Reptor
Newbie
Datum: 21 juli 2013
Locatie: Melt! Festival Ferropolis - Duitsland
Deelnemers: 3
Wat: MDMA Kristal ~230mg, mijn eerste keer.
Lichaamsbouw: Tenger, ~65-70kg, 180cm.
Nu ik het zo terug lees is dit een behoorlijke lap tekst. Ik probeer het zo chronologisch mogelijk samen te vatten en het geheel overzichtelijk in hoofdstukken te plaatsen. Voor het daadwerkelijke verslag, skip naar: "Verslag".
Halloo!!
Intro:
In het begin ging de interesse naar MDMA vooral uit naar de chemie die er achter schuil gaat en de wereld er om heen. Heb me het afgelopen half jaar veel verdiept in de vele syntheses, de ontwikkeling en route die het heeft afgelegd en de handel er in. Met een afstand observeerde ik een vriendengroep die er regelmatig op los gaan en heb vanuit mezelf al een redelijke interesse in drugs in het algemeen.
Nog nooit had ik MDMA gebruikt en had enigszins een vermoede over hoe het hele proces er aan toe gaat, zoals de chemische huishouding in het brein en de effecten die je er aan ondervind, de risico's en neveneffecten.
Iedereen beschrijft het als een drugs waarbij je compassie krijgt voor je vrienden, naar elkaar toe trekt en verliefd wordt op alles dat los en vast zit. Naast een enorme energie-boost ervaar je alle wereldproblemen als luttele bijzaak in het leven, in de sfeer die op dat moment zou overheersen.
Ik heb er altijd maar met argusogen naar gekeken omdat aan drugs ook altijd een grote keerzijde kleeft en het leven kan op zich zelf ook enorm intens zijn. Op die manier heb ik nooit echt een moment gekend waarin ik de behoefte had om drugs te gebruiken en ken ik het dus voornamelijk uit boekjes.
Een paar maanden terug vroeg een goede vriend wat we zouden gaan doen deze zomer. De road-trip van vorig jaar was goed bevallen en dus wilde we er weer eens op uit. Na een beetje speurwerk bleek het Melt! Festival wel eens een leuk feestje te kunnen zijn.
Road-trip:
Zonder het echt in de gaten te hebben bleek de vertrekdatum al redelijk dicht bij te komen. Ik had net een vette opdracht in de wacht gesleept en mijn houding was totaal niet naar een verre vakantie en roadtrippin'. Alle stress om het af te krijgen en random shit om me heen zorgde niet echt voor een vakantiestemming, maar dat zou snel overslaan.
Nog voor ik het door had en nog voor mijn kameraad de stad "Hannover" in dikke lijnen op zijn kartonnetje had kunnen schrijven, stond ik met mijn armen gestrekt met een bordje in de lucht en lukte het mij om al binnen de tien minuten een lift te regelen die ons verder op weg zou helpen in de richting van Ferropolis.
We deden er twee dagen over en het had best sneller gekund. Ware het niet dat het gewoon moeilijker is om met zijn tweeën een lift aangeboden te krijgen. Het begin ging goed, maar strandde al snel op de Duitse grens alwaar we besloten een tent neer te gooien en maar langs de snelweg te gaan slapen. De volgende ochtend tijdens het ontbijt in het wegrestaurant was het echter snel raak en werden we opgepikt door een jong stel dat ik het beste zou kunnen omschrijven als twee nuchtere welvaren hippies van midden dertig die niet direct een ideaal nastreefden, maar wel zoals het hoort in een slick oude camper drie weken kei chill er op uit gaan. Rock on!
Uiteindelijk heeft een arbeider ons na driehonderd kilometer afgezet in het zowat meest uitgestorven gebied in Duitsland. Nog voor ik even naar de wc kon gaan mochten we al direct verder naar onze precieze locatie; Melt! festival.
Verslag:
Het was al dagen 30+ graden en de festivalstemming zat er dik in, alles was goed en what thé hell, lets take drugs! Ik ben absoluut geen druggie en in de 27 jaar dat ik leef, heb ik wél veel geblowd, maar naast een sessie paddestoelen is het ook het enige.
We hadden zelf niks meegenomen omdat de polizei ze mogelijk zouden innemen tijdens een evt. controle onderweg. Rondvragen op de festivalcamping leverde niks op, dus besloten we een bordje te maken met de tekst: "We want drugs" die we langs onze tent zette en rustig afwachtte. Niet veel later wist ons bordje de aandacht te trekken van een voorbijganger die ons een zakje van 0.7g goudbruin kristal sleet.
We verdeelde het in drie op het oog gelijke porties van ongeveer 230mg en stopte dit in een geïmproviseerd envelopje.
Het begon goed te schemeren en we besloten ons richting het festival terrein te begeven. Het werd voor mij een debuut en omdat ik tot op zekere hoogte dacht te weten wat er te gebeuren stond, begon het envelopje een steeds dieper gat in mijn zak te branden. Op advies heb ik onderweg twee pinkies genomen.
Het spul smaakt heel bitter maar met een frisse of zoete bijsmaak ergens achterin of zo? Het lost heel makkelijk op op je tong..
We zochten een plek om te dansen en ik begon wat ongeduldig te raken. Er was inmiddels toch wel zeker een anderhalf uur verstreken voor ik mijn eerste pink achter mijn kiezen had. En nog altijd bleef de stemming neutraal. Ik wist dat er tenminste iets zou moeten gebeuren en had inmiddels ook al ruim drie kwart van het zakje leeg gelikt. Nochtans had ik er geen erg in dat ik er niks van merkte. De vibe was prima en al mijn vrienden waren er dus alles was goed!
Na een tijdje was mijn flesje water leeg en riep ik tegen een vriend dat ik die even bij ging vullen. Ik snelde me naar het waterpunt en zonder het echt door te hebben bewoog ik me opvallend fanatiek en vloeiend door de drukke festivalmenigte. Ik voelde me licht en de moeheid die ik doorgaans in mijn voeten voelde waren niet aan de orde, dat ik op zijn minst merkwaardig vond.
Eenmaal bij het waterpunt wist ik in een zeer gecontroleerde beweging mijn dopje van het flesje te draaien, een ferme klap op de kraan te geven en de flessenhals precies onder de waterstroom te houden, zo dat er niks over de randjes ging. Een snelle blik in de spiegel voor me wees uit dat mijn pupillen toch zeker wel de grootte hadden van flinke doperwten waar ik wel een beetje van schrok. Het flesje was gevuld en ik nam weer een paar slokken. De zoetheid van het kristal, de nasmaak achter op de tong voelde in eens zeer intens. Ze zeggen dat de smaak van sassafras te achterhalen valt maar ik weet dat niet. Nog altijd had ik niet echt door of het spul zijn werk aan het doen was, of dat hier sprake was van een simpele placebo.
