Zelfbeschadiging

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
Ik heb me hier altijd erg over verbaasd; zelfverminking. Ik kan eerlijk gezegd tot geen andere conclusie komen dan dat zelfbeschadiging een vorm van aandacht zoeken is en niet zozeer om de pijn te verdoven. Wellicht vinden mensen dit een botte opmerking, maar waarom zou je jezelf anders verminken? De aandacht kan op een gegeven moment een verslavig worden, waardoor men er wellicht geen controle meer op kan uitoefenen. Dat is zorgwekkend.

Ik begon op me 8ste met krassen wat uitmonde in snijden.
Had altijd onrust,hoofdpijn,veel bedplassen, Vaak ruzie thuis/school en buiten op een gegeven moment was het zo dat ouders van kinderen verboden hun kinderen met me om te gaan.
Mocht niet meer spelen, eten tussen de middag en geen verjaardags feestjes meer

Denk je dat ik toen wist of kon beseffen dat er zoiets als aandachts bestond?
Nee er was die focus op armen en benen (lees vlucht lees ontsnappen aan realiteit) ik voelde even niets enkel de voorwerpen die over en door mijn huid gingen.

Je 'kortzichtigheid' zoals ik dit me aantrek raakt me diep
Zelfs me huisarts zei tegen me ouders dit is een schreeuw om aandacht ( goede om op de boven genoemde site te bespreken of tot artikel te bewerkenp
Gaat wel over
Yeah sure...
Werd alleen maar erger
 
Ik begon op me 8ste met krassen wat uitmonde in snijden.
Had altijd onrust,hoofdpijn,veel bedplassen, Vaak ruzie thuis/school en buiten op een gegeven moment was het zo dat ouders van kinderen verboden hun kinderen met me om te gaan.
Mocht niet meer spelen, eten tussen de middag en geen verjaardags feestjes meer

Denk je dat ik toen wist of kon beseffen dat er zoiets als aandachts bestond?
Nee er was die focus op armen en benen (lees vlucht lees ontsnappen aan realiteit) ik voelde even niets enkel de voorwerpen die over en door mijn huid gingen.

Je 'kortzichtigheid' zoals ik dit me aantrek raakt me diep
Zelfs me huisarts zei tegen me ouders dit is een schreeuw om aandacht ( goede om op de boven genoemde site te bespreken of tot artikel te bewerkenp
Gaat wel over
Yeah sure...
Werd alleen maar erger

Misschien vind je het niet leuk om te horen. Maar dit bevestigt mijn aanname alleen maar. Je zegt dat je door iedereen werd buitengesloten en dus geen aandacht kreeg van anderen. Doordat je geen aandacht kreeg ben je op een verkeerde manier aandacht gaan zoeken, door jezelf te gaan verminken. Wellicht onbewust, maar dat is wat oprecht geloof.

Ik heb een tijdje in een psychiatrisch ziekenhuis gebivakkeerd en die cliënten/patiënten waren elkaar continu aan het opnaaien wbt zelfverminking. Ze stuurden zelfs foto's naar elkaar toe om te laten zien wat ze allemaal durfden. Aan de hand daarvan genereerden ze onderling een bepaalde reputatie.

Ik wil je geenszins beledigen, maar wil wel graag mijn oprechte mening geven. Het feit dat ik bijvoorbeeld geen eind aan mijn leven maakte en uiteindelijk in een psychiatrisch ziekenhuis terecht kwam, kun je ook bestempelen als aandachttrekkerij. Snap je mijn punt? Uiteindelijk wil een mens gezien worden en als dat niet via de normale weg gaat, dan maar via een alternatieve...
 
Laatst bewerkt:

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
Je leest het precies zoals je gedachten je zeggen het te moeten lezen.

Lees nu is 'nuchter , met een open blik'

Ik merkte op dat lichamelijke pijn tijdelijk mijn emotionele pijn / onrust.
Die toendertijd voor niemand te verklaren was.
Ik bedoel dan het stukje onrust.
Pas op latere leeftijd ben ik gaan inzien/ erachter gekomen waar dit vandaan kwam.

Wat geen psycholoog/psychiater/therapie en weet ik veel hoeveel soorten medicatie van ritalin tot benzo's voor elkaar kregen

Lukte me wel met een spijker of punaise.

Heb jaren in de psychiatrie vertoeft
En zelfs dat bluffen met foto's is schreeuwen om hulp.
Het is niet zo makkelijk als het lijkt of zwart wit
Ik heb ook pogingen gedaan.
Was dat voor aandacht?
Nee absoluut niet!
Tis dat ik net niet uit kwam met 120 op een scooter.
Het is dat ik uit de lucht ben gegrepen

Nouja ik laat het hierbij het grijpt me teveel aan
Fijn dat je jezelf ook een aandachtstrekker vind
 
Laatst bewerkt:
Wat geen psycholoog/psychiater/therapie en weet ik veel hoeveel soorten medicatie van ritalin tot benzo's voor elkaar kregen

Lukte me wel met een spijker of punaise.

Wat kregen die spijker en punaise dan precies voorelkaar? Een bepaalde genoegdoening?

Ik heb ook pogingen gedaan.
Was dat voor aandacht?
Nee absoluut niet!
Tis dat ik net niet uit kwam met 120 op een scooter.
Het is dat ik uit de lucht ben gegrepen

Ligt eraan, was het een weloverwogen keuze om uit het leven te stappen of handelde je uit een opwelling? Je kunt het toeval niet de schuld geven van het feit dat je nog leeft, dat vind ik een beetje makkelijk. Neemt niet weg dat dat scooterincident fatale gevolgen had kunnen hebben. Dit klinkt hard, maar als je echt dood wilde dan was je er nu niet meer. Een zelfmoordwens is niet afhankelijk van 1 poging. Blijkbaar wil je leven.

Wil je niet boos maken, maar ben oprecht benieuwd naar jouw zienswijze vs de mijne. Ik zeg niet dat ik de waarheid in pacht heb overigens. Wellicht laat je me van gedachten veranderen.
 

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
Na die sprong van 7 hoog,
En ne vader me nog net aan me enkel kon pakken.
Ik weer vastlag gesnoerd op een brancard.
En er dit keer niet met een paar weken vanaf kwam.
Ouders die me niet konden horen zien of spreken.
Een broertje wat helemaal kapot is gegaan
Ben ik gaan beseffen dat ik het hun niet kan aandoen
Ik laat dat willen in het midden

Lees net dat we 2 dezelfde pers. Stoornissen hebben.
Misschien beter het hierbij te laten?
 

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Ik heb me hier altijd erg over verbaasd; zelfverminking. Ik kan eerlijk gezegd tot geen andere conclusie komen dan dat zelfbeschadiging een vorm van aandacht zoeken is en niet zozeer om de pijn te verdoven. Wellicht vinden mensen dit een botte opmerking, maar waarom zou je jezelf anders verminken? De aandacht kan op een gegeven moment een verslavig worden, waardoor men er wellicht geen controle meer op kan uitoefenen. Dat is zorgwekkend.
Ja, echt wel logisch dat iemand die zichzelf nooit heeft beschadigd beter begrijpt hoe zelfbeschadiging werkt dan mensen die zichzelf wel beschadigd hebben. ?????????????????????????????????????????????? Prima dat je geïnteresseerd bent, maar hoe kun je zo'n aanname doen? Ja ik ben blank en ik heb nooit met racisme te maken gehad. Racisme is onzin joh!

Minder sarcastisch: de meeste mensen die zichzelf beschadigen proberen dit juist zo lang mogelijk geheim te houden, omdat het zó enorm beschamend voelt. De eerste keer dat ik mezelf beschadigde was ik 13 en de eerste keer dat ik het aan een ander vertelde was ik 17. Het is pas sinds vorig jaar (en ik ben nu 26) dat ik het aan al mijn vrienden verteld heb.

Er zijn inderdaad (enkele!) mensen die ermee rondlopen op de manier zoals jij bedoelt, die het doen om op een negatieve manier aandacht te vragen, we kennen allemaal die ene gekke emo van de middelbare school natuurlijk nog wel. Maar wat denk je ervan dat iemand zich genoodzaakt voelt tot zoiets extreems als zichzelf opzettelijk pijn doen om aandacht te krijgen? Dat betekent in alle gevallen dat er serieus iets ernstigs aan de hand is en dat iemand hulp nodig heeft. Er zit altijd een verhaal achter.

http://zelfbeschadiging.nl/waarom-beschadigen-mensen-zichzelf/

Ga jezelf eerst maar even inlezen.
 
Ja, echt wel logisch dat iemand die zichzelf nooit heeft beschadigd beter begrijpt hoe zelfbeschadiging werkt dan mensen die zichzelf wel beschadigd hebben. ?????????????????????????????????????????????? Prima dat je geïnteresseerd bent, maar hoe kun je zo'n aanname doen? Ja ik ben blank en ik heb nooit met racisme te maken gehad. Racisme is onzin joh!

Minder sarcastisch: de meeste mensen die zichzelf beschadigen proberen dit juist zo lang mogelijk geheim te houden, omdat het zó enorm beschamend voelt. De eerste keer dat ik mezelf beschadigde was ik 13 en de eerste keer dat ik het aan een ander vertelde was ik 17. Het is pas sinds vorig jaar (en ik ben nu 26) dat ik het aan al mijn vrienden verteld heb.

http://zelfbeschadiging.nl/waarom-beschadigen-mensen-zichzelf/

Ga jezelf eerst maar even inlezen.

Ik zeg niet dat ik het beter begrijp hoor. Daarbij zeg ik niet dat zelfbeschadiging onzin is. Ik ben alleen in de veronderstelling dat het een schreeuw om aandacht is. That's all. Dat dat vervelend is om te horen kan ik me voorstellen.

Ik ben er inderdaad over gaan lezen en ik copy/paste nu een text die ik op ouders.nl heb gevonden die mijn aanname (deels) onderschrijft:

Wat is zelfbeschadiging?
Bij zelfbeschadiging gaat het vaak om snijden, waarbij vooral de armen bekrast worden, en in mindere mate de benen en de buik. Andere vormen zijn: brandwonden toebrengen en pijnlijke bewegingen moeten maken.

Je zou zelfbeschadiging kunnen vergelijken met het aderlaten uit de middeleeuwen. Aderlaten, oftewel 'bloed aftappen door het openen van een ader', werd in de middeleeuwen als een probaat middel gezien om spanning in het lichaam (veroorzaakt door een ziekte) te verminderen en het bloed te zuiveren.

Zelfbeschadiging neemt toe
Zelfbeschadiging onder pubers neemt toe. Het gaat daarbij vooral om meisjes. Gelukkig neemt het niet zó sterk toe dat het merendeel van de meisjes het inmiddels zou doen; het gaat nog steeds om een kleine groep. Wat dat betreft is er dus geen reden tot grote ongerustheid want de meeste pubers doen het gewoon niet.

We moeten dan wel de tatoos en de piercings buiten beschouwing laten, want dat neemt wel degelijk grote vormen aan. Ook tatoos en piercings zijn een vorm van beschadiging. En net als automutilatie worden ze ook wel gebruikt voor 'de kick van de pijn'. Maar ze zijn toch van een andere orde dan echte automutilatie omdat ze uiteindelijk bedoeld zijn als een verfraaiing van het lichaam.

Functies van zelfbeschadiging
Zelfbeschadiging heeft als belangrijkste functies:
  • spanning laten wegvloeien;
  • straffen vanuit zelfhaat;
  • aandacht krijgen;
  • het stimuleren van natuurlijke pijnstillers (endorfinen).
Schreeuwen om aandacht
Het is niet voor niets dat zelfbeschadiging vooral voorkomt bij meisjes. Een van de functies die zelfbeschadiging kan hebben, is namelijk het schreeuwen om aandacht.

Jongens proberen vaak om de aandacht op zichzelf te vestigen door een publieke prestatie neer te zetten; door stoer gedrag, wat anderen moet imponeren. Hun probleem is dan ook vaker een verkeersongeluk door het uithalen van gewaagde toeren in het verkeer.

Meisjes doen het anders. Die proberen soms de aandacht op zich te vestigen door zichzelf neer te zetten (ém te ervaren) als slachtoffer. Dat betekent niet dat ze zich aanstellen, maar dat ze in de knoop zitten en dat ze geen andere weg zien om het op te lossen.

Besmettelijkheid
Zelfbeschadiging is besmettelijk. De besmettelijkheid ligt vooral in de aandacht die men erdoor krijgt. Het kan alleen besmettelijk worden als het voor anderen zichtbaar is.

Bij meisjes gaat het vooral om aandacht voor hun persoonlijke verdriet en problemen. Bij jongens gaat het vaak om aandacht voor hun durf en weerstand tegen pijn. Bij pubers kan zelfbeschadiging ook spelen wanneer er sprake is van verwarring omtrent hun seksuele identiteit. Zeker bij jongens kan zelfbeschadiging dan een rol gaan spelen.

bron: https://www.ouders.nl/artikelen/zelfbeschadiging-bij-pubers

Edit: zoals je ziet is 'aandacht krijgen' 1 van de 4 belangrijkste functies bij zelfbeschadiging. Wellicht dat een hoop mensen hier op het forum zich hier nee mee kunnen identificeren, dat zou kunnen. En ik durf hand in eigen boezem steken door me te verontschuldigen voor mijn eenzijdige blik. Er zijn immers nog veel meer redenen waarom men aan zelfbeschadiging doet.
 
Laatst bewerkt:

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Het is toch bijzonder dat je het hele internet af zoekt naar het kleine stukje tekst wat jouw mening bijstaat, op een website waarin ouders blijkbaar schrijven alsof ze te denken te weten wat er in hun kind omgaat, en daar dan meer waarde aan hecht dan de visie van een stichting die al jarenlang bestaat, alle informatie over zelfbeschadiging verzamelt en deelt, en draaiende wordt gehouden door vrijwel enkel mensen die zichzelf beschadigen.

Laat maar zitten.
 
Het is toch bijzonder dat je het hele internet af zoekt naar het kleine stukje tekst wat jouw mening bijstaat, op een website waarin ouders blijkbaar schrijven alsof ze te denken te weten wat er in hun kind omgaat, en daar dan meer waarde aan hecht dan de visie van een stichting die al jarenlang bestaat, alle informatie over zelfbeschadiging verzamelt en deelt, en draaiende wordt gehouden door vrijwel enkel mensen die zichzelf beschadigen.

Laat maar zitten.

Dat stuk is geschreven door Martine Delfos, zij is psycholoog, voor jouw informatie. Daarbij stond het ook op de website die jij mij stuurde, maar daar ging men er minder diep op in. Ik zocht simpelweg naar een wat uitgebreidener artikel over zelfverminking en kwam hier uit. Maar goed, als je het niet wilt weten vind ik het ook prima hoor.
 
Ik wil graag even terugkomen op de afgelopen discussie. Ik heb zojuist met iemand gesproken binnen mijn kennissenkring wie ook te maken heeft gehad met zelfbeschadiging. Ik heb haar deze discussie laten lezen en ze wilde me eigenlijk een enorme knal voor m'n kop geven en vond dat ik enorm stellig was. Ze noemde me zelfs onwetend en aanmatigend. Na dit gesprek met haar vind ik dat ze gelijk heeft. Het feit dat ik zo hard mijn punt wil proberen te maken is dan ook mijn tekortkoming geweest.

Dit is een les voor me om te leren. Ik zal in het vervolg beter moeten luisteren naar mensen. Ook moet ik niet meteen een stickertje om anderen proberen te plakken. Ergens vind ik het ook interessant om de grens op te zoeken bij de ander, omdat ik in de veronderstelling ben dat je dan pas iemands ware gezicht ziet. Tegelijkertijd zou ik het vreselijk vinden als mensen dit bij mij zouden dus, dus ik ben zeer hypocriet bezig! Met terugwerkende kracht voel ik schaamte..

Mijn excuses aan @Liefhebbertje, @ZERO-, @lotske1984- en eventuele anderen voor mijn onbeholpen reacties.
 

Lysergine

Bewuste gebruiker
Ik wil graag even terugkomen op de afgelopen discussie. Ik heb zojuist met iemand gesproken binnen mijn kennissenkring wie ook te maken heeft gehad met zelfbeschadiging. Ik heb haar deze discussie laten lezen en ze wilde me eigenlijk een enorme knal voor m'n kop geven en vond dat ik enorm stellig was. Ze noemde me zelfs onwetend en aanmatigend. Na dit gesprek met haar vind ik dat ze gelijk heeft. Het feit dat ik zo hard mijn punt wil proberen te maken is dan ook mijn tekortkoming geweest.

Dit is een les voor me om te leren. Ik zal in het vervolg beter moeten luisteren naar mensen. Ook moet ik niet meteen een stickertje om anderen proberen te plakken. Ergens vind ik het ook interessant om de grens op te zoeken bij de ander, omdat ik in de veronderstelling ben dat je dan pas iemands ware gezicht ziet. Tegelijkertijd zou ik het vreselijk vinden als mensen dit bij mij zouden dus, dus ik ben zeer hypocriet bezig! Met terugwerkende kracht voel ik schaamte..

Mijn excuses aan @Liefhebbertje, @ZERO-, @lotske1984- en eventuele anderen voor mijn onbeholpen reacties.
Ik heb de discussie slechts gedeeltelijk gevolgd, maar wilde wel aangeven dat ik het bovenstaande zeker respectabel vind. :thumbsup:
 

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
Ik wil graag even terugkomen op de afgelopen discussie. Ik heb zojuist met iemand gesproken binnen mijn kennissenkring wie ook te maken heeft gehad met zelfbeschadiging. Ik heb haar deze discussie laten lezen en ze wilde me eigenlijk een enorme knal voor m'n kop geven en vond dat ik enorm stellig was. Ze noemde me zelfs onwetend en aanmatigend. Na dit gesprek met haar vind ik dat ze gelijk heeft. Het feit dat ik zo hard mijn punt wil proberen te maken is dan ook mijn tekortkoming geweest.

Dit is een les voor me om te leren. Ik zal in het vervolg beter moeten luisteren naar mensen. Ook moet ik niet meteen een stickertje om anderen proberen te plakken. Ergens vind ik het ook interessant om de grens op te zoeken bij de ander, omdat ik in de veronderstelling ben dat je dan pas iemands ware gezicht ziet. Tegelijkertijd zou ik het vreselijk vinden als mensen dit bij mij zouden dus, dus ik ben zeer hypocriet bezig! Met terugwerkende kracht voel ik schaamte..

Mijn excuses aan @Liefhebbertje, @ZERO-, @lotske1984- en eventuele anderen voor mijn onbeholpen reacties.
:praying::clapping:
 

lotske1984-

Wijs gebruiker
Ik wil graag even terugkomen op de afgelopen discussie. Ik heb zojuist met iemand gesproken binnen mijn kennissenkring wie ook te maken heeft gehad met zelfbeschadiging. Ik heb haar deze discussie laten lezen en ze wilde me eigenlijk een enorme knal voor m'n kop geven en vond dat ik enorm stellig was. Ze noemde me zelfs onwetend en aanmatigend. Na dit gesprek met haar vind ik dat ze gelijk heeft. Het feit dat ik zo hard mijn punt wil proberen te maken is dan ook mijn tekortkoming geweest.

Dit is een les voor me om te leren. Ik zal in het vervolg beter moeten luisteren naar mensen. Ook moet ik niet meteen een stickertje om anderen proberen te plakken. Ergens vind ik het ook interessant om de grens op te zoeken bij de ander, omdat ik in de veronderstelling ben dat je dan pas iemands ware gezicht ziet. Tegelijkertijd zou ik het vreselijk vinden als mensen dit bij mij zouden dus, dus ik ben zeer hypocriet bezig! Met terugwerkende kracht voel ik schaamte..

Mijn excuses aan @Liefhebbertje, @ZERO-, @lotske1984- en eventuele anderen voor mijn onbeholpen reacties.
:kissingsmiling:
 

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Dank je voor je reactie, automutilatie is niet iets voor alleen de aandachtsvragers (in hoe verre is dat fout eigenlijk? Als ze op geen andere manier gehoord worden en voor hun gevoel dus maar 1 drastische schreeuw hebben, voor een sane person is het niet zo makkelijk om jezelf open te snijden, voor mij en zero was het heel makkelijk. Dan zit er iets niet goed bij ons, jezelf beschadigen staat lijnrecht tegenover wat er in je dna staat)

Ook ik deed het al op jonge leeftijd, ik wist toen niet eens dat het een ding was. Het was voor mij 1 oplossing die effect had. Vanaf mijn zesde tot 22 loopte ik af en aan bij psychiaters, de diagnose: je bent een sip meisje. Flikker toch lekker op, jij zou mij moeten helpen! Slaaptabletten en antidepressivia zijn erin gepompt, symptoom bestrijding, heel fijn.
Stel jezelf eens voor dat je dyslectisch bent, ieder woord kost je moeite om te lezen, de letters op de juiste plek te zetten. Stel je nu eens voor dat je hersenen dat met ieder stukje informatie moet doen die binnenkomt. Geluid, reuk, zicht, spraak, verkeer, woorden, zinnen etc. Zon stel hersenen heeft meer tijd nodig om info te filteren en de relevante info eruit te halen. Wat (zeker op jonge leeftijd, en dat komt de puberteit, nog meer hormonen en gevoelens waar je niks van snapt) een hoop energie kost en dan nog ben je niet zeker of de relevante info ook echt relevant is. Mensen praten met je en je denkt ze te begrijpen maar eenmaal in de ruzie heb je toch weer je twijfels. Jij probeert iets uit te leggen aan mensen maar ze snappen je niet omdat jouw set hersenen besloten heeft om anders info te verwerken.
Tegen de tijd dat je 24 bent ofzo en verslaafd aan nicotine en weed begin je langzaam een beetj door te krijgen hoe de normale mens denkt en waar jij altijd fout dacht, lekker frustrerend om dezelfde taal te spreken maar toch moeite te hebben met je medemns te verstaan. Maar op deze leeftijd heb je veel geleerd door vallen en opstaan. Je hebt uiteraard geen vrind die je langer kent dan 2 jaar, want de rest heb je weggejaagd, je bent vermoeiend.

Goh, geen idee waarom mijn hoofd al een jaar of 25 voelt alsof hij gek aan het worden is. Waarom voel ik al deze emoties, de mensen om me heen vinden dat ik overdrijf en nemen mijn pijn niet serieus. Dus jullie mogen wel emotioneel worden omdat het binnen de normale gedraging van de doorsnee mens ligt. Mijn emotie niet dus die telt niet?
Wil je mij frustreren?, zeg dan dat je er om 21 bent maar kom om 21:15. Leg onverwachte taken voor me neer op het werk als verrassing zodra ik binnenkom (1 simpel belletje voorkom je mee dat ik gefrustreert raak, maar zo reageert de normale mens niet dus ik mag me weer aanpassen, mijn emotie is gezeik, aandachtvragen en ik stel me aan). In de tussen tijd wil ik zo weinig mogelijk mensen om me heen, ik heb een planning en mensen kunnen die heel god omgooien, ik wil niet afhankelijk zijn van andere, dat betekent meestal stress omdat ze een schema en orde niet belangrijk vinden. Ik voel me vaak alsof ik meer had kunnen doen, ik had dat op het werk kunnen doen, vanochtend langs de supermarkt zodat mijn vriend zo niet nog even hoeft, ik had die mevrouw ook nog dat stukje info kunnen geven. Fuck, hoe kan ik nu thuis chill zitten terwijl ik de kantjes eraf loop, joint er dan maar bij. Dan ga ik even rationeel na denken over wat er gebeurt is vandaag, waarschijnlijk zorgt dat er wel voor dat de emotie zakt. Tegen feiten kan niemand op, die zijn te vertrouwen, emoties zijn variabel.
Rommel in huis, kut, nu kan ik niet van mijn joint genieten, chaos in huis is chaos in mijn hoofd. Ik pak de kopjew voor de vaatwasser en zie dat de bak van de honden leeg is, ik vul hem bij en doog met een doek de druppels van de kraan af. Doek is vies dus gooi hem in de vaatwasser, boven staat nog meer was die ook de machine in moet, ik dek boven het bed op en zet een raam open, oh ja! De kopjes, die gaan de vaatwasser in, waarom ligt hier een doek?, vaatwasser vol, ga een tablet pakken en mijn vriend roept mij. Ik ga op de bank zitten en rook mijn joint verder op. Dat half uur was heerlijk, niks aan mijn hoofd, ik voel me weer wat fitter.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, dat je moeite hebt met begrijpen waarom mensen gefrustreerd, boos, verdrietig etc kunnen worden van situaties die men onbenullig vind betekent niet dat die emoties niet aanwezig zijn. Dat ze niet echt zijn.
Stel je voor dat de meeste dingen waar je boos etc van word door mensen niet serieus genomen word. Dat je pijn en frustratie dag in dag uit niet serieus genomen word. Dat bekwame mensen die er voor geleerd hebben, als het goed is, geen idee hebben watver mis is met je.
Geloof me dat gedachtes aan dood (zoveel makkelijker en geen strijd meer om mee te gaan in deze wereld, je kan stoppen met denken :)) en zelfmutilatie dingen zijn die de pijn verzachten, zelfs tijdelijk helemaal weghalen.
Laat die stofjes maar stromen in mijn hersenen zoals het bloed nu speldenprikjes vormt die een druppel word en zich verzamelt zodat het door kan stromen. Aaah, even 15 minuten geen zorgen.

