Zeitgeist
Experimenterende gebruiker
Locatie: Queenstreet @ Breda
Drug: Golden Teachers + Peganum Harmala zaden
Personen: 2
Datum: 04/12/2009 (01/04/2019)
Tijdstip: rond 18:00
Duur: ongeveer 10 uur totaal
Heb het tripreport minimaal aangepast en nu 10 jaar later af en toe wat kanttekeningen bij geplaats!
Ik had nog nooit een trip report geschreven, maar deze trip was zo mooi die wil ik graag met jullie delen.
In de afgelopen paar jaar heb ik vaak getript op paddo's, zelf gekweekt, de schapenweide in gegaan en ze daar wild geplukt, maar nu wou ik een stapje verder gaan. Dus heb ik net iets meer gepakt in combinatie met een mao-remmer(wat ook bij ayahuasca wordt gedronken) De setting was perfect, een oud herenhuis, 4 verdiepingen, grote tuin en alle vrijheid. Het jaar ervoor is mijn oma verhuisd naar een verzorgingshuis en dat was net toen de huizenmarkt was ingestort, 2008. Laat ik nou net de afspraak hebben gemaakt met de familie dat ik daar mocht wonen tot het verkocht zou worden en dat heeft wel even geduurd...
We gaan weer terug naar de des betreffende avond. Ik was samen met mijn vriendin M. We hebben eerst een theetje gezet van Peganum Harmala zaden(MAO Remmer), 3 tot 5 gram p.p. Das was niet echt heel lekker moet ik zeggen. Een half uur later heb ik een pot thee gezet van 14 gram gedroogde paddo's, wat gelijk staat aan 140 gram vers, waarvan ik het merendeel op heb gedronken.
We zaten in de woonkamer van ons paddo theetje te genieten, gezellig te praten onder het genot van een muziekje, alles was zen. 15 minuten nadat het theetje op was voelde ik hem al opkomen, maar het was anders... Normaal voel ik het langzaam door mijn hele lichaam en begint mijn zicht langzaam te vervagen, maar nu was het ZANG! Ik was stil en gaf aan dat ik even niet wou praten, ik voelde me niet heel fijn. 'Kut!' dacht ik, zou ik dan toch teveel in hebben genomen?! Nee... Mijn beeld was nog wel volledig scherp, maar mijn evenwicht was totaal verstoord, iedere stap die ik zette was er één teveel, met zwalkende benen, knikkende knieën. Alsof je aardig wat keta op hebt, maar nu begon ook de vloer zich als een soort waterbed te gedragen, wat zich langzaam evolueerde in een onstuimige zee.
Ik had mezelf 2 keuzes voorgelegd, doorgaan en misselijk blijven of even naar de WC gaan om mijn maag te legen. Dit was 3 kwartier na inname en mijn lichaam had wel genoeg opgenomen vond ik en besloot iets te doe aan alles wat ik vervelend vond! Dus ging ik naar de wc, wat best een tocht was. Daar heb ik een paar keer goed moeten spugen. Tijdens het spugen begon de trip pas goed op te komen. Na het openen van mijn ogen herkende ik de wc niet meer terug. Ik wist waar ik was, geen paniek en heb minuten lang in de wc pot zitten staren... Had al wel door gespoeld, alles afgedaan, alleen het wc papier lag nog half in het water van de pot en begon zich langzaam als een wolkendek te gedragen en kwam steeds verder omhoog. Was heel fijn om me daar even op te focussen.
Nadat ik de wc uit kwam was ik echter nog niet aanspreekbaar, mijn vriendin had het beter naar haar zin en liet mij ook even met rust zodat ik mijn lichaam en geest even de tijd kon geven met dit onbekende gevoel om te gaan. Ik heb eerst een half uur tegen een kast aan gestaan, zo'n hele mooie ingegraveerde antieke kast. Was overigens ook niet onprettig, genoeg te zien en dus afleiding. Daarna nog een hele tijd voorover gebogen tegen een stoel aan gestaan en in mijn ooghoek zag ik een map van school liggen en werd even bang, zal je zien dat ik straks de hele tijd ga zitten malen over school... Het tegenovergestelde bleek waar, ik kon juist alles super goed relativeren en vond het echt super om over school na te denken. Ik kreeg een bepaald soort rust in mijn hoofd die je als ADD'er eigenlijk nooit hebt.
