Wie: vrouw 36 jaar, 1.74 en 64 kilo
Wat: Truffels Atlantis 10 gram
Waar: Thuis in m'n uppie
Set: mwah
Setting: relax
Excuus, dit wordt lang!
Ik werd vanochtend te vroeg wakker, want mijn vriend vertrok in de vroege morgen voor zijn vakantie. De kinderen logeren elders en ik heb het rijk voor mezelf alleen. Dat heb ik nooit, daarom besluit ik om, ondanks mijn niet al te goede staat van zijn, toch nú te gaan truffelen! Komt wel goed. Ik draag die trip wel.
Zonnetje schijnt. Het is een mooie dag. Ik wandel rustig naar de winkel om mijn truffeltjes te halen. Ik vraag de relaxte dude achter de toonbank welke truffels het meest geschikt zullen zijn voor mij. Hij vertelt wat over de uitgebalanceerde Atlantis truffel: alles komt aan bod, zegt hij. Dat klinkt me goed in de oren, die neem ik!
In afwachting op de eerste effecten van de truffels, bedenk ik me dat ik mijn plantjes beter moet verzorgen. Ik geef ze wat water en knip de bruine bladeren weg. Net op tijd, denk ik, want op dat moment begint het in te werken. Ik zie al dat ik de glinstering van de gouden schaar net iets te mooi vind.
Op dat moment had ik nog top 40 liedjes opstaan. Het nummer It will be okey van Shawn Mendes kwam voorbij. Ik zoog het nummer zowat op. Ik had mijn ogen gesloten en liet de betoverende warmte van de zon ten overvloede over me heen uitbarsten. (Terwijl ik dit schrijf denk ik: welke woorden moet ik hier in godsnaam voor gebruiken!) Een explosie aan emoties en closed eye visuals! ROOD! Intens veel rood die steeds veranderde in allerlei dieptes en nuances van rood, zodat het interessant bleef om er met mijn ogen dicht van te genieten. Een bloem die open klapte en transformeerde in een octopus achtig wezen. De tentakels kwamen uit de bloem rollen en omvatte ineens álles! Het hele leven! Af en toe ervoer ik het octopusachtige wezen ook in mijn nabijheid, maar als ik mijn ogen opende, was het meteen weer weg. Ik werd erg emotioneel van de volgende tekst:
If you tell me you're leaving, I'll make it easy
It'll be okay. I will love you either way.
Hierin voelde ik een allesomvattende liefde die mijn vriend en ik ten overvloede hebben om aan elkaar te geven. Er is meer dan we nodig hebben. Ook als we uit elkaar zouden gaan, dan nog zou ik de intense verbinding blijven voelen en deze liefde blijft dan ook altijd voortbestaan. Zo prachtig om dat te doorvoelen. Ik huilde van blijdschap dat ik dit mag beleven. (Ja ja en dat op een nummer van Shawn Mendes, schaamrood op de kaken).
Op een gegeven moment ging de top 40 me tegenstaan en ik zette een live optreden van Air op via Youtube. Wauw! Wat magnifiek om deze virtuoze muzikanten te zien samenwerken. Zo gepassioneerd, bedreven, invoelend, afgestemd, doorzettingsvermogen, bezieling. Ik moest ook soms lachen: Wow! hebben ze zelf door hoe fucking MOOI dit is?! En ook dat hemelse licht op hun gezichten. Prachtig! Ik ga op de vloer zitten. Een eikenhouten vloer is zo heerlijk tijdens het trippen. Wauw, wat is daarin ontzettend veel te beleven, patronen, bewegingen, lichtjes! Ik dacht dat ik goed had schoongemaakt voor de trip, maar nou ontdekte ik nog wat spatjes yoghurt op de vloer (kinderen), super interessant somehow! Ineens zie ik ook hoe mooi mijn broek is (gewoon grijs, licht patroontje, maar super comfi en zacht). Ineens schittert mijn broek van de patronen en is het fel blauw geworden. Vooral als ik er overheen wrijf ontstaat dit effect.
