Ik kon het niet laten van nog eens te reageren op dit topic. Er wordt hier veel te veel geroepen dat het middel verslavend is, maar dat vind ik te makkelijk. Dat het enkel en alleen aan jezelf ligt is moeilijker onder ogen te zien. Dat is ontkennend! De slechte smoes is vooral zeggen dat speed verslavend is, want zelf toegeven dat je zwak bent, of onzeker, of dik (als je dat van jezelf vindt), of wat dan ook, is een heel stuk moeilijker. En toegeven dat je verslaafd bent aan iets dat niet verslavend is zal ook niet meevallen zeker?
En ik wil niet gaan ontkennen dat het behoorlijk (geestelijk) verslavend
kan zijn. Ik gebruik het zelf ook namelijk en ik doe ook geen maand zonder. Dus ik vind het ook kut om het niet te gebruiken. Maar al dat gezeik van "uiteindelijk ging ik doordeweeks gebruiken" of "ik pakte het om de kater te vermijden".. Wat zegt dat? Zwakheid? Het is dus echt wel niet zoals bij coke wanneer je in de comedown zit je echt schreeuwt om een lijn. Dat is
trek. Iedere drug is in de comedown wel de oplossing. Als jij op zo'n moment besluit van toch weer te gaan snuiven, dan ben je gewoon zwak. Misschien vind je dat moeilijk toe te geven ofzo. Je hebt een verslavingsgevoelige persoonlijkheid en dat heeft tal van redenen, maar daar kom ik later nog op terug. Ik vind het wel weer typisch dat veel mensen dat zien als iets zwaks. Je kiest er zelf niet voor. En speed heeft een grote eigenschap die het bijna universeel "verslavender" maakt dan bijvoorbeeld MDMA, en dat is dat
de werking gebaseerd is op je dopamine. Dus de WERKING IS VERSLAVEND NIET DE DRUG. EN ZELFS DAT VALT NOG WEL MEE. Dat is wellicht de enige echte "verslavende" capaciteit die speed bezit, of ja, wat het makkelijker te misbruiken maakt dan bijvoorbeeld MDMA. Komen veel mensen er toch achter dat die dopamine wel erg leuk is. Dat je er van vermagert of dat het makkelijk doordeweeks te gebruiken valt zie ik nu niet meteen als verslavende capaciteiten.
Dopamine is wat zorgt voor genot, motivatie, zelfvertrouwen, beloning e.d. in je hersenen. Dus ja, speed is geestelijk verslavend. Dopamine ligt namelijk aan de basis van geestelijke verslavingen. En er bestaan allerlei gradaties daarin. En nu niet zeggen dat chocola ook geestelijk verslavend is want dat heeft bij lange na niet zo'n grote invloed op je dopamine als speed. Eens je de lichamelijke afhankelijkheid aan sigaretten hebt overwonnen, bijvoorbeeld, moet je nog de geestelijke verslaving overwinnen en dat is vaak moeilijker en verklaart waarom mensen na al die tijd kunnen terugvallen. En dat kan heel erg lang duren. Iedere keer dat je een sigaret opsteekt komt er dopamine vrij, terwijl de echte verslavende capaciteiten van sigaretten te wijten zijn aan nicotine. En zolang je het eigenlijk nog leuk vindt, zal het niet meevallen. Want na lange onthouding zal er nog veel meer dopamine vrijkomen. Ik vind het een goed voorbeeld als ik eens strontziek was van drinken en blowen en ik kon niet kotsen. Kwam er iemand met speed aan en ik voelde mij gelijk al een stuk nuchterder door dat gedacht (bij de speed in het vooruitzicht komt er ook al dopamine vrij -> beloning). Puur geestelijk, zoals die gast boven mij al zegt.
Je moet het effect ook nog leuk vinden natuurlijk, anders komt die beloningsverbinding er niet. En speed valt wat dat betreft nog wel mee omdat het spul niet zo potent is van effect. Zo’n belonings”verbinding” komt er trouwens enkel omdat jij de drug leuk vindt, het is niet de drug die dat “creeert” en daarom vind ik het dus verkeerd om te zeggen dat speed verslavend is want het klinkt allemaal alsof het stofje dat tot stand brengt maar het stofje zelf is onschuldig, het is alleen verdomd lekker en DAT is net het probleem. Eens je dit hebt zit je eigenlijk met gebruik en geen experimenteren.
Maar het blijft een drug die euforie opwekt, al vinden sommige mensen het toch niet leuk. Speed is helemaal niet zo’n populaire drug als je naar de cijfers kijkt.. Dat het populair is in jouw vriendenkring (is het bij mij ook) zegt niet zoveel. Lichamelijke en geestelijke afhankelijkheid staan overigens tamelijk los van elkaar. De lichamelijke afkick van sigaretten valt bijvoorbeeld heel erg mee in vergelijking met de lichamelijke afkick van heroine terwijl ze (dacht ik toch) gelijkaardige cravings oproepen. De geestelijke afhankelijkheid van koffie is verwaarloosbaar (in mijn geval). Ook de lichamelijke afkick van alcohol is tamelijk erg in vergelijking met het geestelijk verslavende eraan, en dus ook het cijfer alcoholverslaafden.
Dus ja, je kunt je lelijk mispakken aan dat zogenaamde enkel geestelijk verslavende van
speed. Het blijft harddrugs, en een stimulant die euforie opwekt en dat zorgt ervoor dat veel mensen het effect wel kunnen waarderen, in tegenstelling tot iets als wiet. Terwijl ze qua geestelijke afhankelijkheid, dus eens je die beloning hebt, niet verschillen. Alleen is speed op het eerste gezicht verslavender (want potenter) dan wiet. Het is trouwens ook gewoon de smaak die je overhoudt na zo’n ervaring. Dus de kater speelt ook mee in het verslavende aspect ervan. Ik kan makkelijk van de MDMA blijven omdat ik er altijd een week van naar de kanker ga en nog wat andere redenen. Dat zorgt ervoor dat ik die drug niet zo snel aan positieve dingen koppel en dat maakt het stukken makkelijker om nee te zeggen. En volgens mij is dat wel voor iedereen zo. Dat het dagelijks te misbruiken valt zal wel sneller zorgen dat jij er een grotere beloning aan vast hangt dan aan MDMA. Het leent zich in de praktijk ook meer tot misbruik natuurlijk. Maar steek het alsjeblieft daar niet op. Heroine leent zich niet echt tot dagelijks misbruik (of ja, toch niet zoveel met het combineren van een leven en misbruik, hahaha) en daar raken wel meer mensen verslaafd aan dan aan speed hoor.
Computerspelletjes die prestatiegericht zijn hebben net dezelfde werking op je hersenen (al wordt je natuurlijk niet euforisch door het spelletje te spelen, wel door resultaten te boeken) en dat verklaart dingen als gameverslaving. En dat kan even moeilijk zijn om van af te komen als een speedverslaving, al lachen veel mensen dat gewoon weg omdat speed harddrugs is – het moet dus wel zo verslavend zijn - en weet ik wat. Terwijl ze qua craving even erg kunnen zijn. Alleen bezit speed – subjectief – meer kwaliteiten die het aanlokkelijk maken om te gebruiken dan bijvoorbeeld spelletjes, chocola of alcohol, en dat uit zich in een hoger % verslaafden. En het is slopend voor je lichaam natuurlijk.
En toch is speed niet zo potent. De invloed die het heeft op je dopamine is niet zo heel groot in vergelijking met cocaine bijvoorbeeld. Coke verhoogt de dopamine in je synapsspleet met 150%, speed is daar simpelweg niet toe in staat. Al bij al valt de potentie van speed nog wel mee vind ik. Er zijn veel ergere dingen. Zo snel komt dat beloningscirkeltje er dus niet.
En weet je waarom het beloningscirkeltje er komt?
Omdat jij de drugs leuk vindt. Je vindt jezelf te dik, van speed val je af. Je hebt nergens zin in, je bent depressief, en je merkt dat speed je plots de motivatie geeft die je al lang zocht. Je hebt eigenlijk ADD of ADHD, speed geeft de concentratie die je nodig hebt, je voelt je eindelijk normaal. Je hebt een gebrekkig zelfvertrouwen, onzeker, niet sociaal enz. Je kunt de realiteit niet aan. En tal van andere redenen die te wijten zijn aan JEZELF. En nogmaals, het is niet denigrerend, want veel van die dingen kies je niet zelf voor (Ik ben zelf een speedgebruiker, remember?). Maar het is zo, een speedverslaving is enkel en alleen te wijten aan jezelf.
Ik geloof dat bijna alle speed
verslaafden wel aan een van bovenstaande eigenschappen voldoen. Het is helemaal geen populaire drug (voor de duizendste keer) en qua potentie valt het nog wel mee (namelijk dat je persoonlijkheid een kantje heeft dat de speed voor jou aanlokkelijk maakt), het spul is gewoon niet potent genoeg om enkel en alleen met de euforie mensen er aan verslaafd te krijgen. Ik praat het allerminst goed, maar een speedverslaving is zowat enkel te wijten aan een achterliggende reden. Soms kan die reden medisch zijn met abnormale dopamineniveaus (depressie of AD(H)D). Soms ligt het puur aan jezelf/externe factoren in JOUW leven. Speed is een makkelijke oplossing, maar sleutel eerst maar eens aan wat - voor jou – de speed aanlokkelijk maakt. Neem er vrede mee, zoek naar een andere oplossing.. En denk twee keer na voor je er mee begint.
Petrovic zei:
Als je geen verslavende eigenschappen/ doelen hebt hoef je niet te vrezen voor een speedverslaving.
Speed is niet verslavend, dat ben jij.
En nee, ik was niet onder invloed van speed toen ik dit schreef. Neem het wel met een korreltje zout, ik ben nogal scherp vandaag. Maar ik hou wel van jullie hoor.
. Appart goedje dat speed.
)
