Baarmoeder
Newbie
Wie
Ik en D.
Wat
Allebei een halve portie Mexicaanse
Waar
In D. zijn huis en in de hele stad Enschede.
Wanneer
Donderdag 20 nov. 08
Tripzittende
Niemand
Maaginhoud
2 butterhams met salami <3
Waar moet ik beginnen. Bij het begin. Goedzo ik. Het begon vanochtend. Vanochtend is D. mij op school komen ophalen en hebben we vrolijk onze tripjuwelen gekocht.
Ik heb trek in cola.
-heeftcola-
We zijn naar D. zijn huis gegaan en ik had wat random voorwerpen meegenomen waar ik me wel een keer in zou willen verdiepen. Onder andere een mondharp, gewoon voor het geluid, een egelknuffel en een pijp. Maar zoals te verwachten hebben we die voorwerpen verwaarloosd. Ik ben nu zelfs mijn dierbare egel kwijt. </3
Ik heb mijn nutteloze spullen op tafel geïnstalleerd samen met 3 pakjes siensapsap, 2 mandarijnen en 3 suikerkoeken. Voor het geval dat.
Ik was heel erg zenuwachtig maar ik wist niet precies waarvoor. Ik wist wel wat er zou gebeuren, maar ik wist ook wat er zou kúnnen gebeuren.
Het was 12 uur toen we allebei onze eerste hap namen. Ultieme goorheid op mijn smaakpapillen. Ontbindende schimmels. Als ik er aan denk proef ik ze weer. Van binnen waren de paddo’s een beetje blauw. Dat zag er wel mooi uit. Wat natuurlijk compenserend is voor de rest van de binnenkant, die er afschuwelijk uitziet. De buitenkant is overigens wel heel mooi.
Dat terzijde. We hebben allebei ons deel op en gaan rustig tv kijken. We kijken national geografics en er is iets op over het leger. Na een kwartier á half uur beginnen we een beetje lacherig te worden. Een tank verkleed als bosje hielp daarin goed mee. D. besloot wat gitaar te spelen en dat vond ik wel mooi. Hij speelde ook zielige deuntjes die ik minder vond. Maar ik zei er niets van. Ik ben me gaan concentreren op de tafel en hij leek te ademen. Hij werd groter en kleiner. Breder en smaller. Het was wel mooi, maar natuurlijk nog lang niet wat ik zocht. Ik zocht mooie kleuren, wazige dingen, vervormingen, patronen.
Ik was nog steeds zenuwachtig en zat een beetje zielig op de bank te trillen. Ook omdat het redelijk koud was vond ik. We hebben de verwarming hoger gezet. Ik moest heel veel gapen en ik had zin om te dansen. Maar ik had geen flauw idee wat ik zou moeten doen, dus ik ging maar gewoon heul hard door de kamer wandelen. Dit was even prettig. Het was alsof ik heel vredig door de kamer zweefde. Toen ik al pratend over niets als een koning voor het raam stond met 2 heilige witte gordijnen op mijn schouders, ben ik vergeten zenuwachtig te zijn, zo viel mijzelf op.
D. had foto’s gemaakt van de paddo’s en wou die even snel op internet zetten zodat hij ze van de camera af kon halen. Hij is achter de computer gaan zitten en kwam er nogal moeizaam uit. Ik zat naast hem en vermaakte me prima met 5 m&m’s in verschillende kleuren. Rood, blauw, geel, groen en oranje. Alles ging een beetje in slowmotion had ik het idee. En als ik de m&m’s uit mijn hand liet vallen op het kussen leek het alsof ik een waterval van regenboogkleuren maakte. Dit was heel mooi, maar het is pas net begonnen.
“Paddo’s zijn een middel om een onwerkelijk laagje over de realiteit te kunnen zien.”
Het duurde even voordat ik het kon uitspreken, maar daarna voelde ik me ook wel heel erg slim. al vind ik het nu geen hele goede uitleg. maargoed, D. was het met me eens. We zijn het eigenlijk de hele dag wel met elkaar eens geweest. We snapten alles en elkaar voortdurend. Alles was zo raar maar zo logisch.
“Best logisch dat ze dat pad zo recht hebben gemaakt... maar voor de mensen die het niet erg vinden om over het gras te lopen om een stukje af te snijden, hebben ze dit gras aangelegd.”
D. heeft typerende tripmuziek opgezet en we zitten een beetje op de bank. Ik kijk geïnspireerd naar de plant en vertel D. hele verhalen. D. zei af en toe alleen “Ja, maar moet je kijken. Een film.” Na dit lang aangehoren te hebben ben ik me maar eens gaan proberen in te leven. De muziek was zo mooi en de hoge kasten vol cd’s gingen heen en weer. De kast boog naar rechts en alle plankjes die erin zaten gingen heen en weer. Alles leek zo slowmotion maar ging mooi mee met de muziek.
Terwijl ik eerst dacht dat beeldlijnen in een schilderij vast per ongeluk zijn aangebracht dacht ik nu hetzelfde. Maar ik denk dat je bij het beeld dat je voor je hebt als je het schilderij maakt, je automatisch de beeldlijnen zo vormt dat het een mooi kloppend schilderij word.
Anyway, ik legde mijn hoofd op mij arm en keek blij naar de stoel. In de rugleuning van de stoel zat een mond. Een hele saaie verveelde mond. Maar het was duidelijk dat hij het er heel erg naar zijn zin had. Lekker een stoel zijn en naar de muziek luisteren. Ik was het met de stoel eens.
Ik deed mijn ogen even dicht en ze waren dicht. Ik dacht dat dat het wel zo’n beetje was en ik deed ze weer open. Omdat ik in sommige verhalen heb gelezen dat je met je ogen dicht ook heel veel kunt zien, deed ik ze nog maar een keer dicht. Ik maakte een film en mocht zelf beslissen waar hij over ging. Het was een soort droom. Vol met kleine kleuren. Heel veel kleine langs elkaar liggende kleuren bij een mooie witte poort met een hele lange muur. Toen ik mijn ogen open deed was alles weer heel saai. Maar na even kijken begon het weer mellow te zijn. Best druk, maar heel relaxed.
Het was nu bijna half 2 en we besloten naar buiten te gaan. Naar het park.
Toen we buiten kwamen was alles heel raar. Zo fantasy. Zo nep. Het gras was groener dan groen en stond bol van de fantasie. De bomen waren gezellige mollige bomen en we liepen over paden die je alleen in fantasiefilms ziet. We beschreven het maar als “Het lijkt wel of we in madurodam lopen.” Er stonden kleine huisjes voor nietige mensjes als wij zelf.
Het miezerde een beetje. Niet dat het op zich erg was. Maar het was nogal koud. Ik ging onder de rand van een garage tegen de garagedeur staan. Toen ik al lachend ergens uit probeerde te komen fietste er een man langs. De man zei iets over de regen. Ik probeerde zo snel mogelijk die irritante blije stonede grijns van mijn gezicht te halen, maar dat wilde niet helemaal. “Die man vind ons vast een stel vage mensjes.” Hoe we over straat liepen was ook niet heel helder.
“Kijk, allemaal groene kleuren mos op de boom. Misschien heeft Photoshop die kleuren wel van deze boom.”
Ik moest heel nodig plassen, maar we liepen tussen de huisjes. Onderweg naar het park heb ik ongeveer 5 keer gezegd dat ik moest pissen. Het viel me op dat ik over de hele dag verspreid wel heel vaak moest plassen. Het was heel relaxed dat we zelf konden weten waar we heen liepen. Zo hebben we heel Enschede doorgelopen. Onze voeten bleven lopen en onze gedachten ook. Maar die voeten gingen automatisch. Er zat geen limiet aan, wat heel relaxed was. Je kan zo lang lopen als je wil, als je maar rustig loopt. En dat deden we nogal.
Eenmaal in het park gekomen was er een heeeeeeel groot groen grasveld. Heel mooi. Daaromheen liep een “Rennersportsbaan” met een paadje. De bomen waren groot en mooi.
We werden gebeld door een klasgenoot die vertelde dat een paar mensen uit onze klas in de mac zaten. Daar wouden we wel heel erg graag heen. D. was het met me eens en we begonnen te lopen. We liepen heel erg langzaam en moesten lachen om het grind. God knows why.
Het park werd afgesloten door een 6 hoge kunstwerken van gewone baksteen. Het moest een soort poort voorstellen want er liep een pad naar toe.
“Waarom zetten mensen hier een poort neer. Als of mensen zich nu getrokken moeten voelen om daar langs te lopen. Dat gebeurt wel, maar het is gewoon stom dat we niet onze eigen uitgang kunnen bepalen. Alsof het meest logische wat je kunt doen is om door die poort te lopen. Nu zit je in de grijze stroom van saaie mensen die alles wat er in die stroom te beleven valt al kennen omdat ze altijd dezelfde stroom volgen. Zo maak je iedere dag dat je erdoorheen loopt hetzelfde mee.”
Als ik mensen zag fietsen met allemaal dezelfde kleding, was het voor mij een grijze stroom waar iedereen in meeloopt. Misschien, omdat je, door dat je in die sleur meeloopt, je later één bonk karakter kan worden. Maar de meeste mensen die je zag was puur meeloperij aka huppelvlamoes.
Ikzelf ken maar 1 macdonalds in Enschede en daar gaan we af en toe heen met onze klas. Toen we voor de macdonalds stonden werden we gebeld.
Zij: “Hey, waar staan jullie?”
D.: ”We zijn nu bij de mac.”
Zij: “Waar dan?”
D.: “…………..kut. We zitten bij de verkeerde mac.”
Ik: “Ik herkende het al niet”
Zij: “Nou, wij gaan weer weg hoor, veel plezier nog”
En toen moesten we heel hard lachen.
We besloten verder te lopen richting de stad. Op het station kwamen we iemand uit onze klas tegen die met ons mee liep. Ik noem hem even L. Ik merkte niet veel van zijn aanwezigheid en liep gewoon mee. We gingen naar de plus was het plan. Toen we daar eenmaal stonden werd het
Ik: ”Ga je nog wat kopen?”
L.: “Nee jullie dan”
D.: “Nee ik niet.”
Ik: “Wat doen we hier dan…”
L.: “Weet ik niet, jullie wouden hier heen.”
Ik: “Ohja, kom we gaan weer.”
We hebben vet veel gelachen om dat soort domme communicaties.
“Raar dat ze alles zo veel mogelijk kleur geven om het maar te verkopen. Maar blijkbaar werkt het, dus dat is wel mooi.”
We besloten naar de mediamarkt te gaan. Onderweg merkte ik dat alles wat je ziet zijn eigen wereld heeft. Zijn eigen dimensie. En hoe langer ik in een dimensie bleef, hoe mooier hij werd. Als ik naar een winkel keek, begreep ik waarom die winkel er was en was alles daaromheen gewoon logisch en kleurrijk. Als we dan verder liepen en ik naar iets anders keek, miste ik het winkeltje en was de wereld saai. Maar als ik daar weer 10 seconden liep en gewend was aan wat er was werd hij ook steeds mooier. Het was heel apart om dat te ervaren. Je ziet een plein en je denkt. “Daar wil ik niet heen.” Maar als je een stap verder bent vind je het daar misschien nog wel mooier dan waar je was.
In de mediamarkt zijn we op een bankje gaan zitten. Ik vond een blaadje bij de ingang van de plus en had die hier nog steeds in mijn hand. Langzaam scheurde ik er stukjes af en gooide die op de grond en er leek geen einde aan te komen.
We gingen zitten op een bankje en keken recht een winkel in. Een meisje zette een schoen recht. “Alsof ik nu ineens denk van, hey… Die schoen staat recht! Die wil ik. Het gaat toch om de schoen. Waarom staan ze allemaal zo netjes naast elkaar. Ik sta nooit met mijn voeten netjes naast elkaar.”
Na nog lang te hebben gezeten liepen we nog even door de stad. Ik zag dat er een jongen zijn fiets wilde pakken, maar dat hij aan zijn jas werd gepakt door een jongen. Het was in een soort slopje, maar dan anders. Er stonden nog meer jongens om heen die bij die “evil” jongen hoorden. Alle mensen die erlangs liepen keken ernaar maar liepen snel door. Alles werd grijs en eng. Het voelde gewoon zo slecht, dat ik absoluut niet wist wat ik moest doen. Het voelde heel slecht dat ik ben doorgelopen met D. en L. Ik loop er nu al de hele dag aan te denken, het voelde gewoon niet goed.
Anyway. Ik moest weer met de bus terug naar huis. De ellende kan beginnen. Ik moest staan in de bus en als ik in de spiegel van de buschauffeur keek en mezelf zag, zag ik er slecht uit. Ik voelde me heel erg bekeken en keek af en toe de bus rond. Veel mensen keken terug, maar dat is natuurlijk omdat ik zo wazig de bus rond keek. Het voelde extreem ongemakkelijk. Er stond een meisje naast me van een jaar of 25. Het leek alsof ze onder mijn haar door probeerde te kijken, als of ze iets doorhad. Ik voelde me niet zo lekker en mijn maag dacht hetzelfde.
Alle stemmen die ik hoorde. Het was zó naar. De busrit duurde zo lang. Zó ontzettend lang. De stemmen die ik hoorde waren niet te verstaan, het was een rare taal. De enige woorden die er voor mij duidelijk uitkwamen waren woorden als “Vaag, raar, trein, bus, kijken.” En dan vooral het woord “Kijken”. Alle zinnetjes die ik hoorde hadden een echo, ik hoorde 2 keer iets onverstaanbaars, de héle tijd. Iedereen door elkaar. En ze leken het allemaal over mij te hebben. Ik voelde me echt ontzettend kut. Ik probeerde mijn gedachten te veranderen, het was niet leuk zo. Maar omdat ik nu alleen was, had ik niemand om die positieve energie naar mij uit te zenden. Het was een hel, ik wilde er uit maar dat kon niet. Ik wilde uitstappen en gaan liggen en blijven slapen tot ik gewoon weer wakker werd, maar ik zit in een bus met allemaal mensen die me raar vinden en me aankijken en ik kan er niet uit. Die stemmen die door mijn hoofd echode waren niet te houden. Het was extreem vervelend.
Toen ik uiteindelijk bij mijn ouders in de auto terecht kwam heerste er een ontspannende sfeer. Het was heel gezellig.
Het was heel moeilijk om alles uit te leggen, maar ik heb het geprobeert.
Sorry voor de extreme lengte btw.
Ik heb nu lichte hoofdpijn en ga lekker slapen.
Ik en D.
Wat
Allebei een halve portie Mexicaanse
Waar
In D. zijn huis en in de hele stad Enschede.
Wanneer
Donderdag 20 nov. 08
Tripzittende
Niemand
Maaginhoud
2 butterhams met salami <3
Waar moet ik beginnen. Bij het begin. Goedzo ik. Het begon vanochtend. Vanochtend is D. mij op school komen ophalen en hebben we vrolijk onze tripjuwelen gekocht.
Ik heb trek in cola.
-heeftcola-
We zijn naar D. zijn huis gegaan en ik had wat random voorwerpen meegenomen waar ik me wel een keer in zou willen verdiepen. Onder andere een mondharp, gewoon voor het geluid, een egelknuffel en een pijp. Maar zoals te verwachten hebben we die voorwerpen verwaarloosd. Ik ben nu zelfs mijn dierbare egel kwijt. </3
Ik heb mijn nutteloze spullen op tafel geïnstalleerd samen met 3 pakjes siensapsap, 2 mandarijnen en 3 suikerkoeken. Voor het geval dat.
Ik was heel erg zenuwachtig maar ik wist niet precies waarvoor. Ik wist wel wat er zou gebeuren, maar ik wist ook wat er zou kúnnen gebeuren.
Het was 12 uur toen we allebei onze eerste hap namen. Ultieme goorheid op mijn smaakpapillen. Ontbindende schimmels. Als ik er aan denk proef ik ze weer. Van binnen waren de paddo’s een beetje blauw. Dat zag er wel mooi uit. Wat natuurlijk compenserend is voor de rest van de binnenkant, die er afschuwelijk uitziet. De buitenkant is overigens wel heel mooi.
Dat terzijde. We hebben allebei ons deel op en gaan rustig tv kijken. We kijken national geografics en er is iets op over het leger. Na een kwartier á half uur beginnen we een beetje lacherig te worden. Een tank verkleed als bosje hielp daarin goed mee. D. besloot wat gitaar te spelen en dat vond ik wel mooi. Hij speelde ook zielige deuntjes die ik minder vond. Maar ik zei er niets van. Ik ben me gaan concentreren op de tafel en hij leek te ademen. Hij werd groter en kleiner. Breder en smaller. Het was wel mooi, maar natuurlijk nog lang niet wat ik zocht. Ik zocht mooie kleuren, wazige dingen, vervormingen, patronen.
