Neo-Shulginist
Badass junkie
Afgelopen zaterdagavond zat ik urenlang met mijn ogen dicht op de bank. Het was prima. Ik dacht nergens aan en ik chillde gewoon de tijd weg. Ik voelde me goed, want ik had MDA op.
Ik was die ochtend vroeg opgestaan om met een vriendin een flink stuk te gaan wandelen. Ze wil binnenkort een of andere pelgrimstocht lopen en daarvoor moet ze oefenen. Dat is gelijk weer een goede gelegenheid om elkaar eens wat langer te zien. Dus hebben we op zaterdagochtend de trein gepakt naar een station vlakbij het bos, voor een wandeling van ongeveer 20 kilometer.
Toen ik thuis kwam, was ik een beetje moe, maar ik had ook nog wel zin in een experimentje. Ik had al een tijdje een restje MDA nog ergens liggen, en ik was deze zaterdag eens in een wilde bui. Dus waarom niet..? De vriendin was net weer op weg naar huis gegaan en ik had snel een pizza naar binnen geschoven. MDA duurt wat langer dan het gebruikelijkere zusje MDMA. Dus ik wist dat ik niet te lang moest wachten met nog een dosis nemen. Ik moest de volgende dag nog werken.
90 milligram MDA
Ik moest eerst nog even bepalen hoeveel ik zou nemen. Eigenlijk had ik zin om veel te nemen. Zou ik een 'strong' dosis van psychonautwiki durven uitproberen...? Ik sla er nog even mijn voorgaande tripreport over MDA erop na. Nee. Daarin staat echt dat ik een stuk minder had genomen. Van 70 milligram ging ik al best hard. Laat ik niet overdrijven. Dit keer houd ik het op 90 milligram. Met een lepeltje doe ik voorzichtig wat van het hagelwitte poeder op mijn weegschaal en doe ik het in een vloeitje. Met wat water is het zo weggespoeld.
Het duurt ongeveer een half uur voordat ik wat begin te voelen. Het eerst wat ik voel is misselijkheid. Mijn buik vindt het niet zo leuk dat ik er eerst een vette pizza in heb gegooid en gelijk daarna een empathogeen. Ik hoop dat ik niet moet kotsen. Op dat moment lig ik op bed een beetje een serie te kijken. Maar ik begin me warm te voelen en ik word een beetje langzaam. Al snel kan ik mijn aandacht er niet meer bijhouden. Ik sta dus maar op en verplaats me naar de woonkamer om al snel op mijn bank te ploffen.
Misselijk en warm
Ik begin nu echt flink misselijk te worden.. Ik heb het warm en ik heb het idee dat ik straks echt moet overgeven. Tegelijkertijd komt er een sterke en bedwelmende roes opzetten. Ik raak er een beetje overweldigd door. 'Je kon je niet inhouden he, nu heb je te veel genomen', schiet even door mijn hoofd. Maar ik kan me al snel bedenken dat het weinig zin heeft om mezelf de schuld te geven. De MDA zit nu in me, dus ik zal het moeten uithouden. De kans dat ik echt een overdosis heb genomen is nihil, want ik heb alles gewoon netjes afgewogen en het poeder laten testen.
Ik zit een beetje voorovergebogen op de bank, klaar om snel op te springen als ik toch echt moet overgeven. Mijn hoofd laat ik op mijn handpalmen rusten. Zo begin ik steeds meer weg te dromen.
Niks doen op de bank
Een uur na inname voel ik me helemaal prima. Ik heb eigenlijk nul gedachten in mijn hoofd. Het voelt alsof ik alleen maar ben, en dat is helemaal prima. Ik heb geen doelen, geen twijfels, geen verdriet of boosheid of verontwaardiging. Ik leef in een zachte wolk van dons en daar hoef ik helemaal niks meer bij. Het is prima zo.
Ik heb echt een paar uur zo op de bank gezeten. Helemaal niks heb ik gedaan, niet eens gedachten gehad. Toch voelde dat heel lekker. Ik heb me geen moment verveeld. Alles was goed.Op een gegeven moment heb ik nog wel gecomputerd, thee gezet, wat muziek geluisterd. Maar ik heb eigenlijk niks substantieels gedaan. Het grootste gedeelte zat ik met mijn ogen dicht te niksen en nergens aan te denken.
Visuals en verwarring
Naarmate de tijd vorderde kwam ik steeds meer in een andere space. Ik begon redelijk wat visuals te hebben, zoals je misschien ook kan hebben als je heel erg stond bent. In de hoeken van mijn gezichtsveld zag ik veelkleurige kringeltjes wegkruipen. Schaduwen leken wat meer contrast te hebben en ik zag ook heel wazig (door mijn grote pupillen).
In deze fase raakte ik ook wat meer verward. Ik was de hele tijd heen en weer aan het lopen om iets te pakken. En dan halverwege vergat ik wat ik aan het doen was, en ging wat anders doen wat ik weer vergat.
Tegen het einde van de avond, rond 22.00 uur, begon de space weer wat af te zwakken. Ik wilde ook niet super laat gaan slapen, want ik moest zondag nog gewoon werken
Van dat laatste deel weet ik alleen niet meet zoveel. Want ik heb toen ergens op de avond 2 milligram etizolam genomen en ben gaan slapen. Maar etizolam kan geheugenverlies veroorzaken. Daar heb ik zeker last van gehad.
De volgende dag werd ik wel een beetje onuitgeslapen wakker, maar dat is best logisch. Een kater of dip heb ik niet echt gehad. Zondag heb ik de hele dag gewerkt en dat ging op zich prima. Gelukkig was het wel heel rustig.
De volgende keer doe ik MDA weer in een meer sociale setting. Ik denk dat het heel leuk is om met 1, 2 of 3 goede bekenden of geliefden thuis een beetje weg te chillen met MDA. Dit experiment in mijn eentje thuis vond ik verassend leuk. Maar ik ga het niet nog een keer doen. Want uiteindelijk heb ik dus geen reet gedaan.
Ik was die ochtend vroeg opgestaan om met een vriendin een flink stuk te gaan wandelen. Ze wil binnenkort een of andere pelgrimstocht lopen en daarvoor moet ze oefenen. Dat is gelijk weer een goede gelegenheid om elkaar eens wat langer te zien. Dus hebben we op zaterdagochtend de trein gepakt naar een station vlakbij het bos, voor een wandeling van ongeveer 20 kilometer.
Toen ik thuis kwam, was ik een beetje moe, maar ik had ook nog wel zin in een experimentje. Ik had al een tijdje een restje MDA nog ergens liggen, en ik was deze zaterdag eens in een wilde bui. Dus waarom niet..? De vriendin was net weer op weg naar huis gegaan en ik had snel een pizza naar binnen geschoven. MDA duurt wat langer dan het gebruikelijkere zusje MDMA. Dus ik wist dat ik niet te lang moest wachten met nog een dosis nemen. Ik moest de volgende dag nog werken.
90 milligram MDA
Ik moest eerst nog even bepalen hoeveel ik zou nemen. Eigenlijk had ik zin om veel te nemen. Zou ik een 'strong' dosis van psychonautwiki durven uitproberen...? Ik sla er nog even mijn voorgaande tripreport over MDA erop na. Nee. Daarin staat echt dat ik een stuk minder had genomen. Van 70 milligram ging ik al best hard. Laat ik niet overdrijven. Dit keer houd ik het op 90 milligram. Met een lepeltje doe ik voorzichtig wat van het hagelwitte poeder op mijn weegschaal en doe ik het in een vloeitje. Met wat water is het zo weggespoeld.
Het duurt ongeveer een half uur voordat ik wat begin te voelen. Het eerst wat ik voel is misselijkheid. Mijn buik vindt het niet zo leuk dat ik er eerst een vette pizza in heb gegooid en gelijk daarna een empathogeen. Ik hoop dat ik niet moet kotsen. Op dat moment lig ik op bed een beetje een serie te kijken. Maar ik begin me warm te voelen en ik word een beetje langzaam. Al snel kan ik mijn aandacht er niet meer bijhouden. Ik sta dus maar op en verplaats me naar de woonkamer om al snel op mijn bank te ploffen.
Misselijk en warm
Ik begin nu echt flink misselijk te worden.. Ik heb het warm en ik heb het idee dat ik straks echt moet overgeven. Tegelijkertijd komt er een sterke en bedwelmende roes opzetten. Ik raak er een beetje overweldigd door. 'Je kon je niet inhouden he, nu heb je te veel genomen', schiet even door mijn hoofd. Maar ik kan me al snel bedenken dat het weinig zin heeft om mezelf de schuld te geven. De MDA zit nu in me, dus ik zal het moeten uithouden. De kans dat ik echt een overdosis heb genomen is nihil, want ik heb alles gewoon netjes afgewogen en het poeder laten testen.
Ik zit een beetje voorovergebogen op de bank, klaar om snel op te springen als ik toch echt moet overgeven. Mijn hoofd laat ik op mijn handpalmen rusten. Zo begin ik steeds meer weg te dromen.
Niks doen op de bank
Een uur na inname voel ik me helemaal prima. Ik heb eigenlijk nul gedachten in mijn hoofd. Het voelt alsof ik alleen maar ben, en dat is helemaal prima. Ik heb geen doelen, geen twijfels, geen verdriet of boosheid of verontwaardiging. Ik leef in een zachte wolk van dons en daar hoef ik helemaal niks meer bij. Het is prima zo.
Ik heb echt een paar uur zo op de bank gezeten. Helemaal niks heb ik gedaan, niet eens gedachten gehad. Toch voelde dat heel lekker. Ik heb me geen moment verveeld. Alles was goed.Op een gegeven moment heb ik nog wel gecomputerd, thee gezet, wat muziek geluisterd. Maar ik heb eigenlijk niks substantieels gedaan. Het grootste gedeelte zat ik met mijn ogen dicht te niksen en nergens aan te denken.
Visuals en verwarring
Naarmate de tijd vorderde kwam ik steeds meer in een andere space. Ik begon redelijk wat visuals te hebben, zoals je misschien ook kan hebben als je heel erg stond bent. In de hoeken van mijn gezichtsveld zag ik veelkleurige kringeltjes wegkruipen. Schaduwen leken wat meer contrast te hebben en ik zag ook heel wazig (door mijn grote pupillen).
In deze fase raakte ik ook wat meer verward. Ik was de hele tijd heen en weer aan het lopen om iets te pakken. En dan halverwege vergat ik wat ik aan het doen was, en ging wat anders doen wat ik weer vergat.
Tegen het einde van de avond, rond 22.00 uur, begon de space weer wat af te zwakken. Ik wilde ook niet super laat gaan slapen, want ik moest zondag nog gewoon werken
Van dat laatste deel weet ik alleen niet meet zoveel. Want ik heb toen ergens op de avond 2 milligram etizolam genomen en ben gaan slapen. Maar etizolam kan geheugenverlies veroorzaken. Daar heb ik zeker last van gehad.
De volgende dag werd ik wel een beetje onuitgeslapen wakker, maar dat is best logisch. Een kater of dip heb ik niet echt gehad. Zondag heb ik de hele dag gewerkt en dat ging op zich prima. Gelukkig was het wel heel rustig.
De volgende keer doe ik MDA weer in een meer sociale setting. Ik denk dat het heel leuk is om met 1, 2 of 3 goede bekenden of geliefden thuis een beetje weg te chillen met MDA. Dit experiment in mijn eentje thuis vond ik verassend leuk. Maar ik ga het niet nog een keer doen. Want uiteindelijk heb ik dus geen reet gedaan.
Laatst bewerkt:
