Gefeliciteerd @Fenrir !
Fijn dat het steeds beter met je gaat en super dat je waardering krijgt op je werk!
Soms is het vermijding. Dan kan het goed zijn te proberen om dat te doorbreken. Soms is het echter noodzakelijke voorzichtigheid om te voorkomen dat je in overhaasting of het willen ''forceren'' van verder herstel dat wat je nu heb opgebouwd weer dreigt te verliezen. Ik hoop dat je de juiste beslissing hebt genomen door voor nu nog even ''nee'' te zeggen.Ik heb trouwens besloten dat deze functie, met alle verantwoordelijkheid die erbij hoort, momenteel nog niet aan mij besteed is. Pessimisme? Wijsheid? Ik ben in ieder geval trots op mezelf dat ik mijn twijfel herken en erken, en ook nog "Nee" heb durven zeggen.
Baby steps, maar wel in de goede richting![]()
Dit klinkt logisch hoor. Hoewel een heleboel narigheden je kunnen overkomen, moet je toch echt ook zelf stappen zetten om je weer beter te gaan voelen. Je hebt zelf de keuze om de rest van je leven depressief op je slaapkamer te zitten, of toch één ander te proberen; niemand anders gaat je eruit sleuren. Dit even náást dat depressief zijn natuurlijk ook heel zwaar en heftig is.Het beste antwoord dat ik kan geven, stom als het klinkt, is dat ik het gewoon zat was en de beslissing heb genomen om niet meer vast te zitten. Dat antwoord is onvolledig, en eigenlijk zelfs onjuist, maar verklaart het beste de verandering die in gang is gezet. Ik ga er nog eens over nadenken, en als ik een beter antwoord heb pen ik het hier wel neer![]()
Ik heb mezelf toendertijd uit wanhoop de straat op gesleept, toch maar gaan hardlopen 'want ze zeggen dat het goed voor je is'. Wat ben ik blij dat ik dat ben gaan doen. Sporten is nu juist echt mijn uitlaatklep.
Dit klinkt logisch hoor. Hoewel een heleboel narigheden je kunnen overkomen, moet je toch echt ook zelf stappen zetten om je weer beter te gaan voelen. Je hebt zelf de keuze om de rest van je leven depressief op je slaapkamer te zitten, of toch één ander te proberen; niemand anders gaat je eruit sleuren. Dit even náást dat depressief zijn natuurlijk ook heel zwaar en heftig is.
Ik heb mezelf toendertijd uit wanhoop de straat op gesleept, toch maar gaan hardlopen 'want ze zeggen dat het goed voor je is'. Wat ben ik blij dat ik dat ben gaan doen. Sporten is nu juist echt mijn uitlaatklep.
Dat herken ik, door sporten maakt je lichaam stoffen aan waar je je beter door gaat voelen dus het positieve effect is niet alleen psychisch, je bent buiten en je wordt moe, maar ook chemisch. Het heeft mij zeker geholpen door duistere periodes heen te komen.
En goed dat je dicht bij jezelf blijft @Fenrir.
Crawl -> Walk -> Run.
Het beste antwoord dat ik kan geven, stom als het klinkt, is dat ik het gewoon zat was en de beslissing heb genomen om niet meer vast te zitten. Dat antwoord is onvolledig, en eigenlijk zelfs onjuist, maar verklaart het beste de verandering die in gang is gezet. Ik ga er nog eens over nadenken, en als ik een beter antwoord heb pen ik het hier wel neer![]()
Maar wat maakt nou dat je die beslissing hebt genomen, die beslissing überhaupt kon nemen, en daar ook echt naar bent gaan handelen? Het lijkt alsof je daar niet echt een antwoord op hebt. Toch vind ik dat totaal niet raar. Ik herken het. Na vele jaren heb ik zelf het antwoord ook nog steeds niet. Op m'n 17e/18e zwaar depressief geweest. Op een gegeven moment was ik haast geobsedeerd met zelfmoordplannen. Alles tot in de kleinste details uitgewerkt. Toen kwam het einde van de middelbare school in zicht, waar ik gewoon een ongelofelijke kuttijd heb gehad in al die jaren. Het leven had voor mij op dat punt voor mijn gevoel gewoon geen zin meer. Ik had niets, zo voelde het. Dit gaf me gaandeweg echter een soort gevoel van vrijheid, gek genoeg. Elke dag dat ik naar bed ging 's avonds, had ik weer een dag voor het leven gekozen, besefte ik me. Waarom dan? Ik had toch immers niks? Nee, nu niet... maar ik had wél een toekomst. Bovendien, als ik nu niks heb, wat heb ik dan te verliezen? Niks toch? Toen heb ik op een gegeven moment de knop omgezet. Ik had me voorgenomen na de middelbare school gewoon een nieuw leven te beginnen. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Ik koos ook voor wat ik diep van binnen wilde, in plaats van wat iedereen van me verwachtte. Tot ieders verbijstering uitgeschreven voor scheikunde, ingeschreven voor psychologie. M'n ouders in verwarring, voor gek verklaard door mijn mentor, m'n scheikundeleraar over de rooie. Het boeide me allemaal niet. Ik ging nu mijn eigen weg. [Uiteindelijk was psychologie het toch ook niet voor mij, maar het heeft me desondanks wel nieuwe kansen geboden: ik bewandel nu een zijweg waarvan ik denk/verwacht dat die beter aansluit op mijn visie en levenswijze.]Het beste antwoord dat ik kan geven, stom als het klinkt, is dat ik het gewoon zat was en de beslissing heb genomen om niet meer vast te zitten.
Maar wat maakt nou dat je die beslissing hebt genomen, die beslissing überhaupt kon nemen, en daar ook echt naar bent gaan handelen? Het lijkt alsof je daar niet echt een antwoord op hebt. Toch vind ik dat totaal niet raar. Ik herken het. Na vele jaren heb ik zelf het antwoord ook nog steeds niet. Op m'n 17e/18e zwaar depressief geweest. Op een gegeven moment was ik haast geobsedeerd met zelfmoordplannen. Alles tot in de kleinste details uitgewerkt. Toen kwam het einde van de middelbare school in zicht, waar ik gewoon een ongelofelijke kuttijd heb gehad in al die jaren. Het leven had voor mij op dat punt voor mijn gevoel gewoon geen zin meer. Ik had niets, zo voelde het. Dit gaf me gaandeweg echter een soort gevoel van vrijheid, gek genoeg. Elke dag dat ik naar bed ging 's avonds, had ik weer een dag voor het leven gekozen, besefte ik me. Waarom dan? Ik had toch immers niks? Nee, nu niet... maar ik had wél een toekomst. Bovendien, als ik nu niks heb, wat heb ik dan te verliezen? Niks toch? Toen heb ik op een gegeven moment de knop omgezet. Ik had me voorgenomen na de middelbare school gewoon een nieuw leven te beginnen. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Ik koos ook voor wat ik diep van binnen wilde, in plaats van wat iedereen van me verwachtte. Tot ieders verbijstering uitgeschreven voor scheikunde, ingeschreven voor psychologie. M'n ouders in verwarring, voor gek verklaard door mijn mentor, m'n scheikundeleraar over de rooie. Het boeide me allemaal niet. Ik ging nu mijn eigen weg. [Uiteindelijk was psychologie het toch ook niet voor mij, maar het heeft me desondanks wel nieuwe kansen geboden: ik bewandel nu een zijweg waarvan ik denk/verwacht dat die beter aansluit op mijn visie en levenswijze.]
Anyway, hoe je het geflikt hebt? Je komt er misschien nooit achter. Maar dát je het geflikt hebt, dat staat. Dat neemt geen mens je meer af. Ik hoop echt oprecht dat je de stijgende lijn weet vast te houden. Het leven is je gegund man, echt waar.
Dat mag je... :P Ik PM wel effe.Wat voor zijweg bewandel je nu, als ik zo brutaal mag zijn?
Kom dit topic nu pas tegen, maar ik wou mededelen dat ik me ontzettend herken in je verhaal en je topics erover ook allemaal heb gelezen. Wat die truffeltrip betreft, mensen noemen het vaak een bad trip als ze zich niet goed hebben gevoeld, maar hoe "slechter" ik ben gegaan tijdens een trip hoe meer ik er van heb geleerd. "Fijn" dat jij dat ook zo hebt ervaren.
Supergoed dat je kleine aanpassingen maakt en er al wat van merkt. Hoe gaat het nu met je?
Ik merk rond de feestdagen zelf dat ik ongewenst melancholisch wordt (terwijl ik niet eens zoveel heb met kerst, maar opdringerige maatschappelijke eisen voor kerst die niet waar te maken zijn zonder echt familie waar je geconfronteerd wordt enzovoorts), hoop dat je nog steeds positieve effecten merkt en het liefst nog meer dan eerst.
Daarom hadden we je ook uitgezocht natuurlijk, wij dachten die jongen kan het wel gebruikenOndertussen heb ik weer genoeg te doen. Naast mijn aanstelling als mod hier
Ah wat jammer om te horen dat het minder gaat Fen. Goed dat er even meer focus op jezelf komt. Hopelijk snel verbetering!
Dikke knuffel!
Thanks guys! <3Hey gab jammer te horen dat de kaarten even wat minder zijn geschud maar komt goed bro horen vanzelf wel weer van je als je als de tijd er naar is en keep your head up maatje als ik zo deze reacties lees ben je een aangename aanwezigheid voor velen waaronder ik
In de tussentijd draai ik wel dubbele woordgrapdiensten geen probleem gab