Laat geen traan voor me.

[Stonersosa]

Na lang gewacht te hebben ben ik erover uit, ik ben verslaafd. "Waaraan ben je verslaafd?" Nou, dat zal k zo logisch mogelijk proberen uit te leggen.

Ik ben verslaafd aan ritalin/dexamfetamine. "Ja maar dat kan helemaal niet" dat heb ik genoeg gehoord de afgelopen tijd. Ik denk ieder moment van de dag aan mn volgende pilletje, omdat ik een belachelijke tolerantie opgebouwd heb zit ik momenteel op zo'n 150mg per dag. Slikken verneem ik niks meer van, ik moet ze snuiven (ja ik weet bindingsmiddel. Kom k zo op terug).

Nu komt het vervelende gedeelte van het verhaal uit mijn perspectief. Ik wil als ik onder invloed ben niks anders dan stoppen met gebruiken, dit vertaald zich in hartkloppingen, paniekaanvallen, slapeloosheid, minder sociale contacten en een enorme schuld bij verschillende mensen.

Ik ben uit mezelf vaak genoeg gestopt, de periode die ik dan nuchter ben vind ik geweldig maar het stemmetje in mijn hoofd fluistert dat ik moet gebruiken omdat k t anders niet kan. Zodra k gebruik zit ik weer in een verschrikkelijke situatie en wil k niks anders dan stoppen.

Ik ben begonnen met het schrijven van deze post door wat er zo'n 2uur geleden begon en 30 minuten geleden stopte. Ik heb net 1,5uur bloed en resten bindmiddel opgekotst. Ik schrok hier enorm van en zit in een enorme paniekaanval. Dit is de reden dat ik wil stoppen, per direct

Ik denk zelf dat mijn verslaving niet zozeer de ritalin/dex is maar dat ik mijn gevoelens onderdruk door elke dag te overdoseren. Heeft iemand ervaring en tips voor me?

 

[Lichtjeshemel]

Weet je zeker dat je dexamfetamine gebruikt? Klinkt eerlijk gezegd alsof er iets anders in je pillen zit.

Ter illustratie: ik gebruik dexamfetamine, voorgeschreven door een arts, in de dosis van 2.5-5 Mg per dag (ik neem 1 of 2 keer per dag 2.5mg), al maandenlang, zonder tolerantie of afkick effecten als ik eens een paar dagen niet neem. Als ik teveel neem, dus bv een dosis van 5 mg, merk ik dat meteen. Met een dosis van 150 mg zou ik in een psychose raken denk ik haha.

Met ritalin geldt hetzelfde, hoewel de dosissen iets hoger kunnen liggen, is een normale dosis eerder 10-30 mg, geen 150 en ook daar is tolerantie niet echt een ding.

Het is niet dat ik je niet geloof of niet serieus neem hoor, maar 150 mg klinkt mij als heel extreem in de oren. Waar haal je je pillen vandaan?

Verder is mijn advies: stap naar de huisarts, ga niet zelf experimenteren, maar zoek hulp. Hij/zij kan je passend advies geven.

 

[Ophelia]

Beste Stonerosa,

Erkennen dat je verslaafd bent is de eerste stap op weg naar verandering, wat eerlijk en goed van je om die stap te nemen.
Ik weet dat 30 mg dexamfetamine per dag, op voorschrift van de arts, geen lage dosis is.
Jouw 150 mg per dag is een enorme hoeveelheid en ik sluit mij verder helemaal aan bij wat Lichtjeshemel schrijft. Zoek alsjeblieft hulp ga niet alleen zo verder.

 

[Iskra]

Tolerantie krijg je trouwens wel van ritalin en dex.
Tenminste om die eerste keer euforie/high te krijgen heb je er wel steeds meer van nodig.

Een tip is om er langzaam mee te stoppen, met de dex.
En om hetgene wat er dan op je af komt qua geestelijke pijlen er te laten zijn. Hoe kut dat ook gaat worden.

Mediteren, beweging en gezonde voeding zal daar bij helpen.

Accepteer de leegte anders blijf je bezig om het te op te vullen met leegte. Eenmaal de leegte geaccepteerd kan er liefde in dansen, het echte eigen lekkere gevoel die nooit opgaat.

 

[Stonersosa]

Excuses voor de verwarrende manier waarop ik dex/ritalin door elkaar gebracht heb. Mijn voorgeschreven medicatie is ritalin maximaal 20mg 3 keer per dag. Dex haal ik daarentegen bij een kennis, deze zijn meestal 2,5 mg per stuk en daar ontstaat de verwarring. Wel moet ik erbij vermelden dat voor mij de voorgeschreven dosering al tijden niet genoeg is, bij kopen is altijd mogelikk natuurlijk.

 

[8️⃣6️⃣]

@Stonersosa
Ik snap je niet helemaal. Wat wil je nou eigenlijk van de ritalin/dex? Ik neem aan dat je AD(H)D hebt omdat het voorgeschreven medicatie betreft en de beste resultaten heb je dan bij relatief lage dosering en met die aanpak is er ook geen tolerantie.
Dus het gaat je niet om je ADHD maar om wappie te worden van die medicijnen dus doseer je sterk over en dan krijg je de dingen die je noemt (hartkloppingen, paniekaanvallen, slapeloosheid, minder sociale contacten)

En waarom ga je uberhaupt dure dex kopen, die fijnstampen en inclusief bindmiddel je neus in rammen als er in het redelijk soortgelijke normale amfetamine een veel en veel goedkoper alternatief is waar ook al geen bindmiddel in zit?

 

[Psilocyloner]

Ik neem aan dat je AD(H)D hebt omdat het voorgeschreven medicatie betreft en de beste resultaten heb je dan bij relatief lage dosering en met die aanpak is er ook geen tolerantie.

You wish. Het duurt weliswaar langer voordat er tolerantie intreedt, maar vroeg of laat houdt 't toch echt op. Dat vind ik altijd zo tricky aan die ADHD-medicatie. Je denkt iets te hebben gevonden dat werkt. Vervolgens wordt het effect in de loop der jaren steeds minder en voor je het weet ben je terug bij af, sta je weer met lege handen. Óf je gaat steeds meer nemen, waardoor je uiteindelijk nog verder van huis bent dan op het moment waarop je ooit begon. Dat is de realiteit van big pharma: een uitgestoken hand waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.

 

[Ophelia]

You wish. Het duurt weliswaar langer voordat er tolerantie intreedt, maar vroeg of laat houdt 't toch echt op. Dat vind ik altijd zo tricky aan die ADHD-medicatie. Je denkt iets te hebben gevonden dat werkt. Vervolgens wordt het effect in de loop der jaren steeds minder en voor je het weet ben je terug bij af, sta je weer met lege handen. Óf je gaat steeds meer nemen, waardoor je uiteindelijk nog verder van huis bent dan op het moment waarop je ooit begon. Dat is de realiteit van big pharma: een uitgestoken hand waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.

Amen

 

[Rebell]

ADHD IS BOERENBEDROG:



https://hb-forum.nl/viewtopic.php?t=3118

Kijk hier eens naar ik vind zelf dat het de grootste onzin is om zwaar aan de medicijnen te zitten als je een uitslag hebt als ADHD stop gewoon met die rotzooi! Rook af en toe een jointje.
Blijkbaar brengt die rotzooi alleen maar elende in je leven.

 

[8️⃣6️⃣]

@Rebell

Ik heb zelf ADD (met medicatie), en met jouw titel had ik weinig verwachting van die link. Maar ik moet toch zeggen dat die Belg echt goede dingen zegt.

 

[Rebell]

Ik heb zelf ADD

Add is een stukje heftiger.
Daar heb ik geen oordeel over.
Een zoontje van een vriendin van mij heeft het zwaar.
En dat is best heftig.

 

[Rebell]

@Stonersosa kijk dat interview maar eens als je tijd hebt.
Het is super interessant!
Precies zoals die man zegt voor elke tekortkoming die we hebben zoeken we een stoornis bij en denken we een medicijn voor te hebben.
Terwijl dat weer invloed heeft op andere dingen in onze hersenen en dingen nog erger maakt.

Ik heb dit pas gezien maar deel de mening van deze man al lang.

Dat begon bij mij al in de jaren 90 dat ik zag dat als er een puber meisje een beetje down was of er even niet uit kwam meteen aan een zware antidepressiva werd gezet.
Maar up and downs horen bij het leven en zeker in de pubertijd!
Natuurlijk heeft antidepressiva ook nut bij bepaalde zware gevallen.
Maar nu word het uitgeschreven door de huisdokter en in principe zou dat alleen door een Psychiater gedaan mogen worden.
Niet door een huisdokter en niet door een Psychologe.

Hier is al vaker onderzoek naar gedaan en dat is al vaker bevestigd.
Dit komt ook neer op dat ADHD verhaal.
Maar de farmaceutischeindustrie is een miljarden business en dingen worden niet altijd correct uitgevoerd door bepaalde bedrijven.
Er bestaat zelfs provincie op medicijnen.
Te gek voor woorden.
Maar voor dat ik door blijf lullen
Zoek het allemaal maar op.
Zou er een keer een topic over moeten beginnen.

 

[Stonersosa]

You wish. Het duurt weliswaar langer voordat er tolerantie intreedt, maar vroeg of laat houdt 't toch echt op. Dat vind ik altijd zo tricky aan die ADHD-medicatie. Je denkt iets te hebben gevonden dat werkt. Vervolgens wordt het effect in de loop der jaren steeds minder en voor je het weet ben je terug bij af, sta je weer met lege handen. Óf je gaat steeds meer nemen, waardoor je uiteindelijk nog verder van huis bent dan op het moment waarop je ooit begon. Dat is de realiteit van big pharma: een uitgestoken hand waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt.

Dankjewel, dit is dus exact mijn ervaring.

 

[Stonersosa]

@Stonersosa
Ik snap je niet helemaal. Wat wil je nou eigenlijk van de ritalin/dex? Ik neem aan dat je AD(H)D hebt omdat het voorgeschreven medicatie betreft en de beste resultaten heb je dan bij relatief lage dosering en met die aanpak is er ook geen tolerantie.
Dus het gaat je niet om je ADHD maar om wappie te worden van die medicijnen dus doseer je sterk over en dan krijg je de dingen die je noemt (hartkloppingen, paniekaanvallen, slapeloosheid, minder sociale contacten)

Wat ik precies wil is bij mij zelf ook niet meer duidelijk, dat is voor mij het grootste probleem. Ik voel mezelf beter als ik het niet gebruik maar ik blijf steeds in herhaling treden.

 

[Psilocyloner]

Dankjewel, dit is dus exact mijn ervaring.

Met ons zijn er nog vele anderen die deze ervaring delen, ben ik bang.

Wat ik precies wil is bij mij zelf ook niet meer duidelijk, dat is voor mij het grootste probleem. Ik voel mezelf beter als ik het niet gebruik maar ik blijf steeds in herhaling treden.

Daar ben ik ook geweest. De enige weg voorwaarts ligt, zoals je vermoed ik zelf diep van binnen ook al wel weet, in stoppen. Je zult manieren moeten gaan vinden om mét je beperkingen te leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Ik heb mijn leven moeten herinrichten om mijn beperkingen heen. Zo heb ik een ander carrièrepad gekozen. Daarnaast heb ik het haast vanzelfsprekende idee om fulltime te werken losgelaten. Fulltime werken is helemaal niet zo vanzelfsprekend en is voor velen door de wijze waarop de hedendaagse arbeidsmarkt een gehaktmolen is geworden voor ieder met de minste of geringste kwetsbaarheid of beperking simpelweg niet meer haalbaar. Ik ben gelukkig altijd al een minimalist geweest. Ook wanneer je dat zelf misschien niet bent, denk ik dat er altijd wel ruimte is te vinden om het te stellen met iets minder, ten gunste van je geestelijke gezondheid en algeheel gevoel van welbevinden. Die ruimte zul je vooral moeten vinden in je hoofd, niet op je bankrekening. Vraag jezelf af wat je écht nodig hebt en waar je écht een tevredener mens van wordt.

Bedenk je ook dat AD(H)D naast dat het beperkingen geeft ook unieke talenten biedt. Mensen met AD(H)D zijn misschien wat anders, maar absoluut niet minder. We hebben wel degelijk iets toe te voegen. Ook wij kunnen een bijdrage leveren. Het is alleen zo dat de maatschappij in het algemeen niet echt is ingericht naar ons type. Het is daarom aan ons om iets grondiger te zoeken naar een plekje dat ons wél past. Wanneer we zo'n plekje weten te vinden, kunnen ook wij ons ontwikkelen tot een product van onze innerlijke kracht, zonder dat ons anders zijn als een tekortkoming wordt afgeschreven.

 

[mikoz]

deel 2&3

 

[Psilocyloner]

Dank @mikoz. Paul Verhaeghe, ik kende hem niet, maar we liggen aardig op dezelfde lijn qua opvattingen!

 

[Stonersosa]

Met ons zijn er nog vele anderen die deze ervaring delen, ben ik bang.


Daar ben ik ook geweest. De enige weg voorwaarts ligt, zoals je vermoed ik zelf diep van binnen ook al wel weet, in stoppen. Je zult manieren moeten gaan vinden om mét je beperkingen te leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Ik heb mijn leven moeten herinrichten om mijn beperkingen heen. Zo heb ik een ander carrièrepad gekozen. Daarnaast heb ik het haast vanzelfsprekende idee om fulltime te werken losgelaten. Fulltime werken is helemaal niet zo vanzelfsprekend en is voor velen door de wijze waarop de hedendaagse arbeidsmarkt een gehaktmolen is geworden voor ieder met de minste of geringste kwetsbaarheid of beperking simpelweg niet meer haalbaar. Ik ben gelukkig altijd al een minimalist geweest. Ook wanneer je dat zelf misschien niet bent, denk ik dat er altijd wel ruimte is te vinden om het te stellen met iets minder, ten gunste van je geestelijke gezondheid en algeheel gevoel van welbevinden. Die ruimte zul je vooral moeten vinden in je hoofd, niet op je bankrekening. Vraag jezelf af wat je écht nodig hebt en waar je écht een tevredener mens van wordt.

Bedenk je ook dat AD(H)D naast dat het beperkingen geeft ook unieke talenten biedt. Mensen met AD(H)D zijn misschien wat anders, maar absoluut niet minder. We hebben wel degelijk iets toe te voegen. Ook wij kunnen een bijdrage leveren. Het is alleen zo dat de maatschappij in het algemeen niet echt is ingericht naar ons type. Het is daarom aan ons om iets grondiger te zoeken naar een plekje dat ons wél past. Wanneer we zo'n plekje weten te vinden, kunnen ook wij ons ontwikkelen tot een product van onze innerlijke kracht, zonder dat ons anders zijn als een tekortkoming wordt afgeschreven.

Mijn dank voor het delen van je verhaal, ook hier herken ik mij volledig in.