Dirkdirk
DF-koning
Psychose door chronisch slaaptekort
Dit verhaal voltrekt zich over meerdere maanden en betreft niet één bepaalde soort drug. Het gaat over een periode waarin ik enorm depressief was met een flinke burnout. Ik gebruikte niet veel drugs, behalve af en toe 4-FMA, een benzo om weer in slaap te komen, wat resulteerde in een vicieuze cirkel. Gebruik was niet dagelijks.Er waren vooral lange periodes waarin ik echt gevaarlijk lange periodes depressief en zonder slaap doorbracht.
Deel 1 - De opleiding die ik startte nadat mijn moeder overleed
Ik was begonnen met een scheikunde opleiding nadat een aantal maanden daarvoor mijn moeder was overleden. Ik zat op dat moment niet lekker in mijn vel. Mijn moeder was de beste persoon in mijn leven en zonder haar liefde en steun zag ik mijn toekomst somber in. Al met al ben ik met de opleiding begonnen. Het was een goede fijne school met de juiste begeleiding en een begeleider waar ik me vertrouwd voelde. Hoe dan ook begon de eerste lesperiode stroef. Ik sliep slecht. Gebruikte af en toe drugs, maar was niet verslaafd. Het waren meestal periodes van een avond een beetje 4-fma voor het schoolwerk - een benzo gebruiken om te kunnen slapen - de volgende dag realiseren dat dit niet het beste idee was - en vervolgens weer een week zonder enige drug proberen te functioneren. Dit ging in het begin redelijk, maar de periodes die me het met meest sloopte waren de weken waarin ik niet kon slapen.
Toen kwam de diagnose epilepsie. Ik ben eens midden in de stad als een lappenpop in elkaar gevallen waarna ik wakker werd in een ambulance. Onder het bloed. Van de val heb ik geen enkele herinnering. Mijn eerste reactie was: “Dit was het dan. Ik ga nu naar het ziekenhuis, mijn hart stopt op een gegeven moment en dan gaan ze net als in zo’n film van die defibrilator strijkbouten tegen elkaar schuiven en roepen: “CLEAR!” en na dat zo’n vijf keer op een lijkbleke Dirkjan te proberen zag ik mijn grafsteef al staan Dirkjan 1993 - 2022. En dan zo’n mannetje met een collecte bus zo van “geef om Epilepsie”. Uiteindelijk bleek het een normale epileptische aanval te zijn maar je schrikt je toch het leplazerus
Deel 2 - Psychologisch onderzoek, medisch onderzoek en medicijnen
Inmiddels heb ik een psycholoog ingeschakeld waar ik wekelijks mee praat. De klik is goed. Er is toen geprobeerd een week Diazepam voor te schrijven om in slaap te komen, en door een ander medisch arts tweemaal een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis geweest met daarbij een medicijn tegen de epilepsie. Deze epilepsie medicijnen werken tot nog toe uitstekend.
Maar al snel waren we het er beide over eens dat slaappillen in geen enkel geval een oplossing waren. Niet tijdelijk. Ook niet in een schema. Het is duidelijk dat er spanning zit in mijn kop. De slaappillen bestrijden het probleem van inslapen, maar de volgende dag was ik helemaal gaar. Ik kon dit niet volhouden, ook omdat ik een verleden heb van alcoholisme.Ook nog geprobeerd met quetiapine de slaap onder controle te krijgen maar hier werd ik alleen nog maar belabberder van.Ik voelde de paniek groter en groter worden.
Verder heb ik geprobeerd om via mediatie, adem oefeningen, masturbatie (och pornhub, die heb nu zo onderhand uitgespeeld), ik heb alles geprobeerd om in slaap te komen, maar het wilde niet lukken. We waren het er allemaal over eens dat dit zo niet langer door kon gaan. Schoolresultaten kelderde. Het was mijn laatste kans. Ik was 28, had nog 2 jaar stufi tegoed, en kon de laatste twee jaar geld verdienen met een stage. Inmiddels is ook de huishulp ingeschakeld, iemand die eenmaal per week thuiskomt om door te nemen hoe het gaat, praktische hulp te bieden, een stok achter de deur.
