Altijd al heb ik een afkeer gevoeld tegen religie. Niet zozeer om de kern van religie, maar om de manier waarop geloof beleden wordt. De regeltjes, het dogmatisme, het preken, de vergelding die zou komen wanneer men niet volgens de normen en waarden van de religie zou leven. Er kwam een tijd dat ik dacht dat Boeddhisme een goed alternatief voor het Christendom was. Een religie, maar dan zonder al deze opleggingen. Helaas bleek ook het Boeddhisme ten prooi zijn gevallen aan dezelfde egoïsche dwang naar controle. Ook hier weer de inbreng van tradities, juiste manieren van leven, stappenplannen om tot verlichting te komen. Bovendien leken Boeddhisten vaak verre van vredig, verre van gelukkig. Dit was niet voor mij. Dit was weer gewoon hetzelfde als wat ik al kende, maar dan gegoten in een meer exotische vorm. Een tijd lang heb ik mijzelf toen beschouwd als een atheïst, waarbij ik geloofde dat de wetenschap de antwoorden had. Maar zelfs hier zag ik dat wat de kern van religie had gecorrumpeerd terugkomen. Ook atheïsme en wetenschap verwerden vaak tot geloven.
Mijn probleem is denk ik een probleem die velen met mij delen: ik respecteer geen autoriteit van een ander, behalve als die ander spreekt vanuit waarheid, vanuit spontaniteit. Niet vanuit geschriften en aangeleerd gedrag. Zo respecteer ik bijvoorbeeld niet de autoriteit van de schoolmeester/leraar, de politieman, de politicus, of van de militair. Dit zijn spelletjes die gespeeld worden binnen de sociale dimensie van de maatschappij. Er wordt gehoor gegeven aan deze "autoriteiten" omdat er consequenties zijn wanneer dit niet wordt gedaan. Maar er is geen sprake van echte autoriteit en daarom ook geen sprake van echt respect. Maar als een klein kind (of een Zen meester) zegt of doet wat in hem opkomt en totaal is in zijn spontaniteit: dat is de autoriteit die ik respecteer. Het is die onschuldigheid die tegelijkertijd een intensiteit en totaliteit heeft die mij zo fascineerde om te onderzoeken, voornamelijk eerst door/met psychedelica.
Omdat ik niet zoveel heb met theorie, heb ik mij nooit zo bezig gehouden met het lezen van boeken en het leren van de betekenis van vele termen die in spiritualiteit gebruikt worden. Maar afgelopen week stuitte ik op een aantal filmpjes over Zen. En tot mijn verrassing blijkt Zen niet echt een vorm van Boeddhisme te zijn, hoewel het vaak wel Zen-Boeddhisme wordt genoemd. En wat nog opmerkelijker is, is dat Zen eigenlijk het "pad" is waar ik natuurlijk in terecht ben gekomen door psychedelica en meditatie. Het is geen geloof/religie, maar leven vanuit spontaniteit en met autoriteit. Leven volgens de levensstroom, de Tao (voor mij vaak meer een streven daar naar, maar dat terzijde). Centraal hierin is dat je niet een Zen-Boeddhist bent, maar de Tao zelf. Ik kan hier wel verder gaan uitleggen wat Zen precies inhoudt, maar Alan Watts kan dat veel beter:
En voor wie interesse heeft, een mooie film over Zen: (hoewel natuurlijk exotisch voor ons westerlingen, terwijl Zen zelf niet exotisch is, maar overal waar spontaniteit is)
Dit topic is dus bedoeld om mensen bekend te maken met Zen en natuurlijk staat het iedereen vrij om dingen te posten over Zen.
Mijn probleem is denk ik een probleem die velen met mij delen: ik respecteer geen autoriteit van een ander, behalve als die ander spreekt vanuit waarheid, vanuit spontaniteit. Niet vanuit geschriften en aangeleerd gedrag. Zo respecteer ik bijvoorbeeld niet de autoriteit van de schoolmeester/leraar, de politieman, de politicus, of van de militair. Dit zijn spelletjes die gespeeld worden binnen de sociale dimensie van de maatschappij. Er wordt gehoor gegeven aan deze "autoriteiten" omdat er consequenties zijn wanneer dit niet wordt gedaan. Maar er is geen sprake van echte autoriteit en daarom ook geen sprake van echt respect. Maar als een klein kind (of een Zen meester) zegt of doet wat in hem opkomt en totaal is in zijn spontaniteit: dat is de autoriteit die ik respecteer. Het is die onschuldigheid die tegelijkertijd een intensiteit en totaliteit heeft die mij zo fascineerde om te onderzoeken, voornamelijk eerst door/met psychedelica.
Omdat ik niet zoveel heb met theorie, heb ik mij nooit zo bezig gehouden met het lezen van boeken en het leren van de betekenis van vele termen die in spiritualiteit gebruikt worden. Maar afgelopen week stuitte ik op een aantal filmpjes over Zen. En tot mijn verrassing blijkt Zen niet echt een vorm van Boeddhisme te zijn, hoewel het vaak wel Zen-Boeddhisme wordt genoemd. En wat nog opmerkelijker is, is dat Zen eigenlijk het "pad" is waar ik natuurlijk in terecht ben gekomen door psychedelica en meditatie. Het is geen geloof/religie, maar leven vanuit spontaniteit en met autoriteit. Leven volgens de levensstroom, de Tao (voor mij vaak meer een streven daar naar, maar dat terzijde). Centraal hierin is dat je niet een Zen-Boeddhist bent, maar de Tao zelf. Ik kan hier wel verder gaan uitleggen wat Zen precies inhoudt, maar Alan Watts kan dat veel beter:
En voor wie interesse heeft, een mooie film over Zen: (hoewel natuurlijk exotisch voor ons westerlingen, terwijl Zen zelf niet exotisch is, maar overal waar spontaniteit is)
Dit topic is dus bedoeld om mensen bekend te maken met Zen en natuurlijk staat het iedereen vrij om dingen te posten over Zen.
