook niet echt normaal functioneren. Ik twijfel dus ook nogal of dat alleen een ego-oplossing was of meer een mystieke staat.

 

[Mindless]

Ik volg jullie discussie op de voet maar er komt bij mij één ding wel steeds omhoog waar ik moeite mee heb. Hoe zie je het hele angst en verlangen in de verwante emoties in het echte leven. Neem nu bijvoorbeeld verlangen. Ik ben erg gepassioneerd met mijn werk ik doe dit werk ook uit liefde voor het vak en heb een verlangen om daar steeds beter in te worden. Volgens wat ik zo bij je lees is zon verlangen een complete staat van je ego waar je plat gezegd beter van af kan zijn.

Heel begrijpelijk hoor. Ten eerste zou ik graag willen zeggen dat functioneren als/in ego-bewustzijn niet puur evil is. Ook wanneer we denken dat we werkelijk een afzonderlijke persoon zijn met alle bijkomende ambities/verlangens kunnen we nog steeds goede dingen doen.

Maar verlangen blijft natuurlijk een teken van dat je niet bent waar je eigenlijk wezen wilt. Soms is dat verlangen nadrukkelijk aanwezig, maar juist in subtiele vorm kan het zo makkelijk zijn om het te accepteren (of negeren). Om dan een voorbeeld op te noemen van het verschil tussen ego-bewustzijn en ongeconditioneerd bewustzijn:

- Een getalenteerde pianist speelt het liefst de hele dag op de piano, omdat hij denkt dat het pianospelen hem de grootste vreugde geeft. Ook wil hij steeds beter worden. Hij oefent elke dag om zijn spel te perfectioneren.

- Een andere getalenteerde pianist heeft geen enkele ambitie om beter te worden. Deze pianist ervaart al constante vreugde. Deze pianist weet dat er niet zo iets bestaat als een object, activiteit of relatie die hem vreugde kan geven, omdat vreugde al compleet in hem aanwezig is. Het is de vreugde zelf die zijn expressie vindt in het pianospel. Er is geen achterliggende reden om te spelen. Het spel gebeurd om exact dezelfde "reden" dat een bloem bloeit en water stroomt. Daarom is het spel van deze speler subliem. Het lichaam van de speler functioneert als een compleet transparant medium voor het leven zelf om doorheen te stromen zonder enkele obstructie.

Het verschil is natuurlijk duidelijk. De eerste pianospeler is constant tijd gedachten aan het produceren en geloven, waardoor hij steeds "om" het nu heen cirkelt en niet in/als het nu aanwezig is. Hij gelooft werkelijk dat iets externs hem vreugde kan geven en laat zichzelf dan ook pas vreugde toe wanneer hij speelt. Voor de tweede speler geldt dit allemaal niet.

Ik ben het er heel erg mee eens dat angst vaak echt nergens op slaat en een slechte drijfveer is. Maar mijn verlangen komt vaak ook voort uit een liefde. En naar mijn mening is het verlangen wat mensen pushed om verder te komen dan alleen een vuurtje voor een grot.

Het klopt dat je verlangen ook voort komt uit liefde. Maar al het zogenaamde "kwaad" in deze wereld komt (uiteindelijk) ook voort uit liefde. De non-duale realisatie ontstijgt de dualiteit van de wereld van concepten namelijk compleet. Het is niet zo dat de realiteit enkel wat wij als "goed" zien accepteert en het "kwaad" niet. Liefde (niet die van het ego) is onvoorwaardelijk. Het laat álles toe, het is niet wat bewustzijn doet maar wat het is. En iedereen kan zo ineens inzien dat we dát zijn, ook nu op dit moment.

Op het niveau van het ego zorgt verlangen er inderdaad voor dat we bepaalde dingen voor elkaar krijgen. Maar zelfs het ego is uiteindelijk gemaakt van bewustzijn. Het is bewustzijn/leven die het lichaam animeert en het verstand creëert. Maar door de ontelbare identificaties met gedachten uit het verleden functioneert het ego-bewustzijn op een letterlijk krankzinnige manier. Het leeft alsof het verleden hier nog steeds om ons heen hangt en alsof het zijn geluk ooit gaat vinden in de toekomst, wanneer het dit of dat heeft bereikt.

Nogmaals, het ego kan erg aanwezig zijn, maar ook zeer subtiel. Wanneer het subtiel is, ondervinden we er minder last van. Hierdoor hebben veel mensen geen ambitie om het eigen bewustzijn te onderzoeken. En dit is ook helemaal niet erg. Meestal zullen mensen pas serieus met een spirituele zoektocht beginnen wanneer ze helemaal gek worden van de compulsieve dwangneuroses, verlangens en angsten. Maar het hoeft niet. Iedereen kan elk moment gaan kijken. Maar dan moet er initieel een zekere interesse in de waarheid zijn.

Dit is mijn kijk hier op.

Misschien leg ik het een beetje plat en slecht uit maar dit komt steeds weer naar boven bij me.

Nee hoor, volkomen duidelijk.

 

[Psychedelibee]

Ik ben het wel met Mindless eens dat wanneer je iets vanuit een passie doet en daar content mee bent dat het beter worden dan vanzelf komt zonder daar perse een verlangen voor te hoeven hebben.

In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.

Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent. Om verlichting te bereiken zul je dus ook niet op zoek moeten gaan naar dat punt waarop je alles bereikt hebt, want dan blijf je een verlangen houden en kun je niet volledig tevreden zijn met wat je hebt of waar je staat. In het zoeken naar verlichting zul je zoektocht op moeten geven. Allemaal redelijk paradoxaal als je er rationeel naar kijkt, terwijl ik het vanuit gevoel juist allemaal heel begrijpelijk vind.

 

[MeejheM]

ik vind het inderdaad allemaal best paradoxaal. een paar kritische vragen:

ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)

waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?

denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?

Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?

welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?

 

[Mindless]

In de basis is er niks mis met verlangen, het kan een goede drijfveer zijn die ook tot veel goeds kan leiden. Echter zal verlangen er wel altijd voor zorgen dat je niet volledig in het nu kunt leven. Verlangen is iets dat je altijd met je gedachten naar de toekomst zal trekken, of wat er voor zorgt dat je nu niet tevreden bent met wat je hebt. Van zowel angst en verlangen is verlangen naar mijn idee het lastigst om uit te kunnen schakelen. Het niet meer willen hebben van verlangen is namelijk ook een verlangen paradoxaal genoeg.

Dat is het lastige als mensen met het verstand dit blijven proberen te begrijpen. :P Er zullen paradoxen lijken te ontstaan, dingen die elkaar compleet tegenspreken. Maar het is inderdaad zoals je even later zegt dat als je dit alles bekijkt vanuit je gevoel het helemaal niet tegenstrijdig is. Die paradoxen lijken te ontstaan omdat je echt twee verschillende dimensies met elkaar vergelijkt. De dimensie van tijd en de dimensie-loze "dimensie".

Voor een ieder die op zoek is naar spirituele verlichting is het naar mijn idee belangrijk je te realiseren dat je nooit een punt zal bereiken waarop je het idee hebt dat helemaal klaar bent.

Eens. Het constant blijven realiseren dat je niets (conceptueels) weet.

ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)

Het houdt voor mij onder andere in dat je weet dat je jezelf onmogelijk kunt kennen zoals je een concept kent. Je kunt jezelf alleen kennen door jezelf te zijn en zó diep terug te vallen in de stilte van jezelf dat er een bepaalde herkenning/realisatie is dat je helemaal niets bent. Je bent ondefinieerbaar, zonder tijd, zonder dimensies, zonder limieten. Door het inzien van dat je niets bent, kan er ook niets aan je blijven plakken. Het verleden kan zich niet meer aan de illusie van een 'zelf' vasthaken en die identificatie die je altijd met je mee hebt gedragen komt dan ook werkelijk los (zij het in één keer, of geleidelijk). Op die manier raak je steeds vrijer van de illusie van tijd en zie je in dat dit allemaal een constructie van het verstand was.

Het omvat eigenlijk nog veel en veel meer, maar woorden kunnen dat toch nooit omvatten. Dat niets waarvan je realiseert dat je dat bent is in ieder geval niet een leeg niets. Dat lijkt enkel zo vanuit het verstand bekeken. Vanuit dat niets zelf is dat niets namelijk álles.

waarom is er dualiteit en non-dualiteit terwijl er volgens mij ontzettend veel meer mogelijkheden zijn dan 2 of 1?

Er is geen dualiteit. Er is alleen schijnbare opdeling van non-dualiteit, waardoor we dualiteit lijken te ervaren. Maar er moet eerst een verstand zijn én geloof in de realiteit van dat verstand om dualiteit te lijken ervaren.

denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?

Zo kijk ik er niet naar. Wanneer ik een persoonlijk doel heb (en ja, die heb ik soms) dan is dat alleen in relatieve zin in de dimensie van tijd. Een doel op zich is niets mis mee. Maar wanneer ik mijn geluk laat afhangen en dus uitstel op basis van het behalen van dat doel (wat ik ook geregeld doe), dan is er sprake van geloof dat tijd iets meer is dan een nuttig concept. Dan zit ik alweer diep in de illusie van tijd en daarmee angst/verlangen.

Het praten/schrijven over non-dualiteit is iets wat ik heel graag doe. Het is (meestal) geen doel voor me, maar wat ik het liefste op dat moment doe. Wanneer je in het nu leeft is alles wat je op dat moment doet het "doel" van het leven. Stofzuigen is op het moment dat je het doet het "doel" van het leven. Waarom? Omdat dat is wat leven dan doet. Op het moment is het doel van mijn leven deze tekst typen. Het doel van het leven is altijd intiem en klein. Hoeveel kun je in het nu tegelijk doen? Grote levensdoelen zijn altijd die van het dromende ego. 'Ooit in de toekomst...'

Ik vermoed dat een enorme meerderheid van de mensheid zijn of haar leven lijd zonder zich ook maar een seconde hierbij stil te staan. de meeste religies of spirituele wereldbeschouwingen gaan ervan uit dat je een mens van vlees en bloed bent, met de lusten en lasten die iedereen ervaart. de meesten streven ernaar die rol zo goed mogelijk volgens een bepaalde ideologie te vervullen, religieus of niet. ontsnappen hieraan is bij de meeste ideologieën onmogelijk. waarin wijkt jullie spirituele beeld hier zo van af?

Als dat iemand's keuze is, dan zal het leven ook ervaren worden als een soort survival missie. Het verschil is dat je dan niet alleen je rol speelt, maar er ook écht in gelooft dat jij dat bent, in tegenstelling tot iemand die ook écht weet dat het een rol is die je speelt, een masker die je draagt. Intellectueel weten veel mensen dat ze een rol spelen. Maar pas ver voorbij het intellectuele, ver in de diepte kun je zien dat dat masker met weerhaken is bevestigd. Er wordt een enorme prijs (in de vorm van lijden) betaald voor het geloven in die rol. De enige ontsnapping van dat masker is zien dat die weerhaken alleen functioneren zolang er geloof is in de werkelijkheid van het masker. Doorzie je dat, dan komt het masker los.

welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?

Ik ben opgevoed in een christelijke omgeving. Maar ik moet zeggen dat het (religie/geloof) me altijd al heeft tegengestaan. Ik deed mee in het geloven van die verhalen omdat iedereen dat deed, maar het voelde nooit goed. Rond de pubertijd ben ik me er hevig tegen gaan verzetten en zag ik mezelf vanaf toen als atheïst en materialist. Pas toen ik zo'n 20 was en voor het eerst een paddo trip had, begonnen er twijfels in me te ontstaan of het bestaan werkelijk zo'n toeval en zo leeg/betekenisloos was als ik altijd had gedacht. Nog weer een aantal jaren later begon ik psychedelica wat serieuzer te gebruiken (ipv alleen als entertainment). Met de ervaringen die ik toen heb gehad kon ik mezelf onmogelijk dat wereldbeeld blijven voorhouden dat ik eerst had.

 

[MeejheM]

Om te beginnen, bedankt voor je reacties op al mijn critische vragen. spiritueel denken doe ik zelden, dus jou bijdrage doet me enigsinds nadenken over zaken waarbij ik zelden stilsta. ik hoop dat mijn nuchtere blik jou ook verder doet nadenken.

Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.

Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.

jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.

 

[Mindless]

Om te beginnen, bedankt voor je reacties op al mijn critische vragen. spiritueel denken doe ik zelden, dus jou bijdrage doet me enigsinds nadenken over zaken waarbij ik zelden stilsta. ik hoop dat mijn nuchtere blik jou ook verder doet nadenken.

Graag gedaan en uiteraard doe ik dat.

Wanneer ik de non-duale filmpjes zie snap ik redelijk weinig van de sprekers, maar uit jullie posts blijkt dat jullie het begrip enkel kunnen omschrijven door beperkingen te noemen, Volgens mij denken jullie andersom.

Dat zal waarschijnlijk komen omdat dergelijke meesters vanuit de complete non-duale "staat" spreken. Als ik (ik kan alleen over mezelf spreken) deze teksten typ, is mijn ego wel degelijk aanwezig in mindere of meerdere mate. Ik herken de "plek" van waaruit zo'n meester spreekt en probeer zelf (als ego) zo min mogelijk in de weg te staan van de inspiratie die er binnen komt van die "plek" en uitgedrukt wil worden. Dat lukt de ene keer redelijk en de andere keer niet zo best.

Ik herken mezelf echt totaal niet in die beleving. Voor mij is vrijheid en (hoe beschrijf je dat) vloeibaar, zonder hokjes of beperkingen denken normaal. dan bedoel ik niet mijn dagelijks leven, maar meer mijn levensbeschouwing.

Dat zou kunnen, maar volgens mij hebben wij een compleet verschillende opvatting over wat vrijheid is. Ik meen me te herinneren dat je eens had gezegd dat je niet hield van de paddo ervaring, maar wel van de LSD ervaring omdat je toch een zekere controle wil. Die controle compleet uit handen geven is waar vrijheid voor mij begint. Ook bedoel ik met vrijheid weten dat je niet de denker bent, dus geen enkele positie in kunt nemen.

jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.

Iedereen waarbij ego in dat moment opereert denkt in hokjes, daar ontkom je niet aan. Dergelijke filmpjes hebben mij meer dan eens geïnspireerd. Het is al zo vaak gebeurd dat een bepaald inzicht dat ik heb gehad bevestigd werd door zo'n filmpje. Niet een paar keer, maar honderden keren. Ook zie ik soms iets wat zo iemand verteld ineens in. Het is niet dat er dan sprake is van een leraar die een leerling iets leert, zo moet je het niet bekijken. Het is eerder dat je je verstand/logica even uitschakelt en enkel en alleen maar luistert. Je volgt de woorden als het ware naar binnen toe en kunt op dezelfde manier als het begrijpen van een grap ineens iets compleet inzien. Dat is waarom ik zulke filmpjes kijk. Maar toegegeven, ik kijk ze veel te vaak.

Je zegt "ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren." Dat is toch jezelf vastzetten in een bepaald standpunt. Je begint dan te kijken vanaf een bepaalde gefixeerde opvatting, bijvoorbeeld 'ik ben een rationele denker', 'ik kijk logisch naar dingen', 'ik ben open-minded'.

Ik hoop dat je niet het idee hebt dat iemand je ooit d.m.v. taal uit gaat leggen hoe het nou zit met non-dualiteit. Als je niet bereid bent om zelf te kijken en je standpunt in dit alles even compleet te laten voor wat het is, dan houdt het daar op. En als je als persoon zijnde met al je posities/standpunten het gevoel hebt vrij te zijn in je denken, dan is dat hartstikke mooi en dat meen ik oprecht. Veel mensen voelen dat niet zo. Maar dat is niet de vrijheid waar we het hier over hebben in deze topics. Als je denkt vrijheid te hebben, dan is er sprake van een fictieve persoonlijkheid die denkt iets te kunnen hebben. Vrijheid is alleen vrijheid wanneer er niemand is die denkt iets te kunnen hebben. M.a.w. vrijheid is de afwezigheid van een zelf, vrijheid is wat je bent, het is veel en veel meer dan een gevoel. Maar dat kun je alleen weten als je de lagen van illusies van het verstand doorziet. Het verstand zal nooit kunnen begrijpen wat vrijheid is, maar wij als het bewustzijn van het verstand wel.

Edit: filmpje wat dit allemaal veel beter uitlegt dan mij:


Ben je (ik spreek even in het algemeen, niet persoonlijk tegen jou) bereid neutraal te luisteren zonder standpunt/mening t.o.v. wat wordt gezegd, dan zul je "begrijpen" waar de woorden naar verwijzen. Vind je het allemaal maar zweverige bullshit? Prima. Iedereen mag zijn mening hebben, als dat je meer waard is dan kijken wat er dieper dan meningen is.

 

[Psychedelibee]

ik begrijp niet wat bij jullie de ultieme "ego-loze" staat van "zijn" inhoud. ik snap behoorlijk weinig van de theorieën en ideeën die jullie nastreven, laat staan het einddoel(die er dus niet is).(lees dit als vraag)

Het einddoel is voor mij persoonlijk alle doelen los kunnen laten en gewoon zijn. Gewoon alles accepteren zoals het komt in het leven. Klinkt redelijk vaag natuurlijk, is het ook in zekere zin. En dit druist uiteraard totaal in tegen de westerse kijk op het leven waarbij het gewaardeerd wordt dat je een control freak bent.

denk je je doel uiteindelijk te bereiken als je de hele tijd ideeën uitwisselt via een computer met een vreemde met een valse naam? laat staan je dagelijkse leven uit te voeren inclusief boodschappen doen en stofzuigen?

Als je het hebt over openminded zijn dan is het noodzakelijk vind ik om niet alleen de ideeen in je eigen hoofd te vormen, maar hier ook over te discussieren. Dat dit met iemand is die ik verder niet direct ken vind ik totaal irrelevant eigenlijk, ideeen blijven ideeen van wie het ook afkomt. Uiteraard kun je zelf beoordelen of je het goede ideeen vind. Uiteindelijk zul je om je doelen te bereiken het allemaal zelf moeten doen in het leven, maar anderen kunnen je soms op dingen wijzen waar je zelf nog niet bij stil had gestaan.

welke levensbeschouwingen hebben jullie ook ervaren voordat je non-dualiteit bijvoorbeeld ontdekt hebt, en waarom ben je daar vanaf gestapt?

Tot mijn 20e ben ik altijd overtuigd atheist geweest. Ik bekeek alles vanuit het ratio en gevoel was voor mij altijd ondergeschikt. Vanaf mijn 20e zijn er 3 invloeden geweest waardoor ik hier anders naar ben gaan kijken. Op mijn 20e nam ik voor het eerst paddo's, ik ging voor het eerst backpacken en een jaar later ben ik begonnen met studeren. Paddo's zorgden ervoor dat ik ging twijfelen aan mijn eigen spirituele opvattingen of beter gezegd het gebrek daaraan. Backpacken zorgde ervoor dat ik ging inzien dat ik geen materiele zaken en succes nodig had om gelukkig te zijn. En door mijn studie, en hoofdzakelijk door vakken zoals wetenschapsfilosofie, ging ik inzien dat wetenschap in zekere zin ook maar een geloof is. Wetenschappelijke bewijzen zijn geen 'echte' bewijzen zoals mensen vaak denken.

Het idee van non-dualiteit is bij mij vorig jaar eigenlijk pas volledig opgekomen. Ik had tijdens een LSD trip een volledige ego oplossing waarbij ik niet meer bestond en opgegaan was in het universum waar alles en niks tegelijkertijd was. Ik was in deze staat zodanig van de wereld dat ik niet kon functioneren, waardoor ik dit niet in het dagelijks leven zou nastreven. Echter was dit voor mij wel een zodanig indrukwekkende ervaring dat het mijn vroegere denkbeelden echt totaal op zijn kop zette. Die denkbeelden waren door de eerder genoemde ervaringen al steeds meer wankel geworden, maar nu kon ik er niet meer omheen dat ik echt anders naar het leven moest gaan kijken. Belangrijk hierbij te vermelden is dat ik op dit moment het hele begrip non-dualiteit nog niet eens kende, deze ervaring was dus niet voorgeprogrammeerd door wat ik eerder gelezen had. Eigenlijk maanden later door posts van Mindless leerde ik dat deze ervaringen aansloten bij non-dualiteit en toen ben ik mij daar verder in gaan verdiepen. De begrippen van non-dualiteit had ik eerder nooit kunnen begrijpen, maar omdat ze zo nauw aansloten op mijn ervaringen met psychedelica begreep ik het enen wel.

jullie(je voelt je wel aangesproken) beschrijven iets voornamelijk door te vertellen wat het niet is. Volgens mij denken of typen jullie teveel in hokjes om echt vrij te denken. Vooral filmpjes van anderen kijken om een bredere blik te krijgen snap ik niet. ik heb een hele nuchtere kant, en een hele open kant, tussen de oren. dat gaat tot nu toe perfect samen.

Ik heb zelf niet het idee perse in hokjes te denken, ik denk al jaren zowel zelfstandig maar sta ook open voor de meningen van anderen. Of ik die meningen van anderen mezelf eigen maak hangt vervolgens helemaal af van wat ik er zelf van vind. Persoonlijk vind ik het eerder closeminded als je niet andere levensbeschouwingen luistert, wat je er vervolgens mee doet is iets heel anders natuurlijk. Kijk als je zelf een idee in je hoofd hebt met een bepaalde redenatie hierbij en je verteld dit aan een ander dan kan een ander je ook mogelijk laten inzien dat je redentatie in zekere zin closeminded of hyprocriet is. Om een persoonlijk voorbeeld te geven, ik was jaren overtuigd atheist. Ik vond geloven in een god maar onzin aangezien het niet te bewijzen viel. Tijdens mijn studie leerde ik iemand kennen waarmee ik veel filosifische gesprekken had. Hij liet mij uiteindelijk inzien dat ook atheisme een geloof is omdat je stellig zegt dat er geen god is, terwijl ook dit niet bewezen kan worden. Inmiddels zie ik mezelf als atheistisch agnost, omdat ik nog steeds niet in een god geloof maar het ook niet kan uitsluiten.

Ik heb ook nog wel een vraag aan jou Meejhem. Ik merk dat je je vaak mengt in de discussies van mij en Mindless, ik kan uit jouw posts echter nooit helemaal opmaken of je het nou interessant vind en er meer over wilt weten (zonder dat je het moet geloven natuurlijk) of dat je het eigenlijk allemaal maar onzin vind? Ik waardeer het wel dat je je in de discussie mengt trouwens, altijd goed om meerdere kijken ergens op te hebben. Ikzelf hoef in ieder geval niemand te overtuigen over wat nou wel of niet de realiteit is, elke visie hierop is naar mijn idee net zo legitiem.

 

[Mindless]

Belangrijk hierbij te vermelden is dat ik op dit moment het hele begrip non-dualiteit nog niet eens kende, deze ervaring was dus niet voorgeprogrammeerd door wat ik eerder gelezen had. Eigenlijk maanden later door posts van Mindless leerde ik dat deze ervaringen aansloten bij non-dualiteit en toen ben ik mij daar verder in gaan verdiepen. De begrippen van non-dualiteit had ik eerder nooit kunnen begrijpen, maar omdat ze zo nauw aansloten op mijn ervaringen met psychedelica begreep ik het enen wel.

He he bij mij ging dat precies zo. Ik had geen benul van het begrip non-dualiteit toen ik voor het eerst een zogenaamde 'ego-oplossing' had, waarvan ik trouwens toen ook niet goed wist wat het betekende (het concept van een ego-oplossing). Ik wist alleen dat alles wat ik toen zag net zo goed mezelf was als mijn lichaam. Dat geeft dan ook maar weer aan dat concepten compleet onnodig zijn voor dit en vaak zelfs in de weg staan. Door mijn ervaringen ben ik eens op zoek gegaan naar of anderen dat ook zo mee hadden gemaakt en toen bleek ineens dat dergelijke ervaringen tot in detail beschreven werden door non-dualiteit meesters en dan ook nog eens exact overeenkwamen met die van mij.

Het is fijn om die soort van bevestiging te krijgen, maar ik draaf er zelf vaak ook in door, door veel teveel van dat soort filmpjes te kijken. Maar er is dan ook bar weinig wat me echt interesseert zoals dit.

 

[MeejheM]

Als je globaal kijkt is vrijheid volgens jullie een ander begrip dan hoe ik het zie.

Ik zie vrijheid als je eigen identiteit vormen, en in staat zijn die naar eigen inzicht uit te dragen, en uit te leven. en geloof me als ik zeg dat ik in elk geval het tegenovergestelde van vrijheid ken. jouw voordeur is waarschijnlijk doodnormaal, en iets waar je nooit bij stilstaat.

als je je identiteit los moet laten/opgeven om op te gaan in een of andere complete eenheid, dan zou dat echt een enorm bezit zijn wat je afstaat. wereldwijd zijn er zoveel mensen die zich niet kunnen uitten zoals ze zijn vanwege beperkende religie's etc.

kan een van jullie "ego-oplossing" in hooguit 3 zinnen samenvatten voor rationele zielen?
(waarschijnlijk niet, maar probeer het eens, doe es gek.)

En houd eens op mensen non-dualiteit meesters te noemen, waarschijnlijk vinden ze dat helemaal niet fijn

edit: Als jullie die filmpjes echt begrijpen, dan kun je waarschijnlijk de boodschap kort samenvatten. ik heb ooit mijn opa het Cysco/OSI 7 Layer netwerksysteem uitgelegd in 10 minuutjes, dus alles is mogelijk.

 

[Mindless]

Ik zie vrijheid als je eigen identiteit vormen, en in staat zijn die naar eigen inzicht uit te dragen, en uit te leven. en geloof me als ik zeg dat ik in elk geval het tegenovergestelde van vrijheid ken. jouw voordeur is waarschijnlijk doodnormaal, en iets waar je nooit bij stilstaat.

Natuurlijk is dat ook een soort vrijheid, maar dat is een vrijheid "in" de wereld, net zoals bijvoorbeeld de vrijheid om je carrière zelf te kunnen kiezen of de vrijheid om de wereld over te reizen. Het zijn relatieve vrijheden. Non-dualiteit draait om vrijheid ván de wereld: absolute vrijheid. Met het besef dat je absoluut niets bent en de wereld zoals het verstand denkt dat deze is een complete illusie is, komt ook de vrijheid van grenzeloosheid, oneindigheid, eeuwigheid.

als je je identiteit los moet laten/opgeven om op te gaan in een of andere complete eenheid, dan zou dat echt een enorm bezit zijn wat je afstaat. wereldwijd zijn er zoveel mensen die zich niet kunnen uitten zoals ze zijn vanwege beperkende religie's etc.

Dat klopt. Met meditatie ben je puur bezig met loslaten/opgeven. Maar dat is een loslaten van een illusionaire identiteit. Die identiteit is in letterlijke zin waardeloos, het heeft geen echt bestaan. Maar die 'een of andere' complete eenheid is verre van waardeloos, aangezien het ons eigen zelf is.

Religies beperken mensen inderdaad in het uiten van wie ze zijn. Maar religies ontstaan door dat illusionaire ego. Religies zijn een symptoom/effect van het ego. Het is het ego met zijn enorme onzekerheid dat door middel van angst zaaien andere mensen onder controle wil houden. Religies zijn slechts 1 uiting van dat.

kan een van jullie "ego-oplossing" in hooguit 3 zinnen samenvatten voor rationele zielen?
(waarschijnlijk niet, maar probeer het eens, doe es gek.)

Jezelf kennen als het stille bewustzijn dat als enige constante altijd in je ervaring aanwezig is en zien dat alles van vorm slechts een tijdelijke expressie en modulatie is van dat bewustzijn. Zien dat de wereld slechts een reflectie is van jouw binnenste en zien dat het bewustzijn achter de ogen van de ander hetzelfde bewustzijn is dat jij bent.

Maar doe jij nu ook eens gek en probeer voor de grap eens een tijdje alleen bewust te zijn van bewustzijn, eventueel tijdens een lsd trip. Dan zul je zien dat de twee zinnen die ik hierboven heb neergeschreven een zielige poging zijn om de non-duale ervaring samen te vatten. En dat meen ik echt. De werkelijkheid van zo'n ervaring weet je in minder dan een seconde te overtuigen van z'n waarde. Geen enkel woord is daarvoor nodig en geen enkel woord zal het ooit recht aandoen. Hoe kan het ook, we hebben het hier over het grootste wonder ooit: dat er überhaupt bewustzijn is, dat je überhaupt bestaat, zo vanuit het niets. En dat je zowel dat bewustzijn bent én het niets waar het "uit" komt.

En houd eens op mensen non-dualiteit meesters te noemen, waarschijnlijk vinden ze dat helemaal niet fijn

Haha ik vind het zelf ook niet zo'n fijne benaming maar heb er niet echt een andere voor.

 

[Psychedelibee]

als je je identiteit los moet laten/opgeven om op te gaan in een of andere complete eenheid, dan zou dat echt een enorm bezit zijn wat je afstaat. wereldwijd zijn er zoveel mensen die zich niet kunnen uitten zoals ze zijn vanwege beperkende religie's etc.

Volgens mij zie jij non-dualiteit teveel als een religie, wat het totaal niet is. Binnen religies hebben mensen inderdaad geen vrijheid omdat ze zich moeten gedragen volgens een bepaald stramien. Bij religies wordt er mensen opgelegd hoe ze moeten denken en mogen daar vooral niet van afwijken, dat is uiteraard geen vrijheid. Bij non-dualiteit gaat het om zijn en dat is dus ook gewoon de vrijheid om te zijn wie jij bent. Echter gaat er ook om dat je je bewust wordt van je gedachten en je hier niet mee gaat identificeren. Dat is inderdaad een ander soort vrijheid zoals jij dat ziet. Het is niet zozeer dat je niet mag nadenken binnen non-dualiteit, echter gaat het om het niet identificeren met je gedachten. Gedachten stromen kunnen voor mensen ook als een soort gevangenis worden ervaren, terwijl je diep van binnen het idee kan hebben dat je het eigenlijk helemaal niet eens bent met een bepaalde gedachten.

Ik heb ook nog wel een vraag aan jou Meejhem. Ik merk dat je je vaak mengt in de discussies van mij en Mindless, ik kan uit jouw posts echter nooit helemaal opmaken of je het nou interessant vind en er meer over wilt weten (zonder dat je het moet geloven natuurlijk) of dat je het eigenlijk allemaal maar onzin vind? Ik waardeer het wel dat je je in de discussie mengt trouwens, altijd goed om meerdere kijken ergens op te hebben. Ikzelf hoef in ieder geval niemand te overtuigen over wat nou wel of niet de realiteit is, elke visie hierop is naar mijn idee net zo legitiem.

Ik ben nog steeds benieuwd naar je antwoord hierop Meejhem.

 

[Bobsacamano]

Ik vind Meejhem zijn toevoeging hier in dit topic wel erg prettig wat zijn beweegreden ook is. Het is een goed kritisch maar respectvol vragenvuur. Het zijn ook vragen waar ik wel mee zit. Ik had me ook echt wel meer in het hele topic willen mengen maar ben nu zo druk met werk dat ik er even niet aan toe kom.

Ik merk wel de voordelen op het moment van mediteren en mijn eigen centrum opzoeken. Zowel in mijn privé leven als in mijn professionele leven. Maar ik vind het lastig om te zeggen dat zodra je helemaal niks meer bent tot het diepste van loslaten je het gelukkigst bent. Of door niet meer te verlangen en te wensen je altijd gelukkiger bent. Ik snap die gedachte gang wel maar ik vind mensen juist zo mooi omdat ze leven in de grootste intensiteit. En dat we nergens waren geweest zonder ons ego. Ook vind ik het lastig dat het erg tegenstrijdig is als ik helemaal op die manier mijn leven zou indelen en mijn vriendin niet (om maar even iemand te noemen) Het zijn zulke andere visies het lijkt me lastig combineren.

Weer lekker wazig stukkie tekst Bob goed gedaan :P

Ik heb ook nog wel een vraag aan jou Meejhem. Ik merk dat je je vaak mengt in de discussies van mij en Mindless, ik kan uit jouw posts echter nooit helemaal opmaken of je het nou interessant vind en er meer over wilt weten (zonder dat je het moet geloven natuurlijk) of dat je het eigenlijk allemaal maar onzin vind? Ik waardeer het wel dat je je in de discussie mengt trouwens, altijd goed om meerdere kijken ergens op te hebben. Ikzelf hoef in ieder geval niemand te overtuigen over wat nou wel of niet de realiteit is, elke visie hierop is naar mijn idee net zo legitiem.

Ik ben nog steeds benieuwd naar je antwoord hierop Meejhem.[/quote]

 

[ooscaar]

Zelf volg ik ook wel eens dit soort discussies hier op het forum, maar vaak haak ik toch weer af vanwege de enorme lappen tekst

Wat ik me toch af vraag, is het niet gewoon een hele simpele theorie die jullie hebben?

Ik vind dit zelf wel een aardige theorie, al weet ik echt niet wat ik allemaal moet 'geloven'. Ik vind alles wat een mooi en valide idee is even aanvaardbaar en even waar. Alleen sommige theorieën komen toch 'echter' over, misschien omdat het mooier klinkt, of beter aanvaardbaar omdat het ook bijvoorbeeld onsterfelijkheid impliceert en eindigheid ontkent.

