Hallo allemaal,
Mijn verhaal begon 5 jaar geleden, ik ging na mijn scheiding regelmatig naar een tippelzone en ontmoete daar veel mensen.
Op een dag werd ik aangehouden door een mooie jonge vrouw van toen 23 jaar, ik raakte met haar in gesprek en we konden het goed met elkaar vinden.
Een paar weken nadat ik haar had leren kennen raakte zij dakloos en zwierf op straat.
Ik kon niet verkroppen dat een dergelijk meisje/ vrouw in een dergelijke situatie kon verkeren, iedere dag ging ik naar haar toe om er voor te zorgen dat ze niet aan alles en iedereen overgeleverd was, dat ze weer het gevoel zou krijgen er niet helemaal aleen voor te staan.
Ze had in haar jonge leven al veel meegemaakt en was toen al erg verslaafd aan coke en heroine.
Naarmate de tijd verstreek kregen we een hechte band met elkaar, later nam ik haar ook vaak mee naar huis zodat ze weer voor haarzelf kon zorgen, ik bood haar alles wat ze nog nooit eerder gekend had, een luisterend oor, een schouder om op uit te huilen, echte gemeende aandacht.
Ze voelde zich daar goed bij en was dankbaar voor alles wat ik voor haar deed.
Voor alle duidelijkheid, een klant ben ik nooit geweest, nooit heb ik ooit maar ergens op aangedrongen of misbruik van gemaakt.
Maar toch ondanks alles bleef ze weglopen en ging steeds meer gebruiken.
Tot de dag dat ze in het ziekenhuis kwam te liggen en een nier kwijt raakte, ze heeft toen een week lang op het randje van de dood gelegen.
Ik dacht toen dat ze daarna wel genoeg stof had om over na te denken en ze haar leven nu wel anders in zou gaan delen.
Maar niets was minder waar, nog met het infuus in haar armen vertrok ze uit het ziekenhuis richting dealer.
Ze kon het normale leven met alle ups en downs niet aan en koos telkens weer voor de weg die voor haar zo bekend was.
Iemand die bebruikt onderdrukt veel van haar of zijn natuurlijke gevoelens, ze voelen zich thuis in een wereld die eigenlijk niets met realitijd te maken heeft.
Liegen, bedriegen en elkaar bestelen is in die wereld heel normaal, ook geweld word vaak niet geschuwd.
Na de periode van het ziekenhuis ging het erg slecht met haar, ze wilde niet meer en hoopte dat ze of vast kwam te zitten of dat ze haar lichaam dermate had verwoest dat ze er op een goede dag in zou blijven.
Het eerste gebeurde echter, ze werd opgepakt voor een aantal delicten en kwam in Nieuwersluis terecht.
Toen ze daar eenmaal zat belde ze mij in tranen op dat ze overal zo veel spijt van had en nu pas besefte dat ze echt van mij was gaan houden.
Iedere week ging ik bij haar op bezoek en er ontstond iets tussen ons wat een goed gevoel gaf.
We besloten om na haar vrijlating samen te gaan wonen en zo een toekomst voor ons samen op te bouwen.
De eerste maanden ging het redelijk goed, maar na een maand of 4 ging het weer bergafwaards.
Ze wilde weer gaan bebruiken en hield het niet in de hand, steeds vaker kregen we ruzie doordat geen enkele afspraak werd nagekomen.
Op een gegeven moment liep ze weg en liet een week lang niets van zich horen.
Toen ze terug kwam was het weer tranen met tuiten huilen met vele sorry's nieuwe belofte's.
maar er kwam geen verandering, de ruzie's werden steeds heviger en twee dagen voor kerst werd het haar te veel en nam weer de benen.
Toen ze na een week weer contact opnam en wat spullen op kwam halen vertelde ze mij dat ze een shot had gezet voor de eerste keer in haar bewogen leven.
Het was net of ik een mes in mijn hart voelde steken, en heb haar gesmeekt dat wat er ook gebeurt ze dat niet meer moest doen.
haar lichamelijke toestand was nog steeds niet goed en ik maakte me ernstig zorgen om haar.
Een half jaar zijn we uit elkaar geweest, ze woonde met een dealer samen die geen aandacht aan haar schonk en haar compleet liet verloederen.
Ze weegt nu nog maar 45 kilo, haar armen zijn een waar slachtveld van bulten en abcessen.
Op dit moment is ze weer bij mij, waarom? omdat ik simpelweg ontzettend veel van haar hou en toch nog het gevoel heb haar op een betere weg te kunnen krijgen.
Dat ze er ooit helemaal vanaf komt geloof ik al lang niet meer, mijn doel is nu haar zover te krijgen dat de drugs niet meer haar hele dagindeling beheerst.
dat ze een "normaal"veel gezonder leven kan gaan hebben .
In ieder geval is ze na drie dagen weer hier te zijn gestopt met shotten en wil samen met mij werken aan die doelstelling om een beter en normaler leven te gaan hebben.
Ik hoop dat ze ergens de kracht vandaan kan halen om dit door te zetten en weer kan genieten van het leven zonder het gevoel te hebben dat het leven haar niets meer te bieden heeft.
In ieder geval geef ik haar weer alle liefde en steun die een MENS zich maar wensen kan.
Haar opgeven? nee, nooit van mijn leven.
khad maar wat benzo's geslikt 
