Fruitvlieg
Experimenterende gebruiker
Gisteren een heerlijk dagje gehad. Ter ere van mijn 50 dagen nuchterschap (drank en coke) heb ik een bakje truffels gehaald (Space Shuttles, 10 gram) en hier 3 gram van ingenomen. Ik voelde deze week een echte aandrang om te trippen of in ieder geval iets van truffeltjes te nemen, alsof mijn geest zei dat ik dat wel even kon gebruiken. Ik zit momenteel een beetje opgebrand thuis, dus mijn geest had gelijk. Ik verveelde me gisteren overdag een beetje, had wel al flink wat oefeningen gedaan thuis (krachttraining) en andere nuttige dingetjes en toen zat ik thuis een beetje te draaien. Het was heerlijk weer, het zonnetje scheen en ik vond dat ik toch echt naar buiten moest. Ik vond het heel spannend op de een of andere manier (lang niet meer getript i.v.m. 'vloekende leefstijl') , maar ben toch naar de smartshop gefietst om een bakje truffels te halen. Mijn intentie was niet om echt te trippen, maar het moest een experiment worden of ik me van een heel klein beetje psilocybine vrolijker en opgewekter zou voelen. Ik hoopte dat het mijn boswandeling net wat 'extra's' zou geven. Ik kan je vertellen dat dit het geval was en ik me geen seconde meer heb verveeld die dag!
Ik nam drie gram (rond 14.00 uur) in en ben een rondje (half uur) gaan joggen. Toen ik thuis kwam merkte ik toch al een verandering in mijn waarneming. Ik had me voorgenomen om naar het bos te gaan, dus deed dat ook. Het duurde allemaal wat langer om me gereed te maken, maar uiteindelijk zat ik op de fiets. Ik besloot onder het fietsen even met een omweggetje langs de waterplassen te fietsen, toen ik bij de plassen was besloot ik om even een ander weggetje in te slaan, toen ik daar was besloot ik om even af te stappen en langs het water te gaan zitten en te genieten van het zonnetje en het vredige uitzicht op ons stadje. Ik merkte dat het doel steeds minder belangrijk werd en ik spontaan reageerde op mijn ingevingen om van de reis te genieten en de plekjes die ik tegenkwam. Wanneer ik mijn ogen sloot zag ik patroontjes, alles vibreerde een beetje en ik voelde me vredig. Ik dacht aan mijn vriend en hoe ontzettend veel ik van hem houd. Deze liefde voelde overweldigend en ik moest breeduit lachen. Ik voelde me erg verbonden met hem en zijn energie. Ik merkte na een tijdje stil zitten dat ik weer in beweging wilde komen en zette mijn toch voort naar het bos. Alles kleurde net wat feller, zonder dat ik ze echt zag vliegen. Ik had steeds het gevoel dat ik heel langzaam fietste en dat de tocht traag ging. Dit gevoel is gedurende een paar uur aan blijven houden: ik vond het fietsten en lopen zwaarder dan normaal, mijn lichaam voelde zwaarder en de tijd ging traag. Alsof er een soort tegendruk was die mij ervan weerhield om snel vooruit te komen. Voor mij een goede les in geduld en 'een versnelling terug'. Ik wil altijd alles snel doen en voel me vaak een beetje opgejaagd door mezelf (daarom dat ik nu ook even burned out ben), nu werd ik gedwongen om minder gejaagd en doelgericht te werk te gaan en zodoende meer te genieten van 'onderweg zijn' en dat deed ik! De zon scheen op mijn gezicht en ik keek naar boven en was dankbaar voor heel veel mooie dingen (lieve gebaren van mensen om me heen, het feit dat ik voedsel heb, onderdak, mijn vriend, het feit dat ik zo lekker fietste in het zonnetje: eigenlijk dankbaar voor het leven zelf). Ik heb een paar keer hardop 'dankjewel' gezegd tegen het universum.
Eenmaal in het bos was ik helemaal happy. Hoe fijn was het om lekker in de natuur te zijn op dit moment! Alles kleurde feller en was zo mooi, als een kunstwerk. Ik nam weer even de tijd om recht in de zon te staan en voelde de fijne zonne-energie door me heen stromen. Als ik iets langer naar het felgroene mos keek, ging deze een beetje golven. Met mijn ogen dicht had ik heel licht wat closed-eye visuals, zeker als ik in de zon stond, die versterkte dit op de een of andere manier. Ik wilde graag op een bankje gaan zitten bij een meer, maar deze was bezet. Dit vond ik erg jammer, want ik had echt behoefte om even te zitten of liggen en wat te schrijven in mijn notitieboekje. Ik besloot om wat verder te drentelen en zag een interessant paadje. Ik stond weer even stil om om me heen te kijken en zag twee hertjes het pad oversteken. Heel leuk. Ik liep het paadje in en zag ondefinieerbare witte dotjes tussen de dennenbomen. Ik dacht: wat een bijzondere paddenstoelen. Ik wilde hier meer van weten en liep dwars het dennenbosje in. De dotjes gingen bewegen!! Ik wist even niet wat me overkwam en dacht toen twee grote loopvogels te zien (struisvogels of zoiets). Dit vond ik wel erg merkwaardig, maar het bleken de hertjes te zijn! Ik moest lachen en besloot om weer op het paadje te lopen omdat ik de hertjes niet op wilde jagen of laten schrikken. Zij bleven van een afstandje rustig stil staan en we keken naar elkaar. Aan de andere kant zag ik in een keer weer wat wits en kleins bewegen en dit bleek een heel blij hondje. Ik lachte weer. Het bankje bleef echter in mijn gedachten en ook mijn behoefte om zonnestralen op te vangen en ik draaide me weer om om naar het bankje te gaan. Deze keer was het bankje vrij gelukkig. Toen ik dat zag heb ik de pas er flink ingezet: ik moest en zou het bankje bemachtigen, dat vond ik erg belangrijk op dat moment! Ik moest lachen om mezelf. Eenmaal bij het bankje had ik geen behoefte meer om dingen op te schrijven, maar gewoon om even lekker te chillen. Ik ben even gaan liggen en voelde vermoeidheid, honger en kou. Ik stond op om naar huis te fietsen, maar niet voordat ik nog even recht in de zon een pauze nam om haar heerlijke stralen op te vangen. De zon bleef een magneet en terecht, want wat is fijner dan lekkere zonnestralen? Er kwam een ouder stel met twee honden die uitgebreid in de poel gingen zwemmen (de honden
). Ik moest hardop lachen om dit tafereel: wat een blijheid. Ik bleef er even van genieten.
De fietstocht naar huis was wederom zwaar i.v.m. de 'tegendruk'. De ergste tripachtige kriebels waren wel weg, maar ik glowde nog lekker na. Ik haalde een paar trossen bananen bij de supermarkt, omdat ik bananenbrood wilde bakken voor de aardige jongeman van de smartshop die mij spontaan gedroogd paddopoeder aanbood om mee te experimenteren wat betreft microdoseringen. Wat vond ik dat lief!
Ik at op de terugweg van de supermarkt naar huis een snoepje en was helemaal ondersteboven van de intense smaakervaring. Eenmaal thuis was het schemerig buiten. Ik maakte het binnen gezellig met lampjes enzo en waardeerde mijn huisje enorm. Ik wam tot de conclusie dat ik een zeer tripwaardig huisje heb, aangezien ik binnenkort wil trippen op de LSD in mijn woning, was dat een fijn besef. Ik nam een warme douche (heerlijk!), zette fijne muziek op (Mop Mop, Kiss of Kali) en begon lekker te bakken en te dansen in mijn woonkamer. Ik genoot zo van mijn huis en de muziek! Twee banenbroden verder besloot ik yogaoefeningen te doen en even een luchtige serie te kijken. Mijn vriend had me in de tussentijd gebeld om me te vertellen dat de maan erg mooi was buiten en dat hij daarom aan mij moest denken. Ik besloot daarom om de dag af te sluiten met een bijna vollemaanwandeling. Eenmaal thuis nog wat gechilld en heerlijk tevreden in slaap gevallen.
De rode draad was dankbaarheid en tevredenheid voor alles wat ik heb en ben. Nu een dag later voel ik me nog steeds heel lekker, vredig en blij. Ik heb niet echt getript, maar toch het gevoel een klein reisje gemaakt te hebben. Zeker iets om vaker te doen. De hoeveelheid was prima: ik kon nog goed functioneren en een praatje maken met voorbijgangers in het bos, zonder dit eng te vinden. Ik merkte een pure en bijna kinderlijke impulsiviteit en vrijheid en geen belemmeringen om hieraan toe te geven. Kortom: het was SUPERFIJN!
Ik nam drie gram (rond 14.00 uur) in en ben een rondje (half uur) gaan joggen. Toen ik thuis kwam merkte ik toch al een verandering in mijn waarneming. Ik had me voorgenomen om naar het bos te gaan, dus deed dat ook. Het duurde allemaal wat langer om me gereed te maken, maar uiteindelijk zat ik op de fiets. Ik besloot onder het fietsen even met een omweggetje langs de waterplassen te fietsen, toen ik bij de plassen was besloot ik om even een ander weggetje in te slaan, toen ik daar was besloot ik om even af te stappen en langs het water te gaan zitten en te genieten van het zonnetje en het vredige uitzicht op ons stadje. Ik merkte dat het doel steeds minder belangrijk werd en ik spontaan reageerde op mijn ingevingen om van de reis te genieten en de plekjes die ik tegenkwam. Wanneer ik mijn ogen sloot zag ik patroontjes, alles vibreerde een beetje en ik voelde me vredig. Ik dacht aan mijn vriend en hoe ontzettend veel ik van hem houd. Deze liefde voelde overweldigend en ik moest breeduit lachen. Ik voelde me erg verbonden met hem en zijn energie. Ik merkte na een tijdje stil zitten dat ik weer in beweging wilde komen en zette mijn toch voort naar het bos. Alles kleurde net wat feller, zonder dat ik ze echt zag vliegen. Ik had steeds het gevoel dat ik heel langzaam fietste en dat de tocht traag ging. Dit gevoel is gedurende een paar uur aan blijven houden: ik vond het fietsten en lopen zwaarder dan normaal, mijn lichaam voelde zwaarder en de tijd ging traag. Alsof er een soort tegendruk was die mij ervan weerhield om snel vooruit te komen. Voor mij een goede les in geduld en 'een versnelling terug'. Ik wil altijd alles snel doen en voel me vaak een beetje opgejaagd door mezelf (daarom dat ik nu ook even burned out ben), nu werd ik gedwongen om minder gejaagd en doelgericht te werk te gaan en zodoende meer te genieten van 'onderweg zijn' en dat deed ik! De zon scheen op mijn gezicht en ik keek naar boven en was dankbaar voor heel veel mooie dingen (lieve gebaren van mensen om me heen, het feit dat ik voedsel heb, onderdak, mijn vriend, het feit dat ik zo lekker fietste in het zonnetje: eigenlijk dankbaar voor het leven zelf). Ik heb een paar keer hardop 'dankjewel' gezegd tegen het universum.
Eenmaal in het bos was ik helemaal happy. Hoe fijn was het om lekker in de natuur te zijn op dit moment! Alles kleurde feller en was zo mooi, als een kunstwerk. Ik nam weer even de tijd om recht in de zon te staan en voelde de fijne zonne-energie door me heen stromen. Als ik iets langer naar het felgroene mos keek, ging deze een beetje golven. Met mijn ogen dicht had ik heel licht wat closed-eye visuals, zeker als ik in de zon stond, die versterkte dit op de een of andere manier. Ik wilde graag op een bankje gaan zitten bij een meer, maar deze was bezet. Dit vond ik erg jammer, want ik had echt behoefte om even te zitten of liggen en wat te schrijven in mijn notitieboekje. Ik besloot om wat verder te drentelen en zag een interessant paadje. Ik stond weer even stil om om me heen te kijken en zag twee hertjes het pad oversteken. Heel leuk. Ik liep het paadje in en zag ondefinieerbare witte dotjes tussen de dennenbomen. Ik dacht: wat een bijzondere paddenstoelen. Ik wilde hier meer van weten en liep dwars het dennenbosje in. De dotjes gingen bewegen!! Ik wist even niet wat me overkwam en dacht toen twee grote loopvogels te zien (struisvogels of zoiets). Dit vond ik wel erg merkwaardig, maar het bleken de hertjes te zijn! Ik moest lachen en besloot om weer op het paadje te lopen omdat ik de hertjes niet op wilde jagen of laten schrikken. Zij bleven van een afstandje rustig stil staan en we keken naar elkaar. Aan de andere kant zag ik in een keer weer wat wits en kleins bewegen en dit bleek een heel blij hondje. Ik lachte weer. Het bankje bleef echter in mijn gedachten en ook mijn behoefte om zonnestralen op te vangen en ik draaide me weer om om naar het bankje te gaan. Deze keer was het bankje vrij gelukkig. Toen ik dat zag heb ik de pas er flink ingezet: ik moest en zou het bankje bemachtigen, dat vond ik erg belangrijk op dat moment! Ik moest lachen om mezelf. Eenmaal bij het bankje had ik geen behoefte meer om dingen op te schrijven, maar gewoon om even lekker te chillen. Ik ben even gaan liggen en voelde vermoeidheid, honger en kou. Ik stond op om naar huis te fietsen, maar niet voordat ik nog even recht in de zon een pauze nam om haar heerlijke stralen op te vangen. De zon bleef een magneet en terecht, want wat is fijner dan lekkere zonnestralen? Er kwam een ouder stel met twee honden die uitgebreid in de poel gingen zwemmen (de honden
). Ik moest hardop lachen om dit tafereel: wat een blijheid. Ik bleef er even van genieten.De fietstocht naar huis was wederom zwaar i.v.m. de 'tegendruk'. De ergste tripachtige kriebels waren wel weg, maar ik glowde nog lekker na. Ik haalde een paar trossen bananen bij de supermarkt, omdat ik bananenbrood wilde bakken voor de aardige jongeman van de smartshop die mij spontaan gedroogd paddopoeder aanbood om mee te experimenteren wat betreft microdoseringen. Wat vond ik dat lief!
Ik at op de terugweg van de supermarkt naar huis een snoepje en was helemaal ondersteboven van de intense smaakervaring. Eenmaal thuis was het schemerig buiten. Ik maakte het binnen gezellig met lampjes enzo en waardeerde mijn huisje enorm. Ik wam tot de conclusie dat ik een zeer tripwaardig huisje heb, aangezien ik binnenkort wil trippen op de LSD in mijn woning, was dat een fijn besef. Ik nam een warme douche (heerlijk!), zette fijne muziek op (Mop Mop, Kiss of Kali) en begon lekker te bakken en te dansen in mijn woonkamer. Ik genoot zo van mijn huis en de muziek! Twee banenbroden verder besloot ik yogaoefeningen te doen en even een luchtige serie te kijken. Mijn vriend had me in de tussentijd gebeld om me te vertellen dat de maan erg mooi was buiten en dat hij daarom aan mij moest denken. Ik besloot daarom om de dag af te sluiten met een bijna vollemaanwandeling. Eenmaal thuis nog wat gechilld en heerlijk tevreden in slaap gevallen.
De rode draad was dankbaarheid en tevredenheid voor alles wat ik heb en ben. Nu een dag later voel ik me nog steeds heel lekker, vredig en blij. Ik heb niet echt getript, maar toch het gevoel een klein reisje gemaakt te hebben. Zeker iets om vaker te doen. De hoeveelheid was prima: ik kon nog goed functioneren en een praatje maken met voorbijgangers in het bos, zonder dit eng te vinden. Ik merkte een pure en bijna kinderlijke impulsiviteit en vrijheid en geen belemmeringen om hieraan toe te geven. Kortom: het was SUPERFIJN!
Laatst bewerkt:
