Natuurlijk bestaan er klinieken in Belgie qua verslavings begeleiding.
Ik ben altijd in nederland opgenomen geweest, maar woon sinds 3 jaar in Belgie Limburg.
En u hoeft er echt niet bang voor te zijn bij de verslaavings zorg hulp te vragen, omdat u niet op de "legaale wijze aan deze bent geraakt".
Voor zover ik weet, is Belgie wel strenger als het gaat om medicatie, die onder de opium wet valt.
Maar lorazepam dit niet is, lorazepam mag ook gewoon door een huisarts worden voorgeschreven.
Ook ga ik ervan uit dat de verslaavings zorg zich ook te houden hebben aan hun beroeps geheim, en dat ze u er echt niet mee gaan helpen door uw manier van het verkrijgen van deze medicatie, te gaan veroordelen.
De meeste verslaafden van benzos hebben in de tijd allerlij trukken geleerd om aan de benzos te geraaken, naast hun maandelijkse via de arts verkregen aantal.
De arts schrijft vaak te lang benzo voor, en de patient heeft uiteindelijk een tekort, en die gaat het dan via andere wegen zoeken. De verslaavings zorg weet dat dit een logische handeling is van een verslaafde, dus ze gaan je echte niet veroordelen ofzo.
Ik heb er enorm veel respect voor dat u toch aanvoeld dat dit niet een goede levenswijze is.
Misschien speelt het ook een grote rol dat u de medicatie, niet via de zogenaamde correte manier verkrijgt.
Maar al was dit wel zo, dan nog is het enorm moeilijk voor iemand om toe te geven dat hij/zij verslaafd is.
Het is zo legaal als wat, en de arts schrijft het voor, niemand ruikt het, en niemand heeft last van jou. Dus een benzo verslaaving zich heel diep in je ziel gaat nestellen, en je echt moet vechten om toch toe te geven dat het wel schadelijk is voor je lichaam en geest.
Zelf heb ik ervaaren tijdens mijn afkick periode van de oxazepam, dat ik toch bleef worstellen met de gedachten dat ik ooit in de toekomst wel af en toe een oxazepam mocht nemen, als ik er maar niet meer verslaaft aan raakte, maar ik steeds vergat dat het juist zo is begonnen.
Tijdens mijn afkick kwamen er ook alle emoties omhoog, en dat ik dit behoorlijk eng en ongemakkelijk vondt.
Ik huilde 4 dagen lang en dit in bijzijn van me mede patienten.
Ik was zo gewent altijd verdooft door het leven te gaan, dus ik me schaamde voor me huilbuien in het bijzijn van anderen.
Ik flirte met de gedachtes dat benzos eingelijk toch een mens sterk maakt, ik was dik 2 weken opzoek naar een goede reden om toch mijn benzo gebruik te rechtvaardigen.
Dankzij een mede patient, en haar steun en opmerkingen mijn ogen uiteindelijk toch zijn open gegaan en het kwartje uiteindelijk begon te vallen.
Beste, ik kan u vertellen dat na een tijd u enorm anders gaat denken en gaat kijken naar het leven. Maar hoe dan ook u ook moet gaan uitvinden waarom u uiteindelijk aan lorazepam verslaaft bent geraakt, want het kan best zijn dat het probleem niet alleen de verslaaving is maar er missch nog meer speelt.
Dit hoeft niet zo te zijn, maar toch vertel ik het.
Ik hoop dat u de tsap zal nemen.
Take care!!
