Zweibeiner
Bewuste gebruiker
Ik pak het absoluut niet verkeerd op 
Goede gesprekken vind ik altijd interessant en ik heb meer dan genoeg van jou gelezen op het forum om te weten dat ik met een interessant iemand praat. Iemand die respect heeft voor de ander en die persoon ook in zijn waarde laat.
Ik stel vragen omdat ik dat nou eenmaal doe, ik ben erg nieuwsgierig ingesteld en wil graag de mening van een ander horen. De vraag is niet bedoeld als aanval maar gewoon omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe jij het bekijkt.
Ik snap sociale situaties een stuk minder dan ik graag zou willen, daarom hecht ik veel waarde aan duidelijkheid van de ander en zal ik dat ook terug geven. Als ik denk dat je me aanvalt/beledigt of wat dan ook, dan zal ik dat duidelijk kenbaar maken met een vraag of je het zo bedoelt, of met een opmerking dat ik niet op zo'n manier wil communiceren.
He! We kunnen het wel ergens over eens zijn
Ik denk dat het ding met de stempel iets persoonlijks is. Een manier van kijken en omgaan met het leven en je eigen psyche. Een manier voor jezelf om dingen te ordenen en een plek te geven. Tot op zekere hoogte ben ik het ook met je eens dat een stempel eigenlijk geen invloed heeft buiten wat je er zelf voor waarde aan hangt.
Ik heb net ontdekt dat ik autisme heb, daardoor worden een aantal dingen wat logischer voor me. Logisch is niet het goede woord, begrijpelijker is denk ik beter. Ik merk dat ik snel de neiging krijg om over mezelf als autist te praten en daarop volgende acties. Ik ga proberen om het niet te veel te doen, ik ben niet autisme en ik was ook niet van plan om die rol aan te nemen.
Misschien is het mooi voor mij om autisme te zien als een passagier. Het kan heel leuk en gezellig zijn en het brengt een hoop voordelen met zich mee, maar soms word het wagenziek, of moet het plassen of vraagt het voor de zoveelste keer hoe lang het nog duurt. Ik ben autisme zelfs wel dankbaar, het heeft me gemaakt tot wie ik ben en ik weet niet of ik zonder autisme dezelfde skills zou hebben en dezelfde gedachte stromen etc. Die zou ik voor geen goud willen missen.
Terug naar het stempel ding. Als ik even naar mezelf als autist kijk dan wil ik graag dingen op orde hebben, onder controle. Ze moeten een plek hebben en die stempel geeft het een plek, zonder die stempel zweeft het rond en is het niet geordend. Misschien is die stempel, het fijn vinden om die te hebben, voor mij een soort psychisch symbool om orde te houden en het een plek te geven. Ik heb een aantal testen moeten doen over of situaties raar zijn of niet. Nadat ik mijn resultaten terug kreeg was ik verbaast hoe vaak ik erlangs zat. Ook was ik verbaasd dat ik dingen benoemde die er niks mee te maken hebben. Hieruit kan ik opmaken dat ik dingen anders zie en ervaar dan de gemiddelde mens. Jij plus nog een aantal andere hebben aan me gevraagd waarom die stempel belangrijk is. Net als jij zien ze de meerwaarde er niet van in. Daar ga ik van na denken, als 100 man een ding zegt en 1 man iets anders. Dan is het aannemelijk dat die 100 man een goed punt hebben. Misschien begrijp ik het niet en voel ik het niet zo, maar ik kan wel snappen dat mensen anders denken dan ik.
Mijn ervaring in het verleden met de psychische zorg is niet top, ze hebben het autisme niet herkent en daarom is er nooit echt een behandeling geweest die iets voor mij heeft gedaan. Misschien dat ik mede daarom ook vasthoud aan die stempel, omdat het me hoop en vertrouwen geeft dat een behandeling nu wel gaat werken voor me. Misschien kun je het vergelijken met iemand die een ikea kast in elkaar zet zonder handleiding. Die kast vertrouw ik niet en wil ik niet in mijn huis hebben. Dan zet iemand een kast in elkaar met een handleiding en die vertrouw ik wel. Omdat hij weet waar hij op moet letten en de kast in elkaar zet zonder te te hoeven gokken. Zonder tijdverspilling en met een duidelijk doel voor ogen hoe je het moet doen. Klinkt dat logisch?
Met mijn verstand weet ik dat de psychische zorg een stuk verbetert is vanaf dat ik jong was en er mijn ervaringen mee opgebouwd heb. Maar toch blijf ik het moeilijk vinden om ze echt te vertrouwen op hun kunnen. Misschien dat het ook een rol speelt in dat ik de stempel wil hebben. Zodat ze weten waar ze aan moeten werken en het niet kunnen verkloten. Dat geeft me een zekerheid en die vind ik zo fijn!
Maar ik ben er wel over eens dat ik de psychiatrie niet genoeg credit geef voor wat ze verdienen. Mijn behandelaar is een erg fijne vrouw waar ik me erg bij op mijn gemak voel. Dat gevoel heb ik bij andere niet gehad, ik voelde me daar een nummer wat geld gaf. Geef me tijd, ik ga nu het hele psychische gebeuren weer in en die ervaring gaat er hopelijk voor zorgen dat ik weer een hoop vertrouwen terug krijg. Ik moet dat alleen wel op mijn eigen tempo doen en ontdekken/ervaren. Er is maar 1 nadeel aan de diagnose autisme en dat is dat ik mijn behandelaar kwijt ga raken. (ik ben al manieren aan het verzinnen om haar langer bij me te houden maar ik moet me echt klaar gaan maken op het afscheid met haar. Zo zal ze erbij zijn als ik mijn eerste gesprek met de nieuwe persoon heb, mijn redenatie om haar over te halen: Met jou erbij voel ik me op mijn gemak dus dan kan de overgang makkelijker gaan. Ze zou zelfs gaan kijken of ze plek had om mijn behandeling te doen. Maar ik moet haar loslaten, ik kan er niet vanuit gaan dat ze bij me blijft, daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee)
Zodra ik dat vertrouwen heb komt misschien ook het begrijpen van jouw kant van de stempel.
Ik vind het helemaal niet erg dat je vragen stelt, dat maakt dat ik zelf ook weer na ga denken en ik heb gemerkt dat ik in dit gesprek over de stempel me wat meer ben gaan realiseren waarom ik dat zo fijn vind. Ik ben andere redenen tegengekomen dan ik dacht dat de reden was, ik ben erachter dat het waarschijnlijk niet 1 reden is maar maar een paar bij elkaar waardoor ik er meer waarde aan hecht dan andere. Ik leer mezelf zo ook wat beter kennen en dat vind ik fijn. Ik heb moeite om bij andere emoties te herkennen en plaatsen maar bij mezelf gaat dat soms net zo goed op. Soms weet ik zelf niet eens dat ik een emotie fout heb (of deels correct) totdat iemand me erover na laat denken.
Mag ik vragen wat jouw redenen zijn om te praten met een psychiater? Ik dacht dat jij rond mijn leeftijd zat als ik het me goed herinner. Is dit voor jou de eerste keer bij een psychiater? Wat zijn voor jou de belangrijke redenen om te gaan praten met iemand. Uiteraard omdat je hulp zoekt maar dat kan zoveel zijn. Misschien wil je gewoon even je hart luchten, misschien advies bij een probleem, hulp om met beide benen op de grond te blijven staan etc.
Als je dit te persoonlijk vind dan moet je uiteraard geen antwoord geven.
Welke emotie/gevoel denk jij dat de prioriteit zou moeten zijn voor mensen en waarom?
Goede gesprekken vind ik altijd interessant en ik heb meer dan genoeg van jou gelezen op het forum om te weten dat ik met een interessant iemand praat. Iemand die respect heeft voor de ander en die persoon ook in zijn waarde laat.
Ik stel vragen omdat ik dat nou eenmaal doe, ik ben erg nieuwsgierig ingesteld en wil graag de mening van een ander horen. De vraag is niet bedoeld als aanval maar gewoon omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe jij het bekijkt.
Ik snap sociale situaties een stuk minder dan ik graag zou willen, daarom hecht ik veel waarde aan duidelijkheid van de ander en zal ik dat ook terug geven. Als ik denk dat je me aanvalt/beledigt of wat dan ook, dan zal ik dat duidelijk kenbaar maken met een vraag of je het zo bedoelt, of met een opmerking dat ik niet op zo'n manier wil communiceren.
He! We kunnen het wel ergens over eens zijn
Ik denk dat het ding met de stempel iets persoonlijks is. Een manier van kijken en omgaan met het leven en je eigen psyche. Een manier voor jezelf om dingen te ordenen en een plek te geven. Tot op zekere hoogte ben ik het ook met je eens dat een stempel eigenlijk geen invloed heeft buiten wat je er zelf voor waarde aan hangt.
Ik heb net ontdekt dat ik autisme heb, daardoor worden een aantal dingen wat logischer voor me. Logisch is niet het goede woord, begrijpelijker is denk ik beter. Ik merk dat ik snel de neiging krijg om over mezelf als autist te praten en daarop volgende acties. Ik ga proberen om het niet te veel te doen, ik ben niet autisme en ik was ook niet van plan om die rol aan te nemen.
Misschien is het mooi voor mij om autisme te zien als een passagier. Het kan heel leuk en gezellig zijn en het brengt een hoop voordelen met zich mee, maar soms word het wagenziek, of moet het plassen of vraagt het voor de zoveelste keer hoe lang het nog duurt. Ik ben autisme zelfs wel dankbaar, het heeft me gemaakt tot wie ik ben en ik weet niet of ik zonder autisme dezelfde skills zou hebben en dezelfde gedachte stromen etc. Die zou ik voor geen goud willen missen.
