straatmadelief
Belezen gebruiker
Mijn eerste keer DMT was een erg heftige ervaring, waardoor ik een grote behoefte heb deze op te schrijven. Ik ben nog steeds onder de indruk van wat zich enkele uren geleden heeft afgespeeld, terwijl ik niet eens 'door de poort' ben gegaan.
Samen met mijn vriend P. hadden we ieder een pijp DMT klaargemaakt. We hadden voornamelijk in Uit je Bol gelezen hierover en ik probeerde een zo groot mogelijke hijs te nemen en dit binnen te houden. Toen ik mijn ogen open deed, zag ik de omgeving alsof het geschilderd was door bijvoorbeeld van Gogh.
Ik ben gek op kerstliedjes gezongen door kinderkoren, en mijn alles-playlist stond aan. Op het moment dat de DMT inkickte begon precies een kinderkoor "Nu sijt wellekome" te zingen. Ik hoorde de elfachtige stemmen vibreren en het werd me allemaal veel te veel. Ik kon niet bevatten wat er met me gebeurde en kan het ook niet zo goed meer herinneren. Ik wist alleen dat het teveel was en ik zei: "die muziek moet uit, kan de muziek uit?". Ik kon me niet voorstellen dat ik in deze toestand kon lopen, gek genoeg lukte het P. om op te staan en de muziek uit te zetten. Ik voelde me moe, en ik voelde een zeer grote behoefte om te gaan liggen met mijn ogen dicht en een beetje weg te zakken. Dit deed ik ook en het voelde rustig en goed, maar P. was aan het praten over de dingen die hij zag. Hierdoor ging ik weer rechtop zitten, ik denk dat ik anders misschien wel door de zogenaamde poort had kunnen gaan, of in een tussenstadium. Achteraf gezien is het goed dat dit niet gebeurd is, want ondanks dat we ingelezen waren wist P. niet dat het normaal was om out te gaan en zei hij na de trip dat hij dan bezorgd was geworden en mij wakker gemaakt zou hebben.
Ik keek om me heen en ik kon nog steeds de heftigheid niet bevatten. De kamer zag eruit alsof ik in een soort sprookjesachtige, elfachtige tekenfilm was beland. Achteraf weet ik niet precies wat het zo heftig maakte, maar ik denk dat het ook is dat je geen seconde de tijd hebt om eraan te wennen zoals bij andere drugs. Je zit er direct middenin, die heftigheid. Een volledig andere wereld die niks meer te maken heeft met de onze. De foto's en schilderijen aan de muur zagen eruit als bovennatuurlijke, naieve gezichten. Heel anders dan alle psychedelische plaatjes die ik ooit op internet heb gezien. Alsof alles een soort naief kunstwerk was.
Hoe ik het nu beschrijf lijkt het alsof het alleen visueel was, maar zoals dit bij 2cb wel een beetje is, was het nu veel meer dan alleen dat. Ik weet alleen niet wat.
Mijn huiskamer was ook en zeer geschikte omgeving omdat deze veel mooie details en kleuren heeft.
Heel snel werd alles weer minder, en ik was echt een beetje aan het trillen van de adrenaline. Ik voelde me echt hetzelfde als dat je net iets mee hebt gemaakt dat je adrenaline los heeft gemaakt. Ik vond het wel jammer ergens dat het zo kort duurde omdat ik totaal geen tijd heb gehad om aan het effect te wennen. Het enige woord dat ik ervoor kan bedenken is overdonderend.
Ik merkte dat ik best op mezelf was in de trip terwijl P. veel contact zocht. Hij zei mij de volgende keer meer te laten, ik denk dat ik daar veel behoefte aan heb tijdens DMT. In Uit je Bol hadden we gelezen dat je het niet twee keer achter elkaar kunt nemen, dus hebben we het hierbij gelaten. De smaak was trouwens inderdaad intens goor en zeer aanwezig.
Ik vind het zeker voor herhaling vatbaar. Ik heb wel het idee dat ik niet kan herinneren waarom het ook alweer zo heftig was. Maar drugs zijn gewoon niet te beschrijven vaak.
Nog steeds is het wel bijzonder dat playlist het lied Nu sijt wellekome uitkoos, alsof dat de elfen waren die me welkom heetten.
Samen met mijn vriend P. hadden we ieder een pijp DMT klaargemaakt. We hadden voornamelijk in Uit je Bol gelezen hierover en ik probeerde een zo groot mogelijke hijs te nemen en dit binnen te houden. Toen ik mijn ogen open deed, zag ik de omgeving alsof het geschilderd was door bijvoorbeeld van Gogh.
Ik ben gek op kerstliedjes gezongen door kinderkoren, en mijn alles-playlist stond aan. Op het moment dat de DMT inkickte begon precies een kinderkoor "Nu sijt wellekome" te zingen. Ik hoorde de elfachtige stemmen vibreren en het werd me allemaal veel te veel. Ik kon niet bevatten wat er met me gebeurde en kan het ook niet zo goed meer herinneren. Ik wist alleen dat het teveel was en ik zei: "die muziek moet uit, kan de muziek uit?". Ik kon me niet voorstellen dat ik in deze toestand kon lopen, gek genoeg lukte het P. om op te staan en de muziek uit te zetten. Ik voelde me moe, en ik voelde een zeer grote behoefte om te gaan liggen met mijn ogen dicht en een beetje weg te zakken. Dit deed ik ook en het voelde rustig en goed, maar P. was aan het praten over de dingen die hij zag. Hierdoor ging ik weer rechtop zitten, ik denk dat ik anders misschien wel door de zogenaamde poort had kunnen gaan, of in een tussenstadium. Achteraf gezien is het goed dat dit niet gebeurd is, want ondanks dat we ingelezen waren wist P. niet dat het normaal was om out te gaan en zei hij na de trip dat hij dan bezorgd was geworden en mij wakker gemaakt zou hebben.
Ik keek om me heen en ik kon nog steeds de heftigheid niet bevatten. De kamer zag eruit alsof ik in een soort sprookjesachtige, elfachtige tekenfilm was beland. Achteraf weet ik niet precies wat het zo heftig maakte, maar ik denk dat het ook is dat je geen seconde de tijd hebt om eraan te wennen zoals bij andere drugs. Je zit er direct middenin, die heftigheid. Een volledig andere wereld die niks meer te maken heeft met de onze. De foto's en schilderijen aan de muur zagen eruit als bovennatuurlijke, naieve gezichten. Heel anders dan alle psychedelische plaatjes die ik ooit op internet heb gezien. Alsof alles een soort naief kunstwerk was.
Hoe ik het nu beschrijf lijkt het alsof het alleen visueel was, maar zoals dit bij 2cb wel een beetje is, was het nu veel meer dan alleen dat. Ik weet alleen niet wat.
Mijn huiskamer was ook en zeer geschikte omgeving omdat deze veel mooie details en kleuren heeft.
Heel snel werd alles weer minder, en ik was echt een beetje aan het trillen van de adrenaline. Ik voelde me echt hetzelfde als dat je net iets mee hebt gemaakt dat je adrenaline los heeft gemaakt. Ik vond het wel jammer ergens dat het zo kort duurde omdat ik totaal geen tijd heb gehad om aan het effect te wennen. Het enige woord dat ik ervoor kan bedenken is overdonderend.
Ik merkte dat ik best op mezelf was in de trip terwijl P. veel contact zocht. Hij zei mij de volgende keer meer te laten, ik denk dat ik daar veel behoefte aan heb tijdens DMT. In Uit je Bol hadden we gelezen dat je het niet twee keer achter elkaar kunt nemen, dus hebben we het hierbij gelaten. De smaak was trouwens inderdaad intens goor en zeer aanwezig.
Ik vind het zeker voor herhaling vatbaar. Ik heb wel het idee dat ik niet kan herinneren waarom het ook alweer zo heftig was. Maar drugs zijn gewoon niet te beschrijven vaak.
Nog steeds is het wel bijzonder dat playlist het lied Nu sijt wellekome uitkoos, alsof dat de elfen waren die me welkom heetten.
