Goedemiddag mensen,
heb me net geregistreerd dus ben nieuw hier
nou wou ik graag mijn verhaal vertellen en adviezen krijgen van jullie,
(sorry alvast als het een beetje lang is, maar zo wil ik jullie een beeld geven over mijn situatie de afgelopen tijd en zo goed mogelijk advies krijgen)
ik ben een meisje van net 19,
vlak voor mijn 13e begon ik met drinken en tegen de tijd dat ik 15 was
ben ik begonnen met drugs gebruiken, ik heb een nogal moeilijke jeugd gehad
en vond daardoor al jong een soort van uitvlucht bij alcohol en drugs.
sinds mijn eerste lijntje coke was ik verliefd geworden op dat spul, en bij speed net zo
ookal is het zo smerig, ik kon de dagen niet meer doorkomen zonder te gebruiken.
speed nam de cocaine wel over op gegeven moment, alleen omdat het zo belachelijk goedkoop is en ik coke niet meer kon betalen omdat ik ontslagen was en dus geen werk meer had.
sinds ik begonnen ben met gebruiken op mijn 15e heb ik bijna elke dag en nacht gebruikt.
door mijn alcohol en drugs gebruik heb ik mijn hele middelbare school opleiding verneukt.
begonnen op het Havo-VWO, uiteindelijk van school getrapt zonder eind examens te mogen doen en begonnen op niveau 1 op het MBO.
vorig schooljaar begonnen met mijn niveau 2 opleiding, dat begon goed maar kwam er al gauw achter dat er een groot aantal uit mijn klas ook gebruikt, daarna ging het al snel mis.
we spijbelden veel, haalden samen nachten door en het enigste waar we aan dachten was gebruiken.
ben gestopt met school nu tot september 2017.
begin dit jaar rond maart leerde ik een jongen kennen hier, we hadden elkaar raar genoeg nog nooit gezien want waar ik woon kennen de meeste elkaar over het algemeen wel of heb je die naam hooguit wel horen vallen.
eind februari dit jaar werd ik uit huis gezet dus ik zwierf een beetje rond met vrienden en kon vaak wel crashen bij mensen op de bank.
zo kwam ik die jongen tegen en leerden we elkaar kennen.
hij is ook 19 en gebruikt sinds zijn 13e, nu zo'n 6 jaar, hij was ook begonnen op het vwo en eindigde ook met niets.
we bleken erg veel gemeen te hebben, zelfde persoonlijkheid en karakter en zelfde humor.
al snel waren we ook onafscheidelijk van elkaar, hij was een speed en GHB verslaafde en gebruikte ook dagelijks.
we gebruikten elke dag samen maar dingen gingen al snel mis.
ik was van mezelf al super erg veranderd door de drugs, kort lontje, agressieprobleem. en hij net zo. maar we wisten van elkaar dat we niet echt zo waren door alle eindeloos uren lange gesprekken die we met elkaar hadden, dat ons gedrag kwam door de drugs, dus hoe erg het ook kon gaan we bleven bij elkaar omdat ik wist hoe hij echt is en hij wist hoe ik echt ben.
wanneer het goed ging dan kon het ook gewoon echt niet beter gaan, maar wanneer het slecht ging dan ging het ook echt slecht en fout.
door onze ruzies hebben buren en mensen uit de straat wel eens politie gebeld door geluidsoverlast, soms probeerden buren eerst nog tussen ons beide te komen.
ik heb blauwe plekken eraan over gehouden door onze heftige ruzies, hij is anderhalve maand geleden nog afgevoerd met een ambulance omdat hij een raam heeft doorgeslagen. kortom: ellende en chaos, alleen maar.
dit heeft zo'n 7 maanden geduurd, met alle ups en down erbij.
zaterdag 4 weken geleden waren we beide al zo'n 5 nachten wakker.
normaalste zaak van de wereld voor ons, die nacht wouden we nieuwe speed halen maar niemand reageerde of ze hadden alles op het moment al verkocht.
we hielden het uit tot zondagmiddag, allebei kapot en konden nog net wakker blijven.
ik viel bijna in slaap op de bank en op dat moment gleed ik met mijn hoofd weg van de leuning, maar ik was zo kapot dat ik het niet doorhad.
opeens hoorde ik hem mn naam schreeuwen en ik schrok wakker, ik keek hem aan en zag de angst in zijn ogen; hij dacht dat er iets met me was gebeurd omdat ik er zo raar bij lag, mn ogen dicht had en zwaar en onregelmatig ademhaalde.
we waren allebei net 2 wandelende takken geworden, zo mager, zwarte kringen onder de ogen, ingevallen wangen, ik keek hem aan en kon nog net met tranen in mn ogen vragen waar de fuck we eigenlijk al die jaren mee bezig waren, en hoe we het in ons hoofd haalden om samen al die 7 maanden samen te gebruiken alsof het dood normaal was. want wat als er wel wat met mij was gebeurd, of als er uiteindelijk iets zo gebeuren met een van ons door al dat gebruik. het besef kwam als een bom die zondagmiddag,
ik barstte in tranen uit en hij net zo, vanaf die dag is alleeeesss veranderd.
ik pakte mn spullen en besloot langs mijn moeder te gaan, ookal had ze me er maanden geleden uitgezet.
hij besloot het zelfde te doen en ging langs zijn ouders, tot onze grote verbazing mochten we beide weer thuis wonen.
hij is ondertussen aan werk gekomen als stratenmaker voor 40 uur in de week, ik zit nog thuis omdat ik emotioneel en geestelijk nog niet stabiel ben.
we zijn allebei in een keer gestopt, hij lijkt er nu geen last meer van te hebben alleen af en toe de drang naar GHB nog.
de eerste 2 weken gingen bij mij raar genoeg beter dan de afgelopen 2 weken nu.
Ik begin steeds weer vaker te denken aan speed en coke snuiven, begin weer te trillen, soms uit het niets te zweten en woede uitbarstingen.
ik weet dat ik met dit gedrag mijn thuis en mijn vriend kan kwijtraken, want hij heeft alles al wel weer bijna op orde en zijn drang naar gebruik onder controle.
wat moet ik doen? wat kan ik het beste doen en hoe kom ik van deze gedachtes af?
ik wil niet weer alles kwijt raken door een bewuste, domme keuze voor maar een paar uurtjes plezier.
heb me net geregistreerd dus ben nieuw hier
nou wou ik graag mijn verhaal vertellen en adviezen krijgen van jullie,
(sorry alvast als het een beetje lang is, maar zo wil ik jullie een beeld geven over mijn situatie de afgelopen tijd en zo goed mogelijk advies krijgen)
ik ben een meisje van net 19,
vlak voor mijn 13e begon ik met drinken en tegen de tijd dat ik 15 was
ben ik begonnen met drugs gebruiken, ik heb een nogal moeilijke jeugd gehad
en vond daardoor al jong een soort van uitvlucht bij alcohol en drugs.
sinds mijn eerste lijntje coke was ik verliefd geworden op dat spul, en bij speed net zo
ookal is het zo smerig, ik kon de dagen niet meer doorkomen zonder te gebruiken.
speed nam de cocaine wel over op gegeven moment, alleen omdat het zo belachelijk goedkoop is en ik coke niet meer kon betalen omdat ik ontslagen was en dus geen werk meer had.
sinds ik begonnen ben met gebruiken op mijn 15e heb ik bijna elke dag en nacht gebruikt.
door mijn alcohol en drugs gebruik heb ik mijn hele middelbare school opleiding verneukt.
begonnen op het Havo-VWO, uiteindelijk van school getrapt zonder eind examens te mogen doen en begonnen op niveau 1 op het MBO.
vorig schooljaar begonnen met mijn niveau 2 opleiding, dat begon goed maar kwam er al gauw achter dat er een groot aantal uit mijn klas ook gebruikt, daarna ging het al snel mis.
we spijbelden veel, haalden samen nachten door en het enigste waar we aan dachten was gebruiken.
ben gestopt met school nu tot september 2017.
begin dit jaar rond maart leerde ik een jongen kennen hier, we hadden elkaar raar genoeg nog nooit gezien want waar ik woon kennen de meeste elkaar over het algemeen wel of heb je die naam hooguit wel horen vallen.
eind februari dit jaar werd ik uit huis gezet dus ik zwierf een beetje rond met vrienden en kon vaak wel crashen bij mensen op de bank.
zo kwam ik die jongen tegen en leerden we elkaar kennen.
hij is ook 19 en gebruikt sinds zijn 13e, nu zo'n 6 jaar, hij was ook begonnen op het vwo en eindigde ook met niets.
we bleken erg veel gemeen te hebben, zelfde persoonlijkheid en karakter en zelfde humor.
al snel waren we ook onafscheidelijk van elkaar, hij was een speed en GHB verslaafde en gebruikte ook dagelijks.
we gebruikten elke dag samen maar dingen gingen al snel mis.
ik was van mezelf al super erg veranderd door de drugs, kort lontje, agressieprobleem. en hij net zo. maar we wisten van elkaar dat we niet echt zo waren door alle eindeloos uren lange gesprekken die we met elkaar hadden, dat ons gedrag kwam door de drugs, dus hoe erg het ook kon gaan we bleven bij elkaar omdat ik wist hoe hij echt is en hij wist hoe ik echt ben.
wanneer het goed ging dan kon het ook gewoon echt niet beter gaan, maar wanneer het slecht ging dan ging het ook echt slecht en fout.
door onze ruzies hebben buren en mensen uit de straat wel eens politie gebeld door geluidsoverlast, soms probeerden buren eerst nog tussen ons beide te komen.
ik heb blauwe plekken eraan over gehouden door onze heftige ruzies, hij is anderhalve maand geleden nog afgevoerd met een ambulance omdat hij een raam heeft doorgeslagen. kortom: ellende en chaos, alleen maar.
dit heeft zo'n 7 maanden geduurd, met alle ups en down erbij.
zaterdag 4 weken geleden waren we beide al zo'n 5 nachten wakker.
normaalste zaak van de wereld voor ons, die nacht wouden we nieuwe speed halen maar niemand reageerde of ze hadden alles op het moment al verkocht.
we hielden het uit tot zondagmiddag, allebei kapot en konden nog net wakker blijven.
ik viel bijna in slaap op de bank en op dat moment gleed ik met mijn hoofd weg van de leuning, maar ik was zo kapot dat ik het niet doorhad.
opeens hoorde ik hem mn naam schreeuwen en ik schrok wakker, ik keek hem aan en zag de angst in zijn ogen; hij dacht dat er iets met me was gebeurd omdat ik er zo raar bij lag, mn ogen dicht had en zwaar en onregelmatig ademhaalde.
we waren allebei net 2 wandelende takken geworden, zo mager, zwarte kringen onder de ogen, ingevallen wangen, ik keek hem aan en kon nog net met tranen in mn ogen vragen waar de fuck we eigenlijk al die jaren mee bezig waren, en hoe we het in ons hoofd haalden om samen al die 7 maanden samen te gebruiken alsof het dood normaal was. want wat als er wel wat met mij was gebeurd, of als er uiteindelijk iets zo gebeuren met een van ons door al dat gebruik. het besef kwam als een bom die zondagmiddag,
ik barstte in tranen uit en hij net zo, vanaf die dag is alleeeesss veranderd.
ik pakte mn spullen en besloot langs mijn moeder te gaan, ookal had ze me er maanden geleden uitgezet.
hij besloot het zelfde te doen en ging langs zijn ouders, tot onze grote verbazing mochten we beide weer thuis wonen.
hij is ondertussen aan werk gekomen als stratenmaker voor 40 uur in de week, ik zit nog thuis omdat ik emotioneel en geestelijk nog niet stabiel ben.
we zijn allebei in een keer gestopt, hij lijkt er nu geen last meer van te hebben alleen af en toe de drang naar GHB nog.
de eerste 2 weken gingen bij mij raar genoeg beter dan de afgelopen 2 weken nu.
Ik begin steeds weer vaker te denken aan speed en coke snuiven, begin weer te trillen, soms uit het niets te zweten en woede uitbarstingen.
ik weet dat ik met dit gedrag mijn thuis en mijn vriend kan kwijtraken, want hij heeft alles al wel weer bijna op orde en zijn drang naar gebruik onder controle.
wat moet ik doen? wat kan ik het beste doen en hoe kom ik van deze gedachtes af?
ik wil niet weer alles kwijt raken door een bewuste, domme keuze voor maar een paar uurtjes plezier.