Terug naar het stempel ding. Als ik even naar mezelf als autist kijk dan wil ik graag dingen op orde hebben, onder controle. Ze moeten een plek hebben en die stempel geeft het een plek, zonder die stempel zweeft het rond en is het niet geordend. Misschien is die stempel, het fijn vinden om die te hebben, voor mij een soort psychisch symbool om orde te houden en het een plek te geven. Ik heb een aantal testen moeten doen over of situaties raar zijn of niet. Nadat ik mijn resultaten terug kreeg was ik verbaast hoe vaak ik erlangs zat. Ook was ik verbaasd dat ik dingen benoemde die er niks mee te maken hebben. Hieruit kan ik opmaken dat ik dingen anders zie en ervaar dan de gemiddelde mens. Jij plus nog een aantal andere hebben aan me gevraagd waarom die stempel belangrijk is. Net als jij zien ze de meerwaarde er niet van in. Daar ga ik van na denken, als 100 man een ding zegt en 1 man iets anders. Dan is het aannemelijk dat die 100 man een goed punt hebben. Misschien begrijp ik het niet en voel ik het niet zo, maar ik kan wel snappen dat mensen anders denken dan ik.
Mijn ervaring in het verleden met de psychische zorg is niet top, ze hebben het autisme niet herkent en daarom is er nooit echt een behandeling geweest die iets voor mij heeft gedaan. Misschien dat ik mede daarom ook vasthoud aan die stempel, omdat het me hoop en vertrouwen geeft dat een behandeling nu wel gaat werken voor me. Misschien kun je het vergelijken met iemand die een ikea kast in elkaar zet zonder handleiding. Die kast vertrouw ik niet en wil ik niet in mijn huis hebben. Dan zet iemand een kast in elkaar met een handleiding en die vertrouw ik wel. Omdat hij weet waar hij op moet letten en de kast in elkaar zet zonder te te hoeven gokken. Zonder tijdverspilling en met een duidelijk doel voor ogen hoe je het moet doen. Klinkt dat logisch?
Met mijn verstand weet ik dat de psychische zorg een stuk verbetert is vanaf dat ik jong was en er mijn ervaringen mee opgebouwd heb. Maar toch blijf ik het moeilijk vinden om ze echt te vertrouwen op hun kunnen. Misschien dat het ook een rol speelt in dat ik de stempel wil hebben. Zodat ze weten waar ze aan moeten werken en het niet kunnen verkloten. Dat geeft me een zekerheid en die vind ik zo fijn!
Maar ik ben er wel over eens dat ik de psychiatrie niet genoeg credit geef voor wat ze verdienen. Mijn behandelaar is een erg fijne vrouw waar ik me erg bij op mijn gemak voel. Dat gevoel heb ik bij andere niet gehad, ik voelde me daar een nummer wat geld gaf. Geef me tijd, ik ga nu het hele psychische gebeuren weer in en die ervaring gaat er hopelijk voor zorgen dat ik weer een hoop vertrouwen terug krijg. Ik moet dat alleen wel op mijn eigen tempo doen en ontdekken/ervaren. Er is maar 1 nadeel aan de diagnose autisme en dat is dat ik mijn behandelaar kwijt ga raken. (ik ben al manieren aan het verzinnen om haar langer bij me te houden maar ik moet me echt klaar gaan maken op het afscheid met haar. Zo zal ze erbij zijn als ik mijn eerste gesprek met de nieuwe persoon heb, mijn redenatie om haar over te halen: Met jou erbij voel ik me op mijn gemak dus dan kan de overgang makkelijker gaan. Ze zou zelfs gaan kijken of ze plek had om mijn behandeling te doen
. Maar ik moet haar loslaten, ik kan er niet vanuit gaan dat ze bij me blijft, daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee)Zodra ik dat vertrouwen heb komt misschien ook het begrijpen van jouw kant van de stempel.
Ik vind het helemaal niet erg dat je vragen stelt, dat maakt dat ik zelf ook weer na ga denken en ik heb gemerkt dat ik in dit gesprek over de stempel me wat meer ben gaan realiseren waarom ik dat zo fijn vind. Ik ben andere redenen tegengekomen dan ik dacht dat de reden was, ik ben erachter dat het waarschijnlijk niet 1 reden is maar maar een paar bij elkaar waardoor ik er meer waarde aan hecht dan andere. Ik leer mezelf zo ook wat beter kennen en dat vind ik fijn. Ik heb moeite om bij andere emoties te herkennen en plaatsen maar bij mezelf gaat dat soms net zo goed op. Soms weet ik zelf niet eens dat ik een emotie fout heb (of deels correct) totdat iemand me erover na laat denken.
Mag ik vragen wat jouw redenen zijn om te praten met een psychiater? Ik dacht dat jij rond mijn leeftijd zat als ik het me goed herinner. Is dit voor jou de eerste keer bij een psychiater? Wat zijn voor jou de belangrijke redenen om te gaan praten met iemand. Uiteraard omdat je hulp zoekt maar dat kan zoveel zijn. Misschien wil je gewoon even je hart luchten, misschien advies bij een probleem, hulp om met beide benen op de grond te blijven staan etc.
Als je dit te persoonlijk vind dan moet je uiteraard geen antwoord geven.
Welke emotie/gevoel denk jij dat de prioriteit zou moeten zijn voor mensen en waarom?
