ikmik zei:
Ok ik ga het proberen, maar het is echt zwaar.nu al en ik zit op een halve.ik ben euforisch, maar zodra de negatieve emoties zich aandoenen, word ik bang.ik haat die gevoelens. Ik ga ze vanaf vandaag, nee, morgen aan.Vandaag gun ik mezelf de laatste ietwat rusteloos, maar toch afgevlakte dag, door veel diazepam te slikken.,orgen ga ik er tegen aan. De 0mg fase methadon.Ik volg je advies.en ik hoop de dat die nare emoties die ik ga ervaren dat het alleen maar sensaties zijn.ik kom hier deze week graag even op terug.als t mag...
Natuurlijk mag dat. Je mag me ook PM'en als je dat graag wilt.
Ik wil nogmaals benadrukken hoe belangrijk het is om hier neutraal (dus zonder verwachtingen, zowel negatief áls positief) in te stappen. Euforie is geen vereiste voor geluk. Dat is een cruciale realisatie die je op dit "pad" zult krijgen over jezelf: geluk heeft géén voorwaarden. Geen enkele. Daarom is geluk/liefde/vrede (hoe je het ook wilt noemen) onvoorwaardelijk in zijn essentie. Euforie is een tijdelijke expressie van vrede. Vrede/geluk in zijn oorspronkelijke "staat" is dieper dan euforie, dat een manifestatie is van eerstgenoemde. Je hoeft niet constant euforisch te zijn om vrede/geluk te ervaren. Die realisatie is een cruciale stap in je verlossing (van het geloof in de waarheid van gedachten).
Ik begrijp dat je hier tegenop kijkt en dit liever nog uitstelt, maar dat kan niet de instelling zijn. Dat is omdat diezelfde reden ook morgen aangehaald kan worden. Deze redenatie is dé oorzaak van psychologisch lijden, wat niets anders is dan de weerstand tegen wat is. Het is uitstel van volledig leven in/als het nu, het gevangen houden van jezelf in je eigen creatie van de illusie van tijd. Niet dat het niet hartstikke begrijpelijk is dat je het nog even wilt uitstellen hoor en ik wil je ook zeker geen schuldgevoel geven. Ik vlucht zelf ook vaak genoeg in tijd (van het nu vandaan). Je zult talloze keren terugvallen in tijd, maar het meest belangrijke is, is dat je je daarna weer bewust wordt dat je bent teruggevallen in onbewustheid. Want dat is wat psychologische tijd is: onbewustheid. Bewustheid is alleen te vinden in het nu. Realiseer je zo vaak als mogelijk dat je zult moeten afstappen van het idee om morgen pas in het nu te leven. Dat is geen kennis om in het geheugen op te slaan, maar wijsheid die nu geleefd moet worden.
De essentie van het bestaan mag dan liefde zijn, maar deze liefde is een meedogenloze vastberaden liefde, niet de romantische "liefde" (eigenlijk verlangen) van het ego. Ware liefde heeft geen remmen. Het geeft altijd vol gas, omdat het compleet zonder angst/weerstand is. Liefde is de werkelijke bron van creatie/manifestatie, maar zo ook van de gelijktijdige vernietiging van die creatie. En liefde handelt altijd naar wat het beste is voor het geheel, niet naar wat het beste is voor jezelf als losstaande entiteit. Alles wat "gedaan" moet worden, is je realiseren dat jij die liefde bent (ook nu al) in plaats van het bange onzekere verlangende ego. En dat doe je door lang genoeg niet naar het verstand te luisteren. Door lang genoeg in je eigen stilte te zijn, oftewel de meditatie "staat". Het verstand zal je tijdens dat neutraal observeren op de meest listige manieren proberen in de illusie van tijd te houden, maar het is nog steeds jouw keuze om daarin te geloven. En het verstand werkt in werkelijkheid juist mee door je te tonen dat er geen leven is in de conceptuele wereld van tijd. Door talloze teleurstellingen en lijden zul je uiteindelijk zelfs zonder vrije wil terug moeten komen naar je werkelijke identiteit van ongeconditioneerd bewustzijn (waarin geen lijden kan bestaan). Maak het verstand (gedachten/emoties) dus tot je vriend, niet je vijand. Het verzetten tegen het nu is altijd op voorhand al een verloren strijd. Het nu is er namelijk al voordat het verstand opkomt in de vorm van weerstand. Interpretatie is altijd te laat.
Verwacht alsjeblieft niet dat meditatie je direct alleen vrede/liefde/geluk zal doen laten voelen. Het is er, in jezelf en als jezelf, maar tijdens het bewustwordingsproces schijn je ook je licht op je onderbewuste: alles wat ooit te pijnlijk was om te voelen. Er is géén manier om deze knoop van pijn en angst/weerstand te ontlopen. Je zult daar doorheen moeten. Maar het goede nieuws is dat dit geen lijdensweg hoeft te zijn. Het zál een lijdensweg worden als je je gaat verzetten tegen dat gevoel, maar door het open en zonder interpretatie te aanschouwen en voelen is het voor jou slechts een neutrale sensatie.
ikmik zei:
ok, ik ga jouw stuk uitprinten.en keer op keer lezen deze week.ik vind het inspirerend.heb jij toevallig tips in boeken hierover?
Alles wat ik zeg wordt (in een of andere vorm) besproken in boeken/video's over non-dualiteit. Pas er echter mee op dat je niet teveel waarde gaat hechten aan de theorie: de woorden van anderen. De echte wijsheid is niet (bijvoorbeeld) mijn woorden, maar is alleen in jezelf en áls jezelf te kennen. Zelf ben ik niet zo'n lezer, maar kijk (vaak teveel) video's van non-dualiteit meesters als Eckhart Tolle, Rupert Spira, Shunyamurti, Adyashanti, Mooji en anderen. Maar ik wil je waarschuwen dat het ego liever óver non-dualiteit nadenkt, dan dat het zichzelf eraan overgeeft en erin laat oplossen. Dat laatste is waar dit allemaal om gaat.
ikmik zei:
ik lees het na en snap m zelf ook niet meer.meer dat ik de confrontatie aan moet gaan met die demonen veroorzaakt door mijn psychische onbalans ipv te vluchten of de demonen te dempen met opiaten of allerlei psychiatrische meuk
Het belangrijkste is om zo snel mogelijk het geloof dat er iets mis met je is (zowel fysiek als geestelijk) los te laten. Dit allemaal gaat niet werken als je begint vanuit het geloof dat je iets mankeert. Zoals gezegd is het cruciaal om vanuit complete neutraliteit te beginnen kijken. Het geloof dat er werkelijk iets mis met je is mag dan enorm krachtig lijken, maar dat komt omdat je meegaat in het spelletje dat het verstand wil spelen. Je moet daarvòòr beginnen, vanuit complete onwetendheid.
ikmik zei:
Klopt.Door de methadonkeuze, heb ik een wijze les geleerd.Ik moest hem ervaren, anders had het nooit tot me doorgedrongen
Er gaat een dag komen dat je de diepe schoonheid zult inzien van je meest intense lijden en het feit dat je het enige van werkelijke waarde (je eigen zelf) bent vergeten om te kunnen groeien in deze wereld.
Op een absoluut niveau is lijden compleet onnodig, maar relatief gezien is het cruciaal.
ikmik zei:
moeilijk, heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel moeilijk. maar zo waar.bedankt voor je wijze woorden
Graag gedaan hoor.
En het lijkt alleen maar moeilijk. 'Moeilijk' is een interpretatie. Kijk zonder interpretatie (zonder gedachten/het verstand) en moeilijk bestaat niet.
ikmik zei:
Dankjewel. Oprecht dankjewel.Ik ga jouw woorden komende week vaak herlezen....
Zeer vleiend, maar je zult álles uit jezelf moeten halen. Dit alles heeft alleen betekenis als het je eigen inzicht is, al kun je er natuurlijk wel iets in herkennen. Ik wens je heel veel sterkte en laat maar weten hoe het met je gaat.
Edit: Lekker gestoorde stijl heb je trouwens in je tekeningen haha! I like it.
Het heeft iets psychedelisch.