De eikenhouten vloer vind ik toch interessanter. Plots ontdek ik een beschadiging in het hout dat nog echt van de boom zelf afkomstig is. Een beschadiging die de boom geleden heeft dus. Ik omring het met mijn handen, alsof ik het steun en warmte wil geven. Daarna kijk ik naar mijn handen die er altijd hetzelfde uitzien bij mijn trips. Dik, groot, roze, en dan weer opeens oud en zie ik alle adertjes en dan weer opeens heel jeugdig. Ik vind dit altijd wel even mooi om naar te kijken, maar het verveelt al snel: been there, done that.
Op een gegeven moment kreeg ik de ingeving: "That our love stretch until forever." Ik weet nu even niet of Air dit zong of dat ik dat voor me zag ofzo. In elk geval vond ik het prachtig en wilde dit vast leggen. Ik ging in de kelder op zoek naar tekenpapier, krijt, verf etc. Het viel me meteen op hoe helder, licht en kleurrijk de kelder is (haha dat is natuurlijk raar voor een kelder). Anyway ik dacht: ik ga lekker in mijn trip. Maar ik kon echt niets meer vinden. Ik had mijn tekenmateriaal vooraf klaar moeten leggen, bedacht ik me. Dan maar roeien met de riemen die ik heb. Ik vond nog een paar grote vellen, een zwarte stift en de waterverf van mijn dochter en ging terug naar de woonkamer.
Ik ging nu helemaal op in het tekenvel en de stift op het papier. De stift was bijna leeg, maar daar genoot ik wel van. Het gaf iets authentieks, iets rauws. Zo gaat het soms in het leven, dat de stift (of je energie) bijna leeg is. Ik geniet intens van het geluid van de stift op het vel. Ik ga zo op in het moment, dat ik bijna vergeet wat ik wou schrijven. Ik zoom weer even uit en ik denk: wat een prachtige zin! That our love stretch until forever. Zo anders dan wat ik van thuis uit heb meegekregen. Daarbij werd liefde juist gemeten en was de boodschap dat ik nooit genoeg liefde gaf. Hoe zeer ik ook mijn best deed. Ik was het gevoelige kind in een verhard gezin.
Ineens slaan de twijfels toe. Heb ik until wel goed gespeld? Ik google en schiet in de lach omdat er een heel artikel aan gewijd is met een grafiek waar ik helemaal niets van begrijp. Met moeite zie ik dat ik het goed gespeld heb. Dan twijfel ik ineens bij alles: is het that of tath? Is het stretch of strech? Ik vind het niet leuk dat ik zo aan het twijfelen sla, terwijl ik met zoiets moois bezig ben, dus ik besluit om eventuele fouten te accepteren. Ik vind het witte vel met die zwarte woorden te kil en wil het op te leuken met kleur. Ik kijk naar het waterverfdoosje van mijn dochter en schiet in de lach. De kleuren zijn helemaal niet meer zoals ze waren. Er zit blauw op de geel, bruin op de rood en grijs op de roze, etc. Alles loopt door elkaar en ik vind het prachtig. Want zo is het in het echte leven ook. Niets is perfect en juist dát maakt het zo fucking mooi!
Vanuit mijn onderbewuste kies ik precies de kleuren van mijn kamer van vroeger, pastel geel en groen. De kleuren herinneren me aan de periode dat ik als meisje ontpopte naar jongevrouw. Aan de periode waar het goed mis ging. Ik begin KEI KEI KEI hard te janken. Echt niet normaal! Op dat moment ploft er ineens een brief op de deurmat en ik ben even bang dat de postbode me gehoord heeft. Maar ik keer weer snel terug naar mijn creatie en het diepe verdriet. Ik ben nog steeds bezig met de kleuren van mijn oude kamer. Ik zie ineens mijn vader voor me die zegt: "Ik had het zo niet gewild voor je" en ik zeg terug: "Ik had het zo ook niet gewild, maar toch is het wel zo gegaan." En weer begin ik kei hard te brullen. Ik besluit meerdere kleuren toe te voegen, voor de balans. Omdat niet alles in mijn leven is blijven hangen vanaf dat moment. (Geen correcte zin, ik weet even niet hoe ik dat moet formuleren. Het is niet bevroren in de tijd, bedoel ik ongeveer). Ik vind het raar dat mijn moeder in de context van dit verhaal niet naar boven komt. Als ik aan haar denk, ervaar ik heel lichtjes een benauwende schaduw.
Ik ervaar wat ongemak. Ik weet nog even niet precies wat het is. Heb ik honger, dorst, moet ik plassen? Ik ga maar naar de wc. Na het plassen, kijk ik in de spiegel. Ik vind het super interessant wat er dan gebeurt!! Ten eerste hebben wij twee spiegels tegenover elkaar in de wc hahahaha, waardoor je sowieso al een psychedelic effect krijgt, maar met truffels erbij!! Waaauuuuuwww!! Ik keek ook even goed naar mezelf. Ik zag ineens een leeuw. Die hááren! Was me nooit opgevallen dat ik van die gouden manen heb. Ik verspreidde mijn lokken over mijn schouders zodat ik er nog meer als een leeuw uit ging zien. Ik zie dat ik mooi ben, maar ook moe. Een gewonde leeuw, denk ik opeens. En ik word me plots mega bewust van de pijn in mijn stuitje. Ik geeuw aan één stuk door. Ik trek me terug op de bank en ga daar met een dekentje over me heen en mijn onderrug tegen de hete verwarming genieten van Air en het zonlicht in de huiskamer.
Verdriet en fysieke pijn was de hoofdmoot van deze trip. Ik heb denk ik aan één stuk door gehuild. In het begin beleefde ik de pijn nog op een driedimensionale manier. Ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen. Ik beleefde de pijn als een soort klein, zwart en wendbaar diertje in mij, dat allerlei uitwegen zocht. Dat vond ik wel heel mooi om zo te beleven. Ik vroeg me ook af hoe ik deze pijn zo heb weten te onderschatten al die jaren. Maar goed dat ik het nu wel serieus neem. Ik denk erover na om andere muziek op te zetten, om mijn gemoed wat op te vrolijken en mezelf naar buiten te slepen. Maar dan denk ik gelukkig ook: "Laat het nou toch. Je lijf heeft het nodig om te rusten. Je ligt nog maar 5 minuten!"
Plots komt er in me op: "Laat iets ervan heel." En ik begin weer vreselijk te huilen. Ik besluit om deze tekst op een papier te schrijven. Dit gaat echt over mijn moeder. Over dat ze zo perse op microniveau zich met mij wilde bezig houden en al mijn foutjes moest aanstippen. Hoe ik onder andere daardoor bijna verpulverde tijdens het opbloeien.
Ik sta toch even op uit de bank om buiten een luchtje te scheppen. Ik hoor het vertrouwde gelach van de winkelier naast ons huis. Hij lijkt met iemand te kletsen die door een alluminium koker praat, zo blikkerig klinkt het. Wanneer ik me er op focus, hoor ik dat zijn stem volkomen normaal is. Bizar hoe je beleving zo kan veranderen. Ik zie plotseling een soldaat op het dak van de overburen. Is niet echt, denk ik meteen. Ik voel er ook helemaal niets bij. Ik ben nog steeds overweldigd door al het verdriet.
Eenmaal binnen word ik weer geconfronteerd met de tekst: "Laat iets ervan heel", maar ik denk nu ook aan mijn vriend. Hij heeft in essentie begrepen hoe je nergens aan moet komen. Hoe je dingen moet laten, zoals ze zijn, omdat het dan zijn pure schoonheid kan tonen. Is het daarom dat ik bij hem ben denk ik? Ik mijmer verder. Plots zie ik de koerier met zijn busje langs komen. Oja fuck! De bel gaat, ik droog snel mijn tranen, trippel naar de voordeur: "Hooooiiii! Jaaa dankjewel!" (Jezus, hopelijk heeft ie mijn gezicht niet gezien) Ik maak mijn pakketje open: roze Tommy Hilfinger sandalen met sleehak en een Lascana badpak. Ik moet lachen om het onmogelijke contrast wat hier is ontstaan. Ik wil het meteen aanpassen, maar dat kan niet met Air op. Ik heb zin in Caribbean muziek, aangezien ik bijna op vakantie ga. Ik weet ineens niet hoe ik dat moet opzoeken en gelukkig word ik weer terug gezogen in mijn gewond-dier-trip. Wat moet ik in godsnaam met roze Tommy Hilfinger sandalen?! Denk ik dan. Wat is miskoop. Dit is helemaal niet wie ik ben!
Ik denk na over mezelf als moeder. En dat mijn dochtertje nu nog vollop in de magische denkfase zit. Ze is inmiddels al wel zo oud dat ze vragen begint te stellen en ik merk hoe ik haar magische wereld aan gort sla met mijn botte down to earth antwoorden. Laat iets ervan heel. Prachtig. Het zou prachtig zijn als ik iets van die magische denkwereld heel kan laten voor haar.
Air laat plotseling lange stiltes vallen tussen hun liedjes in en daardoor moet ik aan mijn schoonmoeder denken, omdat zij alle stiltes meteen opvult en ik moet erom lachen. Ik vind haar grappig, uniek en ondanks haar leeftijd nog steeds zo leuk kinderlijk. Ik denk aan de vader van mijn schoonvader die ik nooit ontmoet heb (gestorven), maar waar ik me plotseling heel verbonden mee voel. Waarschijnlijk omdat mijn vriend op hem lijkt. Hij had tegen zijn kinderen gezegd: "Je zou pas echt een uitvinder zijn als je flauw kan uitvinden, voor als het eten te zout is." Ik moest daar hard om lachen. Wat een geweldig idee. Wat een leuke manier om je kinderen mee te nemen in humor, out of the box denken, magisch denken. Het hoeft niet zo hard te gaan in het leven, denk ik dan, het mag ook met een beetje magie.
Dan speelt Air het liedje Cherry Blossom Girl en dit liedje neemt een lading emotie mee. Ik denk aan een oude vriend. Ik vond hem heel fijn als vriend van mij. Wij voelden destijds meer voor elkaar, maar ik was nog niet toe aan een relatie. Ik denk nog altijd: als ik toen wel toe was aan een relatie, dan was dat nu mijn vriend geweest. Ik besluit dat ik na mijn trip hem een mail ga sturen. Ookal is het al 180 duizend jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gesproken hebben. Ik heb genoeg van Air en ik zet Bach op.
Door de muziek van Bach denk ik aan een ex van mij en de ongezonde, maar ook hartstochtelijke liefdevolle en kleurrijke relatie die wij hadden. Allebei onze eigen pijn die we nog vrolijk ontkende en waar we toen succesvol aan ontsnapten door precies het tegenovergestelde te gaan doen. Oftewel: super veel plezier maken! Ik baalde er meteen van dat ik hem al jaren geblokkeerd heb. Dat hoort niet, vind ik. Ik snap dat ik het toen deed, het was uit zelfbescherming, maar het hoort niet dat ik hem op deze manier helemaal afwijs. Echter hem ontblokken was nog een hele opgave, want ik zat toch nog meer in de trip dan ik zelf dacht. Eenmaal ontblokt, was hij plots uit mijn telefoon verdwenen. Ik herinnerde me nog dat ik ergens zijn telefoonnummer had opgeschreven, voor de zekerheid. Maar ik had het ook ergens, heel onvindbaar, in een diep hoekje in de kelder bewaard. Ik heb echt heel erg mijn best gedaan en net toen ik het wou opgeven, vond ik zijn nummer opeens! Fijn…
Ik denk aan het woord herinneren. Ik schrijf het op een vel en ik twijfel of het herrinneren of herinneren is. Ineens denk ik: wat een ontzettend prachtig woord! Her-inner. Nooit zo over nagedacht. Alsin: opnieuw verinnerlijken. Ik vind dat mooi, omdat herinneringen altijd subjectief zijn, maar daarom ook op meerdere manieren opgeslagen kunnen worden. Ik zie het voor me als meerdere laagjes beelden over elkaar, met wat verschuivingen her en der. Het is nooit meer het échte plaatje, maar het is dát plaatje wat jij ervan maakt en dat ziet er per situatie anders uit, omdat je zelf ook groeit als persoon.
Nu begint de trip echt tot zijn einde te komen. Ik ben opgelucht over de therapeutische werking. Ik ben blij dat ik mijn verdriet zo zijn gang heb kunnen laten gaan en dat ik me heb terug kunnen trekken als een ziek dier. Daar heb ik in mijn dagelijks leven geen kans voor en kan geen therapiesessie tegenop. Ben wel echt heel moe nu. (Het was ook vandaag, heb alles meteen opgeschreven).
Wat: Truffels Atlantis 10 gram
Waar: Thuis in m'n uppie
Set: mwah
Setting: relax
Excuus, dit wordt lang!
Ik werd vanochtend te vroeg wakker, want mijn vriend vertrok in de vroege morgen voor zijn vakantie. De kinderen logeren elders en ik heb het rijk voor mezelf alleen. Dat heb ik nooit, daarom besluit ik om, ondanks mijn niet al te goede staat van zijn, toch nú te gaan truffelen! Komt wel goed. Ik draag die trip wel.
Zonnetje schijnt. Het is een mooie dag. Ik wandel rustig naar de winkel om mijn truffeltjes te halen. Ik vraag de relaxte dude achter de toonbank welke truffels het meest geschikt zullen zijn voor mij. Hij vertelt wat over de uitgebalanceerde Atlantis truffel: alles komt aan bod, zegt hij. Dat klinkt me goed in de oren, die neem ik!
In afwachting op de eerste effecten van de truffels, bedenk ik me dat ik mijn plantjes beter moet verzorgen. Ik geef ze wat water en knip de bruine bladeren weg. Net op tijd, denk ik, want op dat moment begint het in te werken. Ik zie al dat ik de glinstering van de gouden schaar net iets te mooi vind.
Op dat moment had ik nog top 40 liedjes opstaan. Het nummer It will be okey van Shawn Mendes kwam voorbij. Ik zoog het nummer zowat op. Ik had mijn ogen gesloten en liet de betoverende warmte van de zon ten overvloede over me heen uitbarsten. (Terwijl ik dit schrijf denk ik: welke woorden moet ik hier in godsnaam voor gebruiken!) Een explosie aan emoties en closed eye visuals! ROOD! Intens veel rood die steeds veranderde in allerlei dieptes en nuances van rood, zodat het interessant bleef om er met mijn ogen dicht van te genieten. Een bloem die open klapte en transformeerde in een octopus achtig wezen. De tentakels kwamen uit de bloem rollen en omvatte ineens álles! Het hele leven! Af en toe ervoer ik het octopusachtige wezen ook in mijn nabijheid, maar als ik mijn ogen opende, was het meteen weer weg. Ik werd erg emotioneel van de volgende tekst:
If you tell me you're leaving, I'll make it easy
It'll be okay. I will love you either way.
Hierin voelde ik een allesomvattende liefde die mijn vriend en ik ten overvloede hebben om aan elkaar te geven. Er is meer dan we nodig hebben. Ook als we uit elkaar zouden gaan, dan nog zou ik de intense verbinding blijven voelen en deze liefde blijft dan ook altijd voortbestaan. Zo prachtig om dat te doorvoelen. Ik huilde van blijdschap dat ik dit mag beleven. (Ja ja en dat op een nummer van Shawn Mendes, schaamrood op de kaken).
Op een gegeven moment ging de top 40 me tegenstaan en ik zette een live optreden van Air op via Youtube. Wauw! Wat magnifiek om deze virtuoze muzikanten te zien samenwerken. Zo gepassioneerd, bedreven, invoelend, afgestemd, doorzettingsvermogen, bezieling. Ik moest ook soms lachen: Wow! hebben ze zelf door hoe fucking MOOI dit is?! En ook dat hemelse licht op hun gezichten. Prachtig! Ik ga op de vloer zitten. Een eikenhouten vloer is zo heerlijk tijdens het trippen. Wauw, wat is daarin ontzettend veel te beleven, patronen, bewegingen, lichtjes! Ik dacht dat ik goed had schoongemaakt voor de trip, maar nou ontdekte ik nog wat spatjes yoghurt op de vloer (kinderen), super interessant somehow! Ineens zie ik ook hoe mooi mijn broek is (gewoon grijs, licht patroontje, maar super comfi en zacht). Ineens schittert mijn broek van de patronen en is het fel blauw geworden. Vooral als ik er overheen wrijf ontstaat dit effect.
De eikenhouten vloer vind ik toch interessanter. Plots ontdek ik een beschadiging in het hout dat nog echt van de boom zelf afkomstig is. Een beschadiging die de boom geleden heeft dus. Ik omring het met mijn handen, alsof ik het steun en warmte wil geven. Daarna kijk ik naar mijn handen die er altijd hetzelfde uitzien bij mijn trips. Dik, groot, roze, en dan weer opeens oud en zie ik alle adertjes en dan weer opeens heel jeugdig. Ik vind dit altijd wel even mooi om naar te kijken, maar het verveelt al snel: been there, done that.
Op een gegeven moment kreeg ik de ingeving: "That our love stretch until forever." Ik weet nu even niet of Air dit zong of dat ik dat voor me zag ofzo. In elk geval vond ik het prachtig en wilde dit vast leggen. Ik ging in de kelder op zoek naar tekenpapier, krijt, verf etc. Het viel me meteen op hoe helder, licht en kleurrijk de kelder is (haha dat is natuurlijk raar voor een kelder). Anyway ik dacht: ik ga lekker in mijn trip. Maar ik kon echt niets meer vinden. Ik had mijn tekenmateriaal vooraf klaar moeten leggen, bedacht ik me. Dan maar roeien met de riemen die ik heb. Ik vond nog een paar grote vellen, een zwarte stift en de waterverf van mijn dochter en ging terug naar de woonkamer.
Ik ging nu helemaal op in het tekenvel en de stift op het papier. De stift was bijna leeg, maar daar genoot ik wel van. Het gaf iets authentieks, iets rauws. Zo gaat het soms in het leven, dat de stift (of je energie) bijna leeg is. Ik geniet intens van het geluid van de stift op het vel. Ik ga zo op in het moment, dat ik bijna vergeet wat ik wou schrijven. Ik zoom weer even uit en ik denk: wat een prachtige zin! That our love stretch until forever. Zo anders dan wat ik van thuis uit heb meegekregen. Daarbij werd liefde juist gemeten en was de boodschap dat ik nooit genoeg liefde gaf. Hoe zeer ik ook mijn best deed. Ik was het gevoelige kind in een verhard gezin.
Ineens slaan de twijfels toe. Heb ik until wel goed gespeld? Ik google en schiet in de lach omdat er een heel artikel aan gewijd is met een grafiek waar ik helemaal niets van begrijp. Met moeite zie ik dat ik het goed gespeld heb. Dan twijfel ik ineens bij alles: is het that of tath? Is het stretch of strech? Ik vind het niet leuk dat ik zo aan het twijfelen sla, terwijl ik met zoiets moois bezig ben, dus ik besluit om eventuele fouten te accepteren. Ik vind het witte vel met die zwarte woorden te kil en wil het op te leuken met kleur. Ik kijk naar het waterverfdoosje van mijn dochter en schiet in de lach. De kleuren zijn helemaal niet meer zoals ze waren. Er zit blauw op de geel, bruin op de rood en grijs op de roze, etc. Alles loopt door elkaar en ik vind het prachtig. Want zo is het in het echte leven ook. Niets is perfect en juist dát maakt het zo fucking mooi!
Vanuit mijn onderbewuste kies ik precies de kleuren van mijn kamer van vroeger, pastel geel en groen. De kleuren herinneren me aan de periode dat ik als meisje ontpopte naar jongevrouw. Aan de periode waar het goed mis ging. Ik begin KEI KEI KEI hard te janken. Echt niet normaal! Op dat moment ploft er ineens een brief op de deurmat en ik ben even bang dat de postbode me gehoord heeft. Maar ik keer weer snel terug naar mijn creatie en het diepe verdriet. Ik ben nog steeds bezig met de kleuren van mijn oude kamer. Ik zie ineens mijn vader voor me die zegt: "Ik had het zo niet gewild voor je" en ik zeg terug: "Ik had het zo ook niet gewild, maar toch is het wel zo gegaan." En weer begin ik kei hard te brullen. Ik besluit meerdere kleuren toe te voegen, voor de balans. Omdat niet alles in mijn leven is blijven hangen vanaf dat moment. (Geen correcte zin, ik weet even niet hoe ik dat moet formuleren. Het is niet bevroren in de tijd, bedoel ik ongeveer). Ik vind het raar dat mijn moeder in de context van dit verhaal niet naar boven komt. Als ik aan haar denk, ervaar ik heel lichtjes een benauwende schaduw.
Ik ervaar wat ongemak. Ik weet nog even niet precies wat het is. Heb ik honger, dorst, moet ik plassen? Ik ga maar naar de wc. Na het plassen, kijk ik in de spiegel. Ik vind het super interessant wat er dan gebeurt!! Ten eerste hebben wij twee spiegels tegenover elkaar in de wc hahahaha, waardoor je sowieso al een psychedelic effect krijgt, maar met truffels erbij!! Waaauuuuuwww!! Ik keek ook even goed naar mezelf. Ik zag ineens een leeuw. Die hááren! Was me nooit opgevallen dat ik van die gouden manen heb. Ik verspreidde mijn lokken over mijn schouders zodat ik er nog meer als een leeuw uit ging zien. Ik zie dat ik mooi ben, maar ook moe. Een gewonde leeuw, denk ik opeens. En ik word me plots mega bewust van de pijn in mijn stuitje. Ik geeuw aan één stuk door. Ik trek me terug op de bank en ga daar met een dekentje over me heen en mijn onderrug tegen de hete verwarming genieten van Air en het zonlicht in de huiskamer.
Verdriet en fysieke pijn was de hoofdmoot van deze trip. Ik heb denk ik aan één stuk door gehuild. In het begin beleefde ik de pijn nog op een driedimensionale manier. Ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen. Ik beleefde de pijn als een soort klein, zwart en wendbaar diertje in mij, dat allerlei uitwegen zocht. Dat vond ik wel heel mooi om zo te beleven. Ik vroeg me ook af hoe ik deze pijn zo heb weten te onderschatten al die jaren. Maar goed dat ik het nu wel serieus neem. Ik denk erover na om andere muziek op te zetten, om mijn gemoed wat op te vrolijken en mezelf naar buiten te slepen. Maar dan denk ik gelukkig ook: "Laat het nou toch. Je lijf heeft het nodig om te rusten. Je ligt nog maar 5 minuten!"
Plots komt er in me op: "Laat iets ervan heel." En ik begin weer vreselijk te huilen. Ik besluit om deze tekst op een papier te schrijven. Dit gaat echt over mijn moeder. Over dat ze zo perse op microniveau zich met mij wilde bezig houden en al mijn foutjes moest aanstippen. Hoe ik onder andere daardoor bijna verpulverde tijdens het opbloeien.
Ik sta toch even op uit de bank om buiten een luchtje te scheppen. Ik hoor het vertrouwde gelach van de winkelier naast ons huis. Hij lijkt met iemand te kletsen die door een alluminium koker praat, zo blikkerig klinkt het. Wanneer ik me er op focus, hoor ik dat zijn stem volkomen normaal is. Bizar hoe je beleving zo kan veranderen. Ik zie plotseling een soldaat op het dak van de overburen. Is niet echt, denk ik meteen. Ik voel er ook helemaal niets bij. Ik ben nog steeds overweldigd door al het verdriet.
Eenmaal binnen word ik weer geconfronteerd met de tekst: "Laat iets ervan heel", maar ik denk nu ook aan mijn vriend. Hij heeft in essentie begrepen hoe je nergens aan moet komen. Hoe je dingen moet laten, zoals ze zijn, omdat het dan zijn pure schoonheid kan tonen. Is het daarom dat ik bij hem ben denk ik? Ik mijmer verder. Plots zie ik de koerier met zijn busje langs komen. Oja fuck! De bel gaat, ik droog snel mijn tranen, trippel naar de voordeur: "Hooooiiii! Jaaa dankjewel!" (Jezus, hopelijk heeft ie mijn gezicht niet gezien) Ik maak mijn pakketje open: roze Tommy Hilfinger sandalen met sleehak en een Lascana badpak. Ik moet lachen om het onmogelijke contrast wat hier is ontstaan. Ik wil het meteen aanpassen, maar dat kan niet met Air op. Ik heb zin in Caribbean muziek, aangezien ik bijna op vakantie ga. Ik weet ineens niet hoe ik dat moet opzoeken en gelukkig word ik weer terug gezogen in mijn gewond-dier-trip. Wat moet ik in godsnaam met roze Tommy Hilfinger sandalen?! Denk ik dan. Wat is miskoop. Dit is helemaal niet wie ik ben!
Ik denk na over mezelf als moeder. En dat mijn dochtertje nu nog vollop in de magische denkfase zit. Ze is inmiddels al wel zo oud dat ze vragen begint te stellen en ik merk hoe ik haar magische wereld aan gort sla met mijn botte down to earth antwoorden. Laat iets ervan heel. Prachtig. Het zou prachtig zijn als ik iets van die magische denkwereld heel kan laten voor haar.
Air laat plotseling lange stiltes vallen tussen hun liedjes in en daardoor moet ik aan mijn schoonmoeder denken, omdat zij alle stiltes meteen opvult en ik moet erom lachen. Ik vind haar grappig, uniek en ondanks haar leeftijd nog steeds zo leuk kinderlijk. Ik denk aan de vader van mijn schoonvader die ik nooit ontmoet heb (gestorven), maar waar ik me plotseling heel verbonden mee voel. Waarschijnlijk omdat mijn vriend op hem lijkt. Hij had tegen zijn kinderen gezegd: "Je zou pas echt een uitvinder zijn als je flauw kan uitvinden, voor als het eten te zout is." Ik moest daar hard om lachen. Wat een geweldig idee. Wat een leuke manier om je kinderen mee te nemen in humor, out of the box denken, magisch denken. Het hoeft niet zo hard te gaan in het leven, denk ik dan, het mag ook met een beetje magie
.Dan speelt Air het liedje Cherry Blossom Girl en dit liedje neemt een lading emotie mee. Ik denk aan een oude vriend. Ik vond hem heel fijn als vriend van mij. Wij voelden destijds meer voor elkaar, maar ik was nog niet toe aan een relatie. Ik denk nog altijd: als ik toen wel toe was aan een relatie, dan was dat nu mijn vriend geweest. Ik besluit dat ik na mijn trip hem een mail ga sturen. Ookal is het al 180 duizend jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gesproken hebben. Ik heb genoeg van Air en ik zet Bach op.
Door de muziek van Bach denk ik aan een ex van mij en de ongezonde, maar ook hartstochtelijke liefdevolle en kleurrijke relatie die wij hadden. Allebei onze eigen pijn die we nog vrolijk ontkende en waar we toen succesvol aan ontsnapten door precies het tegenovergestelde te gaan doen. Oftewel: super veel plezier maken! Ik baalde er meteen van dat ik hem al jaren geblokkeerd heb. Dat hoort niet, vind ik. Ik snap dat ik het toen deed, het was uit zelfbescherming, maar het hoort niet dat ik hem op deze manier helemaal afwijs. Echter hem ontblokken was nog een hele opgave, want ik zat toch nog meer in de trip dan ik zelf dacht. Eenmaal ontblokt, was hij plots uit mijn telefoon verdwenen. Ik herinnerde me nog dat ik ergens zijn telefoonnummer had opgeschreven, voor de zekerheid. Maar ik had het ook ergens, heel onvindbaar, in een diep hoekje in de kelder bewaard. Ik heb echt heel erg mijn best gedaan en net toen ik het wou opgeven, vond ik zijn nummer opeens! Fijn…
Ik denk aan het woord herinneren. Ik schrijf het op een vel en ik twijfel of het herrinneren of herinneren is. Ineens denk ik: wat een ontzettend prachtig woord! Her-inner. Nooit zo over nagedacht. Alsin: opnieuw verinnerlijken. Ik vind dat mooi, omdat herinneringen altijd subjectief zijn, maar daarom ook op meerdere manieren opgeslagen kunnen worden. Ik zie het voor me als meerdere laagjes beelden over elkaar, met wat verschuivingen her en der. Het is nooit meer het échte plaatje, maar het is dát plaatje wat jij ervan maakt en dat ziet er per situatie anders uit, omdat je zelf ook groeit als persoon.
Nu begint de trip echt tot zijn einde te komen. Ik ben opgelucht over de therapeutische werking. Ik ben blij dat ik mijn verdriet zo zijn gang heb kunnen laten gaan en dat ik me heb terug kunnen trekken als een ziek dier. Daar heb ik in mijn dagelijks leven geen kans voor en kan geen therapiesessie tegenop. Ben wel echt heel moe nu. (Het was ook vandaag, heb alles meteen opgeschreven).
Laatst bewerkt:
