En toen was het weer weekend... weer een stapje dichterbij
Ik begin de afbouw van de meet echter steeds slechter te verdragen.
De afgelopen paar dagen heb ik 35 mg/dag ingenomen maar het word met de week zwaarder.
Ik ben nu al een geestelijk en lichamelijk wrak.
Het vooruitzicht dat er zo nog vele dagen gaan volgen, die zelfs nog zwaarder worden is nou niet echt motiverend. Soms word dit me allemaal te veel.
Ik heb echt het gevoel dat ik mijn vonnis aan het uitzitten ben.
Voor alles wat ik gedaan heb zit ik nu gevangen in een ziek lichaam.
Aan het einde van mijn straf wacht mij pas de vrijheid.
Ik streep iedere dag af tot aan mijn vrijlating.
Vandaag staan er 55 strepen op de muur van mijn cel.
Maar tussentijds zie ik dagelijks de sleutel van mijn cel binnen handbereik.
Deze bruine sleutel hangt aan een zijden draadje in de hoek van mijn cel.
De eerste weken was me niet eens opgevallen dat de sleutel daar hing.
Maar hoe langer ik in die cel zit... hoe groter de verleiding om naar die sleutel te graaien en uit te breken. Ik heb de sleutel al een paar keer van het zijde draadje getrokken.
Maar voordat ik er mee naar het slot toe liep bedacht ik me en gooide ik de sleutel door de tralies naar buiten. Ik kan nu wel uitbreken, maar die vrijheid is maar van korte duur.
eenmaal ontsnapt is het een kwestie van tijd dat ik weer terug in de cel beland.
En dan moet ik de straf van voor af aan weer opnieuw uitzitten.
Dan is de straf nog zwaarder en nog langer...
Al die strepen op de muur van mijn cel worden dan in 1 keer weggeveegd.
Dat besef is steeds de beslisende factor geweest om de sleutel niet in het slot te steken en rond te draaien.
Ik heb de sleutel al een paar keer door de tralies naar buiten gegooid.
Maar wanneer ik dan 's ochtends wakker werd hing die telkens weer precies terug op dezelfde plek. Ik zal mijn vonnis dus uit moeten zitten met de wetenschap dat die verdomde sleutel binnen handbereik blijft...