Sorry, was even gepikeerd door hoe het topic verder is gegaan, fijn dat je terug bent gekomen op je woorden Elpee en nu de handeling met wat meer nuances bekijkt.
Ik voelde toch ergens heel erg de neiging om een voorbeeld van mij te geven en hoe ik de wereld ervaren heb. Bij mij is 1+1:11 bij de meeste mensen is 1+1:2, ik ben al lang bezig en vraag me af of ik ooit alle sommen leer van de normale set hersenen. Ik ben goed op weg wat mijn leven makkelijker heeft gemaakt, ik begrijp de normale hersenen steeds beter en leer om me aan te passen zodat ik meer rust heb. Veroordeel me alsjeblieft niet als het me een keer niet lukt, ik doe mijn best, ik wil ook gelukkig zijn. Meer vraag ik niet, ik wil alleen net zoals jullie gelukkig zijn zonder het gevecht erbij en de rekensommen en als het even kan wil ik ook niet doodop zijn zodra ik thuis kom van het werk. Volgens mij wilde ik gisteren de was gaan doen maar werd ik ergens afgeleid, oh ja, ik moet straks niet vergeten de meterstand door te geven.

Klein toevoeging, ik heb niet geslapen vannacht dus ik hoop dat het enigzins leesbaar is en dat ik mijn punt begrijpelijk heb gemaakt. Tijd voor nicotine!!!!
 
Heb je verhaal gelezen en het heeft me zeker tot nadenken gezet. Ik heb zelf tot op zekere hoogte ook te maken met bepaalde ''dwanggedachten'', maar heb niet de behoefte dit te uiten door mezelf te verminken. Vind het dan ook erg naar om te vernemen dat mensen zoals jij dit wel hebben. Helaas begrijp ik het niet, zou het wel graag willen begrijpen...

Mag ik je vragen in hoeverre drugs jou helpt of juist tegenwerkt in dit proces?
 

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
In mijn ogen (excuus dat ik even inhaak)
Staan automutilatie en drugs op 1 lijn
Geven allebei rust kalmte en wat fake happines.
Allebei schaal ik ze in als vlucht uit het hier en nu.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Zweibeiner,

Als ik dat stuk zo lees, kan ik me voorstellen dat dat heel erg vermoeiend leven is. Ik herken er ook bepaalde dingen in mezelf in terug. Maar wat ik ook zie is dat je vooral heel erg begrip zoekt van anderen. Ik denk dat dat niet zal gebeuren. We zijn allemaal anders en dus zien we altijd door onze eigen lens. Jij moet je pijn en frustratie begrijpen, niet een ander.

Ik wil niet beweren dat ik weet wat er omgaat in iemand die aan zelfbeschadiging doet, maar is het niet absurd om te verwachten dat de wereld je op een dag gaat begrijpen? En is die gehele frustratie dan niet eigenlijk onnodig?

Ik denk ook dat je geen sommen hoeft te leren van een "normale" set hersenen. En als je nou eens het woordje hersenen vervangt door verstand? Dat maakt het allemaal al een stuk minder permanent/meer flexibel.

Voor de duidelijkheid: ik wil dus niet zeggen dat ik begrijp hoe het is om een verstand te hebben als dat van mensen die aan zelfbeschadiging doen en ik wil hier niet over oordelen. Maar als je (blijvend) gelukkig wilt zijn, hoe kun je verwachten dat dat zal komen door begrip van anderen? Je kunt imo beter naar jezelf kijken en onderzoeken of je jezelf niet aan het saboteren bent.
 

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
Zweibeiner,

Als ik dat stuk zo lees, kan ik me voorstellen dat dat heel erg vermoeiend leven is. Ik herken er ook bepaalde dingen in mezelf in terug. Maar wat ik ook zie is dat je vooral heel erg begrip zoekt van anderen. Ik denk dat dat niet zal gebeuren. We zijn allemaal anders en dus zien we altijd door onze eigen lens. Jij moet je pijn en frustratie begrijpen, niet een ander.

Ik wil niet beweren dat ik weet wat er omgaat in iemand die aan zelfbeschadiging doet, maar is het niet absurd om te verwachten dat de wereld je op een dag gaat begrijpen? En is die gehele frustratie dan niet eigenlijk onnodig?

Ik denk ook dat je geen sommen hoeft te leren van een "normale" set hersenen. En als je nou eens het woordje hersenen vervangt door verstand? Dat maakt het allemaal al een stuk minder permanent/meer flexibel.

Voor de duidelijkheid: ik wil dus niet zeggen dat ik begrijp hoe het is om een verstand te hebben als dat van mensen die aan zelfbeschadiging doen en ik wil hier niet over oordelen. Maar als je (blijvend) gelukkig wilt zijn, hoe kun je verwachten dat dat zal komen door begrip van anderen? Je kunt imo beter naar jezelf kijken en onderzoeken of je jezelf niet aan het saboteren bent.

Wanneer je altijd tegen een muur aanloopt.
Je nooit iemand treft met hetzelfde.
Of uberhaupt iemand die enigsinds begrip toont of je neemt zoals je bent.
Je al snel als anders word bestempelt,
Jij hebt hulp nodig!

Waarom altijd dit soort antwoorden?
Maar je nooit is hoort tjah oke je bent anders als gemiddelt maar dat maakt je niet minder!

Altijd maar dat wijzende vingertje zoek hulp doe dit doe dat
Accepteer gewoon mensen zoals ze zijn.

Dus ik snap heel goed dat je af en toe begrip nodig hebt,
En ja dus ook deels je geluk
 

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Zweibeiner,

Als ik dat stuk zo lees, kan ik me voorstellen dat dat heel erg vermoeiend leven is. Ik herken er ook bepaalde dingen in mezelf in terug. Maar wat ik ook zie is dat je vooral heel erg begrip zoekt van anderen. Ik denk dat dat niet zal gebeuren. We zijn allemaal anders en dus zien we altijd door onze eigen lens. Jij moet je pijn en frustratie begrijpen, niet een ander.

Ik wil niet beweren dat ik weet wat er omgaat in iemand die aan zelfbeschadiging doet, maar is het niet absurd om te verwachten dat de wereld je op een dag gaat begrijpen? En is die gehele frustratie dan niet eigenlijk onnodig?

Ik denk ook dat je geen sommen hoeft te leren van een "normale" set hersenen. En als je nou eens het woordje hersenen vervangt door verstand? Dat maakt het allemaal al een stuk minder permanent/meer flexibel.

Voor de duidelijkheid: ik wil dus niet zeggen dat ik begrijp hoe het is om een verstand te hebben als dat van mensen die aan zelfbeschadiging doen en ik wil hier niet over oordelen. Maar als je (blijvend) gelukkig wilt zijn, hoe kun je verwachten dat dat zal komen door begrip van anderen? Je kunt imo beter naar jezelf kijken en onderzoeken of je jezelf niet aan het saboteren bent.

Voor mij is jouw bericht een goed voorbeeld als ik zeg dat ik anders denk en mensen mij niet begrijpen.
Ik zoek geen begrip van andere, als ik dat zou doen dan zou het alleen maar zwaarder worden omdat ik dan tegen zoveel teleurstellingen oploop. Nee, 15 jaar geleden heb ik de stap gemaakt om mezelf aan te passen aan hoe het normaal zou moeten zijn. Ik wilde dat onbegrip van mensen opschrijven om aan te geven dat het nog een frustrerend ding is, buiten mijn eigen problemen om. Ik neem het ze niet kwalijk, hoe kan ik? Ze weten niet hoe het voelt en ze kunnen zich ook geen voorstelling maken van. Maar ik denk dat je me wel kan volgen als ik zeg dat het heel vervelend aanvoelt wetende dat mensen je emoties niet begrijpen. Je hebt pijn en er zijn maar een handje vol mensen die je kunnen helpen. Maar dit is inderdaad een ding waar ik me nu een heel stuk minder mee bezig houd. Maar het is zeker een ding wat een negatieve impact heeft op het moment dat je jezelf niet realiseert dat je anders denkt. Tel daar ook de puberteit bij op en je hebt een bom die op scherp staat.

Ik beschrijf mijn visie op hoe het voor mij is. Hoe kan jij dan woorden voor mij gaan veranderen en denken dat dat woord beter is? En dan ben ik weer op het puntje dat mensen me niet begrijpen, 1 plus 1 is hersenen, 1 plus 1 is verstand. Zie je het sommetje? In de hersenen worden stofjes aangemaakt, normale mensen hebben een goed gebalanceerde afgifte van die stofjes. Andere mensen niet, ik vind de beschrijving van een set hersenen dus een stuk beter passen dan verstand. Die stofjes hebben een vele grotere impact op je gemoedstoestand dan je verstand. Zo ook op je denken en hoe je de wereld ervaart vanuit je eigen standpunt. Je hebt een cirkel, ik kijk van de zijkant en zie een streep, jij kijkt van voor en ziet een rondje. De meeste mensen zullen een rondje zien en zeggen dat ik het verkeerd zie. Maar dat streepje is er ook. Ik zie het net zo goed als jullie, ik zie het alleen vanuit een andere hoek. We hebben allebei gelijk, maar jij word begrepen en ik niet. Snap je hoe veel moeite het soms dus voor mij kan kosten om met de zienswijze van de normale set hersenen mee te gaan?

Wederom, ik zoek dat begrip niet. Het is alleen een voorbeeld dat het al moeilijk genoeg is zonder dat je ook nog mensen hoeft te begrijpen en de mensen begrijpen jou niet.
Ik zoek antwoorden.
 
Laatst bewerkt:

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Everybody is a Genius. But If You Judge a Fish by Its Ability to Climb a Tree, It Will Live Its Whole Life Believing that It is Stupid.
- Albert Einstein.
 

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Heb je verhaal gelezen en het heeft me zeker tot nadenken gezet. Ik heb zelf tot op zekere hoogte ook te maken met bepaalde ''dwanggedachten'', maar heb niet de behoefte dit te uiten door mezelf te verminken. Vind het dan ook erg naar om te vernemen dat mensen zoals jij dit wel hebben. Helaas begrijp ik het niet, zou het wel graag willen begrijpen...

Mag ik je vragen in hoeverre drugs jou helpt of juist tegenwerkt in dit proces?
Ik stel je reactie echt op prijs. (: Als je weinig van iets weet, kun je best aannames doen (want dat doe je automatisch toch wel, zo werkt je hoofd, we gooien alles in (voor)oordelen), maar hou ze dan even in je hoofd en stel gewoon vooral vragen aan degenen die er wat meer van weten..

En dan geldt ook nog steeds dat het, voor wie dan ook met psychische problemen, NOOIT echt exact hetzelfde is. Dus blijf gewoon altijd oppassen met je aannames. Zo heb je namelijk ook nog de groep getraumatiseerde mensen die zichzelf beschadigen in hun dissociaties en dat dus compleet onbewust doen, dat is weer heel anders.

Wat wel zo is, is dat hulpverleners vaak niet op een ondersteunende manier omgaan met mensen die zichzelf beschadigen. Hoeveel verhalen heb ik wel niet gehoord van m'n collega's bij Stiching Zelfbeschadiging die keer op keer onverdoofd zijn gehecht, asociaal behandeld werden bij de SEH/HAP, maar die ook therapie kregen waarbij ze een 'non-automutilatiecontract' moesten tekenen, niet over hun zelfbeschadiging mochten praten of een therapeut hadden die er te bang voor was? Dat maakt het hele 'zoek gewoon hulp'-stukje nog lastiger. Het is ook gewoon wel heel ingewikkeld gedrag, dat mag ook gezegd worden, en het kost moeite om te begrijpen en er goed mee om te gaan. Maar als veel mensen daar wat minder oordelend in zouden staan, zou dat al een heleboel schelen.

Maar goed, daarom ben ik dan ook vrijwilliger bij Stichting, we bestaan uit vrijwel alleen maar lotgenoten.. Omdat we in gesprek gaan met hulpverleners, docenten, ouders en natuurlijk lotgenoten zelf, om informatie te delen, vooroordelen weg te nemen en een veilige plek te bieden om over zelfbeschadiging te kunnen praten.
 

Liefhebbertje

Bewuste gebruiker
Ik stel je reactie echt op prijs. (: Als je weinig van iets weet, kun je best aannames doen (want dat doe je automatisch toch wel, zo werkt je hoofd, we gooien alles in (voor)oordelen), maar hou ze dan even in je hoofd en stel gewoon vooral vragen aan degenen die er wat meer van weten..

En dan geldt ook nog steeds dat het, voor wie dan ook met psychische problemen, NOOIT echt exact hetzelfde is. Dus blijf gewoon altijd oppassen met je aannames. Zo heb je namelijk ook nog de groep getraumatiseerde mensen die zichzelf beschadigen in hun dissociaties en dat dus compleet onbewust doen, dat is weer heel anders.

Wat wel zo is, is dat hulpverleners vaak niet op een ondersteunende manier omgaan met mensen die zichzelf beschadigen. Hoeveel verhalen heb ik wel niet gehoord van m'n collega's bij Stiching Zelfbeschadiging die keer op keer onverdoofd zijn gehecht, asociaal behandeld werden bij de SEH/HAP, maar die ook therapie kregen waarbij ze een 'non-automutilatiecontract' moesten tekenen, niet over hun zelfbeschadiging mochten praten of een therapeut hadden die er te bang voor was? Dat maakt het hele 'zoek gewoon hulp'-stukje nog lastiger. Het is ook gewoon wel heel ingewikkeld gedrag, dat mag ook gezegd worden, en het kost moeite om te begrijpen en er goed mee om te gaan. Maar als veel mensen daar wat minder oordelend in zouden staan, zou dat al een heleboel schelen.

Maar goed, daarom ben ik dan ook vrijwilliger bij Stichting, we bestaan uit vrijwel alleen maar lotgenoten.. Omdat we in gesprek gaan met hulpverleners, docenten, ouders en natuurlijk lotgenoten zelf, om informatie te delen, vooroordelen weg te nemen en een veilige plek te bieden om over zelfbeschadiging te kunnen praten.

Is mij weleens gevraagd of ik ook me geld verbrand?
Ik vraag hoezo ?
Nou dit kost door JOU eigen toedoen het volk..
Meer als 1000€.
Dacht dat ik gek werd zeg
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Zweibeiner,

Ik kan je begrijpen dat het heel vervelend aanvoelt als mensen je emoties niet begrijpen. Zelf ook heel veel mee te maken gehad omdat ik zelf ook nogal anders dan de meesten ben (hoog sensitief, introvert).

Dat van verstand ipv hersenen zei ik alleen omdat dat mij zo ontiegelijk veel geholpen heeft. Vanaf het moment dat ik materialisme niet meer aanhang is het zoveel makkelijker geworden om gewoon blij te zijn. Een laag serotonine gehalte na mdma bijvoorbeeld zal mij er niet van weerhouden om intens gelukkig te zijn. Je moet weten dat ik ook al heel mijn leven rondloop met een "laag serotonine gehalte". Altijd depressief of tegen het depressieve aan gezeten. Alles wat ik wil is mensen laten zien hoe makkelijk het is om blij te zijn als je je geloof in materialisme opgeeft. Zoek er verder alsjeblieft niet meer achter. Ik wilde niemand iets opdringen. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik niet overal met mijn spiritualiteit moet komen aanzetten, maar dan lees ik sommige topics hier en dan kan ik het niet laten...

Ik snap heel goed dat het bakken met energie kost om je aan te passen aan "normale" mensen. Ik ben hier ook maar al te bekend mee. Die quote van Einstein zegt het helemaal. We worden door de maatschappij in een bepaald hokje gedrukt, ook al passen we niet. Maar ik denk ook dat we ons uiteindelijk zelf in dat hokje laten drukken en dat er bewustheid en daaruit vloeiende juiste actie nodig is om dat te voorkomen.
 

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Ik heb hier het een en ander verteld over mijn minder fijne verleden. Ik weet sinds vandaag waarom en dat wilde ik hier ook graag neerzetten. Vooral om andere mensen te helpen mochten ze mijn verhaal herkennen in zichzelf en net zoals ik denken dat ze gedoemd zijn. En ook zodat het misschien makkelijker te begrijpen is waarom ik die dingen gedaan heb.

Ik heb autisme, psychiaters konden mij nooit helpen omdat ze symptoom bestrijding deden en nooit de oorzaak aangepakt is. Daardoor bleef de frustratie en negatieve gevoelens bij mij leven en gingen ze nooit weg. Iemand behandelen voor een gekneusde duim terwijl hij een gebroken been heeft werkt niet.

Als je net als mij al je hele leven kampt met problemen en je de hoop (net zoals ik op een gegeven moment gedaan heb) wil opgeven.
Als er voor mij antwoorden zijn in deze wereld dan zijn ze er ook voor jou. Je bent niet gedoemd op het leven met de emoties die je nu hebt. Opgeven is makkelijk, doorvechten is moeilijk nadat je keer op keer teleurgesteld word.
Net zoals ik ben je het waard! Blijf doorvechten naar antwoorden en neem niet zomaar genoegen met de nare situatie waar je in zit. Geloof in jezelf en beloon je oude ik door antwoorden te zoeken. Laat je oude ik niet voor niks door die hel heen zijn laten gaan. Je oude ik en je je huidige ik verdienen het om serieus genomen te worden en een wat makkelijker leven te ervaren.
Als je denkt dat je anders bent, dat er wat mis is, geef niet op! Blijf zoeken!
Ik ben fucking bijna 32 jaar bezig geweest, uiteindelijk komt dat antwoord waar je zo hevig naar op zoek bent.

Don't give up!!!!!!
 

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Fijn om je bericht te lezen Zweibeiner! Wat kan een diagnose opluchting geven hè... Zeker zoiets als autisme, kan ik me voorstellen. Dat verduidelijkt een hoop. En wat zonde dat ze daar pas zo laat aan gedacht hebben. Bij vrouwen blijft het vaker onopgemerkt, ingewikkeld..
Ik heb in december ook besloten om weer in behandeling te gaan, maar sta nog wel even op een wachtlijst. Verwachting is april, maar zal wel later worden... (Love you wachtlijsten.) Ga dan ook uitgebreid onderzoek krijgen, zal geen autisme zijn, maar hopelijk wel wat meer helderheid in achterliggende patronen.
 

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Ik hoop het ook voor je zero!
Al krijg je maar een paar antwoorden en meer helderheid, dat kan al zoveel betekenen. Gewoon jezelf wat beter leren kennen en waarom je je soms op een bepaalde manier voelt.
Ga jij ook echt voor testen voor een stoornis of meer voor hulp met de problemen waar je nu mee kamt?
Je moet wel pittig lang wachten zeg, heb je die stap genomen en dan duurt het nog minstens 3 maanden voordat je aan de slag kan gaan.

Ik heb gelukkig niet zo lang op de wachtlijst gestaan, terwijl ik op de wachtlijst stond kreeg ik een behoorlijke inzinking/kortsluiting net hoe je het wil noemen. Daardoor ben ik naar voren geplaatst op de wachtlijst. Hier kon je ook rekenen op minimaal 3 maanden, ik heb uiteindelijk een maand gewacht.
Het heeft een jaar geduurd voordat alle testen klaar waren, eerst ADHD getest en daarna autisme. Dus ik kan in ieder geval wel zeggen dat ze goed de tijd hebben genomen en me niet zomaar de stempel gegeven omdat ik moeilijk met veranderingen om kan gaan.
Ik ga aankomende donderdag mijn eerste echt gerichte behandeling krijgen :grin:. Oh man, daar heb ik 32 jaar op gewacht en ik heb er zin in!
Ik heb al wel 2 afspraken gehad, de eerste was vooral bespreken waar ik aan wilde werken en de tweede een uitleg van wat autisme is. Als het goed is heeft ze een behandelplan gemaakt en die zal ik donderdag horen.

Ik moet zeggen dat de uitleg van autisme me een beetje tegenviel. IK had zelf natuurlijk ook al een hoop opgezocht dus ik had al aardig wat kennis, maar de info die ik kreeg was een hele beknopte versie van wat ik zelf al wist.
Autisme ding haha, heerlijk om dat af en toe even te kunnen zeggen nu. Als ik iets interessant vind dan kan ik uren en uren spenderen met opzoeken van info, ik ben er ook heel erg goed in om mezelf dingen te leren. Dus achteraf gezien was het misschien een beetje optimistisch van me om te denken dat ik iets nieuws zou horen.
Je merkt wel dat autisme veel over mannen gaat, vrouwelijke autisten vinden is toch wat moeilijker. Ook de vrouwelijke kwaaltjes vinden is wat lastiger. Maar daar zal zeker verandering in gaan komen nu men beseft dat vrouwen autisme op een andere manier ervaren en er op een andere manier mee omgaan.
 

8️⃣6️⃣

Badass junkie
Als jonge tiener Rambo gekeken en dan jezelf snijden om net zo'n vette littekens te krijgen als de actieheld zal wel onder een andere absurditeit vallen zeker? :tongueout:
 

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Whahahahaha, oke die zag ik niet aankomen.

Volgens mij doen mensen dat ook, bij een tattoo shop ofzo? Express littekens laten zetten?
Die van mij zijn origineel en gratis, vooral dat laatste is fijn.
Ik heb er al vaker aan zitten denken en de gedachte komt nu ook bij me op om een foto te plaatsen van mijn arm. Ik kan me verschillende redenen bedenken waarom ik dat wil doen.
1: Zodat ik kan bewijzen dat ik er bekend mee ben, dat ik geen lul verhaal heb opgehangen om maar mee zielig te kunnen doen.
2: Misschien is het voor mensen fijn om te zien, omdat het dan misschien iets makkelijker word om te begrijpen als je het visueel voor je ziet
3: Ik heb me lang geschaamd voor mijn littekens, ze waren een teken van zwakte, van mijn dubieuze psyche. Maar al sinds een aantal jaar kom ik er steeds meer mee in het reine. Mijn littekens zijn aan het veranderen van zwakte naar juist mijn sterke kant. Ze hebben me mede gevormd tot wie ik nu ben. Op mijn eigen manier zijn het mijn oorlogs/rambo wonden. Ik heb ook gevochten en dit is de schade die ik eraan over gehouden heb. Ik wil trots zijn op die littekens, want ze laten zien wat ik overleefd en overwonnen heb. Soldaten laten hun littekens ook met trots zien. Waarom mogen wij, de groep van automutilatie ze niet met dezelfde trots dragen. Nu ik erover na denk zie ik eigenlijk weinig tot geen verschil meer tussen automutilatie en oorlogswonden.
4: Misschien doordat ik laat zien hoe sterk ik nu ben met littekens, dat het andere mensen die in die situatie zitten zien dat er hoop is om het gevecht te winnen. Dat het niet hopeloos is, dat je niet alleen bent.
 

8️⃣6️⃣

Badass junkie
Overigens is het destijds wel gelukt. Ben een keer flink uitgeschoten wat dus voor een flink litteken heeft gezorgd. :tongueout:

Ik zit toch al vol met littekens. Ben altijd behoorlijk lomp geweest, dus flink wat ongelukjes gehad. :tongueout:

echte zelfbeschadiging zoals anderen dat hebben heb ik nooit begrepen. Ik heb zelf een heel erg hoge pijngrens, zou bij mij toch niet werken denk ik zo.

@Zweibeiner
Ik heb geen enkele reden om aan je verhaal te twijfelen hoor.
 

Zweibeiner

Bewuste gebruiker
Ik vind het zelf eerlijk gezegd moeilijk om in te schatten wat flinke littekens zijn en wat gewoon is. Een echte flinke kan ik wel herkennen uiteraard, maar daartussen is er veel grijs.
Ik heb ook een hoge pijngrens, ik ben er zo een die ochtends opstaat en ziet dat ik er weer 3 blauwe plekken bij heb, maar waar ze vandaan komen...... Geen idee. Voor mij was pijn ook niet de motivatie, ik heb nooit de pijn gevoelt daarvan. Ik had psychisch te veel pijn waardoor ik het lichamelijk niet meer voelde.

Ben jij er ook zo een die vind dat mensen zich snel aanstellen als ze een keer hun teen stoten en doen alsof hun been geamputeerd moet worden :tongueout:

Thanks dat je niet twijfelt :)
Denk dat het een ding is voor mij waar ik nog mee in het reine moet komen. Ik heb me zo vaak niet gelooft en onbegrepen gevoelt dat het bijna een standaard reactie is om te denken dat mensen dat nog steeds doen.
Ik weet ook dat ik (en andere ook) op deze plek, op dit forum, serieus genomen worden. Het gaat denk ik nog wel even duren voordat ik aan kan geven dat iets me dwars zit (of whatever) en ik niet meteen bang ben dat ik een last ben, een aansteller. Voelt een beetje aan alsof ik met links moet gaan schrijven, dat duurt wel een paar jaar voordat ik dat goed en netjes kan. Maar het word beter, 10 jaar geleden zou ik dat veel enger hebben gevonden, dat mensen me niet zouden geloven.
 

KropSla

Bewuste gebruiker
Emeritus Mod
Tripreporter
Fijn dat je een update doet Zweibeiner, ik kan me wel voorstellen dat zo'n diagnose dan eigenlijk zelfs als opluchting voelt. Hopelijk kun je nu gericht de hulp krijgen die voor jou werkt!

Ik moet zeggen dat bovenstaande discussie me nogal verbaasde op een drugsforum, vooral de 'waarom' vraag en daarbij de aanname dat het wel voor de aandacht moet zijn van jou, @Langspeelplaat. Ik was eigenlijk wel benieuwd of je hier nu nog hetzelfde in staat?
 
Ik moet zeggen dat bovenstaande discussie me nogal verbaasde op een drugsforum, vooral de 'waarom' vraag en daarbij de aanname dat het wel voor de aandacht moet zijn van jou

Waarom verbaast je dat eigenlijk? De 'waarom' vraag is toch essentieel? Anders blijven we rondjes lopen. Maar als je door had gelezen, had je kunnen lezen dat ik mijn excuses aanbood aan de desbetreffende personen. Wil het voor jou nog wel een keer doen.. :)

Of ik waar nog hetzelfde in sta? Ik vind het interessant om te doorgronden waar een probleem vandaan komt. Daarbij vind ik het interessant om een discussie te voeren. Waar ik wel mee mee opletten is dat ik mensen niet tegen het zeer been trap, en dat me voortaan wat beter inlees, omdat dit soort van onderwerpen nogal gevoelig liggen. Ik heb laatst een documentaire gezien, mocht je geïnteresseerd zijn, de documentaire heet: 'Emma wil leven'. De documentaire gaat over een zeer charismatisch meisje wie lijdt aan anorexia, zij wordt gefilmd gedurende haar strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte en dit ging bij met door merg en been.

https://www.2doc.nl/speel~POMS_BNN_6035520~emma-wil-leven~.html.

Deze zeer aangrijpende documentaire heeft m'n mening omtrent dit onderwerp zeker doen veranderen.
 

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Ik hoop het ook voor je zero!
Al krijg je maar een paar antwoorden en meer helderheid, dat kan al zoveel betekenen. Gewoon jezelf wat beter leren kennen en waarom je je soms op een bepaalde manier voelt.
Ga jij ook echt voor testen voor een stoornis of meer voor hulp met de problemen waar je nu mee kamt?
Je moet wel pittig lang wachten zeg, heb je die stap genomen en dan duurt het nog minstens 3 maanden voordat je aan de slag kan gaan.
Beiden, dat is inherent aan elkaar toch? Ik krijg persoonlijkheidsonderzoek en dat wordt lachen, want ik neem zelf persoonlijkheidsonderzoek af bij cliënten lol. Maar nee 't is goed, want ik heb last van terugkerende negatieve gedachtepatronen dus 't is wel fijn dat een keertje goed uit te zoeken. Heb al zat behandeling gehad en alles heeft wel wat geholpen, maar wil 't nu goed doen.

Overigens gaf ik gisteren weer een voorlichting op de UvA met Stichting Zelfbeschadiging. Leuk om te doen! Beetje jammer dat de spreker voor ons het constant over snijden had en over 'zij dit, zij dat' uhhhhh hallo we zitten gewoon hier hoor hoi.

Deze zeer aangrijpende documentaire heeft m'n mening omtrent dit onderwerp zeker doen veranderen.
https://www.npo3.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118 Hier heb je nog een vierdelige docu over zelfbeschadiging, waar wij als LSZ aan hebben meegewerkt. Niet het meest happy onderwerp maar ik vind wel dat het een mooi afwisselend beeld geeft van de manieren waarin zelfbeschadiging kan voorkomen en hoe dat per persoon en per situatie verschilt.
 

KropSla

Bewuste gebruiker
Emeritus Mod
Tripreporter
Het was niet aanvallend bedoeld :) Van mij hoeft niemand (opnieuw) excuses aan te bieden..
Vind het wel vervelend dat je er vanuit gaat dat ik niet doorgelezen heb, dat had ik wel, en daarom was ik benieuwd hoe je er nu over denkt. Destijds heb je excuses aangeboden, vond dat wel echt een toffe post ook, maar ook dan kun je toch altijd nog denken dat het een schreeuw om aandacht is, of het niet begrijpen? Daar was ik dus benieuwd naar.

Maar ja, inderdaad, je hebt gelijk over dat de 'waarom' vraag essentieel is om het te begrijpen. Misschien is dat ook niet echt waar ik me dan over verbaasde, ik probeer even te overdenken wat ik bedoelde. Ik vond jouw 'waarom' vraag van toen niet zo heel open overkomen moet ik eerlijk zeggen, dus misschien was het vooral de conclusie de me verbaasde (dat zelfbeschadiging wel voor de aandacht moet zijn). Dat komt omdat ik denk dat drugs ook schade aan een mens doet in meer of mindere mate. Soms herstelbaar, soms minder herstelbaar, soms niet herstelbaar. In mijn hoofd is dat natuurlijk wel een heel andere vorm van zelfbeschadiging, maar toch schaar ik het er wel onder. Dan zou je bij elk drugsgerelateerd topic hier (allemaal dus eigenlijk) kunnen reageren met dat drugs je beschadigt en dus vast een vorm is van aandacht trekken, want 'waarom zou iemand het anders doen?'

Of misschien beter met roken als voorbeeld hoor. Ik weet niet of je zelf rookt, maar vraag je je daarbij ook af waarom mensen het eigenlijk doen, om dan (vrij stellig) te concluderen dat het wel om de aandacht moet zijn? Roken laat tenslotte aangetoond fysieke schade achter en is ook nog eens verslavend (net als zelfbeschadiging) én kan slecht zijn voor anderen in je omgeving. Wat bezielt iemand om te beginnen aan zoiets als roken (of andere drugs)? Ik denk dat dat niet per se anders is dan bij jezelf verwonden als zelfbeschadiging: je doet het omdat het je iets brengt/geeft (ondanks dat je weet dat het schade doet) in eerste instantie, en het later misschien tot een verslaving leidt.

Wat jezelf verwonden je geeft kan natuurlijk per persoon verschillend zijn, maar om direct te concluderen dat het wel voor de aandacht moet zijn vind ik erg kort door de bocht. Dat doe je bij roken of andere drugs denk ik ook niet (denk ik?). Het antwoord kán natuurlijk wel zijn dat het aandacht geeft, of vriendelijker gezegd: dat iemand zich niet gezien en gehoord voelt en dat wel graag wil, bijvoorbeeld. Maar net zo goed dat iemand zichzelf wilt straffen, of om de mentale pijn te verzachten (dat fysieke pijn dit kan doen schijnt zichtbaar op bijvoorbeeld hersenscans te zijn), of omdat het een vorm van emotieregulatie is, omdat het een opluchting geeft, omdat het een prikkel geeft die het 'lege' gevoel overstemt, omdat het een fijn gevoel geeft doordat er endorfines zouden kunnen vrijkomen bij pijn, of zelfs uit nieuwsgierigheid.
 
Ik heb mijn eigen primitieve gedachten erover, laat ik het daar maar op houden. Ik kan het me nog steeds niet zo goed voorstellen. Of het enkel en alleen een schreeuw om aandacht is; dit lijkt mij inderdaad niet. Of het een schreeuw om aandacht kan zijn: ja, dat denk ik wel. Maar goed, ik heb zojuist een aflevering bekeken van een video die Zero postte, en daar kwam een jongen aan bod, wie een teruggetrokken leven leidt, en zichzelf dagelijks moet snijden. Wat me overigens wel opviel was dat ie een gothic/emo-achtig uiterlijk had en achja, het imago van deze (sub)cultuur is nogal duister/satanistisch. En dit mag natuurlijk allemaal, iedereen moet lekker zelf weten hoe hij/zij zich wil gedragen of kleden, maar waarom zie je bijvoorbeeld nooit een rechtenstudent die zichzelf snijdt? Wellicht plegen zij op een andere manier roofbouw op hun lichaam, of misschien heb ik ze simpelweg nooit ontmoet.

Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan? Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving. Heb je wel eens iemand zichzelf recreatief zien snijden? :smirk: Uiteindelijk is het toch een uiting van geestelijke disbalans. Als iemand maar lang genoeg rookt raakt de persoon verslaafd, maar ik denk dat dit met snijden niet zo werkt. Met andere woorden: je gaat jezelf niet snijden als je lekker in je vel zit. Een sigaretje op zijn tijd wordt gezien als iets 'gezelligs' en associeer je niet meteen met iets duisters. Natuurlijk is het niet wijs om te roken, maar ik vind de vergelijking hier niet opgaan.

Maar om je een beetje tegemoet te komen: Ik heb perioden meegemaakt in mijn leven dat ik buitensporig dronk en regelmatig drugs daarbij gebruikte. Dit deed ik om mijn probleem te vergeten, dit is natuurlijk ook een vorm van zelfverminking. Ik kan dus wel begrijpen dat vluchten naar bepaalde middelen aantrekkelijk is als je niet lekker in je vel zit.
 
Laatst bewerkt:

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Maar goed, ik heb zojuist een aflevering bekeken van een video die Zero postte, en daar kwam een jongen aan bod, wie een teruggetrokken leven leidt, en zichzelf dagelijks moet snijden. Wat me overigens wel opviel was dat ie een gothic/emo-achtig uiterlijk had en achja, het imago van deze (sub)cultuur is nogal duister/satanistisch. En dit mag natuurlijk allemaal, iedereen moet lekker zelf weten hoe hij/zij zich wil gedragen of kleden, maar waarom zie je bijvoorbeeld nooit een rechtenstudent die zichzelf snijdt? Wellicht plegen zij op een andere manier roofbouw op hun lichaam, of misschien heb ik ze simpelweg nooit ontmoet..
Dat is letterlijk de eerste persoon in de serie. Misschien moet je de rest van de personen van de serie ook maar even zien voordat je je oordeel hierover velt. :unamused:

Maar om je een beetje tegemoet te komen: Ik heb perioden meegemaakt in mijn leven dat ik buitensporig dronk en regelmatig drugs daarbij gebruikte. Dit deed ik om mijn probleem te vergeten, dit is natuurlijk ook een vorm van zelfverminking. Ik kan dus wel begrijpen dat vluchten naar bepaalde middelen aantrekkelijk is als je niet lekker in je vel zit.
Dat zijn inderdaad ook vormen van zelfbeschadiging. Je kunt het eigenlijk best wel breed trekken en daarom is het ook vervelend als mensen het alleen over snijden hebben, vooral ook omdat dat door mensen die zichzelf beschadigen meestal als een naar en stigmatiserend woord wordt ervaren. Maarrrrrr jezelf helemaal klem zuipen, jezelf opzettelijk laten kwetsen door veel emotionele/fysieke contacten met anderen, of bijvoorbeeld expres risicovol gedrag vertonen, kun je ook allemaal onder zelfbeschadiging scharen.
 

ZERO-

Badass junkie
Emeritus Mod
Sure, maar het viel me wel op. Mag toch gezegd worden..
Natuurlijk. Ergens heb je een punt, want ik heb ook vaak het gevoel gehad dat het vaker de alternatieve mensen waren die hiermee te maken hebben. Maar ik heb inmiddels heel veel verschillende verhalen gehoord en heb dat beeld allang niet meer. Ik ken mensen die zichzelf beschadigen in dissociaties (onbewust dus), mensen die zichzelf 'alleen maar' krasten, mensen die hoofdbonken, of die schadelijke stoffen innamen, ik ken mensen zonder littekens, en ik ken mensen die wonden hebben gehad tot op het bot. Ik ken mensen van 15, 23, 37, 48 en 53. Die begonnen zijn op hun 6e, maar ook die begonnen zijn op hun 35e. Mensen die helemaal compleet gestopt zijn, en mensen die nog terug blijven vallen.

Dus ja, je mag het zeggen hoor, natuurlijk, maar tegelijkertijd is het zonde van het punt dat ik juist met die docu probeerde te maken. Het is zonde dat zo'n beperkt beeld van mensen die zichzelf beschadigen blijft bestaan.
 

KropSla

Bewuste gebruiker
Emeritus Mod
Tripreporter
LP, je gaat mijn inziens volledig voorbij aan het punt van de vergelijking. Daardoor heb ik het idee dat we een beetje langs elkaar heen praten en redeneren, en kan ik niet echt goed ingaan op wat jij zegt (maar dat vind ik wel jammer want het is interessant vind om te horen hoe een ander hier over denkt).

Ik snap bijvoorbeeld deze opmerking ook niet helemaal: "Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan?" Ik zeg niet dat het precies net zo verslavend is als drugs, maar automutilatie kan echt wel 'verslavend' zijn. (Bijvoorbeeld maar vast niet uitsluitend omdat het voor iemand een systeem van emotieregulatie is geworden of juist onderdrukken van gevoelens). Iets van 5% van de pubers zou aan zelfverwonding doen, dat vind ik best een (te) hoog percentage. Je redenatie achter deze zin snap ik gewoon ook niet zo goed, ik lees hem misschien verkeerd?

Ook dit: "Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving." Waarop baseer je dan deze aanname? Je kreeg vlak daarvoor tig voorbeelden van redenen om tot automutilatie over te gaan en die zijn niet allemaal 'een signaal afgeven naar zichzelf of hun omgeving'.

"Als iemand maar lang genoeg rookt raakt de persoon verslaafd, maar ik denk dat dit met snijden niet zo werkt." En ik denk dat dit wel kán (en niet altijd zo is, natuurlijk). Ik ken mensen die uit nieuwsgierigheid begonnen waarbij het zich uiteindelijk ontwikkelde tot gewoonte waar verdomd moeilijk vanaf te komen was. Of je dat een verslaving wilt noemen moet je zelf weten. Ongetwijfeld lagen er al 'issues' bij deze mensen, wie weet- maar bij veel rokers en mensen in het algemeen waarschijnlijk net zo goed. Om verder het beeld dat je hebt ietwat te nuanceren: de mensen die ik heb gekend of ken die zichzelf beschadigen/beschadigden zijn bijvoorbeeld o.a. arts of zitten in de financiële sector. En het zijn echt niet bepaald uitsluitend alternatievelingen. (Ook geen rechtenstudenten, maarja, die ken ik dan weer helemaal niet :wink: ). Als jij graag het beeld wilt hebben en houden van 'de gothic die zichzelf snijdt voor de aandacht', be my guest. Maar als je oprecht meer wilde weten over het 'wie' en 'waarom' dan denk ik dat je er goed aan doet om je oordelen vooraf iets meer los te laten. Met een open houding kom je meer te weten denk ik.
 
Bovenaan