MeejheM zei:
Als we nou zo kunnen discussieren over bepaalde onderwerpen lijkt me een verademing vergeleken met andere discussies. Gewoon lekker gedachten uitwisselen...
Doe je mee?
Jazeker doe ik mee!
Het lijkt mij ook een goed idee om gewoon lekker gedachten uit te wisselen. Zo zijn mijn posts eigenlijk ook bedoeld, maar het komt er steeds weer zo stellig uit. Dit zijn voor mij namelijk geen casual interesses, maar diepe overtuigingen. Wil natuurlijk niet zeggen dat ik dan niet kan proberen daar wat rekening mee te houden.
De enige reden waarom bewustzijn is wat het is, is omdat het niets is.
Oja? Aanname 1 van je beargumentering
Ik hoef (en kan) je niet bewijzen dat dit zo is, dus dat is mijn bedoeling ook niet. Maar om hier wat over uit te wijden:
Ik bedoelde hier eigenlijk dat ik bewustzijn zie/ervaar als een niets met ongelimiteerde potentie. Ondanks dat bewustzijn geen kenmerken heeft, kan het de kenmerken van alles aannemen. Eigenlijk heel erg zoals puur licht in potentie alle kleuren bevat, maar van zichzelf onzichtbaar is.
Er kunnen geen twee niets-en zijn.
Nee, er kan denk ik helemaal geen niets zijn, maar ik hoor graag waarom je die stelling inneemt. Hoe kan er een ander aantal dan 0 van niks bestaan, dat is geloof ik het belangrijkste wat we van de arabieren overgenomen hebben. Dit is potentieel je 2e aanname.
Op een bepaalde manier ben ik dat eerste met je eens. Dit zijn mijn gedachten hierover:
Niets is dat wat niet-is. Het komt nooit in bestaan, maar toch is 'niets' de realiteit. Dat wat (schijnbaar) in bestaan komt is 'iets', oftewel definieerbare concepten met beschrijfbare kenmerken. Voorbeeld: een tafel in je kamer. Een 'tafel' is te definiëren, het heeft beschrijfbare kenmerken zoals kleur, vorm, grootte. Een tafel is 'iets', het is een ding. Tenminste, dat lijkt het te zijn. Maar wat is de realiteit van de tafel? Is dat gedeelte van jouw ervaring werkelijk een tafel? Of is het een verzameling planken en balken? Of is het hout? Of is het een verzameling moleculen? Dit zijn echter nog steeds definieerbare concepten. Een concept is slechts een beschrijving. Als ik dus de realiteit wil weten, moet ik het niet in die hoek zoeken, want daar vind ik alleen beschrijvingen. Wat weet ik dus van de tafel wat niet een concept is? Mijn perceptie "van" de tafel is geen concept. Mijn perceptie is geen abstract idee zoals een gedachte dat is. Het is mijn directe ervaring. De reden dat ik "van" tussen haakjes zet, is dat er geen "van" is. Van wat is er een perceptie? Van de tafel? Maar de "tafel" is immers slechts een concept zoals hierboven aangegeven. Je hebt geen perceptie "van" iets, je hebt slechts perceptie. Uiteraard, voor praktische redenen is het handig dat we overeen kunnen komen dat dat gedeelte van onze perceptie een tafel is, maar er is geen losstaand object dat een tafel is. De realiteit "van" de tafel (dat gedeelte van onze ervaring) is enkel de perceptie zelf.
Volgende stap: waar is perceptie dan van gemaakt? Wat is de realiteit van perceptie (in dit geval even enkel zien/zicht)? Ten eerste, wat weten we van perceptie? Duidelijk alleen de perceptie zelf toch? Maar belangrijker: perceptie is gekend. Er is een bewustzijn van perceptie, anders was het niet gekend. Maar daar gaan we weer: er is geen bewustzijn "van" perceptie, want perceptie is niet een ding. Het is geen zelfstandig naamwoord maar een werkwoord: zien, waarnemen, observeren. Perceptie = bewustzijn. Bewustzijn is niet bewust "van" een perceptie. Dat is slechts hoe taal dit proces onnodig omslachtig omschrijft.
Op deze manier zie ik dit dus. Uiteindelijk is het ding (de tafel) helemaal teruggebracht naar bewustzijn. Uiteindelijk is dat het spul (de realiteit) waar de tafel van gemaakt is. Zo ook is de realiteit van bijvoorbeeld een plant uiteindelijk bewustzijn. Maar wat is bewustzijn zelf dan? Vanaf daar ga je voorbij taal. Het is niets in de zin dat het ondefinieerbaar is. Op dat niveau van bewustzijn is de wereld ook niets. Op het niveau van taal zijn er natuurlijk 'dingen', maar dit zijn slechts beschrijvingen/interpretaties van realiteit, niet realiteit zelf. Alles is gemaakt van realiteit, maar realiteit zelf kan niet direct gezien worden. Het is namelijk realiteit zelf die kijkt oftewel bewust is.
Edit: ik lees dit even na en zie dat ik hier helemaal afgedwaald ben... :P Ik wou bovenstaande eigenlijk als inleiding gebruiken, maar dat liep dus heel erg uit... Anyway, wanneer je de realiteit van 'iets' traceert tot zijn realiteit (niets) en daar verblijft, dan vervagen tegelijkertijd één voor één alle grenzen. Niets heeft geen definieerbare kenmerken en dus ook geen grenzen. Absoluut niets moet om deze reden overal en oneindig zijn. Niet dat deze logische redenering veel voldoening geeft overigens. De voldoening komt van het bewust(!) zijn van niets zelf. Niet de persoon die je denkt die je bent, niet denken aan niets, maar niets zijn. Dit is helaas niet iets dat ik kan uitleggen in taal en dit gaat (ver) voorbij logica.
Wederom: dit zijn mijn gedachten hierover. Zo komen ze in me op en zo typ ik ze meteen neer. Het is niet mijn bedoeling om dit aan wie dan ook op te dringen. Zie het als puur gedachten uitwisselen en kijk maar wat je ermee doet.
Niets heeft geen grens, het is overal.
Overal is alles, niets is in de gaatjes die in donuts zitten, dus aanname no. 3, maar deze is misschien te verdedigen.
Zie stukje hierboven. Op het niveau van taal is het gat in de donut het enige niets aan een donut. Kijk je verder dan het concept van donut en traceer je de werkelijkheid van de donut weer terug naar de perceptie van de donut, dan kom je ook weer op bewustzijn uit. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor de perceptie van zien, hetzelfde is toe te passen voor bijvoorbeeld het voelen van de donut en het proeven van de donut. Ook hier dus: er is geen "van" de donut. Je hebt nooit een perceptie "van" iets, je hebt alleen de perceptie die enkel bestaat uit bewustzijn.
Dit kun je checken in je eigen ervaring. 'Ik' of het 'ik-gevoel' (of anders gezien: het 'nu' gevoel) is overal waar je kijkt. Natuurlijk lijkt dit niet zo te zijn als je echt geloofd dat wat je ziet werkelijk het concept/label is wat je daarop geplakt hebt, maar als je dat (tijdelijk of niet) even loslaat, dan kun je zien dat er geen grens is aan het ik- of nu-gevoel.
Dat zijn verschillende aannames gesteld als feiten, Ik ben zelf er heilig van overtuigd dat mensen bijna nergens beter in zijn dan patronen herkennen die er niet noodzakelijk zijn, en labels plakken onze wereld overzichtelijk houdt. psychologen zullen me op dit argument waarschijnlijk steunen.
Ben ik eens met je. Mensen zijn inderdaad constant patronen aan het zoeken/herkennen. Labels zijn noodzakelijk om dit menselijk bestaan mogelijk te maken, maar labels zijn niet noodzakelijk om bewustzijn mogelijk te maken. Die dimensie is vòòr de wereld van taal, niet vòòr in de zin van de horizontale dimensie van tijd, maar vòòr in de zin van de verticale dimensie van bestaan.
Je zit alleen maar naar jezelf te kijken, altijd. Nooit heb je iets gezien wat niet jou is, ooit. :P Dit is natuurlijk geen informatie zoals Vsauce die brengt. Het kan niet conceptueel zijn. Je kan het alleen weten en kennen als je eigen directe ervaring.
Heel veel denk ik te weten, snappen of doorgronden door ideeën van anderen over te nemen die in mijn optiek betere logica en argumenten hebben, of in elk geval volgens de rest van mijn geleende kennis betrouwbaar of begrijpelijk lijken. Daarom bestaan educatieve filmpjes, boeken, en andere mediavormen. Vsauce kijk ik voor de entertainment, maar wanneer de NOS, Al Jazeera en RT dezelfde berichten rapporteren ga ik ervan uit dat die berichten kloppen. dat is grotendeels puur informatie van anonieme journalisten. Ik ken ze niet, en vind het niet noodzakelijk ze na te trekken op betrouwbaarheid, dat is onlogisch of onzorgvuldigheid die ik me durf te permitteren.
Ik heb het dus strikt over de existentiële dimensie. Uiteraard, op persoonlijk vlak hebben we allemaal onze meningen. Maar dat is de dimensie van taal/concepten. Op existentieel vlak is er geen 'ander'. Waarom? Omdat we niet ergens bewust "van" zijn. De perceptie = bewustzijn, gedachten = bewustzijn, sensaties = bewustzijn. Het proces van bijvoorbeeld zien/waarnemen is één geheel. Er is niet een waarnemer die het waargenomene waarneemt. Dat is wederom de omslachtigheid van taal. Dat hele proces is slechts: waarneming.
Zie je trouwens hoeveel zaken je als feit aanneemt die je nooit kan aantonen om je eigen mening logisch te beschrijven? Wiskunde en logica zijn misschien wel de minst op feiten gebaseerde wetenschappen die er zijn. vergeljik het eens met statistiek bijvoorbeeld.
Het is ook vaak niet logisch te beschrijven. Het is voor mij eerder de uitdaging om het zo logisch mogelijk proberen te beschrijven.
PS: Mijn meningen zijn ook niet of amper onderbouwd met feitelijke informatie, ik pluk het uit mijn bewustzijn
Dat is dus precies hoe ik dat ook doe.