- Je kunt 'ons bestaan' opsplitsen in drie vormen/dingen, van materialistisch naar eeuwig zou je kunnen zeggen: lichaam, geest, ziel. De ziel is onsterfelijk, heeft geen herinnering, en voelt en ervaart alleen maar, maar kan daar wel sterker door worden (valt te veronderstellen).
- Wat er gebeurt bij een ego-oplossing is dat je zo een diepe meditatie hebt bereikt dat je de zaken die er toe doen voor het lichaam en vooral geest je niet meer kunnen interesseren en je die dus als het ware uitschakelt, waardoor je in een staat lijkt te verkeren van pure rust en in het nu leven doordat de ziel op de voorgrond komt. Echter, je geest in nog steeds aanwezig, want je observeert en onthoudt en verwerkt dit later ook weer met dezelfde geest. De ziel onthoudt geen concrete herinneringen, maar leert eerder van ervaringen en gevoelens en kan zo gevormd worden. In de ego-oplossing gaat de geest dus naar de achtergrond, maar verdwijnt niet.
- Dat je je eigen waarneming hebt en vormt, is alleen accepteerbaar als daarbij komt dat je ziel een levensvorm heeft gecreëerd (of gekozen? reïncarnatie?) om te leven en om van te leren of sterker van te worden. Je kunt binnen een gegeven leven geen eigen waarneming creëren omdat je meerdere hoofdfactoren in het leven moet accepteren als gegeven. Er valt genoeg te veranderen, maar dat is aan jezelf, aan je geest, aan je lichaam, en alles waarmee die twee (en je ziel bij persoonlijke relaties waarbij anderen een ziel kunnen waarnemen, voelen, ervaren, hoewel dit naar mijn idee niet snel voorkomt omdat bij iedereen, ook die 'meesters' de geest sterker aanwezig is) in aanraking komen. De wereld kun je zien als speelruimte voor de ziel maar binnen 'dit' leven is die speelruimte een gegeven.
- Wat veranderlijk is, hoeft niet onwaar, onecht of irrationeel te zijn. Dat iets eerder was, en nu niet meer, of later zal zijn, betekent toch niet dat het onbestaand hoeft te zijn. Alles wat gebeurt heeft uitwerking op andere zaken, en zo, direct of indirect, ook op mensen of ander leven en zo dus op zielen. Als je een ziel ziet als oneindig heeft dus ook alles wat tijdelijk is een oneindige uitwerking. In de natuurkunde valt tijd te zien als het niet benutten van beweging, waardoor bijvoorbeeld stralingen (fotonen) ten gevolg van tijdelijke gebeurtenissen volgens hele vrije (niet-wetenschappelijke) benadering best als oneindig te zien zijn. Er zijn best nog meer manieren te bedenken om eindige zaken als oneindig te beschouwen, die best redelijk zijn.

Dit komt op enkele vlakken overeen met wat jullie typen, maar dit leidt ook tot paradoxen. Ik weet ook dat jullie dan zeggen dat je dit soort zaken niet met het verstand moet proberen te benaderen, maar met wat moet ik het dan benaderen? De ziel? Ik heb het idee dat ik deze zaken bijvoorbeeld tijdens trippen ook met de ziel heb benaderd. Een paradox is een tegenstrijdigheid, en als het tegenstrijdig is, is het niet waar, of is het andere niet waar. Wat waar is zullen we nooit (in dit leven weten), maar je kunt wel stellen dat er bij een paradox één van de twee kanten niet klopt, of verder toelichting nodig heeft.

Ik heb het idee dat ik in jullie theorieën een heel simpel, algemeen idee terug lees, wat zeker moeilijk (onmogelijk) in woorden is uit te drukken, maar juist door die pogingen en de vele woorden lijken die tegenstrijdigheden te ontstaan. Naar de zoektocht naar de waarheid lijkt het nemen van psychedelica/ mediteren sneller, simpeler, completer, juister. Zelf lukt het me ook niet echt goed om deze denkbeelden op te schrijven.

Ben benieuwd of jullie het niet met me eens zijn, en in hoeverre. Wel een interessant topic :P

 

[ooscaar]

Ik merk wel de voordelen op het moment van mediteren en mijn eigen centrum opzoeken. Zowel in mijn privé leven als in mijn professionele leven. Maar ik vind het lastig om te zeggen dat zodra je helemaal niks meer bent tot het diepste van loslaten je het gelukkigst bent. Of door niet meer te verlangen en te wensen je altijd gelukkiger bent. Ik snap die gedachte gang wel maar ik vind mensen juist zo mooi omdat ze leven in de grootste intensiteit. En dat we nergens waren geweest zonder ons ego. Ook vind ik het lastig dat het erg tegenstrijdig is als ik helemaal op die manier mijn leven zou indelen en mijn vriendin niet (om maar even iemand te noemen) Het zijn zulke andere visies het lijkt me lastig combineren.

Ik ben het hier helemaal mee eens. Ik zie het opzoeken van ego-oplossingen wel als nuttig, onder andere voor het beter aanpakken voor aardse zaken, maar daar lijken sommigen het juist niet voor te doen. Ik heb het idee dat er óf geen ziel bestaat en je eigenlijk alleen maar een beetje jezelf zit in te beelden dat je met de ziel bezig bent maar je gewoon met een 'hogere laag' van de geest bezig bent, óf dat de (onsterfelijke) ziel wel bestaat, maar die zal dan ooit weer in een lichaam en geestloze toestand verkeren, en dan zal de ideale, ultieme ego-oplossing ontstaan. Waarom zal je er dan nu naar op zoek gaan, als het je niet om de aardse zaken gaat? Ik zie het niet los willen laten van het ego dan ook niet als angst voor een andere toestand, ik zie het als een manier om het leven te leiden, als een voorkeur. Als je gelooft in een betekenis van het leven, dan bestaat het ego toch niet als beproeving? Het zou natuurlijk kunnen, wellicht als uiterlijke beproeving om toe te treden tot een/de hemel en de reïncarnatiecyclus te verlaten, wat sommigen ook geloven. Ik weet het niet

 

[Mindless]

Ik merk wel de voordelen op het moment van mediteren en mijn eigen centrum opzoeken. Zowel in mijn privé leven als in mijn professionele leven. Maar ik vind het lastig om te zeggen dat zodra je helemaal niks meer bent tot het diepste van loslaten je het gelukkigst bent. Of door niet meer te verlangen en te wensen je altijd gelukkiger bent. Ik snap die gedachte gang wel maar ik vind mensen juist zo mooi omdat ze leven in de grootste intensiteit. En dat we nergens waren geweest zonder ons ego. Ook vind ik het lastig dat het erg tegenstrijdig is als ik helemaal op die manier mijn leven zou indelen en mijn vriendin niet (om maar even iemand te noemen) Het zijn zulke andere visies het lijkt me lastig combineren.

Er zit zeker ook een schoonheid in het geloven dat je écht deze persoon bent en het met zoveel overtuiging spelen van die rol. Maar of die schoonheid in de buurt komt van wat ervaren wordt als de ego-loze staat? Nee, die twee zijn niet eens met elkaar te vergelijken. Als je eenmaal een keer het witte licht (ja dat klinkt dramatisch...) hebt gezien, ben je voor een groot deel klaar met deze wereld. Dan heb je je eigen thuis in al zijn glorie ervaren en wil je dát. Maar dat hoeft niet te betekenen dat je op relatief niveau de pleziertjes van het leven niet meer hebt of niet meer kunt waarderen. Maar je ziet wel in dat al deze pleziertjes van vergankelijke aard zijn en uiteindelijk állemaal losgelaten moeten worden. En juist wanneer je als bewustzijn in plaats van de persoon kijkt, zul je de schoonheid van de rol als persoon vele malen meer kunnen waarderen. Het verschil is alleen dat het geloof in het zijn van die rol er dan niet is. Het is dan oké dat dingen eindigen. Het ego zal nooit echt kunnen accepteren dat dingen eindigen, maar de waarheid is nu al dat dingen steeds eindigen. De dood is hier constant aanwezig als de keerzijde van het leven. Spiritualiteit is het accepteren van die cyclus van leven en dood en jezelf er niet in te verliezen.

En het ego heeft uiteraard ook een cruciale rol. Het ego is er om ontstegen te worden. Helaas is onze cultuur nu zo dat we onszelf compleet hebben geïdentificeerd met het ego en vast blijven zitten in die fase. Het resultaat is de wereld die we nu hebben.

Maar het komt allemaal neer op zelf in de diepte van je bewustzijn neer te dalen. En dat ís een gok. Je interesse/verlangen naar de waarheid van jezelf moet zó groot zijn dat je bereid bent te sterven op het moment dat je "doorbreekt". Je kunt niet met je ene voet in de wereld van tijd blijven staan. Maar ik moet zeggen dat het m.b.v. psychedelica echt niet zo heel moeilijk is om dit i.c.m. meditatie voor elkaar te krijgen. De echte beproeving is om dit nieuwe weten toe te passen in het dagelijkse leven en bewust en zonder hulpmiddelen naar die "plek" in jezelf terug te komen.

Weer lekker wazig stukkie tekst Bob goed gedaan :P

Troost je met het gegeven dat ik nog een stuk waziger stukkies tekst heb. :P

Dit komt op enkele vlakken overeen met wat jullie typen, maar dit leidt ook tot paradoxen. Ik weet ook dat jullie dan zeggen dat je dit soort zaken niet met het verstand moet proberen te benaderen, maar met wat moet ik het dan benaderen? De ziel? Ik heb het idee dat ik deze zaken bijvoorbeeld tijdens trippen ook met de ziel heb benaderd. Een paradox is een tegenstrijdigheid, en als het tegenstrijdig is, is het niet waar, of is het andere niet waar. Wat waar is zullen we nooit (in dit leven weten), maar je kunt wel stellen dat er bij een paradox één van de twee kanten niet klopt, of verder toelichting nodig heeft.

Wat dacht je van bewustzijn? Of je dat nou de ziel noemt of gewoon bewustzijn, maakt niet uit. Als je dit allemaal vanuit (neutraal) bewustzijn bekijkt, zijn er helemaal geen paradoxen. Paradoxen lijken pas te ontstaan wanneer het verstand dat wil verklaren wat onverklaarbaar is. Een mooie simpele methode om bewustzijn te onderzoeken is die van non-dualiteit "leraar" Rupert Spira:

Vraag jezelf: Ben ik bewust?

Het verstand zal dan een conceptueel antwoord beginnen te zoeken, maar kan dat onmogelijk op deze vraag en zal daardoor stil vallen. Wat dan overblijft is hetgeen waarmee je je bewustzijn/ervaring neutraal kunt onderzoeken, namelijk: bewustzijn zelf. Dit bewustzijn is al jezelf en is compleet stil, waardoor het natuurlijk zo moeilijk lijkt om het te vinden. Hoe je je bewustzijn onderzoekt is door simpelweg bewust te zijn van dat bewustzijn en dat voor langere tijd te "doen". Dat is wat meditatie is: simpelweg zijn. Het verstand is echter niet van plan zichzelf zo snel gewonnen te geven en zal steeds proberen je weer terug te halen naar "zijn" realiteit: die van tijd/concepten. Dit zal het keer op keer op keer op keer weer proberen en dat is waar de uitdaging in dit alles ligt: door simpelweg te blijven als dat neutrale stille bewustzijn en het verstand (wat simpelweg alleen gedachten zijn) door te laten ratelen. Doordat je het verstand geen aandacht geeft, krijgt het niet wat het wil en zal het hevig gaan protesteren in de vorm van gedachten/emoties. Blijf ook dan als dat stille bewustzijn en identificatie met dergelijke gedachten/emoties zal zichzelf opbranden, wat er zeer intens aan toe kan gaan.

Dat is zo'n beetje hoe je dit "doet" (het is natuurlijk geen 'doen', maar alleen een 'zijn').

Ik heb het idee dat ik in jullie theorieën een heel simpel, algemeen idee terug lees, wat zeker moeilijk (onmogelijk) in woorden is uit te drukken, maar juist door die pogingen en de vele woorden lijken die tegenstrijdigheden te ontstaan. Naar de zoektocht naar de waarheid lijkt het nemen van psychedelica/ mediteren sneller, simpeler, completer, juister. Zelf lukt het me ook niet echt goed om deze denkbeelden op te schrijven.

O, nee dit gaat niet over theorie. :P Uiteraard maakt het verstand er weer een concept/theorie van en zullen woorden de boel compleet verdraaien/interpreteren, maar de eigenlijke realiteit van non-dualiteit is hetzelfde als je eigen realiteit. En wat je zelf bent is geen concept/theorie.

 

[ooscaar]

Wat dacht je van bewustzijn? Of je dat nou de ziel noemt of gewoon bewustzijn, maakt niet uit. Als je dit allemaal vanuit (neutraal) bewustzijn bekijkt, zijn er helemaal geen paradoxen. Paradoxen lijken pas te ontstaan wanneer het verstand dat wil verklaren wat onverklaarbaar is. Een mooie simpele methode om bewustzijn te onderzoeken is die van non-dualiteit "leraar" Rupert Spira:

Vraag jezelf: Ben ik bewust?

Het verstand zal dan een conceptueel antwoord beginnen te zoeken, maar kan dat onmogelijk op deze vraag en zal daardoor stil vallen. Wat dan overblijft is hetgeen waarmee je je bewustzijn/ervaring neutraal kunt onderzoeken, namelijk: bewustzijn zelf. Dit bewustzijn is al jezelf en is compleet stil, waardoor het natuurlijk zo moeilijk lijkt om het te vinden. Hoe je je bewustzijn onderzoekt is door simpelweg bewust te zijn van dat bewustzijn en dat voor langere tijd te "doen". Dat is wat meditatie is: simpelweg zijn. Het verstand is echter niet van plan zichzelf zo snel gewonnen te geven en zal steeds proberen je weer terug te halen naar "zijn" realiteit: die van tijd/concepten. Dit zal het keer op keer op keer op keer weer proberen en dat is waar de uitdaging in dit alles ligt: door simpelweg te blijven als dat neutrale stille bewustzijn en het verstand (wat simpelweg alleen gedachten zijn) door te laten ratelen. Doordat je het verstand geen aandacht geeft, krijgt het niet wat het wil en zal het hevig gaan protesteren in de vorm van gedachten/emoties. Blijf ook dan als dat stille bewustzijn en identificatie met dergelijke gedachten/emoties zal zichzelf opbranden, wat er zeer intens aan toe kan gaan.

Dat is zo'n beetje hoe je dit "doet" (het is natuurlijk geen 'doen', maar alleen een 'zijn').

Ik heb het idee dat ik in jullie theorieën een heel simpel, algemeen idee terug lees, wat zeker moeilijk (onmogelijk) in woorden is uit te drukken, maar juist door die pogingen en de vele woorden lijken die tegenstrijdigheden te ontstaan. Naar de zoektocht naar de waarheid lijkt het nemen van psychedelica/ mediteren sneller, simpeler, completer, juister. Zelf lukt het me ook niet echt goed om deze denkbeelden op te schrijven.

O, nee dit gaat niet over theorie. :P Uiteraard maakt het verstand er weer een concept/theorie van en zullen woorden de boel compleet verdraaien/interpreteren, maar de eigenlijke realiteit van non-dualiteit is hetzelfde als je eigen realiteit. En wat je zelf bent is geen concept/theorie.

Maar juist dat bewustzijn, dat zou ik defineren als de geest, en de geest is ook het verstand. Het verstand kan een ego creëren, maar naar mijn inzien bestaat een ego niet voor jezelf. Je ego is hoe anderen jou zien, of kunnen zien. Eigenlijk is mijn definitie van de ego niet iets slechts. Wat nou als je je ego door die ziel, door dat uiterste bewustzijn kan laten vormen? Wat heeft het dan voor zin om die ego te gaan proberen op te lossen? Ik heb het idee dat jij met de ego bedoelt datgene hoe je jezelf wilt zien, datgene dat je graag zou willen zijn. Dus inderdaad verlangens, bezig zijn met de toekomst, of juist het verleden, en aan jezelf aan de hand daarvan een bepaald beeld wilt geven, dat je aan de rest van deze wereld kan laten zien.

Maar hoezeer je ook van mening bent dat je die ego probeert op te lossen, dit gaat je niet lukken, zelfs niet tijdens een trip. Die ego zal altijd op de achtergrond aanwezig blijven. Later heb je ook weer een bepaald beeld van jezelf, ook als je dat niet naar buiten probeert te dragen. Aards leven brengt een ego met zich mee. Het ego ontkennen is net zo onzinnig als het lichaam ontkennen. Je kunt ook niet door meditatie in een lichaamloze toestand verkeren, hooguit tijdelijk. Dus ook hooguit tijdelijk in een egoloze/geestloze toestand. Later keer je toch weer terug naar de realiteit. De enige manier om de ego te verdrijven is door deze te doden.

Kortom: dit leven bestaat niet zonder de geest. Ik zie de ziel als datgene dat onsterfelijk is, maar niet herinnert. De geest herinnert. De ziel voelt, ervaart, maakt bewust, wordt sterker. Ik zie het als lichaam en geest die leven, maar betekenisloos. De ziel is dan wat achter dat leven zit, het doel van het leven, hetgene dat kan leren van het leven. Naar mijn idee is wat jij probeert te doen juist je (vergankelijke) geest, dat onderdeel uitmaakt van het lichaam maar wel tussen lichaam en ziel zit, te laten leren over de ziel. Maar wat is daar het nut van als je jezelf ervan al bewust bent dat je ziel altijd aanwezig is, maar juist de geest niet? En als je ego zich misschien al juist conformeert aan de ziel? Kun je niet tijdens dit leven een gelijkgestemde ego en ziel naast elkaar laten leven? Als je ziel het niet eens is met het foute beeld dat het ego/geest vormt, dan kun je geen gelukkig leven hebben.

Wat ik wel merk is dat met psychedelica en in mindere mate ketamine een laag van bewustzijn (ego) wordt weg gevaagd en plaats maakt voor een andere laag. Eigenlijk een ontstijging van het aardse leven, zo voelt dat. De waarheid daarachter, wat het is, of het 'echt' is, waarom het zo is; dat zullen we (onze vergankelijke lichaam en geest) nooit weten, en alles wat je daarover bedenkt doet toch echt je geest/ego. Daar is geen ontkomen aan. Wat ik eigenlijk ook probeerde te zeggen, is dat de plaats die je geeft aan een ego-oplossing (impliciet zeg je toch dat door het extreme geluk dat je erbij ervaart je ziel wordt beloond omdat een ego-oplossing dus iets goeds is, en (te) dominante aanwezigheid van de ego dus iets slechts?) slechts een concept is. Misschien ervaar je hierbij wel een intens geluk om een andere reden, misschien omdat je ego/geest te ver weg zit van de ziel? Misschien bestaat er niet eens ziel en ervaar je dat intense geluk omdat je een verre staat van meditatie hebt bereikt, en je geest daar tevreden mee is of zelfs trots op is, maar heb je dat niet door omdat je die geest op dat moment wel onderdrukt? Immers, je geeft zelf al toe dat het er tijdens de meditatie zeer intens aan toe kan gaan. Misschien versterk je slechts de emoties (tevredenheid, trots?) die je geest op de achtergrond creëert. Het antwoord hierop kun je niet weten, hierover kun je slechts speculeren met geest/ego. Om die reden is alles wat je zegt (en denkt) over een ego-oplossing, over meditatie, over bewustzijn, slecht een theorie, een levensbeschouwing of een manier van kijken, gevormd door geest/ego. Het is alleen het uiterste gevoel van de ego-oplossing wat de ziel kan bereiken. Als de ziel al bestaat, is dat niet een verzinsel van de geest/ego? Misschien is er niet meer dan het aardse leven met lichaam en lichaambesturende geest, die onlosmakelijk verbonden zijn. Ik zelf weet niet wat ik moet geloven, en beschouw iedere theorie hierover als even valide.

 

[MeejheM]

Ik heb ook nog wel een vraag aan jou Meejhem. Ik merk dat je je vaak mengt in de discussies van mij en Mindless, ik kan uit jouw posts echter nooit helemaal opmaken of je het nou interessant vind en er meer over wilt weten (zonder dat je het moet geloven natuurlijk) of dat je het eigenlijk allemaal maar onzin vind? Ik waardeer het wel dat je je in de discussie mengt trouwens, altijd goed om meerdere kijken ergens op te hebben. Ikzelf hoef in ieder geval niemand te overtuigen over wat nou wel of niet de realiteit is, elke visie hierop is naar mijn idee net zo legitiem.

Had ik even overheen gelezen, maar het is zeker wel een toelichtng waard. Ik vind het interessant om te lezen. De filmpjes vind ik met alle respect als nonsens klinken af en toe. Soms begrijp ik waarover iemand spreekt, en andere keren komt het bij mij gewoon niet binnen.

Jullie discussie en antwoorden op onder andere mijn vragen vind ik een stuk helderder vaak, soms ook niet. Soms is iets wat je echt niet begrijp, ook al probeer je het wel intrigerend, dat heb ik met 'Non-dualiteit'.

Ik ben er persoonlijk wel achter dat ik het waarschijnlijk nooit ga doorgronden, en dat ik het persoonlijk niet nastreef.

Ff terug on-topic: Is zonder verlangen leven niet zo simpel als gewoon accepteren hoe je leeft. Verlangens zijn onvervulde wensen of behoeftes.

Als je tevreden ben met je basisbehoeften, en ook niet perse hogerop wil komen of boven je stand leven heb je al de precondities om zonder verlangen te leven. Alles wat je dan extra op je weg tegenkomt is vooral mooi meegenomen.

Zou dit inhouden dat mensen die bijvoorbeeld in crisis zitten(slecht huwelijk, ontslagen, huis afgebrand) of niet in hun primaire behoeften voorzien zijn(ik denk aan arme landen/rampslachtoffers), ooit zonder ego of verlangens kunnen leven?

 

[Mindless]

Ooscaar,

Hmm... Mijn geest raakt een beetje in de war van al die verschillende definities en filosofie. Ik krijg een beetje het idee dat je vooral aan het filosoferen en speculeren bent hier. Ik lees vaak "wat als". Voor mij is het heel simpel. Ik ben niet iemand van theorie. Wat niet in mijn directe ervaring is, is voor mij niet interessant. Dit is naar mijn mening puur praktijk:

Wanneer ik mijn bewustzijn richt op datzelfde bewustzijn in plaats van de inhoud daarvan (gedachten, gevoelens, percepties, sensaties), met andere woorden: mijn aandacht naar binnen keer, en ik dit lang genoeg doe, dan zullen gedachten/emoties me proberen af te leiden van dit. Maar blijf ik zelfs dan als wat ik ben (wat dat ook is en of je dat nou bewustzijn of ziel wilt noemen) dan begint het intens (dat bedoelde ik eerder met intens) te branden in de regio rechts van mijn hart. Blijf ik dit voelen, dan komt er een moment wanneer dat gevoel zichzelf lijkt op te branden en de restanten vloeien dan af door mijn lichaam naar beneden toe en van me af. Vervolgens komt er dan een volgende "laag", waarbij hetzelfde gebeurd, maar dan intenser. En dan nog één, en nog één. Dan komt er een moment waarop de zwaartekracht ineens enorm zwaar (hoog? :P ) wordt en steeds toeneemt tot het ineens allemaal van me af valt en ik zo mijn lichaam "uit" schiet. Ineens ben "ik" als de persoon die in dit lichaam zit er dan niet meer. Wat er echter over blijft is een universele "ik" die geen persoon is, maar overal aanwezig is. Op dat moment zie je dat je altijd alleen die universele "ik" bent, ook op de momenten dat je denkt een ego te zijn. Maar op de veel lagere frequentie van het ego-bewustzijn kun je dat simpelweg niet zien. Die "ik" die er dan niet meer is zou ik (jaja diezelfde ik) het ego noemen. Alle ervaring is er dan nog steeds, maar de ervaring is niet ván of voor iemand. Er is niemand die ervaart, alleen ervaring zelf.

Jij zegt dat je je ego niet kunt ontstijgen. Oké, maar heb je bovenstaande überhaupt geprobeerd/meegemaakt? We kunnen hier eeuwig discussiëren/speculeren over of het ego te ontstijgen valt of niet, maar wanneer het erop neerkomt, interesseert mij de praktijk vooral. Er over praten is ook leuk, maar speculeren vind ik eigenlijk totaal oninteressant. Ik hoef ook helemaal mijn gelijk hier niet te halen, maar ben zelf zó gefascineerd door deze ervaringen dat ik ze graag deel hier bij mensen die ze zelf misschien ook mee hebben gemaakt of hier interesse in hebben.

Maar hoezeer je ook van mening bent dat je die ego probeert op te lossen, dit gaat je niet lukken, zelfs niet tijdens een trip. Die ego zal altijd op de achtergrond aanwezig blijven. Later heb je ook weer een bepaald beeld van jezelf, ook als je dat niet naar buiten probeert te dragen. Aards leven brengt een ego met zich mee. Het ego ontkennen is net zo onzinnig als het lichaam ontkennen. Je kunt ook niet door meditatie in een lichaamloze toestand verkeren, hooguit tijdelijk. Dus ook hooguit tijdelijk in een egoloze/geestloze toestand. Later keer je toch weer terug naar de realiteit. De enige manier om de ego te verdrijven is door deze te doden.

Ik lees hier eigenlijk vooral aannames, maar heb je deze ook zelf getest? Kijk, ik wil niet uit de hoogte doen en claimen dat ik nooit aannames maak, dat doe ik zeker wel. Oude geloven en gewoontes kunnen zo op komen zetten. Maar: ben je eigenlijk vooral geïnteresseerd in praten over dit onderwerp, of in de praktijk zelf? Als je zegt dat het ego altijd op de achtergrond aanwezig zal blijven, wie weet dat met absolute zekerheid? Is dat een feit, of komt dat voort uit rationeel denken/het verstand? Hetzelfde met zeggen dat je niet door meditatie in een lichaam-loze staat kunt verkeren. Wie is het die dat claimt? Ik denk toch niet bewustzijn of de ziel zoals jij het noemt? Is het dan niet slechts het verstand weer die een claim maakt waar het helemaal geen weet van kan hebben?

Nogmaals, ik wil hier echt niet respectloos doen, maar dergelijke filosofie is niet echt aan mij besteedt... En ik wil hier ook niemand overtuigen, maar wil slechts het ongelofelijke geluk dat ik in mijzelf heb gevonden delen en kijken of er mensen zijn die ook geïnteresseerd zijn om die duik in het eigen bewustzijn te nemen. Voor mij is de vraag of het ego wel of niet overwonnen kan worden totaal niet aan de orde, dus discussies daarover zijn wel het laatste waar mijn interesse ligt. Het heeft uiteindelijk toch geen zin of iemand anders gelooft in wat een ander zegt. Dat (onder andere) vind ik nou ook zo mooi aan non-dualiteit, dat je álles zelf moet ontdekken en dat het werkelijke delen ervan alleen d.m.v. liefde kan gebeuren, niet overredingskracht.

Ff terug on-topic: Is zonder verlangen leven niet zo simpel als gewoon accepteren hoe je leeft. Verlangens zijn onvervulde wensen of behoeftes.

In principe wel ja. Maar verlangen kan zo grof als vleselijke lust zijn en zo subtiel als uitkijken naar het moment dat je je drinken in je keel hebt, terwijl je je glas aan je lippen zet. Juist bij die kleine subtiele bijna niet op te merken verlangens is het zo lastig om compleet in het nu te leven. Steeds nét niet het nu compleet accepteren zoals het is, is iets héél anders dan compleet in/als het nu leven.

Als je tevreden ben met je basisbehoeften, en ook niet perse hogerop wil komen of boven je stand leven heb je al de precondities om zonder verlangen te leven. Alles wat je dan extra op je weg tegenkomt is vooral mooi meegenomen.

Op die manier kun je zeker een tevreden en zelfs overwegend gelukkig leven leiden ja. En daar is ook helemaal niets mis mee. Maar geluk kan dan nooit constant/stabiel zijn, omdat je je geluk op die manier zoekt in de wereld, in plaats van vindt in jezelf. Pas wanneer het aan je gaat knagen dat dat geluk niet stabiel is en dat je eigenlijk helemaal niet (echt) weet wie/wat je bent, zal je meer willen dan zo'n relatief tevreden leventje.

Zou dit inhouden dat mensen die bijvoorbeeld in crisis zitten(slecht huwelijk, ontslagen, huis afgebrand) of niet in hun primaire behoeften voorzien zijn(ik denk aan arme landen/rampslachtoffers), ooit zonder ego of verlangens kunnen leven?

Soms zullen mensen juist dán geforceerd worden om inwaarts te kijken. Op een bepaalde manier is de wereld er om je te teleurstellen. Wij in het westen denken het getroffen te hebben, maar blijven door ons extreem niveau van comfort en zekerheid (oké dat laatste wat minder de laatste tijd) ook gauw vastzitten op ons niveau van bewustzijn. Waarom het eigen bewustzijn onderzoeken als er zoveel entertainment is? Zoveel dingen om te doen/kopen.

Wat betreft de mensen die zelfs niet in hun primaire behoeften zijn voorzien. Het kan dan zijn dat deze mensen alleen met overleven bezig zijn en dat dus de prioriteit voor hen is. Het is dan allereerst aan degenen die wél tijd hebben voor zelf-exploratie/meditatie om dat te doen, om het collectieve bewustzijn te verhogen. Iedereen is uiteindelijk geholpen daarmee. Meditatie lijkt in eerste instantie iets dat je voor je eigen rust/vrede doet, maar zo werkt bewustzijn niet. Alles is verbonden met elkaar en reageert op elkaar. Meditatie en daarmee het verhogen van bewustzijn is misschien wel het minst zelfzuchtige wat je kunt doen voor deze wereld.

 

[ooscaar]

In grote lijnen zijn we het ook zeker eens hoor, maar het gaat natuurlijk niet over 'eens' zijn, of oneens zijn. Ik dacht gewoon, ik ben benieuwd hoe jullie hiernaar kijken. Het gaat niet om een discussie naar de waarheid natuurlijk, want zoals ik al aangaf: in feite is iedere beredeneerde theorie goed mogelijk. Ik ben gewoon erg benieuwd naar de beweegredenen van het zoeken van zo een ego-oplossing. Blijkbaar doe je het dus meer voor praktische redenen, ik dacht dat het je ook erg ging om het filosoferen.

Alles wat ik opschreef waren dan ook 100% aannames en speculaties, ik zou niet weten wat je moet opschrijven over bijvoorbeeld een onsterfelijke ziel wat geen aanname of speculatie is.

Ik ben tijdens trippen hier wel eens mee bezig geweest, en natuurlijk kom je dan tot bepaalde inzichten. Ik heb volgens mij nog nooit een ego-oplossing gehad. 'Volgens mij' omdat het ondanks alle uitleg een vaag begrip blijft. Wat ik ermee bedoel is dat ondanks dat iets kan voelen als een ego-oplossing, dat het mij niet mogelijk lijkt om binnen het aardse bestaan lichaamloos, egoloos of zielloos te zijn, wat dat ook mag betekenen. :P Dit is ook een aanname. Ik weet zelf uiteraard ook niet wat waar is.

Ik lees hier eigenlijk vooral aannames, maar heb je deze ook zelf getest? Kijk, ik wil niet uit de hoogte doen en claimen dat ik nooit aannames maak, dat doe ik zeker wel. Oude geloven en gewoontes kunnen zo op komen zetten. Maar: ben je eigenlijk vooral geïnteresseerd in praten over dit onderwerp, of in de praktijk zelf? Als je zegt dat het ego altijd op de achtergrond aanwezig zal blijven, wie weet dat met absolute zekerheid? Is dat een feit, of komt dat voort uit rationeel denken/het verstand? Hetzelfde met zeggen dat je niet door meditatie in een lichaam-loze staat kunt verkeren. Wie is het die dat claimt? Ik denk toch niet bewustzijn of de ziel zoals jij het noemt? Is het dan niet slechts het verstand weer die een claim maakt waar het helemaal geen weet van kan hebben?

Wat ik ermee bedoel, is dat je misschien voor je gevoel in een lichaamloze toestand kunt verkeren, maar een uur later verkeer je toch in een toestand met lichaam, geest, en verlangens? Hoe zit het dan met het constante geluk, als juist die ego-oplossing blijkbaar vergankelijk is? Voor praktische redenen snap ik het heel goed dat je het doet, het lijkt me erg aannemelijk dat je hier echt wel voordeel van kunt hebben en dat het je een gelukkiger leven kan geven. Ik kon er alleen niet zo goed bij waarom je dit zou willen bereiken voor andere redenen.

Ik moet er ook nog bij vermelden dat ik het enorm interessant vind wat je hier schrijft over bijvoorbeeld de ego-oplossingen. Ik wil daar absoluut niets aan af doen. Je lijkt altijd vrij zeker van de zaak, en om die reden vroeg ik me af hoe je er nou precies tegenaan kijkt, wat jij nou gelooft dat er achter zit. Als het om de praktijk gaat maakt het dat een stuk duidelijker. Misschien was ik ook wat direct met steeds 'jullie'? Het ging dus niet om overtuigen in ieder geval

 

[Bobsacamano]

Hey Mindless,

Ik wil je allereerst bedanken voor het steeds weer neerzetten van enorme lappen tekst die voor mij de boel vaak steeds ietsje duidelijker maken. Mijn eigen pad van verlichting gaat langzaam maar precies op de goede snelheid. Je hebt een paar fijne dingen hierboven gezegd die ik erg prettig vond om te lezen en ook goed kon plaatsen.

Een zwakte van mezelf is dat ik soms niet goed tegen zekerheden kan van mensen. Als iemand zegt zo zeker te zijn van iets dat niet te bewijzen is voor mijn idee. Maar in dit geval moet ik ook gewoon inzien dat het voor jou een zekerheid is dat er een ultiem geluk zit in het egoloos zijn. Wellicht maak ik het mee wellicht niet. Ik denk het wel maar hoe ik daar op dat moment over voel dat weet ik niet. Op dit moment vind ik het leven juist heel erg prettig in al zijn intensiteit en ook de intensiteiten van het ego.

Wel moet ik zeggen dat ik soms nu al de vruchten pak van meditatie en rust in mijn hoofd. Geen onnodige zorgen verlangen genieten van het moment. Maar ik blijf het fijn vinden om te dromen.

Anyway ik wou even melden in dit bericht dat ik het niet boeiend vind om te zien wie hier gelijk heeft. Het is een mooie gedachte dat iedereen in dit geval zijn eigen waarheid leeft en dat al die waarheden goed zijn en ok zijn om te hebben. Maar mij heb je wat zweveriger gekregen haha.