Jazz35
Wijs gebruiker
Op m'n flikker is een groot woord hoor. Hij is eigenlijk wel lief. Ik denk dat ik mezelf eigenlijk meer op m'n flikker geef. Omdat ik het allemaal heel goed weet, maar weten is één, doen is een tweede. En dat frustreert mateloos.Wees lief voor jezelf en probeer te analyseren hoe zo'n aanloop naar een terugval (weet even niet hoe ik het anders moet noemen).
En huil het er maar eventjes uit als dat lukt. Dan kan die energie ook weer stromen. Emoties tegenhouden kost ook veel energie en ze zijn er om doorvoelt te worden waardoor je het wat makkelijker los kunt laten.
Toegeven dat het veel is, is ook een kracht en als iets teveel is, is dat ook ronduit kut. En de behandelaar heeft het beste met je voor. Is op je flikker krijgen voor jou de beste manier? Of zou je op een andere manier meer gebaat zijn?
Succes vandaag 💛
En het stomme is dat ik zó goed weet wat mijn triggers zijn en wanneer ik geneigd ben om meer te nemen dan gepland. Je zou denken dat het weten er ook voor zorgt dat ik het kan tackelen, maar dat lukt gewoon nog niet (altijd). Het heeft écht te maken met spannende momenten. En die heb ik nogal veel in mijn leven. Je zou denken, ga die dan uit de weg. Maar mijn bipolaire breintje geniet er óók optimaal van, van al die kicks. Ze zijn bovendien onderdeel van mijn werk. Heel dubbel allemaal.
Ik laat m'n emoties er maar even zijn ja. Dat is nu het beste denk ik. En dan met hernieuwde moed weer verder.
Dank voor je woorden! 💛