Maar nog steeds was ik niet aanspreekbaar, mijn hersenen werkten al wel op volle toeren. Ik stond weer tegen de kast, toen ik omhoog keek zag ik mijn bonsai boom staan en ging er helemaal in op, en voelde alle positieve energie van het plantje en het nam me over.
Eindelijk was ik weer fit genoeg om te lopen, praten, maar had nog steeds een onbehaaglijk gevoel waar ik niet bekend mee was en waar ik vanaf wou. Daarna begon ik rondjes te lopen rond de tafel. Ook weer een hele mooie antieke tafel, geplaatst in het midden van de woonkamer, veel te groot, je kan er met 12 man aan zitten en dineren. Tijdens het lopen pakte ik een t-shirt op, een t-shirt gemaakt van een hele aangename lichte stof en begon er mee te zwaaien, draaien, alsof ik vuur kon controleren rond mijn handen. Al snel kwam ik erachter dat ik het heel goed kon, ik wist waar het shirt naartoe zou gaan en kon de meest onmogelijk bewegingen maken met mijn vingers in combinatie met het shirt en wist ook 101% zeker dat ik het shirt niet zou laten vallen! (Na de trip heb ik het nog 100x geprobeerd, maar het is niet één keer goed gelukt. Totdat ik het tijdens mijn volgende trip weer ging doen) Doordat ik aan het draaien was met het Shirt raakte ik helemaal in trance. In mijn gedachten legde ik de link met voetbal. Ik was vroeger nooit heel goed in voetbal, het schorten mij aan techniek. Toch speelde ik wel altijd in de selectie, ten eerste omdat ik heel snel ben/was en voor mijn gevoel zelfs de snelste tiener van Nederland en ik had het inzicht, ik wist altijd waar het spel naartoe ging, maar ook daar schorte het weer bij de uitvoering, techniek. Echter nu had ik ook de techniek om het uit te voeren. Ik voelde mij nu echt de koning over het shirtje, het was deel van mijn lichaam en geest. Het was nu echt of ik vuur aan mijn handen had, zo snel en mooi wist ik het shirtje om mijn handen te bewegen.
En plots toen ik in trance met mijn shirtje rond de tafel aan het lopen was gingen mijn gedachten naar de Geest van Alladin! 1000 jaar lang in een lamp en al die jaren lang nadenken, wat moet je anders hé!?Denkend over alle problemen op aarde, de liefde, de zin van het léven en dat 1000 jaar lang in je uppie. En daar dan zo cynisch van worden, en het leven an sich niet meer serieus kan nemen. Je kan overal maar beter een grap van maken. Komt er in ieder geval positieve energie vrij! Ik voelde mij nu ook als de geest van Alladin, ik had eindelijk bereikt wat ik altijd met paddo's had willen bereiken, ik zat tussen de echte wereld en een droom wereld in. Had al mijn hersen activiteiten onder controle, emotioneel, motoriek, denk vermogen, zou me niks verbazen als mijn i.q. op dat moment tientallen punten hoger was dan normaal of zoveel lager dat ik me daardoor slimmer voelde!
Hoe ik eerst niet kon praten, niet kon lopen. Kan ik nu niet meer stoppen met praten en tegelijkertijd het vuur(shirtje) aan hield met mijn armen en handen. Mijn hersenen draaide over uren, wist vaak niet eens wat ik ging zeggen, het kwam heel natuurlijk boven drijven. Ik had het gevoel dat ik in deze toestand kon blijven als ik bleef praten en mezelf als het ware uitschakelde, soort van super intuïtie. Wat ik vertelde weet ik dan niet meer helaas, had toch een opname apparaat moeten gebruiken. Wat ik wel weet, is dat ik vertelde hoe ik mij voelde, hoe ik tussen een droom wereld en de echte wereld in zat, over hoe ik mij kon identificeren met de geest van Alladin. Iedere keer als M. begon te praten kapte ik het af, dat is sowieso een slechte en soms goede eigenschap van mij. Maar nu had ik gewoon zoveel te vertellen, maar waar het vandaan kwam geen idee... M. vond het gelukkig fijn om het aan te horen en zat af en toe ook van wtf zeg je nou? Maar het klinkt zo logisch. De serie Lost passeerde de revue, ook kwamen er een aantal oplossingen voor wereld problemen voorbij. M. vond het wel vervelend dat ik haar iedere keer afkapte, maar begreep het gelukkig wel. Ook zij voelde dat ik was overgenomen door iets, een energie, dat ik verbanden legden die voor ons allebei zo logisch waren als ik het al verteld.
Het jammere is natuurlijk dat ik het had moeten opnemen, want was het gibberish of proefschrift waardig.
Ondertussen pakte ik mijn shirtje en raak weer in trance, M. zat rustig van het shirtje mee te genieten.
Hierna werd ik iets rustiger en konden weer normale gesprekken voeren. Ik kwam tot de conclusie dat de televisie niet aanstond en vond dit zeer prettig... BAM! SCHRIK! Plots laten de lichtjes los van het plafon en vallen recht op ons af. We begonnen allebei keihard te lachen, dat was zeer intens. Je weet hoe dat dan gaat, niet kunnen stoppen, tranen. Weer terug naar de televisie, ik vond het zeer prettig dat ie al de hele avond niet had aangestaan. J. één van mijn tripmaatjes zet altijd na een bepaalde tijd de televisie aan en ik begon te denken, verbanden te leggen. Als je de televisie aan zet gaat de televisie voor jou denken. Je krijgt informatie en doet zelf niks, je gaat wel leuk hallucineren op die rare onnatuurlijke beelden, maar je raakt uit je trip! Ik vertaalde dit ook door naar het echte leven. Als je televisie kijkt, dan denkt de televisie voor jou en dat gaat ten koste van je creativiteit en concentratie. Jaren lang keek ik bijna iedere dag van half 7 tot half 9 Veronica en daarna Comedycentral tot midden in de nacht, met een jointje natuurlijk. Nu kan ik dit niet meer en heb nu al een paar maanden geen sitcoms meer gekeken. (Inmiddels 2019 en ik kan nog steeds geen sitcom kijken) Als ik toch iets wil zien dan zet ik een documentaire op, ned 1,2,3 canvas, nat geo, etc. (Tegenwoordig heb je Netflix endergelijke en worden overal de keuzes steeds makkelijker om iets te kijken wat je ook echt wilt zien op een door jou bepaald tijdstip)
We besloten om nog een theetje te nemen om nog net even langer door te gaan, we wisten dat het niet heftiger zou worden, maar toch...
We hebben nog lang door gepraat over hoe gek het eigenlijk is dat wij in vierkante blokken wonen, die wij huizen noemen, als je kijkt naar de natuur is alles veel mooier en functioneler. We besloten ook om weg te gaan, weg uit deze nep wereld. Dat hadden we al veel vaker besproken en besloten, ook voor de trip. (Zorgen dat je niet te lang blijft hangen en een robot wordt in deze gehoekte maatschappij. Wat nu dus anno 2019 wel aan het gebeuren is) Ik wou graag naar Rusland of Mongolië, weinig mensen veel dieren, M. wou bijvoorbeeld liever naar Afrika. (Nu in 2019 staan mijn zinnen op Portugal) Het was echt super gezellig, ik liet haar uitpraten, maar we raakten een beetje uitgepraat en we besloten om Lost aan te zetten (wat geen sitcom is haha). Ik kreeg weer een nieuwe energie en ging helmaal op in het verhaal van Lost. Verbanden leggen over hoe het Lemuria zou kunnen zijn (nu, 2019 heb ik echter geen idee meer waar dit over gaat) en waarom de één op het eiland op zoek is naar iets, terwijl de andere daar op zijn gemak rond loopt. Het had allemaal te maken met het onbekende en bang zijn voor de dood, wat ik precies allemaal bedoelde weet ik nu ook niet meer helaas... (achter af gezien had Lost zo'n onbevredigend einde, maar het onbekende en de dood waren uiteindelijk wel de hoofd thema's) Voor M. werd het allemaal iets teveel en begreep niet meer zoveel van Lost en besloten om lekker naar bed te gaan.
Nawoord:
Voor mij was dit de beste trip die ik ooit heb gehad. Ben na 40keer trippen nog nooit bad gegaan, maar nu ben ik wel door een zware periode gegaan. Je moet die struggel overwinnen, dus toen ik eruit kwam was het hemels. Het gevoel waar ik in deze trip naar opzoek was. Het was echt net een droom, zo zag het er ook uit, maar toch waren de hallucinaties weer, wat ik wel vaker zeg, bijzaak. Ik heb echt het gevoel gehad dat ik meer was dan alleen mezelf, de energie van het universum was tastbaar, maar te overweldigend om het goed te kunnen gebruiken.
Safe the shamans! Return the knowledge of the witches!
I hope you enjoyed reading my story.
Part II will arrive soon after 10 years of waiting
Drug: Golden Teachers + Peganum Harmala zaden
Personen: 2
Datum: 04/12/2009 (01/04/2019)
Tijdstip: rond 18:00
Duur: ongeveer 10 uur totaal
Heb het tripreport minimaal aangepast en nu 10 jaar later af en toe wat kanttekeningen bij geplaats!
Ik had nog nooit een trip report geschreven, maar deze trip was zo mooi die wil ik graag met jullie delen.
In de afgelopen paar jaar heb ik vaak getript op paddo's, zelf gekweekt, de schapenweide in gegaan en ze daar wild geplukt, maar nu wou ik een stapje verder gaan. Dus heb ik net iets meer gepakt in combinatie met een mao-remmer(wat ook bij ayahuasca wordt gedronken) De setting was perfect, een oud herenhuis, 4 verdiepingen, grote tuin en alle vrijheid. Het jaar ervoor is mijn oma verhuisd naar een verzorgingshuis en dat was net toen de huizenmarkt was ingestort, 2008. Laat ik nou net de afspraak hebben gemaakt met de familie dat ik daar mocht wonen tot het verkocht zou worden en dat heeft wel even geduurd...
We gaan weer terug naar de des betreffende avond. Ik was samen met mijn vriendin M. We hebben eerst een theetje gezet van Peganum Harmala zaden(MAO Remmer), 3 tot 5 gram p.p. Das was niet echt heel lekker moet ik zeggen. Een half uur later heb ik een pot thee gezet van 14 gram gedroogde paddo's, wat gelijk staat aan 140 gram vers, waarvan ik het merendeel op heb gedronken.
We zaten in de woonkamer van ons paddo theetje te genieten, gezellig te praten onder het genot van een muziekje, alles was zen. 15 minuten nadat het theetje op was voelde ik hem al opkomen, maar het was anders... Normaal voel ik het langzaam door mijn hele lichaam en begint mijn zicht langzaam te vervagen, maar nu was het ZANG! Ik was stil en gaf aan dat ik even niet wou praten, ik voelde me niet heel fijn. 'Kut!' dacht ik, zou ik dan toch teveel in hebben genomen?! Nee... Mijn beeld was nog wel volledig scherp, maar mijn evenwicht was totaal verstoord, iedere stap die ik zette was er één teveel, met zwalkende benen, knikkende knieën. Alsof je aardig wat keta op hebt, maar nu begon ook de vloer zich als een soort waterbed te gedragen, wat zich langzaam evolueerde in een onstuimige zee.
Ik had mezelf 2 keuzes voorgelegd, doorgaan en misselijk blijven of even naar de WC gaan om mijn maag te legen. Dit was 3 kwartier na inname en mijn lichaam had wel genoeg opgenomen vond ik en besloot iets te doe aan alles wat ik vervelend vond! Dus ging ik naar de wc, wat best een tocht was. Daar heb ik een paar keer goed moeten spugen. Tijdens het spugen begon de trip pas goed op te komen. Na het openen van mijn ogen herkende ik de wc niet meer terug. Ik wist waar ik was, geen paniek en heb minuten lang in de wc pot zitten staren... Had al wel door gespoeld, alles afgedaan, alleen het wc papier lag nog half in het water van de pot en begon zich langzaam als een wolkendek te gedragen en kwam steeds verder omhoog. Was heel fijn om me daar even op te focussen.
Nadat ik de wc uit kwam was ik echter nog niet aanspreekbaar, mijn vriendin had het beter naar haar zin en liet mij ook even met rust zodat ik mijn lichaam en geest even de tijd kon geven met dit onbekende gevoel om te gaan. Ik heb eerst een half uur tegen een kast aan gestaan, zo'n hele mooie ingegraveerde antieke kast. Was overigens ook niet onprettig, genoeg te zien en dus afleiding. Daarna nog een hele tijd voorover gebogen tegen een stoel aan gestaan en in mijn ooghoek zag ik een map van school liggen en werd even bang, zal je zien dat ik straks de hele tijd ga zitten malen over school... Het tegenovergestelde bleek waar, ik kon juist alles super goed relativeren en vond het echt super om over school na te denken. Ik kreeg een bepaald soort rust in mijn hoofd die je als ADD'er eigenlijk nooit hebt.
Maar nog steeds was ik niet aanspreekbaar, mijn hersenen werkten al wel op volle toeren. Ik stond weer tegen de kast, toen ik omhoog keek zag ik mijn bonsai boom staan en ging er helemaal in op, en voelde alle positieve energie van het plantje en het nam me over.
Eindelijk was ik weer fit genoeg om te lopen, praten, maar had nog steeds een onbehaaglijk gevoel waar ik niet bekend mee was en waar ik vanaf wou. Daarna begon ik rondjes te lopen rond de tafel. Ook weer een hele mooie antieke tafel, geplaatst in het midden van de woonkamer, veel te groot, je kan er met 12 man aan zitten en dineren. Tijdens het lopen pakte ik een t-shirt op, een t-shirt gemaakt van een hele aangename lichte stof en begon er mee te zwaaien, draaien, alsof ik vuur kon controleren rond mijn handen. Al snel kwam ik erachter dat ik het heel goed kon, ik wist waar het shirt naartoe zou gaan en kon de meest onmogelijk bewegingen maken met mijn vingers in combinatie met het shirt en wist ook 101% zeker dat ik het shirt niet zou laten vallen! (Na de trip heb ik het nog 100x geprobeerd, maar het is niet één keer goed gelukt. Totdat ik het tijdens mijn volgende trip weer ging doen) Doordat ik aan het draaien was met het Shirt raakte ik helemaal in trance. In mijn gedachten legde ik de link met voetbal. Ik was vroeger nooit heel goed in voetbal, het schorten mij aan techniek. Toch speelde ik wel altijd in de selectie, ten eerste omdat ik heel snel ben/was en voor mijn gevoel zelfs de snelste tiener van Nederland en ik had het inzicht, ik wist altijd waar het spel naartoe ging, maar ook daar schorte het weer bij de uitvoering, techniek. Echter nu had ik ook de techniek om het uit te voeren. Ik voelde mij nu echt de koning over het shirtje, het was deel van mijn lichaam en geest. Het was nu echt of ik vuur aan mijn handen had, zo snel en mooi wist ik het shirtje om mijn handen te bewegen.
En plots toen ik in trance met mijn shirtje rond de tafel aan het lopen was gingen mijn gedachten naar de Geest van Alladin! 1000 jaar lang in een lamp en al die jaren lang nadenken, wat moet je anders hé!?Denkend over alle problemen op aarde, de liefde, de zin van het léven en dat 1000 jaar lang in je uppie. En daar dan zo cynisch van worden, en het leven an sich niet meer serieus kan nemen. Je kan overal maar beter een grap van maken. Komt er in ieder geval positieve energie vrij! Ik voelde mij nu ook als de geest van Alladin, ik had eindelijk bereikt wat ik altijd met paddo's had willen bereiken, ik zat tussen de echte wereld en een droom wereld in. Had al mijn hersen activiteiten onder controle, emotioneel, motoriek, denk vermogen, zou me niks verbazen als mijn i.q. op dat moment tientallen punten hoger was dan normaal of zoveel lager dat ik me daardoor slimmer voelde!
Hoe ik eerst niet kon praten, niet kon lopen. Kan ik nu niet meer stoppen met praten en tegelijkertijd het vuur(shirtje) aan hield met mijn armen en handen. Mijn hersenen draaide over uren, wist vaak niet eens wat ik ging zeggen, het kwam heel natuurlijk boven drijven. Ik had het gevoel dat ik in deze toestand kon blijven als ik bleef praten en mezelf als het ware uitschakelde, soort van super intuïtie. Wat ik vertelde weet ik dan niet meer helaas, had toch een opname apparaat moeten gebruiken. Wat ik wel weet, is dat ik vertelde hoe ik mij voelde, hoe ik tussen een droom wereld en de echte wereld in zat, over hoe ik mij kon identificeren met de geest van Alladin. Iedere keer als M. begon te praten kapte ik het af, dat is sowieso een slechte en soms goede eigenschap van mij. Maar nu had ik gewoon zoveel te vertellen, maar waar het vandaan kwam geen idee... M. vond het gelukkig fijn om het aan te horen en zat af en toe ook van wtf zeg je nou? Maar het klinkt zo logisch. De serie Lost passeerde de revue, ook kwamen er een aantal oplossingen voor wereld problemen voorbij. M. vond het wel vervelend dat ik haar iedere keer afkapte, maar begreep het gelukkig wel. Ook zij voelde dat ik was overgenomen door iets, een energie, dat ik verbanden legden die voor ons allebei zo logisch waren als ik het al verteld.
Het jammere is natuurlijk dat ik het had moeten opnemen, want was het gibberish of proefschrift waardig.
Ondertussen pakte ik mijn shirtje en raak weer in trance, M. zat rustig van het shirtje mee te genieten.
Hierna werd ik iets rustiger en konden weer normale gesprekken voeren. Ik kwam tot de conclusie dat de televisie niet aanstond en vond dit zeer prettig... BAM! SCHRIK! Plots laten de lichtjes los van het plafon en vallen recht op ons af. We begonnen allebei keihard te lachen, dat was zeer intens. Je weet hoe dat dan gaat, niet kunnen stoppen, tranen. Weer terug naar de televisie, ik vond het zeer prettig dat ie al de hele avond niet had aangestaan. J. één van mijn tripmaatjes zet altijd na een bepaalde tijd de televisie aan en ik begon te denken, verbanden te leggen. Als je de televisie aan zet gaat de televisie voor jou denken. Je krijgt informatie en doet zelf niks, je gaat wel leuk hallucineren op die rare onnatuurlijke beelden, maar je raakt uit je trip! Ik vertaalde dit ook door naar het echte leven. Als je televisie kijkt, dan denkt de televisie voor jou en dat gaat ten koste van je creativiteit en concentratie. Jaren lang keek ik bijna iedere dag van half 7 tot half 9 Veronica en daarna Comedycentral tot midden in de nacht, met een jointje natuurlijk. Nu kan ik dit niet meer en heb nu al een paar maanden geen sitcoms meer gekeken. (Inmiddels 2019 en ik kan nog steeds geen sitcom kijken) Als ik toch iets wil zien dan zet ik een documentaire op, ned 1,2,3 canvas, nat geo, etc. (Tegenwoordig heb je Netflix endergelijke en worden overal de keuzes steeds makkelijker om iets te kijken wat je ook echt wilt zien op een door jou bepaald tijdstip)
We besloten om nog een theetje te nemen om nog net even langer door te gaan, we wisten dat het niet heftiger zou worden, maar toch...
We hebben nog lang door gepraat over hoe gek het eigenlijk is dat wij in vierkante blokken wonen, die wij huizen noemen, als je kijkt naar de natuur is alles veel mooier en functioneler. We besloten ook om weg te gaan, weg uit deze nep wereld. Dat hadden we al veel vaker besproken en besloten, ook voor de trip. (Zorgen dat je niet te lang blijft hangen en een robot wordt in deze gehoekte maatschappij. Wat nu dus anno 2019 wel aan het gebeuren is) Ik wou graag naar Rusland of Mongolië, weinig mensen veel dieren, M. wou bijvoorbeeld liever naar Afrika. (Nu in 2019 staan mijn zinnen op Portugal) Het was echt super gezellig, ik liet haar uitpraten, maar we raakten een beetje uitgepraat en we besloten om Lost aan te zetten (wat geen sitcom is haha). Ik kreeg weer een nieuwe energie en ging helmaal op in het verhaal van Lost. Verbanden leggen over hoe het Lemuria zou kunnen zijn (nu, 2019 heb ik echter geen idee meer waar dit over gaat) en waarom de één op het eiland op zoek is naar iets, terwijl de andere daar op zijn gemak rond loopt. Het had allemaal te maken met het onbekende en bang zijn voor de dood, wat ik precies allemaal bedoelde weet ik nu ook niet meer helaas... (achter af gezien had Lost zo'n onbevredigend einde, maar het onbekende en de dood waren uiteindelijk wel de hoofd thema's) Voor M. werd het allemaal iets teveel en begreep niet meer zoveel van Lost en besloten om lekker naar bed te gaan.
Nawoord:
Voor mij was dit de beste trip die ik ooit heb gehad. Ben na 40keer trippen nog nooit bad gegaan, maar nu ben ik wel door een zware periode gegaan. Je moet die struggel overwinnen, dus toen ik eruit kwam was het hemels. Het gevoel waar ik in deze trip naar opzoek was. Het was echt net een droom, zo zag het er ook uit, maar toch waren de hallucinaties weer, wat ik wel vaker zeg, bijzaak. Ik heb echt het gevoel gehad dat ik meer was dan alleen mezelf, de energie van het universum was tastbaar, maar te overweldigend om het goed te kunnen gebruiken.
Safe the shamans! Return the knowledge of the witches!
I hope you enjoyed reading my story.
Part II will arrive soon after 10 years of waiting
Laatst bewerkt:
