Onlangs kwam ik op Bol voor slechts 5 euries een Nederlandstalig boekwerk tegen van de gevangenisarts en psychiater Theodore Dalrymple (Drugs, de mythes en de leugens) waarin hij geheel tegen de gangbare opvatting zijn mening geeft over heroïne of opiatenverslaving en de daarbij behorende verslavingszorg en literaire romantisering door gebruikers zelf die beeldbepalend zijn geweest.
Hij trekt voornamelijk ten strijde tegen de opvatting dat verslaving aan heroine een “ziekte” zou zijn en dat afkicken van dat spul een gruwelijke marteling zou zijn.
Nu is het hebben van een mening een ding maar hij onderbouwt zijn stelling met bijna alle beschrijvingen die in de medische handboeken over heroïneverslaving te lezen zijn. Feitelijk komt het er op neer dat afkicken van heroïne medisch gezien niet erger is dan de ongemakken die optreden bij een griepje en slechts enkele dagen duurt.
Zijn persoonlijke observaties als gevangenisarts onderschrijven die zienswijze.
Toch behandelen de diverse verslavingszorginstellingen gebruikers als “patiënten” en schotelen ze hele trajecten voor met methadon en andere vormen van begeleidingen.
Dalrymple toont bijvoorbeeld met officiële cijfers aan dat methadonprogramma's kan leiden tot het hoge sterftecijfer onder heroïnegebruikers en verslaving in het algemeen. Post-mortum onderzoek laat bijvoorbeeld zien dat gebruikers buiten methadon ook andere stoffen in het bloed hebben waaronder niet zelden benzo's. De combinatie benzo en methadon kan levensbedreigend zijn.
In zijn ogen is het medisch gezien handiger om gewoon verantwoord heroïne te gebruiken want gecombineerd met een normale gezonde levensstijl kan men daarmee probleemloos en gezond oud worden. In dat opzicht is heroïne chemisch gezien een veilige stof. (Natuurlijk met uitsluiting van de met god-weet-wat versneden 'straatheroïne”.)
Ook toont Dalrymple wat de effecten zijn van tientallen jaren van verslavingszorg aan heroïneverslaafden en die zijn, als we de cijfers geloven, bedroevend. In de ogen van de schrijver is de verslavingszorg een zwaar bureaucratische instelling die gebaseerd 'romantische gedachten' en zichzelf voornamelijk krampachtig in stand houdt en groeit.
Dalrymple signaleert een wisselwerking tussen de verslaafde en de zorg wat hij typeert als: “wij doen of we ziek zijn en zij doen alsof ze ons genezen.”
Met 'romantische gedachten' doelt de schrijver op schrijvers uit reeds lang vervlogen tijden zoals Thomas De Quincey en vele anderen die de fundering hebben gelegd tot het algemeen aanvaarde maar incorrecte beeld van de verslaving aan opiaten.
(zie:
http://en.wikipedia.org/wiki/Confession ... pium-Eater )
Natuurlijk ontbreken niet de persoonlijk observaties van de auteur zelf die zijn argumenten op empirische wijze kracht bijzetten.
Ook gaat de auteur in op de sociaal maatschappelijke problematiek van de heroïneverslaafden waar natuurlijk ook criminaliteit onder valt. Hij ontdekt dat junkies voordat zij aan heroïne verslaafd raakten al een hele waslijst aan delicten op hun rekening hadden staan en zodoende niet noodzakelijkerwijs gebruik van heroïne tot criminaliteit leidt maar eerder andersom.
Hij laat ook zien dat ook ex-junkies maar moeilijk hun criminele neigingen kunnen onderdrukken.
Ook vanuit filosofische hoek geeft Dalrymple blijk van helderheid en schroomt niet om de existentiële aard van de verslaving ter berde te brengen.
Kortom Dalrymple zet met zijn boekwerk het paradigma op z'n kop en kan aanzetten tot herziening van de eigen denkbeelden. Hij doet dat op een, soms tot vervelens toe, uitputtende manier waarbij hij soms irritant en overbodig elitair uit de hoek kan komen. Hij toont geen enkele twijfel en gunt de verslaafde of de verslavingszorg geen mededogen.
Ondanks dat haalt hij wel degelijk boeiende feiten en doorgaans goed beargumenteerde voorbeelden aan en in die zin is het een waardevol boek voor diegene die meer wil weten over het onderwerp waarbij de denkbeelden van de lezer flink door elkaar geschud kan worden.
Eerlijk is eerlijk, ik heb dankzij dit boek op rationele gronden zoals de auteur die naar voren bracht mij mening op diverse punten moeten herzien.
Hoewel gevoelsmatig tenenkrommend toch intellectueel verfrissend.
En dat voor slechts 5 euries.
http://www.bol.com/nl/p/drugs/1001004002910119
Hoewel niet specifiek gericht op verslaving zelf vond ik het boek 'The Seven Sisters of Sleep" van Mordecai Cook uit de 19de eeuw een aardig inkijkje geven hoe men dik honderdvijftig jaar geleden tegen drugs, drugsgebruik en verslaving aankeek.
Sociaal, cultureel en historisch gezien een interessant boek. Nadeel is alleen dat het geschreven is in ouderwets Engels dus een goede beheersing van de Engelse taal is noodzakelijk.
Zie hier voor een review van mijn hand:
http://drugsforum.info/media/boek-the-seven-sisters-of-sleep-t7155.html
