Rond 10:30 kwam Soraya mij wakker maken (wtf het afgesproke uur was 12:00 , ik had nog maar 1 uurtje geslapen). Maar ok , alles voor de paddo’s eh! We hadden gistere avond 3 porties Hawaiaanse gehaald in Maastricht. Dus rond 11:00 begonnen we van de paddo’s te eten(ik: 2 porties -> ik had al meerdere keren hawaiaanse gehad, Soraya: 1 portie-> had enkel Mexicaanse gehad), daarna vertrokken we naar het bos ( we namen mee:een deken, water, suiker, suikerspekjes, ipod & boxen )
Toen we in het bos een mooi plekje hadde gevonde aan een open veldje legde ik alles klaar. Na een kwartiertje begon het ongeveer te werken. We keken allebei naar de wolken & de zon. ( De zon was eerst geel maar toen werd het een blauwe bol die telkens op en neer sprong op de wolken. )
Samen trippen is quaqua (??) hoorde ik haar zeggen ik moest zo lachen toen =P Wooow kijk wat ik kan, ik kan gewoon tekenen in de wolken, wauw hoe mooi is dat wel niet! ‘Ja Soraya, jij moet wolkendesigner worden’, zei ik.
Soraya zei dat ik moest kijken hoe fel de lucht van kleur veranderde rond de zon , ik keek en zag de lucht inderdaad roze worden. Plots hoorde ik een heel raar geluid, het leek wel alsof er een auto heel snel voorbij reed maar het was een vliegje dat boven ons voorbij vloog. Dit hadden we allebei gezien & begonnen te lachen. Alle kleuren in het bos waren zo mooi, ‘ik wil hier voor altijd blijven’ zeiden we telkens.
Ik dronk aan het water & zei dat Soraya ook eens moet proeven want dat was het lekkerste wat ik ooit had gedronken. (Soraya deelde mijn mening).
Toen hoorde we een ufo (?) (een vliegtuig dus, het vliegtuig liet ook een witte lijn na door de wolken he, je kent dat wel =D) boven ons, ‘Neeeee jeniffer, dat is geen UFO, dat is een vis.’
Ok een vis dan, mij goed. Ik zei dat die vis een witte lijn achter zich liet zodat de babyvissen de weg nog konde vinde naar de andere zee want anders hadden ze geen mama meer (huh? =P). De zon voelde zo lekker warm aan (ik wil hier voor altijd blijven was onze reactie weer).
Toen denk ik dat we ongeveer een half uurtje naar muziek hebben geluisterd (Het muziekje kwam rond onze oren dansen, ‘ik wil hier voor altijd blijven’ zeiden we). We moeten sigaretten hebben, shit thuis vergeten dacht ik. Ok dan maar naar huis effe (10 minuutjes wandele ongeveer) & dus vertrokken we naar huis , we hadden alles late liggen maar dat besefte ik pas na 5 minuutjes wandelen. Shit we zijn het water vergeten, kom terug naar daar! (alles lag er nog maarja het water was het belangrijkste want dit was zo lekker, ik wou het echt niet weggooien!!)
Dus dan terug aangekomen op de plaats besloten we om het water & de ipod & de boxen & de suikerspekjes mee te nemen, het deken mocht bij zijn vrienden (de planten) blijven. Ik had een suikerspekje in mijn handen en voelde hier aan (Oh wat een apart gevoel , zei ik maar de hele tijd). De geur van de suikerspekjes was zo sterk ‘ik wil deze geur nooit meer kwijt, mijn hele leven draait om deze geur, zonder deze geur is er geen Jeniffer meer’ (inderdaad dat was raar =P) . Soraya nam de spekjes af & gaf ze aan de vogeltjes . (welke vogeltjes?)
We wandelde het bos uit & de bomen begonden heel harde geluiden te maken doordat de takken waaiden waarschijnlijk. Maar het leek alsof ze aan het wenen waren omdat we weggingen. ‘Niet wenen boompjes, er zullen wel andere vrienden naar jullie komen.’ Soraya voelde haar treurig doordat ze de bomen teleur had gesteld. Maar ik stelde haar gerust & zei dat de bomen het haar heus wel zouden vergeven. We gingen verder op pad naar huis.
Thuis aangekomen zag ik mijn hond (Theepot is zijn naam) maar de normaal nogal grote pitbull was ineens een pitbull maar dan eve groot als een chiwawa? Raar hoor, heel raar!
De 2 volgende uren brengen we door op mijn kamer, ze zijn heel vaag, ik kan me er amper iets van herinneren. Soraya weet ook niets meer van die 2 uur. Ik weet alleen dat het heel mooi was wat we zagen & dat we erg hard gelachen hebben.
Na deze 2 mooie (denken we) uren zijn we buiten op de trampoline gaan springen. Het begon uit te werken, de mooie trip was bijna op zijn einde. Dit was jammer maar toch voelde we ons net 2 blije goblins die door alle dieren bekeken werden.
Toen het gevoel ongeveer helemaal weg was besloten we maar om iets te gaan eten & wat tv te kijken.. Ik vond deze trip erg apart omdat we de hele tijd ongeveer het zelfde zagen & voelde, ik ben nog wel vanalles vergeten denk ik maarja ik denk niet dat ik ooit de woorden zal vinden om alle gevoelens of alle beelden die ik zag te beschrijven. Soraya is altijd al mijn beste vriendin geweest & ik denk dat deze trip ons nog dichter bij mekaar heeft gebracht.
(Sorry als het onduidelijk beschreven is, maar beter kan ik niet. Ik ben nog dingen vergeten te zeggen, maarja die weet ik gewoon niet meer & andere dingen zijn niet te beschrijven met woorden.)
Toen we in het bos een mooi plekje hadde gevonde aan een open veldje legde ik alles klaar. Na een kwartiertje begon het ongeveer te werken. We keken allebei naar de wolken & de zon. ( De zon was eerst geel maar toen werd het een blauwe bol die telkens op en neer sprong op de wolken. )
Samen trippen is quaqua (??) hoorde ik haar zeggen ik moest zo lachen toen =P Wooow kijk wat ik kan, ik kan gewoon tekenen in de wolken, wauw hoe mooi is dat wel niet! ‘Ja Soraya, jij moet wolkendesigner worden’, zei ik.
Soraya zei dat ik moest kijken hoe fel de lucht van kleur veranderde rond de zon , ik keek en zag de lucht inderdaad roze worden. Plots hoorde ik een heel raar geluid, het leek wel alsof er een auto heel snel voorbij reed maar het was een vliegje dat boven ons voorbij vloog. Dit hadden we allebei gezien & begonnen te lachen. Alle kleuren in het bos waren zo mooi, ‘ik wil hier voor altijd blijven’ zeiden we telkens.
Ik dronk aan het water & zei dat Soraya ook eens moet proeven want dat was het lekkerste wat ik ooit had gedronken. (Soraya deelde mijn mening).
Toen hoorde we een ufo (?) (een vliegtuig dus, het vliegtuig liet ook een witte lijn na door de wolken he, je kent dat wel =D) boven ons, ‘Neeeee jeniffer, dat is geen UFO, dat is een vis.’
Ok een vis dan, mij goed. Ik zei dat die vis een witte lijn achter zich liet zodat de babyvissen de weg nog konde vinde naar de andere zee want anders hadden ze geen mama meer (huh? =P). De zon voelde zo lekker warm aan (ik wil hier voor altijd blijven was onze reactie weer).
Toen denk ik dat we ongeveer een half uurtje naar muziek hebben geluisterd (Het muziekje kwam rond onze oren dansen, ‘ik wil hier voor altijd blijven’ zeiden we). We moeten sigaretten hebben, shit thuis vergeten dacht ik. Ok dan maar naar huis effe (10 minuutjes wandele ongeveer) & dus vertrokken we naar huis , we hadden alles late liggen maar dat besefte ik pas na 5 minuutjes wandelen. Shit we zijn het water vergeten, kom terug naar daar! (alles lag er nog maarja het water was het belangrijkste want dit was zo lekker, ik wou het echt niet weggooien!!)
Dus dan terug aangekomen op de plaats besloten we om het water & de ipod & de boxen & de suikerspekjes mee te nemen, het deken mocht bij zijn vrienden (de planten) blijven. Ik had een suikerspekje in mijn handen en voelde hier aan (Oh wat een apart gevoel , zei ik maar de hele tijd). De geur van de suikerspekjes was zo sterk ‘ik wil deze geur nooit meer kwijt, mijn hele leven draait om deze geur, zonder deze geur is er geen Jeniffer meer’ (inderdaad dat was raar =P) . Soraya nam de spekjes af & gaf ze aan de vogeltjes . (welke vogeltjes?)
We wandelde het bos uit & de bomen begonden heel harde geluiden te maken doordat de takken waaiden waarschijnlijk. Maar het leek alsof ze aan het wenen waren omdat we weggingen. ‘Niet wenen boompjes, er zullen wel andere vrienden naar jullie komen.’ Soraya voelde haar treurig doordat ze de bomen teleur had gesteld. Maar ik stelde haar gerust & zei dat de bomen het haar heus wel zouden vergeven. We gingen verder op pad naar huis.
Thuis aangekomen zag ik mijn hond (Theepot is zijn naam) maar de normaal nogal grote pitbull was ineens een pitbull maar dan eve groot als een chiwawa? Raar hoor, heel raar!
De 2 volgende uren brengen we door op mijn kamer, ze zijn heel vaag, ik kan me er amper iets van herinneren. Soraya weet ook niets meer van die 2 uur. Ik weet alleen dat het heel mooi was wat we zagen & dat we erg hard gelachen hebben.
Na deze 2 mooie (denken we) uren zijn we buiten op de trampoline gaan springen. Het begon uit te werken, de mooie trip was bijna op zijn einde. Dit was jammer maar toch voelde we ons net 2 blije goblins die door alle dieren bekeken werden.
Toen het gevoel ongeveer helemaal weg was besloten we maar om iets te gaan eten & wat tv te kijken.. Ik vond deze trip erg apart omdat we de hele tijd ongeveer het zelfde zagen & voelde, ik ben nog wel vanalles vergeten denk ik maarja ik denk niet dat ik ooit de woorden zal vinden om alle gevoelens of alle beelden die ik zag te beschrijven. Soraya is altijd al mijn beste vriendin geweest & ik denk dat deze trip ons nog dichter bij mekaar heeft gebracht.
(Sorry als het onduidelijk beschreven is, maar beter kan ik niet. Ik ben nog dingen vergeten te zeggen, maarja die weet ik gewoon niet meer & andere dingen zijn niet te beschrijven met woorden.)
