Wie: Ik en S
Wat: 2 zegels LSD (Shiva's), wiet, beetje cava, lachgas
Greetings mede-psychonauten
Ik schrijf dit report om de trip de verwerken die ik gister mijn kameraad heb meegemaakt. Het is de zwaarste trip die ik tot nu toe heb gehad en waarschijnlijk de laatste trip (voor heel lange tijd in ieder geval). Een bad trip kan ik het niet noemen maar aangenaam was het zeker niet. Dit report helpt me te verwerken wat ik meegemaakt heb want het zal een zware tocht worden. Het begon allemaal gisterochtend om 08.00 uur...
IK kwam met mijn mede-tripper S aan in Leuven waar ik de lsd zou gaan gaan halen. Oorspronkelijk was de bedoeling dat we ieder een halve zoude nemen maar liever hard dan zacht trippen dus we hadden er nog 1 bijbesteld. Gewapend met 2 Shiva's reden we naar het huis van onze tripsitter die een week alleen was. Daar begon de reis door ons onderbewustzijn.
08.30
De zegels werden onder de tong gedropt onmiddelijk toen we aankwamen. Aangezien het altijd even duurt voor de trip echt begint, staken we gelijk een joint op en bewonderden we de wietplanten van onze tripsitter. Na een half uur voelde ik nog niets en bedacht me dat wat lachgas wonderen kan verrichten. Het koude metaal van de slagroomspuit was geklemd tussen mijn handen, ik zet mijn lippen rond het teutje en psshhhhhhhh... Voel ik wat? Nee nog geen visuals, jammer
S leek zich kostelijk te amuseren op de muziek van Kindzadza-'can you feel it?'. Zijn bewustzijn was gelanceerd en ik ergerde me dat ik nog steeds niets voelde.
09.40
Merkte ik daar iets in het hout van de kast? Jawel ik zag het golven! Eindelijk! De trip kon beginnen en gelijk vulde ik opnieuw de slagroomspuit.
Telkens als ik trip of het nu lsd of paddo's zijn en inhaleer lachgas hierbij maak ik steeds dezelde fases door. Deze hebben een bepaalde volgorde: Gezichtsveld trekt weg, ogen vallen dicht, ik voel mijn lichaam afbrokkelen en wegsmelten door de grond, ik ben 1 met alles, ik word platgedrukt, begin weer te denken steeds sneller vliegen gedachten door mijn hoofd; sneller, sneller, SNELLER, KNAL!!!!! Een explosie, een geweldige ontlading en een heerlijk gevoel met geweldige hallucinaties.
'S, ik heb 'Het' gevonden'! 'Het' is hetzelfde als de andere trips, de goede trips! Dit 'Het' kan enkel bereikt worden met lachgas tijdens een psychedelische ervaring, ik kan dit het beste omschrijven als een intens moment van gelukzaligheid, puur geluk dat op geen enkele andere manier te bereiken is. De goddelijke ervaring van 'het Meer' dat enkel op deze manier bereikt kan worden. Het plafond was een zee van golvend hout met vele overbelichte kleuren, met de ogen toe reisde ik door mijn bewustzijn van plaats naar plaats door een immense ruimte.
Nu komt de piek er aan, hier weet ik niet geweldig veel meer van maar ik zal mijn best doen het zo goed en chronologisch te omschrijven.
ca 11 uur
Ik weet niet meer wanneer ik mijn ogen open of dicht heb. Het maakt niet uit, ik heb mijn ogen niet nodig want mijn geest stuurt mijn lichaam. Ik zie alles en voel de kracht en energie van de materie die mij omringt. S en ik beginnen te praten, dit zorgde voor de grote ommekeer in onze reis. We hebben er samen al redelijk wat trips opzitten, op tamelijk korte tijd.
Steeds als we tripten wilden we 'Het' bereiken, wat alleen maar bereikt wordt met lachgas. Ook andere drugs zoals alcohol wiet etc leiden allemaal uiteindelijk tot 'Het' ook al kan dat niet bereikt worden zonder het lachgas en de trip.
We willen dus 'Het' bereiken maar daar is lachgas voor nodig. Is trippen zonder lachgas dan ook leuk? Trippen is wat je er zelf van maakt, de drug neemt je denken niet over maar zorgt voor de mogelijkheid tot anders denken. Het opent de deur waar je zelf door moet, jij bent degene die achter het roer staad van het schip in de oceaan van je onderbewustzijn.
Wat is er eigelijk fijn aan trippen? Ik weet het niet, je maakt het zelf fijn. Maar hoe maakt je het fijn? Enkel door 'Het' te bereiken. Maar ik bereik het niet? Is trippen wel fijn? Ik dacht dat trippen me gelukkig maakte maar het is niet fijn meer! Ik ben mijn geluk kwijt! Hoe moet ik leven zonder geluk dacht ik. We kwamen terecht in een vicieuze cirkel, een eeuwigdurende loop wat allemaal leide tot 1 ding: 'Het', en 'Het' maakte allemaal niet meer uit, we konden 'Het' alleen opnieuw bereiken maar niet meer of verder gaan. De grens was getrokken, trippen had geen zin meer, we konden niets meer bereiken met trippen. Geen doel, geen nut, geen plezier.
12.00
Een andere omgeving ging ons misschien goed doen. Jointje gepakt en het bos in gewandeld.
'Dude, ik heb even genoeg van dat trippen, laten we eens de trip aan de kans schuiven, je stuurt het uiteindelijk zelf. Alles maak je zelf zoals je het wilt. Ok even proberen... BAM; back to reality. De visuals waren weg en ik genoot van een normale, niet psychedelische omgeving gewoon omdat ik zelf DACHT aan een normale omgeving. Ik kon zien wat in dacht, alles werd weerspiegeld in mijn ruimte, hetgeen wat me omringde.
Nu konden we even tot rust komen. We triggerden elkaar de hele tijd, telkens kwamen we in de spiraal terecht van de gedachte dat alles wat we deden leidde tot 'Het'. We konden nerges meer over praten zonder steeds weer alles te herleiden tot 1 bepaald punt. Een uitweg was er niet meer. We begonnen veel teveel na te denkek en opeens werd alles duidelijk: We hebben elkaar waanzinnig gemaakt...' De reis is te diep gegaan, niet maakte nog uit, ons geluk is weg. We hadden door hoe je psychotisch word van psychedelica: heel ons denken was aangepast aan alles dat weer tot dat ene herleid zou worden. Je kan blijven steken in 1 gedachte, 1 gedachte die steeds weer de bovehand neemt en alles wat je denkt naar zicht toe trekt. Er om heen buigen is geen oplossing, het absorbeert alles. Fuck, een psychose is duidelijk. Zijn we dan gek geworden omdat we doorhebben hoe het in elkaar zit? Het kan niet anders...
13.15
Helemaal geshoqueerd liepen we terug naar het huis. We hebben elkaar gek getriggerd, trippen met elkaar zou nooit meer gaan. We moesten er een punt achter zetten. Ik werd depressief van de gedachte nooit meer te trippen omdat ik er niet meer van genoot. Ik was zo aangepast aan de wereld van psychedelica dat ik nooit had gedacht er echt mee te stoppen.
S ging met de tripsitter naar de kelder om te pokeren. Hij wilde afleiding om niet meer bezig te zijn met het trippen dat ons krankzinnig maakte. Dit vond ik geen goed plan, ik wilde mezelf er uit halen en terug plezier hebben. Dit probeerde ik met muziek, een wandeling, spelen met de hond maar niets hielp. Steeds weer werd ik terug in de spiraal getrokken van: het maakt niet uit, trippen leert je niets, niets maakt iets uit, alles is compleet zinloos en trippen maakt me niet gelukkig meer. De dood leek wel de enige uitweg maar die gedachte lied ik snel weer varen.
Ik werd steeds overmand door flashbacks en gedachteloops en wist zeker dat ik zelfs als ik niet meer zou trippen, zou blijven steken in de ene gedachte waarnaar alles werd geleid.
14.00
Ik verveelde me en maakte me steeds gekker. Pokeren leek zo slecht nog niet maar de spanning was te snijden. S en ik bleven elkaar onbewust en onbedoeld triggeren, pokeren ging niet wegens het steeds weer afdwalen, diep in gedachten.
Ik ging maar weer weg, in de zetel naar muziek luisteren maar niets kon me afleiden, niets kon me doen stoppen met denken. Ik wilde ervaren en genieten, niet denken en piekeren.
17.00
Onze tripsitter ging weg en wij moesten het huis uit. We liepen naar een bankje en een park waar we afspraken nooit meer te trippen. 1 keer zorgt voor de ervaring, de gedachte dat je weet wat trippen is. Met vaker te trippen haal je niets uit, je leert er niets over bij aangezien de ervaring altijd dezelfde blijft. Je kan je alleen maar amuseren of gek maken. De overtuiging was er dat vaak trippen je uiteindelijk zowiso gek maakt, compleet waanzinnig en dat punt hadden wij bereikt. Ik bedacht me dat ik S nooit meer zou kunnen zien omdat die ene gedachte eeuwig zou blijven getriggerd worden als ik hem weer zou zien. Ik wist niet meer wat ik moest, al de muziek wegdoen en een andere weg inslaan? Waarom wil ik altijd trippen als ik niet trip en als ik trip wil ik er steeds mee stoppen? Dit is dus de reden waarom het illegaal is, het maakt je krankzinnig wat hebben we onszelf toch aangedaan...
Zo is het nog doorgegaan tot deze ochtend, zelfs toen onze wegen scheidden en we beiden naar huis gingen. Voorlopig heb ik het gehad met tripmiddelen, hoe mooi alles er dan ook kan uitzien. De prachtige visuals zijn de mentale mokerslagen gewoon niet waard, ik had pijn van het denken. Deze ochtend werd ik wakker en heb de 35% van wat ik me nog herinner hier neergeschreven. Ik weet (gelukkig) niet veel meer over deze trip, als ik me nog duidelijk zou herinneren hoe een psychose werkt, zat ik nu in het gekkenhuis. Tripmiddelen kunnen prachtig en leerzaam zijn, maar als je 'teveel' weet en te diep gaat, raak je verstrikt in het net van gedachten en zit je vast als een vis aan een haak, wachtend tot op eigen ondergang.
Wat: 2 zegels LSD (Shiva's), wiet, beetje cava, lachgas
Greetings mede-psychonauten
Ik schrijf dit report om de trip de verwerken die ik gister mijn kameraad heb meegemaakt. Het is de zwaarste trip die ik tot nu toe heb gehad en waarschijnlijk de laatste trip (voor heel lange tijd in ieder geval). Een bad trip kan ik het niet noemen maar aangenaam was het zeker niet. Dit report helpt me te verwerken wat ik meegemaakt heb want het zal een zware tocht worden. Het begon allemaal gisterochtend om 08.00 uur...
IK kwam met mijn mede-tripper S aan in Leuven waar ik de lsd zou gaan gaan halen. Oorspronkelijk was de bedoeling dat we ieder een halve zoude nemen maar liever hard dan zacht trippen dus we hadden er nog 1 bijbesteld. Gewapend met 2 Shiva's reden we naar het huis van onze tripsitter die een week alleen was. Daar begon de reis door ons onderbewustzijn.
08.30
De zegels werden onder de tong gedropt onmiddelijk toen we aankwamen. Aangezien het altijd even duurt voor de trip echt begint, staken we gelijk een joint op en bewonderden we de wietplanten van onze tripsitter. Na een half uur voelde ik nog niets en bedacht me dat wat lachgas wonderen kan verrichten. Het koude metaal van de slagroomspuit was geklemd tussen mijn handen, ik zet mijn lippen rond het teutje en psshhhhhhhh... Voel ik wat? Nee nog geen visuals, jammer
S leek zich kostelijk te amuseren op de muziek van Kindzadza-'can you feel it?'. Zijn bewustzijn was gelanceerd en ik ergerde me dat ik nog steeds niets voelde. 09.40
Merkte ik daar iets in het hout van de kast? Jawel ik zag het golven! Eindelijk! De trip kon beginnen en gelijk vulde ik opnieuw de slagroomspuit.
Telkens als ik trip of het nu lsd of paddo's zijn en inhaleer lachgas hierbij maak ik steeds dezelde fases door. Deze hebben een bepaalde volgorde: Gezichtsveld trekt weg, ogen vallen dicht, ik voel mijn lichaam afbrokkelen en wegsmelten door de grond, ik ben 1 met alles, ik word platgedrukt, begin weer te denken steeds sneller vliegen gedachten door mijn hoofd; sneller, sneller, SNELLER, KNAL!!!!! Een explosie, een geweldige ontlading en een heerlijk gevoel met geweldige hallucinaties.
'S, ik heb 'Het' gevonden'! 'Het' is hetzelfde als de andere trips, de goede trips! Dit 'Het' kan enkel bereikt worden met lachgas tijdens een psychedelische ervaring, ik kan dit het beste omschrijven als een intens moment van gelukzaligheid, puur geluk dat op geen enkele andere manier te bereiken is. De goddelijke ervaring van 'het Meer' dat enkel op deze manier bereikt kan worden. Het plafond was een zee van golvend hout met vele overbelichte kleuren, met de ogen toe reisde ik door mijn bewustzijn van plaats naar plaats door een immense ruimte.
Nu komt de piek er aan, hier weet ik niet geweldig veel meer van maar ik zal mijn best doen het zo goed en chronologisch te omschrijven.
ca 11 uur
Ik weet niet meer wanneer ik mijn ogen open of dicht heb. Het maakt niet uit, ik heb mijn ogen niet nodig want mijn geest stuurt mijn lichaam. Ik zie alles en voel de kracht en energie van de materie die mij omringt. S en ik beginnen te praten, dit zorgde voor de grote ommekeer in onze reis. We hebben er samen al redelijk wat trips opzitten, op tamelijk korte tijd.
Steeds als we tripten wilden we 'Het' bereiken, wat alleen maar bereikt wordt met lachgas. Ook andere drugs zoals alcohol wiet etc leiden allemaal uiteindelijk tot 'Het' ook al kan dat niet bereikt worden zonder het lachgas en de trip.
We willen dus 'Het' bereiken maar daar is lachgas voor nodig. Is trippen zonder lachgas dan ook leuk? Trippen is wat je er zelf van maakt, de drug neemt je denken niet over maar zorgt voor de mogelijkheid tot anders denken. Het opent de deur waar je zelf door moet, jij bent degene die achter het roer staad van het schip in de oceaan van je onderbewustzijn.
Wat is er eigelijk fijn aan trippen? Ik weet het niet, je maakt het zelf fijn. Maar hoe maakt je het fijn? Enkel door 'Het' te bereiken. Maar ik bereik het niet? Is trippen wel fijn? Ik dacht dat trippen me gelukkig maakte maar het is niet fijn meer! Ik ben mijn geluk kwijt! Hoe moet ik leven zonder geluk dacht ik. We kwamen terecht in een vicieuze cirkel, een eeuwigdurende loop wat allemaal leide tot 1 ding: 'Het', en 'Het' maakte allemaal niet meer uit, we konden 'Het' alleen opnieuw bereiken maar niet meer of verder gaan. De grens was getrokken, trippen had geen zin meer, we konden niets meer bereiken met trippen. Geen doel, geen nut, geen plezier.
12.00
Een andere omgeving ging ons misschien goed doen. Jointje gepakt en het bos in gewandeld.
'Dude, ik heb even genoeg van dat trippen, laten we eens de trip aan de kans schuiven, je stuurt het uiteindelijk zelf. Alles maak je zelf zoals je het wilt. Ok even proberen... BAM; back to reality. De visuals waren weg en ik genoot van een normale, niet psychedelische omgeving gewoon omdat ik zelf DACHT aan een normale omgeving. Ik kon zien wat in dacht, alles werd weerspiegeld in mijn ruimte, hetgeen wat me omringde.
Nu konden we even tot rust komen. We triggerden elkaar de hele tijd, telkens kwamen we in de spiraal terecht van de gedachte dat alles wat we deden leidde tot 'Het'. We konden nerges meer over praten zonder steeds weer alles te herleiden tot 1 bepaald punt. Een uitweg was er niet meer. We begonnen veel teveel na te denkek en opeens werd alles duidelijk: We hebben elkaar waanzinnig gemaakt...' De reis is te diep gegaan, niet maakte nog uit, ons geluk is weg. We hadden door hoe je psychotisch word van psychedelica: heel ons denken was aangepast aan alles dat weer tot dat ene herleid zou worden. Je kan blijven steken in 1 gedachte, 1 gedachte die steeds weer de bovehand neemt en alles wat je denkt naar zicht toe trekt. Er om heen buigen is geen oplossing, het absorbeert alles. Fuck, een psychose is duidelijk. Zijn we dan gek geworden omdat we doorhebben hoe het in elkaar zit? Het kan niet anders...
13.15
Helemaal geshoqueerd liepen we terug naar het huis. We hebben elkaar gek getriggerd, trippen met elkaar zou nooit meer gaan. We moesten er een punt achter zetten. Ik werd depressief van de gedachte nooit meer te trippen omdat ik er niet meer van genoot. Ik was zo aangepast aan de wereld van psychedelica dat ik nooit had gedacht er echt mee te stoppen.
S ging met de tripsitter naar de kelder om te pokeren. Hij wilde afleiding om niet meer bezig te zijn met het trippen dat ons krankzinnig maakte. Dit vond ik geen goed plan, ik wilde mezelf er uit halen en terug plezier hebben. Dit probeerde ik met muziek, een wandeling, spelen met de hond maar niets hielp. Steeds weer werd ik terug in de spiraal getrokken van: het maakt niet uit, trippen leert je niets, niets maakt iets uit, alles is compleet zinloos en trippen maakt me niet gelukkig meer. De dood leek wel de enige uitweg maar die gedachte lied ik snel weer varen.
Ik werd steeds overmand door flashbacks en gedachteloops en wist zeker dat ik zelfs als ik niet meer zou trippen, zou blijven steken in de ene gedachte waarnaar alles werd geleid.
14.00
Ik verveelde me en maakte me steeds gekker. Pokeren leek zo slecht nog niet maar de spanning was te snijden. S en ik bleven elkaar onbewust en onbedoeld triggeren, pokeren ging niet wegens het steeds weer afdwalen, diep in gedachten.
Ik ging maar weer weg, in de zetel naar muziek luisteren maar niets kon me afleiden, niets kon me doen stoppen met denken. Ik wilde ervaren en genieten, niet denken en piekeren.
17.00
Onze tripsitter ging weg en wij moesten het huis uit. We liepen naar een bankje en een park waar we afspraken nooit meer te trippen. 1 keer zorgt voor de ervaring, de gedachte dat je weet wat trippen is. Met vaker te trippen haal je niets uit, je leert er niets over bij aangezien de ervaring altijd dezelfde blijft. Je kan je alleen maar amuseren of gek maken. De overtuiging was er dat vaak trippen je uiteindelijk zowiso gek maakt, compleet waanzinnig en dat punt hadden wij bereikt. Ik bedacht me dat ik S nooit meer zou kunnen zien omdat die ene gedachte eeuwig zou blijven getriggerd worden als ik hem weer zou zien. Ik wist niet meer wat ik moest, al de muziek wegdoen en een andere weg inslaan? Waarom wil ik altijd trippen als ik niet trip en als ik trip wil ik er steeds mee stoppen? Dit is dus de reden waarom het illegaal is, het maakt je krankzinnig wat hebben we onszelf toch aangedaan...
Zo is het nog doorgegaan tot deze ochtend, zelfs toen onze wegen scheidden en we beiden naar huis gingen. Voorlopig heb ik het gehad met tripmiddelen, hoe mooi alles er dan ook kan uitzien. De prachtige visuals zijn de mentale mokerslagen gewoon niet waard, ik had pijn van het denken. Deze ochtend werd ik wakker en heb de 35% van wat ik me nog herinner hier neergeschreven. Ik weet (gelukkig) niet veel meer over deze trip, als ik me nog duidelijk zou herinneren hoe een psychose werkt, zat ik nu in het gekkenhuis. Tripmiddelen kunnen prachtig en leerzaam zijn, maar als je 'teveel' weet en te diep gaat, raak je verstrikt in het net van gedachten en zit je vast als een vis aan een haak, wachtend tot op eigen ondergang.