Deel 3 Wanneer het écht misging
Af en toe ging het wel redelijk, dan pakte ik 4 uur slaap en dan voelde ik me we weer iets opgeladen. Maar die pure paniek van jezelf steeds meer verliezen. Steeds meer vergeten. Steeds meer paranoia, steeds meer die argwaan. Ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ze me aan het pranken waren. Typisch zo’n cocaine gedachte. Het is belachelijk als ik eraan terug denk.
Het ging eigeinlijk steed hetzelfde, in loops. Er is op het forum vast wel stukken terug te vinden waarin ik loop te raaskallen. Het waren steeds 2,3, 4 dagen dat ik dan niet sliep, paniekerig de huisarts opbelde, nooit werd teruggebeld, en zelf in slaap donderde. Dit is ongeveer 4 weken achter elkaar gebeurd. 4 weken waarin ik per week ongeveer 3 volle dagen niet heb geslapen. Het is onbeschrijfelijk wat dit met je psyche doet. Je gaat in je eigen hoofd leven. Je gaat dingen vergeten. Je gaat vallen op de meest rare plekken. Je ruikt argwaan. Je voelt alsof de hele wereld een spelletje met je speelt. Alsof de dokter express medicijnen onthoudt of juist verkeerde geeft. Je gaat dingen zien. Schaduwen, bewegingen, geluiden. Gefluister. Vooral “Dirk” in fluistertoon. Maar zo ontzettend realistisch. Maar je kan nergens naartoe want je hebt het gevoel dat mensen in het complot zitten.
Uiteindelijk in de laatste week was ik helemaal uitgeblust. Mijn huid zag eruit als een 50+er. Ik zag continu bewegingen, vegen, tracers, opvallend weinig kleur maar meer patronen en schaduwachtige vormen.
Ik zal mijn kamer even schetsen.
Even heel simpel:.
Zwart: Voordeur
Geel: Hoogslaper (Hieronder is een kledingrek, wasrek, spiegel etc.
Paars: Bed met kussen altijd zuidelijk.
Bruin: Bureau
Groen: Kledingkast.
Het is geen picasso maar ik ben verdomme Sinterklaas niet.
Op een gegeven moment lag in in mijn hoogslaper, helemaal gesloopt van de slapeloosheid te kijken naar de muur tussen mijn voordeur en mijn bureau. Dat is normaal wit, dat is één van de plekken waar geen schilderijen hangen. Normaal hangt mijn kamer er vol mee (mijn moeder was kunstenaar). Op dat moment realiseerde ik me dat er iets goed mis was. Ik zag een schouwspel van schaduw zo onvoorstelbaar realistisch dat ik het in geen woorden uit kan leggen. Zonder kleur, puur uit schaduw. Ik zag een paar kleine figuren, kinderen vermoedelijk, die aan het voetballen waren. Er waren bomen te zien met duizenden blaadjes, en auto’s die vorobij kwamen, en zeilschepen, en een soort luipaarden en slangen, en was eigenlijk best prachtig.
Wat ik er nog even bij moet vertellen, die avond was onze buurvrouw die aan mijn kant zit spullen aan het oversjouwen over de muur in de tuin. Dat wist ik. Maar op een gegeven moment zag ik iemand staan in de inloopkast (daar met dat groene kastje) die zo onvoorstelbaar realistisch was dat ik er daadwerkelijk van overtuigd was dat ze er stond. Ik kon allleen met open mond in volle verbaring kijken. Er ging een soort autorolluuik open en en kwamen allemaal mensen mijn kamer ingelopen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo bang geweest. Als ik dan recht op ging zitten om even tot bedaren te komen waren ze weg. Maar ze kwamen steeds weer terug.
Ook hangt er een gordijn tegenover mijn bureau (lichtbruin) waar ik de hele tijd kindervoetjes zag. Er is daar namelijk een deel achter buiten tegen het raam aan waar je kan staan, en ik heb meerdere keren dat gordijn opengetrokken en geroepen : “AHA!” om erachter te komen dat er niks was. Ik heb naar cashewnootjes gekeken die op het bureau lagen waar spinnenpoten uitgroeide en die begonnen te dansen. En ik voelde dat men dat express deed, dat men mij er probeerde in te luisen omdat ze wisten dat ik tyfus bang ben voor spinnen.
