Zelfbeschadiging
- Onderwerp starter benzzzy
- Startdatum
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?
Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?
Maar goed bezig, wat is een cgt?
Benzoboss zei:Heb volgende week woensdag cgt endelijk.
En gister de drang om te snijden weerstaan.
Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?
Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?
Maar goed bezig, wat is een cgt?
benzzzy
Badass junkie
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Als je het persee wilweten kan ik het wel proberen uit te leggen.
Cgt is een therapie.
Cognitieve gedrags therapie.
OT ik heb gister een ECG gehad en het zag er allemaal netjes uit (gelukkig).
Ik kan je wel uitlegen waarom ik de neiging heb maar ik denk dat je dat toch niet begrijpt.oortjes zei:Benzoboss zei:Heb volgende week woensdag cgt endelijk.
En gister de drang om te snijden weerstaan.
Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?
Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?
Maar goed bezig, wat is een cgt?
Als je het persee wilweten kan ik het wel proberen uit te leggen.
Cgt is een therapie.
Cognitieve gedrags therapie.
OT ik heb gister een ECG gehad en het zag er allemaal netjes uit (gelukkig).
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Lees eens op zelfbeschadiging.nl Oortjes misschien geeft dat wat duidelijkheid. Het is inderdaad moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders.
Lees eens op zelfbeschadiging.nl Oortjes misschien geeft dat wat duidelijkheid. Het is inderdaad moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders.
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wanneer de innerlijke onrust of geesteljjke pijn teveel word
En je snijd of pijnigt jeself op andere manieren dan overheerst de fysieke pijn
En is er even een moment van rust.
Zie het als
Jij hebt hoofdpijn remedie paracetamol oid
Onrust mentale pijn etc remedie ( zeer tijdelijk) snijden bvb
Er word niet gesneden om zelfmoord te plegen dus breedte lengte gaat niet op
Enkel de kwelling doen verdwijnen
Ik heb zelf ook gesneden en gebrand
In de klinieken heb ik echt mensen gezien die tot het bot sneden
Of de buik van schaamstreek tot borstkas open lag
Het is echt geen schreeuw om aandacht of zielig doenerij
Het is echt wen medicijn geworden voor die mensen
Wanneer de innerlijke onrust of geesteljjke pijn teveel word
En je snijd of pijnigt jeself op andere manieren dan overheerst de fysieke pijn
En is er even een moment van rust.
Zie het als
Jij hebt hoofdpijn remedie paracetamol oid
Onrust mentale pijn etc remedie ( zeer tijdelijk) snijden bvb
Er word niet gesneden om zelfmoord te plegen dus breedte lengte gaat niet op
Enkel de kwelling doen verdwijnen
Ik heb zelf ook gesneden en gebrand
In de klinieken heb ik echt mensen gezien die tot het bot sneden
Of de buik van schaamstreek tot borstkas open lag
Het is echt geen schreeuw om aandacht of zielig doenerij
Het is echt wen medicijn geworden voor die mensen
autysd
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
zelf heb ik op dit forum een reeks alternatieven opgesomd, om jezelf met minder schade pijn te doen, maar ik zat duidelijk helemaal mis
-het gaat niet om zelfmoord
-het gaat niet om de lidtekens achteraf
-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening
zelf heb ik op dit forum een reeks alternatieven opgesomd, om jezelf met minder schade pijn te doen, maar ik zat duidelijk helemaal mis
-het gaat niet om zelfmoord
-het gaat niet om de lidtekens achteraf
-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wat bedoel je ???
autysd zei:
Wat bedoel je ???
autysd
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
-het lijkt te gaan om de daad om het eigen lichaam te willen beschadigen (en ook de endorfine die vrijkomt), lijkt het niet ?
-(dit deel van mijn post is puur een subjectief gevoel dat bij me opborrelt, omdat ik de neiging heb te gokken op toch iets van een verklaring)...:
...'het (zelfmutilatie) is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt en daarom ook zo moeilijk te definieren of te voorspellen is door de zorgverlening'
-ik begrijp het nog steeds niet, ik denk dat het nog een medisch mysterie is ?Liefhebbertje zei:
-het lijkt te gaan om de daad om het eigen lichaam te willen beschadigen (en ook de endorfine die vrijkomt), lijkt het niet ?
-(dit deel van mijn post is puur een subjectief gevoel dat bij me opborrelt, omdat ik de neiging heb te gokken op toch iets van een verklaring)...:
...'het (zelfmutilatie) is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt en daarom ook zo moeilijk te definieren of te voorspellen is door de zorgverlening'
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Het is absoluut geen medisch mystery
En het is wel degelijk aan te zien komen
Binnen de hulp verlening dan
Wanneer vooral meiden minder aten stiller waren onrustig niet stil kunnen zitten
Lastig gesprek voeren bedoel ik mee niet uit woorden kunnen komen
Stond er meestal binnen 2 dagen rond 23-24:00 (bedtijd)een ambulance aan de deur
Zelfs in de separeer krijgeb ze het voor elkaar met bvb zoiets simpels als een nagel
Oke geen ernstige diepe wonden maar wel de zelf beschadiging
Sommige beukte hun hele hoofd kapot op de muur
De eerste vraag die iedereen zich stelt is: waarom? Een gemakkelijk antwoord is er niet. Dit zijn de meest voorkomende redenen:
1) Expressie
De fysieke pijn is een uiting van emoties, gevoelens of psychische pijn die niet onder woorden kunnen gebracht worden.
2) Controle
Als je jezelf pijn doet, is het duidelijk wie de controle heeft: jij. Jij beslist hoe, wat, wanneer en waarom. Vooral voor wie weinig controle heeft over zijn of haar leven.
3) Stress
Ook iets relatief banaal als 'stress relief' behoort tot de redenen van zelfverwonding.
4) Vervangmiddel
De fysieke pijn die bij zelfverwonding hoort is sterker dan emotionele pijn, schuldgevoelens en/of spanningen en 'vervangt' deze als het ware, ook al is het maar even. Daardoor wordt de andere pijn draaglijker.
5) Straf
Zelfverwonding kan ook gebruikt worden als straf voor zichzelf: omdat iets niet goed (genoeg) loopt in het leven of er een fout is gemaakt.
6) Afleiding
Jezelf pijn doen leidt je af van een moeilijke fase in je leven
7) Iets voelen
Wie emotioneel niets voelt, volledig verdoofd is of afwezig, voelt ten minste iets via fysieke pijn.
Ik kan wel iets
De wetenschap veel te kunnen verdragen, je pijngrens te kunnen weerleggen, is iets waar sommige mensen trots en zelfvertrouwen uit putten.
9) Eenzaamheid
Leegte, eenzaamheid, verveling verdrijven zijn ook redenen voor zelfverwonding.
10) Uit bescherming
Hoe contradictorisch het ook klinkt: soms is zelfbeschadiging een manier om erger te voorkomen. Om te voorkomen dat je iemand aanvalt of dat je zelfmoord pleegt.
11) Haten van het lichaam
Het lichaam wordt zodanig gehaat, dat er nog extra verwondingen aan worden toegevoegd omdat het niet voldoet aan de normen.
12) Verslaving
De pijn doet endorfines (aka 'gelukshormoon') vrijkomen om met de pijn om te gaan. Daarom zeggen mensen die zichzelf pijn doen vaak dat ze er 'niets' van voelen: de endorfines hebben de herinnering aan de pijn overschreven. Die endorfine-rush is wat hen verlichting geeft en hen goed doet voelen. Ze verlangen ernaar, maar zoals bij elke verslaving heb je elke keer meer nodig om het effect te ervaren. In dit geval is dat meer pijn.
Zomaar wat redenen
Schoonheid?
Dit soort dingen is pure wanhoop
We hebben het niet over rode lijntjes trekken
Maar serieuze diepe verwondingen
Ik zal details weg laten maar geloof me aub het gaat echt ver
Vooral als ze snijden even niet genoeg vinden en zichzelf verbranden
Overheel het lichaam tot gezicht aan toe
Hier een paar foto's als voorbeeld, maar wees gewaarschuwd het ziet er niet prettig uit.
Het is absoluut geen medisch mystery
En het is wel degelijk aan te zien komen
Binnen de hulp verlening dan
Wanneer vooral meiden minder aten stiller waren onrustig niet stil kunnen zitten
Lastig gesprek voeren bedoel ik mee niet uit woorden kunnen komen
Stond er meestal binnen 2 dagen rond 23-24:00 (bedtijd)een ambulance aan de deur
Zelfs in de separeer krijgeb ze het voor elkaar met bvb zoiets simpels als een nagel
Oke geen ernstige diepe wonden maar wel de zelf beschadiging
Sommige beukte hun hele hoofd kapot op de muur
De eerste vraag die iedereen zich stelt is: waarom? Een gemakkelijk antwoord is er niet. Dit zijn de meest voorkomende redenen:
1) Expressie
De fysieke pijn is een uiting van emoties, gevoelens of psychische pijn die niet onder woorden kunnen gebracht worden.
2) Controle
Als je jezelf pijn doet, is het duidelijk wie de controle heeft: jij. Jij beslist hoe, wat, wanneer en waarom. Vooral voor wie weinig controle heeft over zijn of haar leven.
3) Stress
Ook iets relatief banaal als 'stress relief' behoort tot de redenen van zelfverwonding.
4) Vervangmiddel
De fysieke pijn die bij zelfverwonding hoort is sterker dan emotionele pijn, schuldgevoelens en/of spanningen en 'vervangt' deze als het ware, ook al is het maar even. Daardoor wordt de andere pijn draaglijker.
5) Straf
Zelfverwonding kan ook gebruikt worden als straf voor zichzelf: omdat iets niet goed (genoeg) loopt in het leven of er een fout is gemaakt.
6) Afleiding
Jezelf pijn doen leidt je af van een moeilijke fase in je leven
7) Iets voelen
Wie emotioneel niets voelt, volledig verdoofd is of afwezig, voelt ten minste iets via fysieke pijn.
Ik kan wel ietsDe wetenschap veel te kunnen verdragen, je pijngrens te kunnen weerleggen, is iets waar sommige mensen trots en zelfvertrouwen uit putten.
9) Eenzaamheid
Leegte, eenzaamheid, verveling verdrijven zijn ook redenen voor zelfverwonding.
10) Uit bescherming
Hoe contradictorisch het ook klinkt: soms is zelfbeschadiging een manier om erger te voorkomen. Om te voorkomen dat je iemand aanvalt of dat je zelfmoord pleegt.
11) Haten van het lichaam
Het lichaam wordt zodanig gehaat, dat er nog extra verwondingen aan worden toegevoegd omdat het niet voldoet aan de normen.
12) Verslaving
De pijn doet endorfines (aka 'gelukshormoon') vrijkomen om met de pijn om te gaan. Daarom zeggen mensen die zichzelf pijn doen vaak dat ze er 'niets' van voelen: de endorfines hebben de herinnering aan de pijn overschreven. Die endorfine-rush is wat hen verlichting geeft en hen goed doet voelen. Ze verlangen ernaar, maar zoals bij elke verslaving heb je elke keer meer nodig om het effect te ervaren. In dit geval is dat meer pijn.
Zomaar wat redenen
Mindless zei:
Schoonheid?
Dit soort dingen is pure wanhoop
We hebben het niet over rode lijntjes trekken
Maar serieuze diepe verwondingen
Ik zal details weg laten maar geloof me aub het gaat echt ver
Vooral als ze snijden even niet genoeg vinden en zichzelf verbranden
Overheel het lichaam tot gezicht aan toe
Hier een paar foto's als voorbeeld, maar wees gewaarschuwd het ziet er niet prettig uit.
Bijlagen
-
IMG_0310.JPG -
IMG_0311.JPG
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden
Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren
6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen
9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'
3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren
6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen
9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?
Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?
Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.
Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?
Mindless zei:
Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?
Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wat mindless typed moet die denken ipv uitspreken
Op deze manier bij verkeerde mensen is het een helden iets of oid
Vind het een hele rare uitspraak
Wat mindless typed moet die denken ipv uitspreken
Op deze manier bij verkeerde mensen is het een helden iets of oid
Vind het een hele rare uitspraak
Ik heb er even apart topic van gemaakt en de foto's in een spoiler gezet aangezien die nogal confronterend kunnen zijn voor sommigen.
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
@psychedelibee thanks
Ik ben vooral wel even benieuwd hoe hij dat dan ziet. Het komt op mij over alsof hij echt geen idee heeft wat ie zegt dus ik ben wel benieuwd wat de denkwijze dan is.Liefhebbertje zei:
@psychedelibee thanks
Zweibeiner
Bewuste gebruiker
Benzo, goed om te horen dat je de verleiding weerstaan hebt. Ik hoop echt van harte dat de gesprekken je gaan helpen en dat je over dit punt in je leven heen komt. Of in ieder geval voor 99% de baas kunt zijn.
Ik heb het vroeger ook gedaan. Ik zal vertellen waarom zodat het misschien iets begrijpelijker word voor mensen. Dit is wel mijn ervaring en mijn redenen dus dit gaat zeker niet op voor iedereen dit hieraan doet/deed.
Vanaf mijn zesde ben ik begonnen met naar psychiaters gaan, op die leeftijd vertelde ik mijn moeder al dat ik dood wilde. Toen zette ik al een mes op mijn pols met de gedachte om hem eraf te snijden. (Dat was moeilijker dan mijn zesjarige ik zich voorstelde, om het even een beetje luchtig te houden met dit zware onderwerp)
Op mijn 9de zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, wij zijn 8x keer verhuisd voordat we ergens langer dan 4 weken zaten. Er was geen geld dus sinterklaas kwam bijvoorbeeld ook niet langs ons huisje. En zo zijn er genoeg dingen die allemaal niet zo tof waren voor mij op die leeftijd.
Op mijn 14de/15de brak het me volledig op.
Mijn geest voelde aan alsof hij overkookte. Zie het als een waterkoker die je op het vuur zet alleen zonder opening waar de stoom uit kon gaan. Zonder die opening ontploft de boel uiteindelijk. Zo voelde mijn geest dus ook aan. Het enige wat hielp was dus om een opening te maken in mijn lichaam om de stoom eruit te laten komen. Ik ben er een die de pijn dus niet voelde. En na het snijden ging ik binnen een minuut van haren uit willen trekken naar heel erg kalm.
Geloof me als ik zeg dat je er alles voor over hebt om je kalm te voelen.
In die tijd had ik ook dagelijks last van hyperventilatie aanvallen. Er kwam een punt dat het te veel werd en ik het medicijnen kastje leeg gesnoept heb, ik ben 2 weken flink ziek geweest. Daarna kreeg ik zo ong. alle hulp die ik maar wilde. Ook toen bleef ik doorgaan, naarmate ik ouder werd (en begon met blowen, slechte reclame maar blowen heeft mij voor een deel echt mee geholpen, dat bracht mijn geest tot rust zodat ik logisch kon gaan nadenken)
Uiteindelijk werd het steeds minder, de plekken waar ik sneed kon ik verbergen, de sneden werden steeds oppervlakkiger. Ik liet op een gegeven moment het mes liggen en als het echt nodig was dan ging ik mezelf met mijn nagels open krabben. In mijn gedachte was dit minder erg dan een mes, dus een vooruitgang voor me.
Mijn snijden is steeds minder geworden met hoe rustiger het in mijn hoofd werd.
De langste periode dat ik het vol gehouden heb is een jaar of 5 geweest. Zo'n 2 jaar geleden ging het weer erg kut. Ik wist dat een mes niet de oplossing was maar ik kon me ook niet tegenhouden. Die nacht ervoor had ik mezelf ook weer opengekrabd maar dat was niet genoeg. De volgende dag heb ik mijn onderbeen helemaal bekrast, niet diep (want ik wist goed zat dat dit niet de oplossing was, en ik ook de littekens niet meer bij me wilde dragen) maar hij stond wel vol met krassen. En wat voelde ik me fijn daarna, ik kon weer helder denken en kon het probleem wat ik had aan gaan pakken.
Sindsdien heb ik het niet meer gedaan. Wel word ik iedere dag geconfronteerd met mijn littekens, en dan besef ik me hoe ontzettend geweldig en fijn ik me nu voel
Wat ik geleerd heb is dat het zo belangrijk is dat je met jezelf in het reine komt. Dat je zelf ook openstaat om er iets aan te doen. Hoe cliché dit ook klinkt.
Ik kan wel begrijpen wat er bedoeld word met dat het een schoonheid is. Ondanks dat het luguber is.
Kwa gevoel, je gaat snijden en binnen no time ben je weer kalm. Er is geen drug of praatgroep die tegen deze snelheid op kan van jezelf weer fijn voelen. Je geest en je lichaam werken samen om te overleven. Je geest kan het niet meer aan dus neemt je lichaam het over. Als een soort van moeder die je wil beschermen tegen het kwaad in de wereld en je hoofd.
Ik heb het vroeger ook gedaan. Ik zal vertellen waarom zodat het misschien iets begrijpelijker word voor mensen. Dit is wel mijn ervaring en mijn redenen dus dit gaat zeker niet op voor iedereen dit hieraan doet/deed.
Vanaf mijn zesde ben ik begonnen met naar psychiaters gaan, op die leeftijd vertelde ik mijn moeder al dat ik dood wilde. Toen zette ik al een mes op mijn pols met de gedachte om hem eraf te snijden. (Dat was moeilijker dan mijn zesjarige ik zich voorstelde
, om het even een beetje luchtig te houden met dit zware onderwerp)Op mijn 9de zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, wij zijn 8x keer verhuisd voordat we ergens langer dan 4 weken zaten. Er was geen geld dus sinterklaas kwam bijvoorbeeld ook niet langs ons huisje. En zo zijn er genoeg dingen die allemaal niet zo tof waren voor mij op die leeftijd.
Op mijn 14de/15de brak het me volledig op.
Mijn geest voelde aan alsof hij overkookte. Zie het als een waterkoker die je op het vuur zet alleen zonder opening waar de stoom uit kon gaan. Zonder die opening ontploft de boel uiteindelijk. Zo voelde mijn geest dus ook aan. Het enige wat hielp was dus om een opening te maken in mijn lichaam om de stoom eruit te laten komen. Ik ben er een die de pijn dus niet voelde. En na het snijden ging ik binnen een minuut van haren uit willen trekken naar heel erg kalm.
Geloof me als ik zeg dat je er alles voor over hebt om je kalm te voelen.
In die tijd had ik ook dagelijks last van hyperventilatie aanvallen. Er kwam een punt dat het te veel werd en ik het medicijnen kastje leeg gesnoept heb, ik ben 2 weken flink ziek geweest. Daarna kreeg ik zo ong. alle hulp die ik maar wilde. Ook toen bleef ik doorgaan, naarmate ik ouder werd (en begon met blowen, slechte reclame maar blowen heeft mij voor een deel echt mee geholpen, dat bracht mijn geest tot rust zodat ik logisch kon gaan nadenken)
Uiteindelijk werd het steeds minder, de plekken waar ik sneed kon ik verbergen, de sneden werden steeds oppervlakkiger. Ik liet op een gegeven moment het mes liggen en als het echt nodig was dan ging ik mezelf met mijn nagels open krabben. In mijn gedachte was dit minder erg dan een mes, dus een vooruitgang voor me.
Mijn snijden is steeds minder geworden met hoe rustiger het in mijn hoofd werd.
De langste periode dat ik het vol gehouden heb is een jaar of 5 geweest. Zo'n 2 jaar geleden ging het weer erg kut. Ik wist dat een mes niet de oplossing was maar ik kon me ook niet tegenhouden. Die nacht ervoor had ik mezelf ook weer opengekrabd maar dat was niet genoeg. De volgende dag heb ik mijn onderbeen helemaal bekrast, niet diep (want ik wist goed zat dat dit niet de oplossing was, en ik ook de littekens niet meer bij me wilde dragen) maar hij stond wel vol met krassen. En wat voelde ik me fijn daarna, ik kon weer helder denken en kon het probleem wat ik had aan gaan pakken.
Sindsdien heb ik het niet meer gedaan. Wel word ik iedere dag geconfronteerd met mijn littekens, en dan besef ik me hoe ontzettend geweldig en fijn ik me nu voel
Wat ik geleerd heb is dat het zo belangrijk is dat je met jezelf in het reine komt. Dat je zelf ook openstaat om er iets aan te doen. Hoe cliché dit ook klinkt.
Ik kan wel begrijpen wat er bedoeld word met dat het een schoonheid is. Ondanks dat het luguber is.
Kwa gevoel, je gaat snijden en binnen no time ben je weer kalm. Er is geen drug of praatgroep die tegen deze snelheid op kan van jezelf weer fijn voelen. Je geest en je lichaam werken samen om te overleven. Je geest kan het niet meer aan dus neemt je lichaam het over. Als een soort van moeder die je wil beschermen tegen het kwaad in de wereld en je hoofd.
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Zweibijner zo herkenbaar alleen ik heb al eens moeilijke dingen gedeeld
Hier trok ik even de grens voelde niet oke
En vond ook dat er wat teveel luchtig over werd gedaan
Hier trok ik even de grens voelde niet oke
En vond ook dat er wat teveel luchtig over werd gedaan
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Maar om het dan toch toe te lichten:
Ik neem even een voorbeeld van mezelf. Ik heb zelf een heel erg donkere periode meegemaakt (jaren geleden). Een periode waarin ik praktisch nooit happy was en alles zwaar was en hopeloos leek. In een specifieke trip niet heel lang geleden kon ik als het ware die oudere versie van mezelf zien (eerder: voelen hoe ik me destijds voelde) en hoewel ik schrok van hoe verschrikkelijk dat gevoel was, was er ook een zekere schoonheid in het zien daarvan. Niet in het leed zelf, maar in hoe compleet ik destijds overtuigd was van mijn hopeloosheid.
Ik bedoel het dus absoluut niet in de zin van: wat prachtig hoe hij/zij lijdt. Ik ben zelf tot in de hel en terug geweest, ik weet hoe het is om absolute wanhoop te voelen. Op geen enkele manier wil ik zeggen dat zulk diep leed leuk is. Maar ik geloof dat vanaf een bepaalde point of view schoonheid gezien kan worden in alles en dat dat een grote rol speelt in het helen van zulke wonden.
Maar nogmaals, het was absoluut niet verkeerd bedoeld, maar het was niet slim van me om dat zo neer te zetten, zeker niet in dit topic. Excuses.
Dat had ik misschien inderdaad niet moeten zeggen. Dat was niet handig. Excuses voor iedereen bij wie dit in het verkeerde keelgat schoot.SmartieAndMe zei:
Maar om het dan toch toe te lichten:
Ik neem even een voorbeeld van mezelf. Ik heb zelf een heel erg donkere periode meegemaakt (jaren geleden). Een periode waarin ik praktisch nooit happy was en alles zwaar was en hopeloos leek. In een specifieke trip niet heel lang geleden kon ik als het ware die oudere versie van mezelf zien (eerder: voelen hoe ik me destijds voelde) en hoewel ik schrok van hoe verschrikkelijk dat gevoel was, was er ook een zekere schoonheid in het zien daarvan. Niet in het leed zelf, maar in hoe compleet ik destijds overtuigd was van mijn hopeloosheid.
Ik bedoel het dus absoluut niet in de zin van: wat prachtig hoe hij/zij lijdt. Ik ben zelf tot in de hel en terug geweest, ik weet hoe het is om absolute wanhoop te voelen. Op geen enkele manier wil ik zeggen dat zulk diep leed leuk is. Maar ik geloof dat vanaf een bepaalde point of view schoonheid gezien kan worden in alles en dat dat een grote rol speelt in het helen van zulke wonden.
Maar nogmaals, het was absoluut niet verkeerd bedoeld, maar het was niet slim van me om dat zo neer te zetten, zeker niet in dit topic. Excuses.
Hahahaha ik typte 'ik snijd me hierbij aan' maar ik bedoelde 'ik sluit me hierbij aan'. Altijd blijven lachen om je eigen tekortkomingen toch...Zweibeiner zei:
Er kan inderdaad niets tegenop, al ga ik 100km hardlopen.. Het is een soort veilige haven. Een copingmechanisme wat feitelijk best goed werkt, maar wel zelfdestructief is. Het kan mensen ook door enorm veel narigheid heen helpen.
Ik wilde niet wéér degene zijn die ging posten over zelfbeschadiging, dus wel fijn om ook eens verhalen van anderen te lezen hier. Heb mezelf ook op verschillende manieren beschadigd. Mensen zijn er vaak lomp of bevooroordeeld over en dat is heel naar.
Dus allemaal even doneren aan de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging want ik ben daar vrijwilliger en we draaien op vrijwilligers en we kunnen donaties goed gebruiken dus ik maak maar meteen even reclame nu de kans zich voordoet.
Op 1 maart was Self-Injury Awareness Day en hebben we specifiek aandacht gevraagd voor zelfbeschadiging rondom de SEH en HAP! http://zelfbeschadiging.nl/
Het kan je wel behoeden voor heftiger reacties van jezelf. Wanneer je enorm suïcidaal bent kan het zijn dat je jezelf beschadigd om je emoties de baas te blijven en de heftigheid eraf te halen, waardoor je voorkomt dat de emoties zó hoog oplopen dat je daadwerkelijk de stap neemt om suïcide te plegen.
Mijn collega van de LSZ vertelde dat zij bij een terugval beter zichzelf kon beschadigen dan drugs gebruiken (zij is ook heroïne- en speedverslaafd geweest), omdat als ze eenmaal begon met drugs gebruiken het helemaal uit de hand liep, en ze haar zelfbeschadiging daarentegen juist redelijk in toom kon houden (niet te diep of te veel bijv.).
Je hebt wel gelijk dat het een 'oplossing' voor de korte termijn is hoor. Maar ik werk ook in de GGZ en merk soms dat behandelaren daar een beetje doen van 'het moet zo snel mogelijk stoppen' terwijl dat niet altijd het doel hoeft te zijn. Je ziet dat wanneer bepaalde trauma's uit de jeugd verwerkt worden, zelfbeschadiging als copingmechanisme soms helemaal niet meer nodig is en het vanzelf stopt. Als begonnen wordt met therapie kan vaak zelfbeschadigend gedrag juist toenemen omdat emoties die zijn weggestopt meer naar boven komen.
Ik beschadig mezelf dit jaar exact al voor de helft van mijn leven en dat is zeker geen pretje, maar goed. Het is maar net hoe je er naar kijkt.
Mijn collega van de LSZ vertelde dat zij bij een terugval beter zichzelf kon beschadigen dan drugs gebruiken (zij is ook heroïne- en speedverslaafd geweest), omdat als ze eenmaal begon met drugs gebruiken het helemaal uit de hand liep, en ze haar zelfbeschadiging daarentegen juist redelijk in toom kon houden (niet te diep of te veel bijv.).
Je hebt wel gelijk dat het een 'oplossing' voor de korte termijn is hoor. Maar ik werk ook in de GGZ en merk soms dat behandelaren daar een beetje doen van 'het moet zo snel mogelijk stoppen' terwijl dat niet altijd het doel hoeft te zijn. Je ziet dat wanneer bepaalde trauma's uit de jeugd verwerkt worden, zelfbeschadiging als copingmechanisme soms helemaal niet meer nodig is en het vanzelf stopt. Als begonnen wordt met therapie kan vaak zelfbeschadigend gedrag juist toenemen omdat emoties die zijn weggestopt meer naar boven komen.
Ik beschadig mezelf dit jaar exact al voor de helft van mijn leven en dat is zeker geen pretje, maar goed. Het is maar net hoe je er naar kijkt.
Therapie 'helpt' niet. Therapie is niet iets wat automatisch bij jou gebeurd, maar iets wat je zelf moet doen. Je kunt je denkwijzen en je gedrag niet aanpassen als je niet bespreekt wat er daadwerkelijk aan de hand is. Ik zou er dus zo eerlijk mogelijk over zijn als ik jou was. Zelfbeschadiging heeft met gebrekkige emotieregulatie te maken. Het is goed als je therapeut daar zo veel mogelijk van op de hoogte is, zodat je er samen aan kunt werken.Benzoboss zei:
Bij cognitieve gedragstherapie bespreek je vooral welke gedachten en gevoelens er achter je gedrag zitten, welke denkpatronen je hebt en welke denkfouten je daarin maakt. Die moet je dan actief gaan aanpassen door bepaalde opdrachten te doen, tijdens de therapie maar ook thuis. Bijv. een stemmingsdagboek bijhouden, of GGG-schema's invullen.
En bedankt! Gaat nu wel beter hoor. Maar ik zeg nooit dat ik het nooit meer zal doen. Blijft een zwakke plek.
Da's fijn!Mindless zei:
autysd
Bewuste gebruiker
ik zie nog een weinig besproken facet:
ik zal er meteen een stelling van maken, een aanname:
'zelfmutilatie is op zich geen indicator van een verborgen suicidaliteit...'
'de soms opkomende neiging tot zelfdoding zou kunnen ontstaan, zoals wel al gezegd in deze thread, uit de situatie van de persoon, waardoor de zelfmutilatie uitgesteld moet worden; het is dan een escalatie'
'ik vermoed, dat er ook veel patienten/zieken zijn, die meestal tegelijk beide neigingen continue of sporadisch hebben, door een nog complexer, of ander ziektebeeld'
ik zal er meteen een stelling van maken, een aanname:
'zelfmutilatie is op zich geen indicator van een verborgen suicidaliteit...'
'de soms opkomende neiging tot zelfdoding zou kunnen ontstaan, zoals wel al gezegd in deze thread, uit de situatie van de persoon, waardoor de zelfmutilatie uitgesteld moet worden; het is dan een escalatie'
'ik vermoed, dat er ook veel patienten/zieken zijn, die meestal tegelijk beide neigingen continue of sporadisch hebben, door een nog complexer, of ander ziektebeeld'
Liefhebbertje
Bewuste gebruiker
Klopt
Zweibeiner
Bewuste gebruiker
ZERO- zei:
Dit gaat voor mij op. Ik ben pas kunnen minderen\stoppen op het moment dat ik mijn emotis begreep en die van andere.
Vroeger werd ik heel snel boos en voelde me niet begrepen. Tegen de tijd dat ik de 20 jaar bereikt had begon ik rationeel te denken. Ik begon in te zien dat mijn emoties en reacties niet volgens de standaard was. Ik heb altijd alleen die van mij gevoelt en dacht dus dat het zo bij iedereen was. Ik heb geen maatstaf gehad die mij emotionele reacties liet vergelijken.
Ik heb toen veel nagedacht over waarom ik op bepaalde situaties reageer en waarom andere daar heel anders op reageren, vanaf dat moment ben ik dus veel meer rationeel geworden dan emotioneel. Ondanks dat ik rationeel wist hoe te reageren is daar nog wel een aantal jaar oefening voor nodig geweest (nu nog steeds) om dat ook in de praktijk te brengen. Maar hoe vaker je het doet en er bij stil staat, hoe meer vanzelf het op een gegeven moment ook gaat.
Door zo te gaan denken kan ik situaties nu ook van allerlei verschillende kanten bekijken en acties begrijpen en waarom het gebeurt. Dat maakt tegelijk ook dat ik het nu soms erg moeilijk vind om een duidelijke mening over iets te hebben omdat ik het van meerdere kanten snap en waarom die mening ook goed is\kan zijn. Mijn wereld is van zwart wit naar grijstinten gegaan.
Er zijn nu nog steeds dingen waar ik moeite mee heb. Ik ben geordend en wil alles duidelijk en geregeld hebben. Onverwachtse dingen ben ik niet goed mee. Ook interactie met mensen blijf ik moeilijk vinden waardoor ik een select groepje vrienden heb waar ik het goed mee kan vinden. En dan nog betrap ik mezelf erop dat ik soms denk dat ze me gebruiken etc. Hierin heb ik ook geleerd om de situatie aan mijn vriend uit te leggen en aan hem te vragen of ik het verkeerd zie of dat ik een punt heb. Nog steeds kan ik mijn eigen emoties niet altijd vertrouwen.
Mede daarom vind ik de menselijke psyche onwijs interessant
Maar man, een groot deel van je leven met depressie kampen en dan op je 30ste mdma voor het eerst proberen. Oh man, dat gevoel! Ik ben heel blij dat ik gewacht heb totdat ik zelf een stuk beter in mijn vel zat, want ik kan me voorstellen dat ik dit goedje vroeger heel hard zou hebben misbruikt. Maar man, je kan je dus gewoon zo voelen zonder er hard voor te moeten werken.
Ik heb ook een tijdje met flinke boosheid gezeten omdat andere mensen wel gewoon gelukkig konden zijn, waarom ik niet?
^ Mooie toevoeging. Da's ook precies wat je met CGT leert. Al is rationaliseren ook niet alles hoor. Soms rationaliseren mensen veel te veel en moeten ze juist meer connectie leren maken met hun gevoel. Zie ik op mijn werk enorm veel. Mag ik zelf ook wel eens leren. Haha.
Zweibeiner
Bewuste gebruiker
Door dit topic moest ik denken aan liedjes van vroeger waar ik me goed in kon vinden. Aangezien iedereen de meeste wel kent dacht ik aan een ander liedje wat ik even wilde delen. Van deze word ik altijd erg vrolijk. Er zijn meer mensen die leiden.
Hij is echt de moeite waard om even te kijken volgens mij dan
https://www.youtube.com/watch?v=nbfnP3nhghk
Hij is echt de moeite waard om even te kijken volgens mij dan
https://www.youtube.com/watch?v=nbfnP3nhghk
lotske1984-
Wijs gebruiker
Ik weet hoe het voelt wanneer je jezelf verminkt door te snijde in je arm ofzo..ik deed het omdat ik de innerlijke pijn niet wou blijve voelen..en snijde in je arm lucht echt heel hard op op dat moment..geloof me..heb ook op dingen geslagen dat helpt ook wel in sommige situatie's..
Laatst bewerkt:
Langspeelplaat
Gast
Ik heb me hier altijd erg over verbaasd; zelfverminking. Ik kan eerlijk gezegd tot geen andere conclusie komen dan dat zelfbeschadiging een vorm van aandacht zoeken is en niet zozeer om de pijn te verdoven. Wellicht vinden mensen dit een botte opmerking, maar waarom zou je jezelf anders verminken? De aandacht kan op een gegeven moment een verslavig worden, waardoor men er wellicht geen controle meer op kan uitoefenen. Dat is zorgwekkend.
lotske1984-
Wijs gebruiker
Ik deed het om de pijn te verdoven..
Langspeelplaat
Gast
Deed je dit instinctief of heb je dit jezelf aangeleerd? Ik vind het namelijk frappant dat zoveel mensen zichzelf snijden die mentale problemen hebben. Overigens zijn dit vaker vrouwen dan mannen; 8 op 1. Heb ook wel het idee dat het kopieergedrag is.
lotske1984-
Wijs gebruiker
Ja dat was instinctief..het gaat nu wel mee mij en heb het nimmer gedaan gesnede..
Similar threads
