Mus de Vogel
Newbie
10 GR Atlantis 1e keer. (Vrouw, 28 jaar).
We begonnen om 13:30, maar ik heb de tijden al snel niet meer niet bijgehouden.
De eerste keer
We waren thuis, mijn lief en een goede vriend die ervaren is met truffels en LSD. Wij gebruikten het voor het eerst. We hadden er veel over gepraat en ik heb veel tripreports gelezen. Ik vond het best een beetje spannend, voelde dezelfde spanning alsof je staat te wachten voor een achtbaan. Maar ik was ook nieuwsgierig en had er zin in! Toen ik ze eenmaal op had gepeuzeld was ik relakst en ontspannen: Ik zat nu in de achtbaan, ik kan niet anders doen dan van dit ritje genieten. Vond de smaak reuze meevallen ook eigenlijk.
Achtbaan
En een achtbaan werd het. In de woonkamer hadden we een extra matrasje met kussens naast de bank gelegd om op te chillen. Bij een muur met allemaal planten stond een mooie grote lamp die zo nu en dan van kleur veranderde. Op de tv een natuurfilm. Het raam stond open, dus vanuit daar mooi uitzicht, veel zonlicht en bomen. De setting was goed!
Visueel spektakel
Na ongeveer een half uur werd ik flink misselijk. Ik bleef goed ademen en na een tijdje werd het minder. Er kwam nog een vriendin langs voor de gezelligheid en om een beetje op ons te passen.
We zaten een beetje gezellig te kletsen toen al snel de plantjes vrolijk begonnen te ‘dansen’. Ook de vloer ging bollen. Daarna volgde een visueel spektakel op die vloer. Alsof er met verschillende kleuren licht een caleidoscopisch filter overheen werd gelegd. Ik probeerde mijn vrienden uit te leggen wat ik zag voor prachtigs! Ik zag ook miljoenen mini cijfertjes in 3D verschijnen. Als ik opkeek was alles weer normaal. Zij hadden dit allemaal veel minder en zaten nog gezellig te kletsen.
Level 2
Na een tijdje genieten van dit visuele feestje op de vloer, verloor ik de controle, ik kon het gesprek niet meer volgen en merkte dat ik dat een beetje eng vond. Alles om me heen veranderde en werd overweldigend. Ik zei dat ik het allemaal een beetje te veel vond, dus vriendin bracht me een glaasje cola om wat te kalmeren. Iedereen ging weer zitten en verder met waar ze gebleven waren. Ik dreef af, herinner me niet waarheen.
Janken!
Vanuit het niets vloog ik recht overeind (ik was een beetje onderuit gezakt op het matras) en alsof er een vulkaan uitbarstte begon ik keihard te huilen. Mijn vrienden waren verbaasd en kwamen naast me zitten om me te knuffelen: ‘Ben je verdrietig? Waarom huil je?’ Ik had werkelijk geen idee eigenlijk. Ik zei: ‘het is allemaal zoveel..’ maar wat dan?
Wat is echt en wat niet?
We besloten even op te staan en naar de keukentafel te gaan. Change of scenery. Ik at iets en nam nog wat te drinken. Ik had het gevoel buiten mezelf te zijn en ook in een andere wereld. Ik hoorde mezelf en hen wel praten, maar ik was er zelf niet bij? Dat vond ik zeer beangstigend. Ik wist dat je angst kunt voelen tijdens een trip, dus ik wist ook dat het tijdelijk was en dat ik dit best een beetje een andere kant op zou kunnen sturen, maar het was heel lastig. Op dat moment wilde ik dat het zou stoppen, zo eng vond ik wat er gebeurde (in mijn eentje in een andere realiteit). Door de handen van vriendin vast te houden, kon ik mezelf duidelijk maken dat de realiteit er gewoon nog was; zij was het enige wat echt voelde. Ook besprak ik met haar dat ik me niet moest verzetten en het gewoon over me heen moet laten komen. Alles is nou eenmaal anders. Niet vechten tegen controleverlies. Dat maakte me rustig.
Ik had een handdoek nodig...
We gingen weer in de woonkamer chillen en vanaf daar werd het weer fantastisch. Wat opviel is dat ik heel veel tranen had, meestal van het lachen. Soms ineens van het huilen. Terwijl ik geen verdriet voelde. ineens stroomden er dan weer tranen over mijn wangen.
Vriendin pakte daarom voor mij op mijn verzoek een handdoek, naar de badkamer lopen leek me een wereldreis. Ik had de hele tijd het gevoel dat mijn wangen zeiknat waren. Dus veel mijn gezicht afgedroogd. :’) wat zorgde voor grote hilariteit. ‘Waar is mijn handdoek?’ Hij was urenlang mijn grootste vriend. Soms vond ik de
Levenslessen
Ik heb niet het gevoel dat ik heel erg naar binnen ben gereisd. Ik zei heel vaak sorry omdat ik dacht dat ik de hele tijd rare dingen deed of zei. Toen zei mijn gezelschap; je bent te veel bezig met wat anderen van je denken, stop met sorry zeggen. Dat werd ineens een enorme levensles. Net zoals dat ik later om iets te drinken wilde vragen, maar ik bedacht dat ik het zelf ook kon pakken. Zag ik ook als een levensles. Niet afwachtend vragen; als je iets wil, pak het! Verder heb ik veel nagedacht over wat gedachten eigenlijk zijn. In ieder geval niet de waarheid. Want alles wat ik bedacht, kon ook iets anders zijn. Ik was alles aan het omdenken en dat ging heel makkelijk. Zou ik dat normaal ook niet wat vaker kunnen toepassen?
Chaos
De rest was nog steeds veel aan het praten. Soms kon ik het gesprek volgen en dat resulteerde vaak in hilariteit. Zoals toen we bedachten dat je van je oksel een pinautomaat kon maken om rijk te worden. Soms was ik het gesprek helemaal kwijt. Het was allemaal heel chaotisch. Soms was ik daar, soms ook niet (maar ik weet ook niet waar dan wel?)
De storm ging liggen
Langzaam werd de enorme (wel leuke, maar wat mij betreft iets te intensieve) chaos die ik tot dat punt had ervaren in mijn hoofd en visueel wat minder. Alsof er een storm ging liggen. Het werd iets meer ontspannen.
Ik besloot even op te gaan in de muziek en de planten en het licht. Soms was het alsof zij er niet meer waren, dan moest ik na een tijdje mezelf omdraaien en vragen; zijn jullie er nog? Of ik hoorde ze heeeeeeeeeeel zachtjes rustgevend mompelen op de achtergrond. Terwijl ze in werkelijkheid normaal aan het praten waren.
Ik vond de muziek erg mooi en heb heel lang liggen genieten van het geluid, het licht, de lucht.. Een warme deken van geluk viel over me heen
Mijn poezenvriend 😻
Ik heb ook erg genoten van mijn kat. Ik heb voor mijn gevoel uren gekeken naar hoe lief hij er uit zag. Hoe bijzonder ie zich aan het wassen was. Hoe zijn gezichtsuitdrukking veranderde (soms lachend, soms serieus of fronsend)
Hij was er de hele tijd bij en hij voelde als een wijze kat, hij gaf me een veilig gevoel.
Hoesten
Ik moest tijdens de trip heel vaak ontzettend hard hoesten, alsof ik een oude man was die slijm moest ophoesten. (Terwijl voor en na de trip nergens last van last). Gek he?
Toen nog een beetje gelegen, gekletst.. vriend en vriendin besloten naar huis te gaan.. toen langzaam alles weer een beetje normaal werd , zijn we buiten een rondje gaan lopen en zijn we geland
Conclusie:
Ik vond het een intense, vermoeiende en overweldigende trip. Het eerste deel van de achtbaan ging allemaal veel te snel voor me. Ik kon het niet bijhouden. Toen halverwege eenmaal de rust indaalde, was het een fijne ervaring, alsof ik in een bootje dobberde.
Misschien was een ieeeets lager dosis wat rustiger geweest- of misschien iets minder prikkels.. Ik ga het een volgende keer eens proberen.
Bedankt voor het lezen!
We begonnen om 13:30, maar ik heb de tijden al snel niet meer niet bijgehouden.
De eerste keer
We waren thuis, mijn lief en een goede vriend die ervaren is met truffels en LSD. Wij gebruikten het voor het eerst. We hadden er veel over gepraat en ik heb veel tripreports gelezen. Ik vond het best een beetje spannend, voelde dezelfde spanning alsof je staat te wachten voor een achtbaan. Maar ik was ook nieuwsgierig en had er zin in! Toen ik ze eenmaal op had gepeuzeld was ik relakst en ontspannen: Ik zat nu in de achtbaan, ik kan niet anders doen dan van dit ritje genieten. Vond de smaak reuze meevallen ook eigenlijk.
Achtbaan
En een achtbaan werd het. In de woonkamer hadden we een extra matrasje met kussens naast de bank gelegd om op te chillen. Bij een muur met allemaal planten stond een mooie grote lamp die zo nu en dan van kleur veranderde. Op de tv een natuurfilm. Het raam stond open, dus vanuit daar mooi uitzicht, veel zonlicht en bomen. De setting was goed!
Visueel spektakel
Na ongeveer een half uur werd ik flink misselijk. Ik bleef goed ademen en na een tijdje werd het minder. Er kwam nog een vriendin langs voor de gezelligheid en om een beetje op ons te passen.
We zaten een beetje gezellig te kletsen toen al snel de plantjes vrolijk begonnen te ‘dansen’. Ook de vloer ging bollen. Daarna volgde een visueel spektakel op die vloer. Alsof er met verschillende kleuren licht een caleidoscopisch filter overheen werd gelegd. Ik probeerde mijn vrienden uit te leggen wat ik zag voor prachtigs! Ik zag ook miljoenen mini cijfertjes in 3D verschijnen. Als ik opkeek was alles weer normaal. Zij hadden dit allemaal veel minder en zaten nog gezellig te kletsen.
Level 2
Na een tijdje genieten van dit visuele feestje op de vloer, verloor ik de controle, ik kon het gesprek niet meer volgen en merkte dat ik dat een beetje eng vond. Alles om me heen veranderde en werd overweldigend. Ik zei dat ik het allemaal een beetje te veel vond, dus vriendin bracht me een glaasje cola om wat te kalmeren. Iedereen ging weer zitten en verder met waar ze gebleven waren. Ik dreef af, herinner me niet waarheen.
Janken!
Vanuit het niets vloog ik recht overeind (ik was een beetje onderuit gezakt op het matras) en alsof er een vulkaan uitbarstte begon ik keihard te huilen. Mijn vrienden waren verbaasd en kwamen naast me zitten om me te knuffelen: ‘Ben je verdrietig? Waarom huil je?’ Ik had werkelijk geen idee eigenlijk. Ik zei: ‘het is allemaal zoveel..’ maar wat dan?
Wat is echt en wat niet?
We besloten even op te staan en naar de keukentafel te gaan. Change of scenery. Ik at iets en nam nog wat te drinken. Ik had het gevoel buiten mezelf te zijn en ook in een andere wereld. Ik hoorde mezelf en hen wel praten, maar ik was er zelf niet bij? Dat vond ik zeer beangstigend. Ik wist dat je angst kunt voelen tijdens een trip, dus ik wist ook dat het tijdelijk was en dat ik dit best een beetje een andere kant op zou kunnen sturen, maar het was heel lastig. Op dat moment wilde ik dat het zou stoppen, zo eng vond ik wat er gebeurde (in mijn eentje in een andere realiteit). Door de handen van vriendin vast te houden, kon ik mezelf duidelijk maken dat de realiteit er gewoon nog was; zij was het enige wat echt voelde. Ook besprak ik met haar dat ik me niet moest verzetten en het gewoon over me heen moet laten komen. Alles is nou eenmaal anders. Niet vechten tegen controleverlies. Dat maakte me rustig.
Ik had een handdoek nodig...
We gingen weer in de woonkamer chillen en vanaf daar werd het weer fantastisch. Wat opviel is dat ik heel veel tranen had, meestal van het lachen. Soms ineens van het huilen. Terwijl ik geen verdriet voelde. ineens stroomden er dan weer tranen over mijn wangen.
Vriendin pakte daarom voor mij op mijn verzoek een handdoek, naar de badkamer lopen leek me een wereldreis. Ik had de hele tijd het gevoel dat mijn wangen zeiknat waren. Dus veel mijn gezicht afgedroogd. :’) wat zorgde voor grote hilariteit. ‘Waar is mijn handdoek?’ Hij was urenlang mijn grootste vriend. Soms vond ik de
Levenslessen
Ik heb niet het gevoel dat ik heel erg naar binnen ben gereisd. Ik zei heel vaak sorry omdat ik dacht dat ik de hele tijd rare dingen deed of zei. Toen zei mijn gezelschap; je bent te veel bezig met wat anderen van je denken, stop met sorry zeggen. Dat werd ineens een enorme levensles. Net zoals dat ik later om iets te drinken wilde vragen, maar ik bedacht dat ik het zelf ook kon pakken. Zag ik ook als een levensles. Niet afwachtend vragen; als je iets wil, pak het! Verder heb ik veel nagedacht over wat gedachten eigenlijk zijn. In ieder geval niet de waarheid. Want alles wat ik bedacht, kon ook iets anders zijn. Ik was alles aan het omdenken en dat ging heel makkelijk. Zou ik dat normaal ook niet wat vaker kunnen toepassen?
Chaos
De rest was nog steeds veel aan het praten. Soms kon ik het gesprek volgen en dat resulteerde vaak in hilariteit. Zoals toen we bedachten dat je van je oksel een pinautomaat kon maken om rijk te worden. Soms was ik het gesprek helemaal kwijt. Het was allemaal heel chaotisch. Soms was ik daar, soms ook niet (maar ik weet ook niet waar dan wel?)
De storm ging liggen
Langzaam werd de enorme (wel leuke, maar wat mij betreft iets te intensieve) chaos die ik tot dat punt had ervaren in mijn hoofd en visueel wat minder. Alsof er een storm ging liggen. Het werd iets meer ontspannen.
Ik besloot even op te gaan in de muziek en de planten en het licht. Soms was het alsof zij er niet meer waren, dan moest ik na een tijdje mezelf omdraaien en vragen; zijn jullie er nog? Of ik hoorde ze heeeeeeeeeeel zachtjes rustgevend mompelen op de achtergrond. Terwijl ze in werkelijkheid normaal aan het praten waren.
Ik vond de muziek erg mooi en heb heel lang liggen genieten van het geluid, het licht, de lucht.. Een warme deken van geluk viel over me heen
Mijn poezenvriend 😻
Ik heb ook erg genoten van mijn kat. Ik heb voor mijn gevoel uren gekeken naar hoe lief hij er uit zag. Hoe bijzonder ie zich aan het wassen was. Hoe zijn gezichtsuitdrukking veranderde (soms lachend, soms serieus of fronsend)
Hij was er de hele tijd bij en hij voelde als een wijze kat, hij gaf me een veilig gevoel.
Hoesten
Ik moest tijdens de trip heel vaak ontzettend hard hoesten, alsof ik een oude man was die slijm moest ophoesten. (Terwijl voor en na de trip nergens last van last). Gek he?
Toen nog een beetje gelegen, gekletst.. vriend en vriendin besloten naar huis te gaan.. toen langzaam alles weer een beetje normaal werd , zijn we buiten een rondje gaan lopen en zijn we geland
Conclusie:
Ik vond het een intense, vermoeiende en overweldigende trip. Het eerste deel van de achtbaan ging allemaal veel te snel voor me. Ik kon het niet bijhouden. Toen halverwege eenmaal de rust indaalde, was het een fijne ervaring, alsof ik in een bootje dobberde.
Misschien was een ieeeets lager dosis wat rustiger geweest- of misschien iets minder prikkels.. Ik ga het een volgende keer eens proberen.
Bedankt voor het lezen!
Laatst bewerkt:
