Helenas
Bewuste gebruiker
Hoi allemaal,
Ik lees al een tijdje mee en heb gister een vervelende ervaring gehad die ik graag wil delen met jullie. Ook om het een beetje te verwerken voor mezelf.
Sinds een paar weken wonen mijn vriend en ik in een groter huis. Het is helemaal naar onze zin en gister dachten we dat het tijd werd voor een tripje. We hebben al heel vaak 2cb gedaan en beiden een aantal keer lsd. We hebben druppels in huis. Mijn vriend heeft al vaker een hoge dosis genomen (1.5 druppel) en besloot er nu 1 te nemen. Ik heb 2x 1 druppel gedaan en verder een paar keer een halve en besloot er nu ook 1 te nemen.
Woonkamer mooi, lichtjes opgehangen, chillplek gemaakt, tafeltennis voor op de tafel klaar, eten, drinken, avondeten gemaakt, muziek klaar voor de avond. We beginnen.
Na 10 minuten beginnen er al dingen te veranderen. We zijn bekend met een heftige opbouw dus we lieten het gewoon maar gebeuren maar het ging vrij hard. Na een half uur was het behoorlijk 'aan' en besloten we vanuit het dakraam naar de lucht te kijken. De wolken waren prachtig! Tussendoor wat anders aangedaan want het zat niet zo lekker. We moesten een zonnebril opzetten om naar buiten te kijken, zo fel was het licht. Ondertussen was de lsd nog steeds aan het opbouwen en begon het me een beetje te benauwen. Rustig blijven ademhalen. Het komt goed. Ik ben oke. We kijken lekker naar buiten.
Het werd steeds donkerder en we besloten beneden de lichtjes aan te zetten. Het was een flinke klap om van die prachtige lucht naar een donkere kamer te gaan. Ik begon het een beetje kwijt te raken. We konden niet meer in volledige zinnen met elkaar praten. Focussen op een taak was lastig. We wilden de kaarsjes aandoen en dan even eten maar het voelde alsof ik te veel ketamine op had. Ik had het idee dat ik dubbel sprak. Mijn huid begon pijn te doen. Ik dacht dat mijn vriend het ook een beetje kwijt raakte en ik probeerde hem er doorheen te loodsen. Met de soep gingen we op de bank zitten.
Ik had het inmiddels al 3 uur heel zwaar en sprak uit dat ik het echt niet leuk meer vond. Het was gewoon veel te veel. Als ik mocht kiezen om nu te slapen, had ik dat graag gedaan. Mijn vriend schrok daar van en begon zich daar door ook slechter te voelen. Normaal is hij mijn rots en nu wankelde hij. Daardoor wankelde ik nog meer. Ik sprak uit dat het misschien goed was om een vriend te bellen om te vragen of hij wilde komen want het ging met de seconde slechter. Het voelde alsof ik in een bubbel zat en bijna ging flauwvallen. Mijn huid prikte. Zenuwen deden pijn.
Die vriend moest nu komen! Nu!
Paniek begon. Die goede vriend en mijn beste vriendin waren onderweg, gelukkig. Ik begon wat dingen op te ruimen om mezelf bezig te houden maar het duizelde me. Het leek steeds erger te worden.
Na 20 minuten waren ze er en ik had het niet meer. Ik heb geprobeerd tot mezelf te komen. Ik heb geprobeerd het te relativeren en te letten op mijn ademhaling maar ik was op. Ik vroeg om verdoving, iets. Geef het me want het lukt me niet meer. Ze reageerden heel lief en het was enorm fijn ze te zien. Er werd paracetamol voor me gepakt, 2 stuks. Ik nam ze aan en zoals ik ze normaal ook neem, nam ik ze nu ook. Het ging te snel en ik proestte ze weer uit en moest daarbij kokhalzen. Nu heb ik enorme spuugangst dus daarna was het helemaal klaar. Ik begon hard te huilen, te trillen, te hyperventileren. De visuals waren overal. Mijn vriendin ging achter me zitten en probeerde me rustig te krijgen. Dat lukte uiteindelijk wel iets. Daarna leek ik rock bottom te hebben bereikt en kon het alleen maar beter gaan. Ik krabbelde steeds een beetje op maar mijn huid bleef pijn doen. Ze bleven zolang we ze nodig hadden en we hebben op de bank een beetje nagepraat. Zo'n 4 uur later werd het echt tijd om te gaan. Daar schrok ik weer even van maar ik wilde het graag zelf verder oplossen.
Uitgeput zat ik met mijn vriend op de bank. Wat is er allemaal gebeurd.. hebben we dit echt meegemaakt? Hebben mijn vrienden me echt zo gezien? Wat verschrikkelijk. Ik schaamde me. Mijn vriend was er ook enorm van geschrokken. Na een uurtje nagezeten en nagepraat te hebben, gingen we slapen. In bed herhaalde alle gebeurtenissen zich in mijn hoofd. Flashbacks. Ik had een sleepcast aangezet en die helemaal afgeluisterd. Daarna gelukkig toch in slaap gevallen en tussendoor nog twee keer wakker geworden.
Nu voel ik me oke maar heel moe. Ik ben verdrietig over wat er is gebeurd. We hadden hier zó naar uitgekeken. Ik was van plan een notitieboekje bij te houden. We wilden even lekker een avond samen op avontuur en ik was me er heel bewust van dat lsd heus niet altijd leuk is maar dit.. Onze vrienden hebben gelukkig heel lief gereageerd en nu moeten we het een plekje gaan geven.
Heeft iemand tips over hoe we hier mee om kunnen gaan? Hebben we gewoon pech gehad? Hoe kunnen we dit de volgende keer voorkomen? Ik ga in ieder geval geen hele druppel meer doen want dit wil ik nooit meer
Bedankt voor het lezen! Liefs
Ik lees al een tijdje mee en heb gister een vervelende ervaring gehad die ik graag wil delen met jullie. Ook om het een beetje te verwerken voor mezelf.
Sinds een paar weken wonen mijn vriend en ik in een groter huis. Het is helemaal naar onze zin en gister dachten we dat het tijd werd voor een tripje. We hebben al heel vaak 2cb gedaan en beiden een aantal keer lsd. We hebben druppels in huis. Mijn vriend heeft al vaker een hoge dosis genomen (1.5 druppel) en besloot er nu 1 te nemen. Ik heb 2x 1 druppel gedaan en verder een paar keer een halve en besloot er nu ook 1 te nemen.
Woonkamer mooi, lichtjes opgehangen, chillplek gemaakt, tafeltennis voor op de tafel klaar, eten, drinken, avondeten gemaakt, muziek klaar voor de avond. We beginnen.
Na 10 minuten beginnen er al dingen te veranderen. We zijn bekend met een heftige opbouw dus we lieten het gewoon maar gebeuren maar het ging vrij hard. Na een half uur was het behoorlijk 'aan' en besloten we vanuit het dakraam naar de lucht te kijken. De wolken waren prachtig! Tussendoor wat anders aangedaan want het zat niet zo lekker. We moesten een zonnebril opzetten om naar buiten te kijken, zo fel was het licht. Ondertussen was de lsd nog steeds aan het opbouwen en begon het me een beetje te benauwen. Rustig blijven ademhalen. Het komt goed. Ik ben oke. We kijken lekker naar buiten.
Het werd steeds donkerder en we besloten beneden de lichtjes aan te zetten. Het was een flinke klap om van die prachtige lucht naar een donkere kamer te gaan. Ik begon het een beetje kwijt te raken. We konden niet meer in volledige zinnen met elkaar praten. Focussen op een taak was lastig. We wilden de kaarsjes aandoen en dan even eten maar het voelde alsof ik te veel ketamine op had. Ik had het idee dat ik dubbel sprak. Mijn huid begon pijn te doen. Ik dacht dat mijn vriend het ook een beetje kwijt raakte en ik probeerde hem er doorheen te loodsen. Met de soep gingen we op de bank zitten.
Ik had het inmiddels al 3 uur heel zwaar en sprak uit dat ik het echt niet leuk meer vond. Het was gewoon veel te veel. Als ik mocht kiezen om nu te slapen, had ik dat graag gedaan. Mijn vriend schrok daar van en begon zich daar door ook slechter te voelen. Normaal is hij mijn rots en nu wankelde hij. Daardoor wankelde ik nog meer. Ik sprak uit dat het misschien goed was om een vriend te bellen om te vragen of hij wilde komen want het ging met de seconde slechter. Het voelde alsof ik in een bubbel zat en bijna ging flauwvallen. Mijn huid prikte. Zenuwen deden pijn.
Die vriend moest nu komen! Nu!
Paniek begon. Die goede vriend en mijn beste vriendin waren onderweg, gelukkig. Ik begon wat dingen op te ruimen om mezelf bezig te houden maar het duizelde me. Het leek steeds erger te worden.
Na 20 minuten waren ze er en ik had het niet meer. Ik heb geprobeerd tot mezelf te komen. Ik heb geprobeerd het te relativeren en te letten op mijn ademhaling maar ik was op. Ik vroeg om verdoving, iets. Geef het me want het lukt me niet meer. Ze reageerden heel lief en het was enorm fijn ze te zien. Er werd paracetamol voor me gepakt, 2 stuks. Ik nam ze aan en zoals ik ze normaal ook neem, nam ik ze nu ook. Het ging te snel en ik proestte ze weer uit en moest daarbij kokhalzen. Nu heb ik enorme spuugangst dus daarna was het helemaal klaar. Ik begon hard te huilen, te trillen, te hyperventileren. De visuals waren overal. Mijn vriendin ging achter me zitten en probeerde me rustig te krijgen. Dat lukte uiteindelijk wel iets. Daarna leek ik rock bottom te hebben bereikt en kon het alleen maar beter gaan. Ik krabbelde steeds een beetje op maar mijn huid bleef pijn doen. Ze bleven zolang we ze nodig hadden en we hebben op de bank een beetje nagepraat. Zo'n 4 uur later werd het echt tijd om te gaan. Daar schrok ik weer even van maar ik wilde het graag zelf verder oplossen.
Uitgeput zat ik met mijn vriend op de bank. Wat is er allemaal gebeurd.. hebben we dit echt meegemaakt? Hebben mijn vrienden me echt zo gezien? Wat verschrikkelijk. Ik schaamde me. Mijn vriend was er ook enorm van geschrokken. Na een uurtje nagezeten en nagepraat te hebben, gingen we slapen. In bed herhaalde alle gebeurtenissen zich in mijn hoofd. Flashbacks. Ik had een sleepcast aangezet en die helemaal afgeluisterd. Daarna gelukkig toch in slaap gevallen en tussendoor nog twee keer wakker geworden.
Nu voel ik me oke maar heel moe. Ik ben verdrietig over wat er is gebeurd. We hadden hier zó naar uitgekeken. Ik was van plan een notitieboekje bij te houden. We wilden even lekker een avond samen op avontuur en ik was me er heel bewust van dat lsd heus niet altijd leuk is maar dit.. Onze vrienden hebben gelukkig heel lief gereageerd en nu moeten we het een plekje gaan geven.
Heeft iemand tips over hoe we hier mee om kunnen gaan? Hebben we gewoon pech gehad? Hoe kunnen we dit de volgende keer voorkomen? Ik ga in ieder geval geen hele druppel meer doen want dit wil ik nooit meer
Bedankt voor het lezen! Liefs