Ik heb al vanaf toen ik kind was een lichte vorm van straatvrees gehad. Groeide op in een buurt waar een gang mij (en anderen) regelmatig op straat achtervolgde. Op de lagere en middelbare school gebeurde precies hetzelfde. Bedenk wel dat ik het nu dus over de jaren zeventig heb. Nu zijn de gangs volgens mij nog veel extremer geworden. Ik durfde als kind meestal niet alleen naar buiten en die angst voel ik eigenlijk zelfs nu nog. Wat absurd is aan de ene kant en lachwekkend want ik heb al jaren van niemand last meer. Maar elke ochtend voel ik me nog wat zenuwachtig en ongemakkelijk voordat ik naar buiten ga. En het vreemde is dat die angst al zo goed als verdwenen is als ik de deur achter me dichtdoe. Ik kan er nu, net als jij, wel goed mee overweg en weet dat het iets onrealistisch is. Sociale angst heb ik niet echt al ga ik nog steeds niet graag naar feestjes waar ik bijna niemand ken bijvoorbeeld. Maar ik ga altijd wel.
Dat is opzich wel logisch dat die spanning elke keer weer opkomt, dat is omdat je zeer veel spanning altijd hebt mee gemaakt met dat je de deur uit moest, dus je hersens zijn nog gewoon gewend dat wanneer je denk ik wil na buiten dat er dan die spanning gewoon weer wordt opgebouwd.
Merk je ook een verschil tussen dat je een uur van te voren denkt, wil straks na buiten vs dat je bij je voordeur langs komt en denk, oh kan trouwens wel ff kijken of ik post heb?
Ook herkenbaar. Ik zou zelf ook graag iets in die richting doen.
Doet altijd goed om mensen te helpen, het is soms jammer om te zien hoe het mens zichzelf in de weg kan staan, of gewoon niet begrijpt hoe met dingen om te gaan.
En daar kan je als mens ook weinig aan doen, je kan niet iets weten, wat je nog niet weet.🧐
Daarom zegt men ook, domme vragen bestaan niet.
Klopt ook. Probeer mezelf en anderen altijd wijs te maken dat ik het alleen wel red en mijn eigen boontjes heus wel kan doppen. Maar ik realiseer me al een tijdje dat ik simpelweg niet zonder mensen om me heen kan.
dat heb ik ook vaak, wil het altijd eerst zelf doen, maar ik moest ook leren om, om hulp te vragen, wanneer ik ergens niet uitkom.
Want anders blijf je hangen en je wilt natuurlijk altijd en zoveel mogelijk progressie maken aan het eind, maar het voelt ook goed om het zelf te doen.
Maar we hebben elkaar toch nodig en het is ook niet erg om, om hulp te vragen. Ook al kan dat soms wel zo voelen, maar net als dat we het zelf leuk vinden om andereb te helpen, zijn er ook genoeg anderen die maar al te graag ons zouden willen helpen.
Natuurlijk zullen er mensen zijn die oordelen, maar bekijk het zo, zij zitten zichzelf in de weg, want dan zal een ander hen ook altijd oordelen.
Oordeel daarom nooit een ander, aan het eind zijn we toch maar een reactie op een actie. We hebben eigenlijk heel erg weinig controle en input op ons leven.
Je bent een reactie op wat je hebt mee gemaakt en reageert ook heel erg op het moment, als je ergens op straat staat en ik begin ineens tegen je te schreeuwen, dan zal je daat hoogst wss geintimideert of juist boos op terug reageren, als je hier veel over heb geleerd en je de-escalerend te werk gaat. Dan zou je kalm terug kunnen reageren en doen alsof het je niks doet.
Zo kan je zien dat soms het kleinste dingetje impact heeft op je leven, een serial killer, werdt daarom ook niet zomaar een serial killer, gedachtes komen vaak niet uit het niks. Dat moet opbouwen, dat kan veel alleen na denken zijn, maar ook de situatie in hoe ze opgroeien heeft hier gewoon een grote impact. Dus dan moet je eigenlijk de reden weten van waarom ze het doen, maar je kan nooit in hen brein kijken, dus dan moet je ze op hun woord geloven.
Ook doen we als mens vanuit ons eigen perspectief nooit slecht, je zal het altijd op een manier goed praten wat je doet, zo heb ik eens een fiets gestolen, waar ik achteraf best wel spijt van heb. 😅
.