Zoals op de heenweg begon het me op de terugweg steeds meer op te vallen hoe makkelijk ik me door het volk wist te bewegen. Daarnaast begon ik me ook enigszins zenuwachtig en opgewonden te voelen. Op een rare manier voelde ik kriebels door mijn lichaam gaan, het zelfde dat je ervaart als je in een achtbaan zit, maar dan bijvoorbeeld enkel in mijn bovenarm of rechter voet. Het gebeurde de hele tijd. Mijn vrienden had ik inmiddels terug gevonden en ik was blij ze te zien. Zonder een echt directe aanleiding vond ik het een fantastisch idee om kei gezellig met zijn allen naar de mainstage te lopen. Ik vond het zo geweldig dat iedereen er mee instemde dat ik zeer blij al huppelend het voortouw nam en onderwijl kleine sprongetjes van geluk maakte.
Op eens rees bij mij de vraag waarom ik in godsnaam zo blij kon zijn dat we met zijn allen waren. Ik voelde me energiek en stond blij rondjes te springen. Ik was helder van geest en voelde me heel licht. Op dat moment begon het me te dagen dat het nu toch echt een feit moest zijn dat de molly goed was ingekickt. Ik bedoel, hoe anders kon ik zo blij zijn en springerig zijn zonder reden?
Toch? …?
Met enige moeite lukte het de hele groep te verplaatsen van het ene punt naar het andere. Omdat het toch altijd zo tergend traag gaat op festivals nam ik abrupt in blije paniek het voortouw en maakte van de gelegenheid gebruik om in die tien minuten dat het duurde, op gehele route van driehonderd meter, elke obstakel te zien als speeltoestel. Ik voelde me blij en energiek, als een klein kind in die door zijn ouders in een pretpark wordt losgelaten.
Ik zag mijn vrienden tot stilstand komen op het verhoogde platform tegen het hek op de plek dat uitzicht bood over het gebied van de mainstage. Ik wuifde nog, maar het geduld zat er niet in om op hen te wachten en stuiterde als een pingpongbal de trap af richting de mensenmassa voor het podium. De muziek boeide me niet zo heel veel maar de sfeer was adembenemend.
Ik wist in eerste instantie niet wat ik met mezelf moest doen, aangezien de muziek me niet aansprak maar wel zin had om te dansen. Ik merkte dat het speelkwartier inmiddels voorbij was. De gevoelens waarvan ik dacht dat dit de ervaring bleek te zijn, leken zich alsmaar verder op te bouwen naar een alsmaar hoger plateau. Lekker bouncen op de muziek die er speelde. Het was jammer dat het publiek niet echt mee bewoog, want ik had het fantastisch naar mijn zin. Alles wat ik de afgelopen jaren heb zitten lezen op het gebied van dit spulletje, het fundament waarop ik mijn gehele, veel te hoog bijgesteld verwachtingspatroon op gebaseerd was, werd in luttele seconden compleet omver geblazen door iets dat totaal niet te beschrijven valt.
Als een bom sloeg het in en stond te zweten en te stuiteren, mijn ledematen voelde als een soort van warm deeg, ik was heel licht en ik wilde zo graag bij mijn vrienden zijn! Elk slokje water smaakte heel erg zoetig achter op de tong. Ik maalde met mijn kaken en het kriebelend gevoel dat ik eerder beschreef had zich over mijn gehele lichaam verspreidt. Het had een psychedelisch randje met echo's en dejavu's terwijl ik wel helder kon denken. Mijn kaken maalden dus ik at kauwgom, mijn ogen trilde en voelde me als elastiek heel erg licht. Mijn handen waren kletsnat, het zweet droop er letterlijk van af, als of ik net mijn handen had gewassen. Zo nu en dan checkte ik via mijn nek mijn hartslag om te kijken wat het deed, het ging tekeer, maar binnen proporties.
Het was zo fucking insane, ik had werkelijk geen idee wat me overkwam. Ik wist niet hoe snel ik mijn restant aan molly in mijn systeem moest krijgen dus heb voor de zekerheid mijn gehele envelopje van voor tot achter uitgelikt en uiteindelijk opgegeten. Mijn vrienden heb ik even later terug gevonden want ze vertelde me achteraf dat ze het wel een leuk idee vonden om mij van een afstandje te bekijken. Het was als of ik ze na jaren weer terug had gevonden en wilde ze alles vertellen wat mij de laatste paar minuten was overkomen. Tot het kwartje viel en ik me in eens besefte dat zij natuurlijk óók aan de molly zaten! Haha!
De blikken in de ogen van elk ieder waren veranderd. De connectie was direct gelegd, zonder daadwerkelijke aanleiding voelde het als of we met zijn allen op die zelfde golflengte zaten. Het waren niet meer de mensen die ik in het dagelijks leven ken, ze keken uit hun ogen als of ze daadwerkelijk 'verliefd' waren. Als of ze alles hadden bereikt wat ze hadden willen bereiken, zeer tevreden en voldaan. Heel erg relaxed en een tikje zwalkend. Ik weet niet of ik op de zelfde manier uit mijn ogen keek, ik was nog altijd met een natte hand in het gelaat geslagen om mij te laten zien hoe mooi kleurtjes kunnen zijn!
Ik kon ook, achteraf gezien, met moeite een duidelijke richting aangeven aan mijn trip. Op het ene moment stond ik redelijk te spacen en te malen, op het andere moment trilde mijn ogen wat er direct ook voor zorgde dat ik weer in het hier en nu stond en weer als een blij kind stond te stuiteren. Die vriend kwam naar me toe en zei iets van "Hey, niet te veel met je kaken malen eej… Neem een kauwgompje extra of probeer je mond open te houden." En terwijl ik zijn advies probeerde in mij op te nemen werd ik direct ook afgeleid, door dat mijn zintuigelijk waarnemen ook heel raar stond afgesteld.
Ik herkende zijn stem en wist wat hij zei en wat hij daarmee bedoelde, toch kwam het over als of zijn stem los stond van zijn persoon terwijl ik zijn persoon ook niet kon koppelen aan hoe ik deze jongen normaal gesproken gewend ben. Zoals ik al zei, ik hoorde echo's en het voelde aan als een dejavu. Ook had herinnerde het me aan een paddotrip die ik tien jaar geleden een keer heb mee gemaakt, alsmede een tijd waarin ik veel lachgas heb gebruikt. Veel eigenschappen leken hier ook aanwezig.
Na het observeren van mijn overkomen zijn we met de groep naar een andere stage gegaan. Daar ben ik bijna achteraan gaan staan waar nog voldoende ruimte was om te dansen en tegelijkertijd was er gelegenheid om te zitten. Aldaar heb ik eigenlijk alle remmen los gegooid en wist ik redelijk dwaas maar toch zeer gecoördineerd mijn danspassen op de maat van de biet neer te zetten. Ik was heel wispelturig en ging van hak op de tak. Dan was het de muziek die me los liet gaan, dan weer een actie van uit mijn vriendengroep die mijn aandacht trok.
Ik werd door mijn kameraad op mijn schouder getikt en vroeg of ik een shagje voor hem wilde draaien, hij was er zelf niet toe in staat en aangezien ik pro ben op dat gebied, had ik bij wijze van spreke een heuse missie die op het programma stond. De interactie tussen mijn vrienden was heel speels. We gingen op het trapje een shag-draai-wedstrijdje houden, over wie de mooiste kon maken. Ik herinner me nog hoe stompzinnig en geniaal het tegelijkertijd was. De verbondenheid die ik eerder al even ervoer bleek zich nu te ontwikkelen naar een gedachtenspel waarbij elke uitspraak standaard een aanvulling was op die van de vorige persoon. Achteraf slaat het nergens op, maar nu juist op dat moment leek het er op als of er totaal geen problematiek was in de wereld. Op feestjes en in het dagelijks leven neem je in je gedachten altijd wel een bepaald element mee dat een deel van de toon bepaald. Dan heb ik het over leed van vandaag de dag, de sleur en alle problematiek dat er kan spelen. Niet in zwaarmoedige zin, maar er speelt altijd wel wat op de achtergrond, so to speak.
Tijdens het shaggies draaien was daar totaal geen sprake van, het kwam niet ter sprake, die gelaatsuitdrukkingen waren er niet naar, alles was perfect. En op dat moment begon ik me ook te beseffen dat dit wereldse gevoel waar iedereen het altijd maar over heeft als het om MDMA gaat, dat dit het moest zijn. Die enorm fijne piek waarbij de gevoelens van warmte en verbondenheid zo uniek lijken, het empathogene waar iedereen het over heeft. Ik vond het soms moeilijk om in de ogen te kijken van een van mijn vrienden, omdat het in de hand wekkende intrusies mogelijk overging tot uitvoeren, en dat zou gay zijn. :P Maar tegelijkertijd dacht ik er maar niet te veel aan en bedacht ik me dat zij op dat moment het zelfde ervoeren.
De wedstrijd was over met drie tegen één en ik wilde rengdengdeng los gaan! Whoop! Ik sta nog steeds versteld van wat er toen gebeurde. Want ik was lekker bezig met dansen en voelde me dik oké! Tot ik plots vanuit het niets werd vast gegrepen. Ik bevroor direct en wist niet wat er aan de hand was, maar ik werd even goed omhelsd door een voor mij onbekende dame! Weer zo'n shot aan tinteling vloog er door mijn lichaam en toen ik na een paar seconden werd los gelaten, vloog er een groep meiden langs me heen, waarmee ik met één een blik deelde.
Ze lachte en het was een dame met zo'n blik in haar ogen waar je spontaan verliefd op zou raken. Of dat aan de drugs lag of dat het echt zo was weet ik niet. Het was echt een heel mooi meisje! Het ging heel snel en ik was eigenlijk stom verbaasd dat ik niet wist wat er gebeurde. Maar voor ik het door had was ze al in de diepte verdwenen en heb ik haar helaas niet terug kunnen vinden. Het was tegelijkertijd één van de mooiste dingen maar ook één van de treurigste dingen die ik die avond heb meegemaakt. Want het had niet veel moeten schelen. Als ik die dame, achteraf gesproken, als nog was tegen gekomen of had kunnen vastgrijpen, zou ik haar verslinden waar iedereen bij stond. Ik was regelrecht verliefd!
Het is nog altijd jammer dat ik haar niet heb terug kunnen vinden want ik wilde er gewoon achteraan, wtf?
Als reactie plunderde ik de tas van mijn vriend op zoek naar lolly's, want die waren er. Toen ik eenmaal een mooi bosje had, ben ik rond gaan lopen en heb ik elke groep dames die ik tegen kwam een lolly aangeboden, om te kijken of er een positieve reactie uit zou ontstaan. Helaas heb ik de meeste lolly's weggegeven zonder echt resultaat, maar ook daar gold weer dat deze vorm van interactie op dat moment als intens, geniaal en recht uit het hart beschreven kon worden. Het voelde als of ik mijn geliefde in oorlogstijd was kwijtgeraakt en tussen alle nieuwsberichten door het langzaam tot me door begon te dringen dat ik haar nooit meer zou zien.
Alles verliep zo chaotisch maar het was zo ontzettend fucking hurpadurpa vet. Het was een constante pompende rush van gelukzaligheid en energie. Ik was zo flabbergasted, de verwachting ging mijn pet te boven. Echt zeer indrukwekkend geniaal. Ik heb werkelijk nog nooit zo een gevoel gevoeld, althans niet op die manier.
Iets meer dan een jaar geleden ben ik verliefd geraakt op een dame. Ik wist toen ook niet wat me overkwam, hoewel ik nu praat over een tijdsbestek van maanden. Ik was nog nooit verliefd geweest maar toen dus wel. Wat ik merkte is dat deze MDMA-rush inderdaad de zelfde gevoelens met zich meebracht. En dat die dus ook alleen gedeeld kunnen worden met de mensen waarmee je de zelfde klik voelt, hoogstwaarschijnlijk MDMA gebruikers. Want ook al kon ik verliefd zijn op de hele wereld op dat moment. Niet iedereen deelde die zelfde blik en het gros van het volk was daarom ook maar "mwa mwa..".
Het is hoe dan ook een enorme trigger om op jacht te gaan. Ik wilde zo graag op jacht gaan. En ik merkte juist dat deze open houding middels mijn MDMA trip juíst voor meer successen zouden zorgen bij het vrouwelijk geslacht dan de normale doorsnee egotrip waarin je verkeert als je bijvoorbeeld aan de alcohol zit. Het neemt je remming weg, maar het voegt tegelijkertijd ook iets toe. Dat is pure passie, oprechtheid en eerlijkheid. Van een ego is niet meer te spreken, het jagen naar vrouwmensen is niet meer voor eigen gewin, ik dacht niet eens aan sex, ik wilde de liefde delen!
Uiteindelijk zijn we in aanraking gekomen met een groep dames waarmee we nog heerlijk gedanst hebben. Ook daarvoor heb ik bar weinig hoeven doen. Ik stond maar te dansen, deed mijn ding, ging er bij zitten, wisselde wat woorden en bam. Raak! Ik snap het nog steeds niet, want doorgaans ben ik gewoon een mietje en er ook niet zo heel veel mee bezig met het versieren van vrouwen. Echt heel erg apart dat het nu blijkbaar wel leek te gaan, of het hing sowieso al in de lucht, ik heb geen idee. Het is in ieder geval heel fijn om die interactie te hebben.
De piek begon flink af te nemen en ik was nog wel opgetogen en blij, maar het begon ook steeds weer meer naar het normale te gaan. Ben heerlijk in slaap gevallen tussen de armen van een mooie vrouw, er is verder niks gebeurd maar het voelde als of ik de wereld heb gezien zoals iedereen hem zou moeten zien. Ik heb me heel goed vermaakt en dit is iets om overduidelijk nooit te vergeten. Ik ben ook echt benieuwd naar de keren die gaan komen maar voor nu wil ik het gevoel gewoon helemaal kwijt.
Slot
Dit spul moet je echt met rust laten, het is net als de beste wijn of zo. Die magie wil ik niet kwijtraken dus wie weet. Eerder beschreef ik het al als een verboden vrucht. Ik heb er van gegeten en ben vergiftigd. Eet er niet te veel van, want het slaat geheid om en het zal nooit meer worden als toen. Als ik berichten lees van mensen die het te vaak hebben gedaan, en de zoekresultaten liegen er niet om, is het toch verdomde zonde om dit spulletje elke zo veel weken te gaan gebruiken omdat je er niet van af kan blijven. Daarmee verpest je het alleen maar.
Je leeft je leven lang en als het goed is duurt dat tachtig jaar. Er zijn genoeg momenten waarop je zo'n piek kan beleven en als je het goed doet, zal je er nog lang van kunnen genieten. Het is daarom ook dat ik naast deze hele goede ervaring ook wel flink geschrokken ben van wat voor een impact het heeft gegeven. We zijn nu iets meer dan twee weken verder en het lonkt, maar ik voel me nog steeds verslagen en semi-verliefd, zeer open en veel meer ontspannen dan een paar weken geleden.
Het gevoel is nog steeds aanwezig. Het is inderdaad het zelfde als flink verliefd zijn. En de dip er na, alhoewel ik niet zeker weet of ik die gevoeld heb, lijkt op heimwee. Ik wilde zo graag terug naar dat moment. Ik kon het beschrijven als het verliezen van je naaste, of een relatiebreuk. Iets willen hebben dat totaal niet toereikend is. Ik had ook nergens zin in een paar dagen later. Ik miste iets. Voelde me een beetje huilerig.
En ik vraag me daarom ook echt af. Ik heb hier verdomd veel over gelezen, gezien en gehoord, maar eenmaal een keer genomen telt die informatie niet meer. Iedereen op dit forum en daarbuiten spreekt over een drie-maanden-regel. Dat dit effect, zoals ik die heb beleefd de afgelopen keer, goed tot in de lengte van dagen te bereiken valt zolang je maar minimaal drie maanden tussen beide houdt, zodat je lichaam kan herstellen en de serotoninen-levels weer op pijl zijn. Dat het dan nog heel lang leuk kan zijn en blijven.
Maar is het ook zo? Dat ook al hou je die drie maanden regel in acht, of eigenlijk gebruik je het maar eens per jaar, is er een manier om met dit spul keer op keer zo'n enorm goed verliefd gevoel kan behouden, waar je kan blijven spreken over magie? De eerste keer is volgens de meeste altijd de beste keer en naar mijn weten had ik geen beter moment kunnen kiezen, door volledig uit mijn element te zijn getrokken en direct op het - voor mij - beste festival sinds tijden te zijn aanbeland.
En wellicht dat ik een behoorlijk grote dosis heb genomen voor de eerste keer, en in het algemeen. Waar vrienden mij altijd aanraadde te beginnen met ~50mg tot ~100mg. Om het verder op te bouwen de ganse avond door. Als de eerste keer volgens de meeste mensen de beste keer is, waarom dan niet meteen hard gaan?!
Maar hoe kunnen we dit in stand houden? Is het niet zo dat er sowieso tolerantie optreedt? Dat je sowieso na élke keer dat je gaat rollen, een deel van de magie verloren zal gaan voor de daarop volgende keer, ongeacht de tijd die daar tussen zit, ook al is het drie jaar?
Want als het zo is zoals het zo mooi staat beschreven in de laatste alinea van "Uit je bol":
"Wie kan wachten tot de herinnering, de verwachting en het verlangen naar een piekervaring met ecstasy zijn weggesleten, is klaar voor een nieuwe "eerste keer". Er zijn mensen die aan een zo’n ervaring in hun leven genoeg hebben, anderen gebruiken ecstasy een paar keer per jaar. Wie soberheid kan betrachten, kan er een heel leven mee doorgaan - wat wel zo interessant is."
Daarnaast, voor ik dit stuk afsluit is er nog één laatste vraag. Hoe zit het met de curve? Ik snap het gedoe met halve pillen namelijk nooit.
Zodra je inneemt start de tijd en zal de werking van de MDMA toenemen. Op een gegeven moment ga je pieken en zal dit later over gaan tot de comedown. Velen beweren dat een extra dosis geen of weinig effect zal hebben, maar velen gaan een avond los op meerdere pillen. Hoe zit dat? Is het zo dat op het moment dat je je tweede pil neemt, de curve van het effect óf verder om hoog gaat, óf het punt waar je je op dat moment bevind, langer uit zal rekken?
Voor nu heb ik er weinig aan toe te voegen en dit is me daarom ook een behoorlijk uitgebreid verslag geworden. Ik hoop dat je het leuk heb gevonden om dit te lezen en ondanks dat ik niet zeker weet of ik nog op de submit-knop wil drukken, vanwege het risico op herkenning maar ook omdat ik me op relatief nieuw terrein begeef en ik doorgaans niet zo'n open boek ben.
Maar dan nog. Het zal de molly zijn die het hem allemaal doet. Spread thé love!
Locatie: Melt! Festival Ferropolis - Duitsland
Deelnemers: 3
Wat: MDMA Kristal ~230mg, mijn eerste keer.
Lichaamsbouw: Tenger, ~65-70kg, 180cm.
Nu ik het zo terug lees is dit een behoorlijke lap tekst. Ik probeer het zo chronologisch mogelijk samen te vatten en het geheel overzichtelijk in hoofdstukken te plaatsen. Voor het daadwerkelijke verslag, skip naar: "Verslag".
Halloo!!
Intro:
In het begin ging de interesse naar MDMA vooral uit naar de chemie die er achter schuil gaat en de wereld er om heen. Heb me het afgelopen half jaar veel verdiept in de vele syntheses, de ontwikkeling en route die het heeft afgelegd en de handel er in. Met een afstand observeerde ik een vriendengroep die er regelmatig op los gaan en heb vanuit mezelf al een redelijke interesse in drugs in het algemeen.
Nog nooit had ik MDMA gebruikt en had enigszins een vermoede over hoe het hele proces er aan toe gaat, zoals de chemische huishouding in het brein en de effecten die je er aan ondervind, de risico's en neveneffecten.
Iedereen beschrijft het als een drugs waarbij je compassie krijgt voor je vrienden, naar elkaar toe trekt en verliefd wordt op alles dat los en vast zit. Naast een enorme energie-boost ervaar je alle wereldproblemen als luttele bijzaak in het leven, in de sfeer die op dat moment zou overheersen.
Ik heb er altijd maar met argusogen naar gekeken omdat aan drugs ook altijd een grote keerzijde kleeft en het leven kan op zich zelf ook enorm intens zijn. Op die manier heb ik nooit echt een moment gekend waarin ik de behoefte had om drugs te gebruiken en ken ik het dus voornamelijk uit boekjes.
Een paar maanden terug vroeg een goede vriend wat we zouden gaan doen deze zomer. De road-trip van vorig jaar was goed bevallen en dus wilde we er weer eens op uit. Na een beetje speurwerk bleek het Melt! Festival wel eens een leuk feestje te kunnen zijn.
Road-trip:
Zonder het echt in de gaten te hebben bleek de vertrekdatum al redelijk dicht bij te komen. Ik had net een vette opdracht in de wacht gesleept en mijn houding was totaal niet naar een verre vakantie en roadtrippin'. Alle stress om het af te krijgen en random shit om me heen zorgde niet echt voor een vakantiestemming, maar dat zou snel overslaan.
Nog voor ik het door had en nog voor mijn kameraad de stad "Hannover" in dikke lijnen op zijn kartonnetje had kunnen schrijven, stond ik met mijn armen gestrekt met een bordje in de lucht en lukte het mij om al binnen de tien minuten een lift te regelen die ons verder op weg zou helpen in de richting van Ferropolis.
We deden er twee dagen over en het had best sneller gekund. Ware het niet dat het gewoon moeilijker is om met zijn tweeën een lift aangeboden te krijgen. Het begin ging goed, maar strandde al snel op de Duitse grens alwaar we besloten een tent neer te gooien en maar langs de snelweg te gaan slapen. De volgende ochtend tijdens het ontbijt in het wegrestaurant was het echter snel raak en werden we opgepikt door een jong stel dat ik het beste zou kunnen omschrijven als twee nuchtere welvaren hippies van midden dertig die niet direct een ideaal nastreefden, maar wel zoals het hoort in een slick oude camper drie weken kei chill er op uit gaan. Rock on!
Uiteindelijk heeft een arbeider ons na driehonderd kilometer afgezet in het zowat meest uitgestorven gebied in Duitsland. Nog voor ik even naar de wc kon gaan mochten we al direct verder naar onze precieze locatie; Melt! festival.
Verslag:
Het was al dagen 30+ graden en de festivalstemming zat er dik in, alles was goed en what thé hell, lets take drugs! Ik ben absoluut geen druggie en in de 27 jaar dat ik leef, heb ik wél veel geblowd, maar naast een sessie paddestoelen is het ook het enige.
We hadden zelf niks meegenomen omdat de polizei ze mogelijk zouden innemen tijdens een evt. controle onderweg. Rondvragen op de festivalcamping leverde niks op, dus besloten we een bordje te maken met de tekst: "We want drugs" die we langs onze tent zette en rustig afwachtte. Niet veel later wist ons bordje de aandacht te trekken van een voorbijganger die ons een zakje van 0.7g goudbruin kristal sleet.
We verdeelde het in drie op het oog gelijke porties van ongeveer 230mg en stopte dit in een geïmproviseerd envelopje.
Het begon goed te schemeren en we besloten ons richting het festival terrein te begeven. Het werd voor mij een debuut en omdat ik tot op zekere hoogte dacht te weten wat er te gebeuren stond, begon het envelopje een steeds dieper gat in mijn zak te branden. Op advies heb ik onderweg twee pinkies genomen.
Het spul smaakt heel bitter maar met een frisse of zoete bijsmaak ergens achterin of zo? Het lost heel makkelijk op op je tong..
We zochten een plek om te dansen en ik begon wat ongeduldig te raken. Er was inmiddels toch wel zeker een anderhalf uur verstreken voor ik mijn eerste pink achter mijn kiezen had. En nog altijd bleef de stemming neutraal. Ik wist dat er tenminste iets zou moeten gebeuren en had inmiddels ook al ruim drie kwart van het zakje leeg gelikt. Nochtans had ik er geen erg in dat ik er niks van merkte. De vibe was prima en al mijn vrienden waren er dus alles was goed!
Na een tijdje was mijn flesje water leeg en riep ik tegen een vriend dat ik die even bij ging vullen. Ik snelde me naar het waterpunt en zonder het echt door te hebben bewoog ik me opvallend fanatiek en vloeiend door de drukke festivalmenigte. Ik voelde me licht en de moeheid die ik doorgaans in mijn voeten voelde waren niet aan de orde, dat ik op zijn minst merkwaardig vond.
Eenmaal bij het waterpunt wist ik in een zeer gecontroleerde beweging mijn dopje van het flesje te draaien, een ferme klap op de kraan te geven en de flessenhals precies onder de waterstroom te houden, zo dat er niks over de randjes ging. Een snelle blik in de spiegel voor me wees uit dat mijn pupillen toch zeker wel de grootte hadden van flinke doperwten waar ik wel een beetje van schrok. Het flesje was gevuld en ik nam weer een paar slokken. De zoetheid van het kristal, de nasmaak achter op de tong voelde in eens zeer intens. Ze zeggen dat de smaak van sassafras te achterhalen valt maar ik weet dat niet. Nog altijd had ik niet echt door of het spul zijn werk aan het doen was, of dat hier sprake was van een simpele placebo.
Zoals op de heenweg begon het me op de terugweg steeds meer op te vallen hoe makkelijk ik me door het volk wist te bewegen. Daarnaast begon ik me ook enigszins zenuwachtig en opgewonden te voelen. Op een rare manier voelde ik kriebels door mijn lichaam gaan, het zelfde dat je ervaart als je in een achtbaan zit, maar dan bijvoorbeeld enkel in mijn bovenarm of rechter voet. Het gebeurde de hele tijd. Mijn vrienden had ik inmiddels terug gevonden en ik was blij ze te zien. Zonder een echt directe aanleiding vond ik het een fantastisch idee om kei gezellig met zijn allen naar de mainstage te lopen. Ik vond het zo geweldig dat iedereen er mee instemde dat ik zeer blij al huppelend het voortouw nam en onderwijl kleine sprongetjes van geluk maakte.
Op eens rees bij mij de vraag waarom ik in godsnaam zo blij kon zijn dat we met zijn allen waren. Ik voelde me energiek en stond blij rondjes te springen. Ik was helder van geest en voelde me heel licht. Op dat moment begon het me te dagen dat het nu toch echt een feit moest zijn dat de molly goed was ingekickt. Ik bedoel, hoe anders kon ik zo blij zijn en springerig zijn zonder reden?
Toch? …? Met enige moeite lukte het de hele groep te verplaatsen van het ene punt naar het andere. Omdat het toch altijd zo tergend traag gaat op festivals nam ik abrupt in blije paniek het voortouw en maakte van de gelegenheid gebruik om in die tien minuten dat het duurde, op gehele route van driehonderd meter, elke obstakel te zien als speeltoestel. Ik voelde me blij en energiek, als een klein kind in die door zijn ouders in een pretpark wordt losgelaten.
Ik zag mijn vrienden tot stilstand komen op het verhoogde platform tegen het hek op de plek dat uitzicht bood over het gebied van de mainstage. Ik wuifde nog, maar het geduld zat er niet in om op hen te wachten en stuiterde als een pingpongbal de trap af richting de mensenmassa voor het podium. De muziek boeide me niet zo heel veel maar de sfeer was adembenemend.
Ik wist in eerste instantie niet wat ik met mezelf moest doen, aangezien de muziek me niet aansprak maar wel zin had om te dansen. Ik merkte dat het speelkwartier inmiddels voorbij was. De gevoelens waarvan ik dacht dat dit de ervaring bleek te zijn, leken zich alsmaar verder op te bouwen naar een alsmaar hoger plateau. Lekker bouncen op de muziek die er speelde. Het was jammer dat het publiek niet echt mee bewoog, want ik had het fantastisch naar mijn zin. Alles wat ik de afgelopen jaren heb zitten lezen op het gebied van dit spulletje, het fundament waarop ik mijn gehele, veel te hoog bijgesteld verwachtingspatroon op gebaseerd was, werd in luttele seconden compleet omver geblazen door iets dat totaal niet te beschrijven valt.
Als een bom sloeg het in en stond te zweten en te stuiteren, mijn ledematen voelde als een soort van warm deeg, ik was heel licht en ik wilde zo graag bij mijn vrienden zijn! Elk slokje water smaakte heel erg zoetig achter op de tong. Ik maalde met mijn kaken en het kriebelend gevoel dat ik eerder beschreef had zich over mijn gehele lichaam verspreidt. Het had een psychedelisch randje met echo's en dejavu's terwijl ik wel helder kon denken. Mijn kaken maalden dus ik at kauwgom, mijn ogen trilde en voelde me als elastiek heel erg licht. Mijn handen waren kletsnat, het zweet droop er letterlijk van af, als of ik net mijn handen had gewassen. Zo nu en dan checkte ik via mijn nek mijn hartslag om te kijken wat het deed, het ging tekeer, maar binnen proporties.
Het was zo fucking insane, ik had werkelijk geen idee wat me overkwam. Ik wist niet hoe snel ik mijn restant aan molly in mijn systeem moest krijgen dus heb voor de zekerheid mijn gehele envelopje van voor tot achter uitgelikt en uiteindelijk opgegeten. Mijn vrienden heb ik even later terug gevonden want ze vertelde me achteraf dat ze het wel een leuk idee vonden om mij van een afstandje te bekijken. Het was als of ik ze na jaren weer terug had gevonden en wilde ze alles vertellen wat mij de laatste paar minuten was overkomen. Tot het kwartje viel en ik me in eens besefte dat zij natuurlijk óók aan de molly zaten! Haha!
De blikken in de ogen van elk ieder waren veranderd. De connectie was direct gelegd, zonder daadwerkelijke aanleiding voelde het als of we met zijn allen op die zelfde golflengte zaten. Het waren niet meer de mensen die ik in het dagelijks leven ken, ze keken uit hun ogen als of ze daadwerkelijk 'verliefd' waren. Als of ze alles hadden bereikt wat ze hadden willen bereiken, zeer tevreden en voldaan. Heel erg relaxed en een tikje zwalkend. Ik weet niet of ik op de zelfde manier uit mijn ogen keek, ik was nog altijd met een natte hand in het gelaat geslagen om mij te laten zien hoe mooi kleurtjes kunnen zijn!
Ik kon ook, achteraf gezien, met moeite een duidelijke richting aangeven aan mijn trip. Op het ene moment stond ik redelijk te spacen en te malen, op het andere moment trilde mijn ogen wat er direct ook voor zorgde dat ik weer in het hier en nu stond en weer als een blij kind stond te stuiteren. Die vriend kwam naar me toe en zei iets van "Hey, niet te veel met je kaken malen eej… Neem een kauwgompje extra of probeer je mond open te houden." En terwijl ik zijn advies probeerde in mij op te nemen werd ik direct ook afgeleid, door dat mijn zintuigelijk waarnemen ook heel raar stond afgesteld.
Ik herkende zijn stem en wist wat hij zei en wat hij daarmee bedoelde, toch kwam het over als of zijn stem los stond van zijn persoon terwijl ik zijn persoon ook niet kon koppelen aan hoe ik deze jongen normaal gesproken gewend ben. Zoals ik al zei, ik hoorde echo's en het voelde aan als een dejavu. Ook had herinnerde het me aan een paddotrip die ik tien jaar geleden een keer heb mee gemaakt, alsmede een tijd waarin ik veel lachgas heb gebruikt. Veel eigenschappen leken hier ook aanwezig.
Na het observeren van mijn overkomen zijn we met de groep naar een andere stage gegaan. Daar ben ik bijna achteraan gaan staan waar nog voldoende ruimte was om te dansen en tegelijkertijd was er gelegenheid om te zitten. Aldaar heb ik eigenlijk alle remmen los gegooid en wist ik redelijk dwaas maar toch zeer gecoördineerd mijn danspassen op de maat van de biet neer te zetten. Ik was heel wispelturig en ging van hak op de tak. Dan was het de muziek die me los liet gaan, dan weer een actie van uit mijn vriendengroep die mijn aandacht trok.
Ik werd door mijn kameraad op mijn schouder getikt en vroeg of ik een shagje voor hem wilde draaien, hij was er zelf niet toe in staat en aangezien ik pro ben op dat gebied, had ik bij wijze van spreke een heuse missie die op het programma stond. De interactie tussen mijn vrienden was heel speels. We gingen op het trapje een shag-draai-wedstrijdje houden, over wie de mooiste kon maken. Ik herinner me nog hoe stompzinnig en geniaal het tegelijkertijd was. De verbondenheid die ik eerder al even ervoer bleek zich nu te ontwikkelen naar een gedachtenspel waarbij elke uitspraak standaard een aanvulling was op die van de vorige persoon. Achteraf slaat het nergens op, maar nu juist op dat moment leek het er op als of er totaal geen problematiek was in de wereld. Op feestjes en in het dagelijks leven neem je in je gedachten altijd wel een bepaald element mee dat een deel van de toon bepaald. Dan heb ik het over leed van vandaag de dag, de sleur en alle problematiek dat er kan spelen. Niet in zwaarmoedige zin, maar er speelt altijd wel wat op de achtergrond, so to speak.
Tijdens het shaggies draaien was daar totaal geen sprake van, het kwam niet ter sprake, die gelaatsuitdrukkingen waren er niet naar, alles was perfect. En op dat moment begon ik me ook te beseffen dat dit wereldse gevoel waar iedereen het altijd maar over heeft als het om MDMA gaat, dat dit het moest zijn. Die enorm fijne piek waarbij de gevoelens van warmte en verbondenheid zo uniek lijken, het empathogene waar iedereen het over heeft. Ik vond het soms moeilijk om in de ogen te kijken van een van mijn vrienden, omdat het in de hand wekkende intrusies mogelijk overging tot uitvoeren, en dat zou gay zijn. :P Maar tegelijkertijd dacht ik er maar niet te veel aan en bedacht ik me dat zij op dat moment het zelfde ervoeren.
De wedstrijd was over met drie tegen één en ik wilde rengdengdeng los gaan! Whoop! Ik sta nog steeds versteld van wat er toen gebeurde. Want ik was lekker bezig met dansen en voelde me dik oké! Tot ik plots vanuit het niets werd vast gegrepen. Ik bevroor direct en wist niet wat er aan de hand was, maar ik werd even goed omhelsd door een voor mij onbekende dame! Weer zo'n shot aan tinteling vloog er door mijn lichaam en toen ik na een paar seconden werd los gelaten, vloog er een groep meiden langs me heen, waarmee ik met één een blik deelde.
Ze lachte en het was een dame met zo'n blik in haar ogen waar je spontaan verliefd op zou raken. Of dat aan de drugs lag of dat het echt zo was weet ik niet. Het was echt een heel mooi meisje! Het ging heel snel en ik was eigenlijk stom verbaasd dat ik niet wist wat er gebeurde. Maar voor ik het door had was ze al in de diepte verdwenen en heb ik haar helaas niet terug kunnen vinden. Het was tegelijkertijd één van de mooiste dingen maar ook één van de treurigste dingen die ik die avond heb meegemaakt. Want het had niet veel moeten schelen. Als ik die dame, achteraf gesproken, als nog was tegen gekomen of had kunnen vastgrijpen, zou ik haar verslinden waar iedereen bij stond. Ik was regelrecht verliefd!
Het is nog altijd jammer dat ik haar niet heb terug kunnen vinden want ik wilde er gewoon achteraan, wtf?
Als reactie plunderde ik de tas van mijn vriend op zoek naar lolly's, want die waren er. Toen ik eenmaal een mooi bosje had, ben ik rond gaan lopen en heb ik elke groep dames die ik tegen kwam een lolly aangeboden, om te kijken of er een positieve reactie uit zou ontstaan. Helaas heb ik de meeste lolly's weggegeven zonder echt resultaat, maar ook daar gold weer dat deze vorm van interactie op dat moment als intens, geniaal en recht uit het hart beschreven kon worden. Het voelde als of ik mijn geliefde in oorlogstijd was kwijtgeraakt en tussen alle nieuwsberichten door het langzaam tot me door begon te dringen dat ik haar nooit meer zou zien.
Alles verliep zo chaotisch maar het was zo ontzettend fucking hurpadurpa vet. Het was een constante pompende rush van gelukzaligheid en energie. Ik was zo flabbergasted, de verwachting ging mijn pet te boven. Echt zeer indrukwekkend geniaal. Ik heb werkelijk nog nooit zo een gevoel gevoeld, althans niet op die manier.
Iets meer dan een jaar geleden ben ik verliefd geraakt op een dame. Ik wist toen ook niet wat me overkwam, hoewel ik nu praat over een tijdsbestek van maanden. Ik was nog nooit verliefd geweest maar toen dus wel. Wat ik merkte is dat deze MDMA-rush inderdaad de zelfde gevoelens met zich meebracht. En dat die dus ook alleen gedeeld kunnen worden met de mensen waarmee je de zelfde klik voelt, hoogstwaarschijnlijk MDMA gebruikers. Want ook al kon ik verliefd zijn op de hele wereld op dat moment. Niet iedereen deelde die zelfde blik en het gros van het volk was daarom ook maar "mwa mwa..".
Het is hoe dan ook een enorme trigger om op jacht te gaan. Ik wilde zo graag op jacht gaan. En ik merkte juist dat deze open houding middels mijn MDMA trip juíst voor meer successen zouden zorgen bij het vrouwelijk geslacht dan de normale doorsnee egotrip waarin je verkeert als je bijvoorbeeld aan de alcohol zit. Het neemt je remming weg, maar het voegt tegelijkertijd ook iets toe. Dat is pure passie, oprechtheid en eerlijkheid. Van een ego is niet meer te spreken, het jagen naar vrouwmensen is niet meer voor eigen gewin, ik dacht niet eens aan sex, ik wilde de liefde delen!
Uiteindelijk zijn we in aanraking gekomen met een groep dames waarmee we nog heerlijk gedanst hebben. Ook daarvoor heb ik bar weinig hoeven doen. Ik stond maar te dansen, deed mijn ding, ging er bij zitten, wisselde wat woorden en bam. Raak! Ik snap het nog steeds niet, want doorgaans ben ik gewoon een mietje en er ook niet zo heel veel mee bezig met het versieren van vrouwen. Echt heel erg apart dat het nu blijkbaar wel leek te gaan, of het hing sowieso al in de lucht, ik heb geen idee. Het is in ieder geval heel fijn om die interactie te hebben.
De piek begon flink af te nemen en ik was nog wel opgetogen en blij, maar het begon ook steeds weer meer naar het normale te gaan. Ben heerlijk in slaap gevallen tussen de armen van een mooie vrouw, er is verder niks gebeurd maar het voelde als of ik de wereld heb gezien zoals iedereen hem zou moeten zien. Ik heb me heel goed vermaakt en dit is iets om overduidelijk nooit te vergeten. Ik ben ook echt benieuwd naar de keren die gaan komen maar voor nu wil ik het gevoel gewoon helemaal kwijt.
Slot
Dit spul moet je echt met rust laten, het is net als de beste wijn of zo. Die magie wil ik niet kwijtraken dus wie weet. Eerder beschreef ik het al als een verboden vrucht. Ik heb er van gegeten en ben vergiftigd. Eet er niet te veel van, want het slaat geheid om en het zal nooit meer worden als toen. Als ik berichten lees van mensen die het te vaak hebben gedaan, en de zoekresultaten liegen er niet om, is het toch verdomde zonde om dit spulletje elke zo veel weken te gaan gebruiken omdat je er niet van af kan blijven. Daarmee verpest je het alleen maar.
Je leeft je leven lang en als het goed is duurt dat tachtig jaar. Er zijn genoeg momenten waarop je zo'n piek kan beleven en als je het goed doet, zal je er nog lang van kunnen genieten. Het is daarom ook dat ik naast deze hele goede ervaring ook wel flink geschrokken ben van wat voor een impact het heeft gegeven. We zijn nu iets meer dan twee weken verder en het lonkt, maar ik voel me nog steeds verslagen en semi-verliefd, zeer open en veel meer ontspannen dan een paar weken geleden.
Het gevoel is nog steeds aanwezig. Het is inderdaad het zelfde als flink verliefd zijn. En de dip er na, alhoewel ik niet zeker weet of ik die gevoeld heb, lijkt op heimwee. Ik wilde zo graag terug naar dat moment. Ik kon het beschrijven als het verliezen van je naaste, of een relatiebreuk. Iets willen hebben dat totaal niet toereikend is. Ik had ook nergens zin in een paar dagen later. Ik miste iets. Voelde me een beetje huilerig.
En ik vraag me daarom ook echt af. Ik heb hier verdomd veel over gelezen, gezien en gehoord, maar eenmaal een keer genomen telt die informatie niet meer. Iedereen op dit forum en daarbuiten spreekt over een drie-maanden-regel. Dat dit effect, zoals ik die heb beleefd de afgelopen keer, goed tot in de lengte van dagen te bereiken valt zolang je maar minimaal drie maanden tussen beide houdt, zodat je lichaam kan herstellen en de serotoninen-levels weer op pijl zijn. Dat het dan nog heel lang leuk kan zijn en blijven.
Maar is het ook zo? Dat ook al hou je die drie maanden regel in acht, of eigenlijk gebruik je het maar eens per jaar, is er een manier om met dit spul keer op keer zo'n enorm goed verliefd gevoel kan behouden, waar je kan blijven spreken over magie? De eerste keer is volgens de meeste altijd de beste keer en naar mijn weten had ik geen beter moment kunnen kiezen, door volledig uit mijn element te zijn getrokken en direct op het - voor mij - beste festival sinds tijden te zijn aanbeland.
En wellicht dat ik een behoorlijk grote dosis heb genomen voor de eerste keer, en in het algemeen. Waar vrienden mij altijd aanraadde te beginnen met ~50mg tot ~100mg. Om het verder op te bouwen de ganse avond door. Als de eerste keer volgens de meeste mensen de beste keer is, waarom dan niet meteen hard gaan?!
Maar hoe kunnen we dit in stand houden? Is het niet zo dat er sowieso tolerantie optreedt? Dat je sowieso na élke keer dat je gaat rollen, een deel van de magie verloren zal gaan voor de daarop volgende keer, ongeacht de tijd die daar tussen zit, ook al is het drie jaar?
Want als het zo is zoals het zo mooi staat beschreven in de laatste alinea van "Uit je bol":
"Wie kan wachten tot de herinnering, de verwachting en het verlangen naar een piekervaring met ecstasy zijn weggesleten, is klaar voor een nieuwe "eerste keer". Er zijn mensen die aan een zo’n ervaring in hun leven genoeg hebben, anderen gebruiken ecstasy een paar keer per jaar. Wie soberheid kan betrachten, kan er een heel leven mee doorgaan - wat wel zo interessant is."
Daarnaast, voor ik dit stuk afsluit is er nog één laatste vraag. Hoe zit het met de curve? Ik snap het gedoe met halve pillen namelijk nooit.
Zodra je inneemt start de tijd en zal de werking van de MDMA toenemen. Op een gegeven moment ga je pieken en zal dit later over gaan tot de comedown. Velen beweren dat een extra dosis geen of weinig effect zal hebben, maar velen gaan een avond los op meerdere pillen. Hoe zit dat? Is het zo dat op het moment dat je je tweede pil neemt, de curve van het effect óf verder om hoog gaat, óf het punt waar je je op dat moment bevind, langer uit zal rekken?
Voor nu heb ik er weinig aan toe te voegen en dit is me daarom ook een behoorlijk uitgebreid verslag geworden. Ik hoop dat je het leuk heb gevonden om dit te lezen en ondanks dat ik niet zeker weet of ik nog op de submit-knop wil drukken, vanwege het risico op herkenning maar ook omdat ik me op relatief nieuw terrein begeef en ik doorgaans niet zo'n open boek ben.
Maar dan nog. Het zal de molly zijn die het hem allemaal doet. Spread thé love!