Ik was nog steeds zenuwachtig en zat een beetje zielig op de bank te trillen. Ook omdat het redelijk koud was vond ik. We hebben de verwarming hoger gezet. Ik moest heel veel gapen en ik had zin om te dansen. Maar ik had geen flauw idee wat ik zou moeten doen, dus ik ging maar gewoon heul hard door de kamer wandelen. Dit was even prettig. Het was alsof ik heel vredig door de kamer zweefde. Toen ik al pratend over niets als een koning voor het raam stond met 2 heilige witte gordijnen op mijn schouders, ben ik vergeten zenuwachtig te zijn, zo viel mijzelf op.
D. had foto’s gemaakt van de paddo’s en wou die even snel op internet zetten zodat hij ze van de camera af kon halen. Hij is achter de computer gaan zitten en kwam er nogal moeizaam uit. Ik zat naast hem en vermaakte me prima met 5 m&m’s in verschillende kleuren. Rood, blauw, geel, groen en oranje. Alles ging een beetje in slowmotion had ik het idee. En als ik de m&m’s uit mijn hand liet vallen op het kussen leek het alsof ik een waterval van regenboogkleuren maakte. Dit was heel mooi, maar het is pas net begonnen.
“Paddo’s zijn een middel om een onwerkelijk laagje over de realiteit te kunnen zien.”
Het duurde even voordat ik het kon uitspreken, maar daarna voelde ik me ook wel heel erg slim. al vind ik het nu geen hele goede uitleg. maargoed, D. was het met me eens. We zijn het eigenlijk de hele dag wel met elkaar eens geweest. We snapten alles en elkaar voortdurend. Alles was zo raar maar zo logisch.
“Best logisch dat ze dat pad zo recht hebben gemaakt... maar voor de mensen die het niet erg vinden om over het gras te lopen om een stukje af te snijden, hebben ze dit gras aangelegd.”
D. heeft typerende tripmuziek opgezet en we zitten een beetje op de bank. Ik kijk geïnspireerd naar de plant en vertel D. hele verhalen. D. zei af en toe alleen “Ja, maar moet je kijken. Een film.” Na dit lang aangehoren te hebben ben ik me maar eens gaan proberen in te leven. De muziek was zo mooi en de hoge kasten vol cd’s gingen heen en weer. De kast boog naar rechts en alle plankjes die erin zaten gingen heen en weer. Alles leek zo slowmotion maar ging mooi mee met de muziek.
Terwijl ik eerst dacht dat beeldlijnen in een schilderij vast per ongeluk zijn aangebracht dacht ik nu hetzelfde. Maar ik denk dat je bij het beeld dat je voor je hebt als je het schilderij maakt, je automatisch de beeldlijnen zo vormt dat het een mooi kloppend schilderij word.
Anyway, ik legde mijn hoofd op mij arm en keek blij naar de stoel. In de rugleuning van de stoel zat een mond. Een hele saaie verveelde mond. Maar het was duidelijk dat hij het er heel erg naar zijn zin had. Lekker een stoel zijn en naar de muziek luisteren. Ik was het met de stoel eens.
Ik deed mijn ogen even dicht en ze waren dicht. Ik dacht dat dat het wel zo’n beetje was en ik deed ze weer open. Omdat ik in sommige verhalen heb gelezen dat je met je ogen dicht ook heel veel kunt zien, deed ik ze nog maar een keer dicht. Ik maakte een film en mocht zelf beslissen waar hij over ging. Het was een soort droom. Vol met kleine kleuren. Heel veel kleine langs elkaar liggende kleuren bij een mooie witte poort met een hele lange muur. Toen ik mijn ogen open deed was alles weer heel saai. Maar na even kijken begon het weer mellow te zijn. Best druk, maar heel relaxed.
Het was nu bijna half 2 en we besloten naar buiten te gaan. Naar het park.
Toen we buiten kwamen was alles heel raar. Zo fantasy. Zo nep. Het gras was groener dan groen en stond bol van de fantasie. De bomen waren gezellige mollige bomen en we liepen over paden die je alleen in fantasiefilms ziet. We beschreven het maar als “Het lijkt wel of we in madurodam lopen.” Er stonden kleine huisjes voor nietige mensjes als wij zelf.
Het miezerde een beetje. Niet dat het op zich erg was. Maar het was nogal koud. Ik ging onder de rand van een garage tegen de garagedeur staan. Toen ik al lachend ergens uit probeerde te komen fietste er een man langs. De man zei iets over de regen. Ik probeerde zo snel mogelijk die irritante blije stonede grijns van mijn gezicht te halen, maar dat wilde niet helemaal. “Die man vind ons vast een stel vage mensjes.” Hoe we over straat liepen was ook niet heel helder.
“Kijk, allemaal groene kleuren mos op de boom. Misschien heeft Photoshop die kleuren wel van deze boom.”
Ik moest heel nodig plassen, maar we liepen tussen de huisjes. Onderweg naar het park heb ik ongeveer 5 keer gezegd dat ik moest pissen. Het viel me op dat ik over de hele dag verspreid wel heel vaak moest plassen. Het was heel relaxed dat we zelf konden weten waar we heen liepen. Zo hebben we heel Enschede doorgelopen. Onze voeten bleven lopen en onze gedachten ook. Maar die voeten gingen automatisch. Er zat geen limiet aan, wat heel relaxed was. Je kan zo lang lopen als je wil, als je maar rustig loopt. En dat deden we nogal.
Eenmaal in het park gekomen was er een heeeeeeel groot groen grasveld. Heel mooi. Daaromheen liep een “Rennersportsbaan” met een paadje. De bomen waren groot en mooi.
We werden gebeld door een klasgenoot die vertelde dat een paar mensen uit onze klas in de mac zaten. Daar wouden we wel heel erg graag heen. D. was het met me eens en we begonnen te lopen. We liepen heel erg langzaam en moesten lachen om het grind. God knows why.
Het park werd afgesloten door een 6 hoge kunstwerken van gewone baksteen. Het moest een soort poort voorstellen want er liep een pad naar toe.
“Waarom zetten mensen hier een poort neer. Als of mensen zich nu getrokken moeten voelen om daar langs te lopen. Dat gebeurt wel, maar het is gewoon stom dat we niet onze eigen uitgang kunnen bepalen. Alsof het meest logische wat je kunt doen is om door die poort te lopen. Nu zit je in de grijze stroom van saaie mensen die alles wat er in die stroom te beleven valt al kennen omdat ze altijd dezelfde stroom volgen. Zo maak je iedere dag dat je erdoorheen loopt hetzelfde mee.”
Als ik mensen zag fietsen met allemaal dezelfde kleding, was het voor mij een grijze stroom waar iedereen in meeloopt. Misschien, omdat je, door dat je in die sleur meeloopt, je later één bonk karakter kan worden. Maar de meeste mensen die je zag was puur meeloperij aka huppelvlamoes.
Ikzelf ken maar 1 macdonalds in Enschede en daar gaan we af en toe heen met onze klas. Toen we voor de macdonalds stonden werden we gebeld.
Zij: “Hey, waar staan jullie?”
D.: ”We zijn nu bij de mac.”
Zij: “Waar dan?”
D.: “…………..kut. We zitten bij de verkeerde mac.”
Ik: “Ik herkende het al niet”
Zij: “Nou, wij gaan weer weg hoor, veel plezier nog”
En toen moesten we heel hard lachen.
We besloten verder te lopen richting de stad. Op het station kwamen we iemand uit onze klas tegen die met ons mee liep. Ik noem hem even L. Ik merkte niet veel van zijn aanwezigheid en liep gewoon mee. We gingen naar de plus was het plan. Toen we daar eenmaal stonden werd het
Ik: ”Ga je nog wat kopen?”
L.: “Nee jullie dan”
D.: “Nee ik niet.”
Ik: “Wat doen we hier dan…”
L.: “Weet ik niet, jullie wouden hier heen.”
Ik: “Ohja, kom we gaan weer.”
We hebben vet veel gelachen om dat soort domme communicaties.
“Raar dat ze alles zo veel mogelijk kleur geven om het maar te verkopen. Maar blijkbaar werkt het, dus dat is wel mooi.”
We besloten naar de mediamarkt te gaan. Onderweg merkte ik dat alles wat je ziet zijn eigen wereld heeft. Zijn eigen dimensie. En hoe langer ik in een dimensie bleef, hoe mooier hij werd. Als ik naar een winkel keek, begreep ik waarom die winkel er was en was alles daaromheen gewoon logisch en kleurrijk. Als we dan verder liepen en ik naar iets anders keek, miste ik het winkeltje en was de wereld saai. Maar als ik daar weer 10 seconden liep en gewend was aan wat er was werd hij ook steeds mooier. Het was heel apart om dat te ervaren. Je ziet een plein en je denkt. “Daar wil ik niet heen.” Maar als je een stap verder bent vind je het daar misschien nog wel mooier dan waar je was.
In de mediamarkt zijn we op een bankje gaan zitten. Ik vond een blaadje bij de ingang van de plus en had die hier nog steeds in mijn hand. Langzaam scheurde ik er stukjes af en gooide die op de grond en er leek geen einde aan te komen.
We gingen zitten op een bankje en keken recht een winkel in. Een meisje zette een schoen recht. “Alsof ik nu ineens denk van, hey… Die schoen staat recht! Die wil ik. Het gaat toch om de schoen. Waarom staan ze allemaal zo netjes naast elkaar. Ik sta nooit met mijn voeten netjes naast elkaar.”
Na nog lang te hebben gezeten liepen we nog even door de stad. Ik zag dat er een jongen zijn fiets wilde pakken, maar dat hij aan zijn jas werd gepakt door een jongen. Het was in een soort slopje, maar dan anders. Er stonden nog meer jongens om heen die bij die “evil” jongen hoorden. Alle mensen die erlangs liepen keken ernaar maar liepen snel door. Alles werd grijs en eng. Het voelde gewoon zo slecht, dat ik absoluut niet wist wat ik moest doen. Het voelde heel slecht dat ik ben doorgelopen met D. en L. Ik loop er nu al de hele dag aan te denken, het voelde gewoon niet goed.
Anyway. Ik moest weer met de bus terug naar huis. De ellende kan beginnen. Ik moest staan in de bus en als ik in de spiegel van de buschauffeur keek en mezelf zag, zag ik er slecht uit. Ik voelde me heel erg bekeken en keek af en toe de bus rond. Veel mensen keken terug, maar dat is natuurlijk omdat ik zo wazig de bus rond keek. Het voelde extreem ongemakkelijk. Er stond een meisje naast me van een jaar of 25. Het leek alsof ze onder mijn haar door probeerde te kijken, als of ze iets doorhad. Ik voelde me niet zo lekker en mijn maag dacht hetzelfde.
Alle stemmen die ik hoorde. Het was zó naar. De busrit duurde zo lang. Zó ontzettend lang. De stemmen die ik hoorde waren niet te verstaan, het was een rare taal. De enige woorden die er voor mij duidelijk uitkwamen waren woorden als “Vaag, raar, trein, bus, kijken.” En dan vooral het woord “Kijken”. Alle zinnetjes die ik hoorde hadden een echo, ik hoorde 2 keer iets onverstaanbaars, de héle tijd. Iedereen door elkaar. En ze leken het allemaal over mij te hebben. Ik voelde me echt ontzettend kut. Ik probeerde mijn gedachten te veranderen, het was niet leuk zo. Maar omdat ik nu alleen was, had ik niemand om die positieve energie naar mij uit te zenden. Het was een hel, ik wilde er uit maar dat kon niet. Ik wilde uitstappen en gaan liggen en blijven slapen tot ik gewoon weer wakker werd, maar ik zit in een bus met allemaal mensen die me raar vinden en me aankijken en ik kan er niet uit. Die stemmen die door mijn hoofd echode waren niet te houden. Het was extreem vervelend.
Toen ik uiteindelijk bij mijn ouders in de auto terecht kwam heerste er een ontspannende sfeer. Het was heel gezellig.
Het was heel moeilijk om alles uit te leggen, maar ik heb het geprobeert.
Sorry voor de extreme lengte btw.
Ik heb nu lichte hoofdpijn en ga lekker slapen.
Goeie eigen draai gegeven ook. Je ziet vaak een beetje dezelfde reports. Ik zelf doe het ook uit gemakzucht dus verwijt niemand wat :P 