Daarna zag ik mijn kamer als een soort kelder naar beneden storten langzaam alsof ik in een soort geheime kamer kwam, waar dan ook weer allemaal duistere geluiden en hallucinaties op me afkwamen. Ik ben toen huilend naar een huisgenoot gegaan en daarmee zijn we samen, nadat ik was gekalmeerd, naar de huisarts gegaan. Het was in inmiddels bijna 8 uur.
De huisarts vertelde dat ik veel eerder had moeten komen. Vooral de argwaan, de vergeetachtigheid, de verlies van controle op je denken en doen, het verstoorde inschattingsvermogen, de hallucinaties. Ze heeft me antipsychoatica gegeven met een pakje slaapmiddelen en aan de huisgenoten het indringende verzoek om me in de in de gaten te houden voor in ieder geval de eerste paar uur en af en en toe even te checken.
Ik heb zelf nu ook een slaap schema en een dagboek. Als ik 1 nacht niet slaap mag ik de volgende dag medicijnen nemen (diazepam) ik stim nog wel eens maar een stuk minder.
Het slapen gaat beter met df en toe een dipje ook omdat de psycholoog de hulp flink heft opgeschroefd met verschuilende instandanties die meerdere keren per week langskomen.
Wat nog niet echt in het report naar voren komt is dat je op een punt zo vergeetachtig bent en zo moe dat je realiteit en fictie niet meer kunt scheiden. Je weet ook niet meer of je slaapt of niet. Daardoor kan het zijn dat je je tanden staat te poetsen en opeens een alien in de spiegel zit, waardoor je plotseling wakker schrikt. De momenten dát je eindelijk
een paar uur slaap te pakken hebt krijg je ook wel gelijk de kutste dromen ooit. Dat je midden in de nacht aan spookrijden bent en keihard tegen een vrachtwagen opknalt, dat soort shit.
Afsluiter
In die periodes dat dit gebeurde, omdat het ook langzaam proces was, heb ik meerdere keren gedacht aan zelfmoord. Ik heb zo’n beetje elke manier wel in mijn hoofd gehad maar nooit overwogen. Het was het engste wat ik ooit heb meegemaakt. Please, please, please, een nachtje doorhalen is niet zo erg maar structureel slaaptekort en daar niet op de goede manier mee omgaan is een hel wat ik mijn ergste vijand niet toewens.
Dank voor het lezen
Dit verhaal voltrekt zich over meerdere maanden en betreft niet één bepaalde soort drug. Het gaat over een periode waarin ik enorm depressief was met een flinke burnout. Ik gebruikte niet veel drugs, behalve af en toe 4-FMA, een benzo om weer in slaap te komen, wat resulteerde in een vicieuze cirkel. Gebruik was niet dagelijks.Er waren vooral lange periodes waarin ik echt gevaarlijk lange periodes depressief en zonder slaap doorbracht.
Deel 1 - De opleiding die ik startte nadat mijn moeder overleed
Ik was begonnen met een scheikunde opleiding nadat een aantal maanden daarvoor mijn moeder was overleden. Ik zat op dat moment niet lekker in mijn vel. Mijn moeder was de beste persoon in mijn leven en zonder haar liefde en steun zag ik mijn toekomst somber in. Al met al ben ik met de opleiding begonnen. Het was een goede fijne school met de juiste begeleiding en een begeleider waar ik me vertrouwd voelde. Hoe dan ook begon de eerste lesperiode stroef. Ik sliep slecht. Gebruikte af en toe drugs, maar was niet verslaafd. Het waren meestal periodes van een avond een beetje 4-fma voor het schoolwerk - een benzo gebruiken om te kunnen slapen - de volgende dag realiseren dat dit niet het beste idee was - en vervolgens weer een week zonder enige drug proberen te functioneren. Dit ging in het begin redelijk, maar de periodes die me het met meest sloopte waren de weken waarin ik niet kon slapen.
Toen kwam de diagnose epilepsie. Ik ben eens midden in de stad als een lappenpop in elkaar gevallen waarna ik wakker werd in een ambulance. Onder het bloed. Van de val heb ik geen enkele herinnering. Mijn eerste reactie was: “Dit was het dan. Ik ga nu naar het ziekenhuis, mijn hart stopt op een gegeven moment en dan gaan ze net als in zo’n film van die defibrilator strijkbouten tegen elkaar schuiven en roepen: “CLEAR!” en na dat zo’n vijf keer op een lijkbleke Dirkjan te proberen zag ik mijn grafsteef al staan Dirkjan 1993 - 2022. En dan zo’n mannetje met een collecte bus zo van “geef om Epilepsie”. Uiteindelijk bleek het een normale epileptische aanval te zijn maar je schrikt je toch het leplazerus
Deel 2 - Psychologisch onderzoek, medisch onderzoek en medicijnen
Inmiddels heb ik een psycholoog ingeschakeld waar ik wekelijks mee praat. De klik is goed. Er is toen geprobeerd een week Diazepam voor te schrijven om in slaap te komen, en door een ander medisch arts tweemaal een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis geweest met daarbij een medicijn tegen de epilepsie. Deze epilepsie medicijnen werken tot nog toe uitstekend.
Maar al snel waren we het er beide over eens dat slaappillen in geen enkel geval een oplossing waren. Niet tijdelijk. Ook niet in een schema. Het is duidelijk dat er spanning zit in mijn kop. De slaappillen bestrijden het probleem van inslapen, maar de volgende dag was ik helemaal gaar. Ik kon dit niet volhouden, ook omdat ik een verleden heb van alcoholisme.Ook nog geprobeerd met quetiapine de slaap onder controle te krijgen maar hier werd ik alleen nog maar belabberder van.Ik voelde de paniek groter en groter worden.
Verder heb ik geprobeerd om via mediatie, adem oefeningen, masturbatie (och pornhub, die heb nu zo onderhand uitgespeeld), ik heb alles geprobeerd om in slaap te komen, maar het wilde niet lukken. We waren het er allemaal over eens dat dit zo niet langer door kon gaan. Schoolresultaten kelderde. Het was mijn laatste kans. Ik was 28, had nog 2 jaar stufi tegoed, en kon de laatste twee jaar geld verdienen met een stage. Inmiddels is ook de huishulp ingeschakeld, iemand die eenmaal per week thuiskomt om door te nemen hoe het gaat, praktische hulp te bieden, een stok achter de deur.
Deel 3 Wanneer het écht misging
Af en toe ging het wel redelijk, dan pakte ik 4 uur slaap en dan voelde ik me we weer iets opgeladen. Maar die pure paniek van jezelf steeds meer verliezen. Steeds meer vergeten. Steeds meer paranoia, steeds meer die argwaan. Ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ze me aan het pranken waren. Typisch zo’n cocaine gedachte. Het is belachelijk als ik eraan terug denk.
Het ging eigeinlijk steed hetzelfde, in loops. Er is op het forum vast wel stukken terug te vinden waarin ik loop te raaskallen. Het waren steeds 2,3, 4 dagen dat ik dan niet sliep, paniekerig de huisarts opbelde, nooit werd teruggebeld, en zelf in slaap donderde. Dit is ongeveer 4 weken achter elkaar gebeurd. 4 weken waarin ik per week ongeveer 3 volle dagen niet heb geslapen. Het is onbeschrijfelijk wat dit met je psyche doet. Je gaat in je eigen hoofd leven. Je gaat dingen vergeten. Je gaat vallen op de meest rare plekken. Je ruikt argwaan. Je voelt alsof de hele wereld een spelletje met je speelt. Alsof de dokter express medicijnen onthoudt of juist verkeerde geeft. Je gaat dingen zien. Schaduwen, bewegingen, geluiden. Gefluister. Vooral “Dirk” in fluistertoon. Maar zo ontzettend realistisch. Maar je kan nergens naartoe want je hebt het gevoel dat mensen in het complot zitten.
Uiteindelijk in de laatste week was ik helemaal uitgeblust. Mijn huid zag eruit als een 50+er. Ik zag continu bewegingen, vegen, tracers, opvallend weinig kleur maar meer patronen en schaduwachtige vormen.
Ik zal mijn kamer even schetsen.
Even heel simpel:.
Zwart: Voordeur
Geel: Hoogslaper (Hieronder is een kledingrek, wasrek, spiegel etc.
Paars: Bed met kussen altijd zuidelijk.
Bruin: Bureau
Groen: Kledingkast.
Het is geen picasso maar ik ben verdomme Sinterklaas niet.
Op een gegeven moment lag in in mijn hoogslaper, helemaal gesloopt van de slapeloosheid te kijken naar de muur tussen mijn voordeur en mijn bureau. Dat is normaal wit, dat is één van de plekken waar geen schilderijen hangen. Normaal hangt mijn kamer er vol mee (mijn moeder was kunstenaar). Op dat moment realiseerde ik me dat er iets goed mis was. Ik zag een schouwspel van schaduw zo onvoorstelbaar realistisch dat ik het in geen woorden uit kan leggen. Zonder kleur, puur uit schaduw. Ik zag een paar kleine figuren, kinderen vermoedelijk, die aan het voetballen waren. Er waren bomen te zien met duizenden blaadjes, en auto’s die vorobij kwamen, en zeilschepen, en een soort luipaarden en slangen, en was eigenlijk best prachtig.
Wat ik er nog even bij moet vertellen, die avond was onze buurvrouw die aan mijn kant zit spullen aan het oversjouwen over de muur in de tuin. Dat wist ik. Maar op een gegeven moment zag ik iemand staan in de inloopkast (daar met dat groene kastje) die zo onvoorstelbaar realistisch was dat ik er daadwerkelijk van overtuigd was dat ze er stond. Ik kon allleen met open mond in volle verbaring kijken. Er ging een soort autorolluuik open en en kwamen allemaal mensen mijn kamer ingelopen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo bang geweest. Als ik dan recht op ging zitten om even tot bedaren te komen waren ze weg. Maar ze kwamen steeds weer terug.
Ook hangt er een gordijn tegenover mijn bureau (lichtbruin) waar ik de hele tijd kindervoetjes zag. Er is daar namelijk een deel achter buiten tegen het raam aan waar je kan staan, en ik heb meerdere keren dat gordijn opengetrokken en geroepen : “AHA!” om erachter te komen dat er niks was. Ik heb naar cashewnootjes gekeken die op het bureau lagen waar spinnenpoten uitgroeide en die begonnen te dansen. En ik voelde dat men dat express deed, dat men mij er probeerde in te luisen omdat ze wisten dat ik tyfus bang ben voor spinnen.
Daarna zag ik mijn kamer als een soort kelder naar beneden storten langzaam alsof ik in een soort geheime kamer kwam, waar dan ook weer allemaal duistere geluiden en hallucinaties op me afkwamen. Ik ben toen huilend naar een huisgenoot gegaan en daarmee zijn we samen, nadat ik was gekalmeerd, naar de huisarts gegaan. Het was in inmiddels bijna 8 uur.
De huisarts vertelde dat ik veel eerder had moeten komen. Vooral de argwaan, de vergeetachtigheid, de verlies van controle op je denken en doen, het verstoorde inschattingsvermogen, de hallucinaties. Ze heeft me antipsychoatica gegeven met een pakje slaapmiddelen en aan de huisgenoten het indringende verzoek om me in de in de gaten te houden voor in ieder geval de eerste paar uur en af en en toe even te checken.
Ik heb zelf nu ook een slaap schema en een dagboek. Als ik 1 nacht niet slaap mag ik de volgende dag medicijnen nemen (diazepam) ik stim nog wel eens maar een stuk minder.
Het slapen gaat beter met df en toe een dipje ook omdat de psycholoog de hulp flink heft opgeschroefd met verschuilende instandanties die meerdere keren per week langskomen.
Wat nog niet echt in het report naar voren komt is dat je op een punt zo vergeetachtig bent en zo moe dat je realiteit en fictie niet meer kunt scheiden. Je weet ook niet meer of je slaapt of niet. Daardoor kan het zijn dat je je tanden staat te poetsen en opeens een alien in de spiegel zit, waardoor je plotseling wakker schrikt. De momenten dát je eindelijk
een paar uur slaap te pakken hebt krijg je ook wel gelijk de kutste dromen ooit. Dat je midden in de nacht aan spookrijden bent en keihard tegen een vrachtwagen opknalt, dat soort shit.
Afsluiter
In die periodes dat dit gebeurde, omdat het ook langzaam proces was, heb ik meerdere keren gedacht aan zelfmoord. Ik heb zo’n beetje elke manier wel in mijn hoofd gehad maar nooit overwogen. Het was het engste wat ik ooit heb meegemaakt. Please, please, please, een nachtje doorhalen is niet zo erg maar structureel slaaptekort en daar niet op de goede manier mee omgaan is een hel wat ik mijn ergste vijand niet toewens.
Dank voor het lezen
Laatst bewerkt:
