Timmie94
Bewuste gebruiker
Bij een bestelling voor 4FA van een RC site kon ik een gratis sample uitkiezen. vorige keer had ik MXE genomen, dit keer was ik voor 5 MeO DMT gegaan omdat deze stof mij wel aansprak. Ik heb nog zitten twijfelen tussen 4aco of 5meo maar ben toch voor de 5meo gegaan. Ik kreeg een sample van 30mg.
30mg, jemig wat is dat eigenlijk bedacht ik me toen ik de stof uit het zakje haalde. Ik wilde het gaan snuiven omdat dit een langer effect veroorzaakt en daardoor zou je meer uit de ervaring halen dan wanneer je het rookt, naar wat ik gelezen heb. Ook heb ik geen pijp om het in te roken dus ik moest het sowieso op deze manier innemen.
Ik twijfelde nog eventjes of ik het wel moest doen, want was toch redelijk moe. Zoals verwacht won de nieuwsgierigheid toch :P
mijn weegschaal is maar tot op twee decimalen nauwkeurig dus ik besloot om de 30mg te eyeballen en te verdelen in drie hoopjes van 10mg. ik wou net ietsjes meer dan dat nemen, dus heb een klein beetje van een ander hoopje gestolen zodat ik op 12-13mg zou zitten. zo gezegd zo gedaan. ik bereidde mij op het ergste voor want wat ik van verhalen had gelezen zou het goed agressief zijn voor de neus en zou het ook een nare drip achterlaten zoals bij keta. Ik snoof het en verwachtte net zo een pijn als bij het snuiven van 4F, niets was minder waar het viel reuze mee en het was eigenlijk best wel prettig weg te werken. Naar mijn idee net zo makkelijk als pep eigenlijk, wel had het inderdaad een nare drip. ik vond deze drip minder aangenaam dan die van keta, hij leek wat agressiever in de keel te hangen.
ik wachtte een minuut of 20 maar niks gebeurde, ik voelde me alleen een beetje versuft, staarde maar een beetje voor me uit. best plezierig maar echt niet wat ik verwacht want ik las op erowid dat een dose van 10-25mg als sterk wordt aangezien. ik besloot om er nog zo'n 6mg bij te gooien. ik merkte dat het iets sterker werd maar na weer een kwartier gewacht te hebben vond ik het nog steeds niet echt bijzonder, ik kon fijn voor me uit staren en genieten van Shpongle en voelde me redelijk verdoofd eigenlijk, of in ieder geval heel suf en loom. Ik nog een beetje gekeken op erowid en las een artikel dat 5meo dosage echt heel erg persoonsgebonden is, waar sommige van 4mg rokend het al te overweldigend vonden, vond een ander het pas 'enjoyable' bij 30mg wanneer hij dat rookte.
ik besloot hierdoor om maar weer 5 mg bij te nemen. dat pakte wel goed uit! ik merkte dat ik wel heel erg goed naar mn lamp of kussens kon staren en zag ze enigzins van gloed veranderen. wanneer ik mijn ogen sloot was dit wel heel aangenaam en zag ik voornamelijke een lege vlakte waar her en der wat patronen of vormen te zien waren.
Er kwam iets in mij op, het hart. ik moest (een gedicht achtig iets) schrijven over mijn hart maar ik wist niet welk onderwerp ik zou aansnijden. ik heb lang zitten twijfelen tussen het schrijven over het verlies dat in mijn hart zit, of over de hoop op liefde. Ik koos voor het verlies:
Het hart
een plek waar jij bent
op aarde ben je niet meer
hmm verder kwam ik ff niet. ik heb weer even 5 minuten zitten staren en besloot toen om ook het laatste beetje 5 meo op te maken. (ik denk dat er eigenlijk maar 5-10 minuten zaten tussen de laatste twee keer bijpakken maar ik dacht, tsja heb nu toch al 25mg op, waarom dan maar niet alles opmaken en echte goeie sterke 5 meo trip, volgens erowid, hebben.
Ik kon weer verder, er kwamen weer gevoelens omhoog en inspiratie om verder te schrijven.
Het hart
Een plek waar jij bent
Op aarde ben je niet meer
Ik heb je maar zo kort gekend
Misschien precies lang genoeg
Vergeten kan ik je niet
Toch vraag ik mij veel af
Maar ik weet niet wat
Kan je trots op mij zijn
Je grootste zorg was ik
Zie jij van bovenaf
Hoe ik nu ben
Neemt je zorgen af
Ben je blij met mij
Als jij naar me kijkt
Ik hoop het mama
Ik hoop het
Ik hoop het met heel mijn hart
Ik hoop het hard
Vaarwel,
vanuit mijn Hart.
na het schrijven hiervan begon ik te twijfelen of ik dit gedicht moest delen met diegene die de andere kant van mijn hart bezet houdt, ik besloot dit toch maar niet te doen onder andere omdat ik helemaal geen telefoon wou gebruiken, dan zat ik daar weer aan vast. beter om het uit te stellen en verder te gaan met de trip. Ik ging meer nadenken over mijn moeder en zag haar gezicht voor me als ik mijn ogen sloot, ik heb heel hard zitten huilen op de bank en dingen gemijmerd zoals waarom ben je hier niet meer? kon ik je nog maar even vasthouden. konden we elkaar maar even 5 minuten spreken zodat ik weet of je trots op me bent. zodat ik weet dat je ziet hoe het mij gaat. Zodat ik kan vertellen hoe goed ik eigenlijk terecht ben gekomen na jou te verliezen.
Ik heb denk ik een minuut of 5 zo huilend, in elkaar gekropen op de bank gezeten. het raarste van alles was dat ik heel hard moest huilen, maar er geen tranen uitkwamen. Ik kan niet echt huilen, er komen nooit tranen vrij bij mij. af en toe dan schoot ik ineens weg, liet ik het huilen voor wat het was en gooide ik mijn hoofd achterover om vervolgens met half open mond en ogen dicht voor me uit te staren. i had entered "the void". een onbeschrijfbare vlakte of leegte die toch ook heel mooi was en leek te bewegen. het was een redelijk donkere, antraciet grijs achtige wereld waar ik mij af en toe in bevond. en dan ging ik weer verder met huilen. de momenten waarop ik in 'the void' was duurde echt maar 10 seconden.
ik besloot dat het genoeg was geweest, ik had lang genoeg zitten huilen en was blij met wat ik op papier op had gezet. ik ging verder, dieper 'the void' in. Het bizarre was dat wanneer ik mijn ogen dicht had ik ze voelde bewegen. het leek alsof ik wakker was, maar mijn ogen in REM staat waren. ze bewogen alle kanten op en schoten als raketten heen en weer achter mijn oogleden om zo rare dingen te creëren. ze creëerden the void.
Ik wou dieper in die donkere wereld, dieper in die void dus ik besloot om alle lichten in het huis uit te doen en ik ben op de vloer gaan liggen met mijn deken. (had ik alvast klaargelegd daar
) Nu werd de trip nog intenser. Het is ongelooflijk lastig uit te leggen wat 5 MeO met je doet, ik kan die void niet goed verwoorden behalve dat het een gewoon een redelijk kale, donkere vlakte leek die bewoog en waar ik mezelf ook over bewoog. enigzins te vergelijken met een khole staat, maar daarbij heb ik vaak meer patronen en gaat alles veel sneller, ik bewoog me nu heel traag over die vlakte. misschien ging ik wel heel snel, maar het leek traag omdat die vlakte zo uitgestrekt is, net als het universum. Knijpen, ik moest nu godverdomme KNIJPEN. ik balde een vuist van mijn rechterhand en trok die zo hard samen als ik kon terwijl ik met mijn linkerhand hetzelfde deed maar daar zat er een deken in. ik moest knijpen ik moest alles samenpersen. al mijn spieren moesten aangespannen worden tot het maximale. ik heb echt nog nooit zo lang en zo hard in iets geknepen als toen. Plots begon ik diep in te ademen. ik liet alles los.. al dat geknijp al die spiersamentrekkingen veranderden opeens in complete rust en sereniteit. Ik voelde de koude lucht die ik inademende over mijn gezicht vloeien richting mijn neus. en weer naar buiten via mijn mond. Het ademen begon steeds wat heviger te worden. wanneer ik mijn ogen open deed had ik het gevoel dat mijn ziel wou opstaan, maar ik lag op de grond. ik sloot weer mijn ogen en focusde me meer op het ademhalen om zo te proberen dat wanneer ik mijn ogen open deed mijn ziel kon opstaan, uit mij kon zweven. ik dacht voor een seconde dat ik toch echt 2cm boven mijn lichaam hing maar dat vaagde snel wel weer. Toen ik voor het eerst merkte dat dit gebeurde dacht ik, als dit blijf proberen kan het misschien wel een OBE worden. Het mocht echter niet baten, het intensief ademhalen, en compleet loslaten van alle spiersamentrekkingen en dat gevoel van complete rust in je lichaam voelde wel echt als goddelijk aan, dus dat bleef ik even doen.
Opeens versprongen mijn gedachten naar de liefdeskant van mijn hart. Ik moest aan haar denken, waarom ik haar nou nog steeds heb verteld hoe ik over haar denk, waarom vertel ik niet dat ik je leuk vind? Ik ben bang om de band kapot te maken die we nu hebben. Bang dat ik weer verlaten wordt door iemand van wie ik houdt, al is het dit keer dan niet door de dood. Het is fijn dat zij er is en dat ze een goede vriendin is, dat wil ik niet kwijt. Maar als ik het niet zeg, dan wordt het waarschijnlijk ook nooit meer dan dat. Vrienden. Ik heb dit gevoel eigenlijk al een paar keer gehad bedacht ik mij, altijd wanneer ik iemand leuk vond was ik bang dat het kapot ging en dus deed ik maar niks met mijn gevoelens.
Mijn gevoelens voor haar speelde op en opeens werd ik er super sensueel van voor een paar tellen. ik zag me voor mij hoe zij wel de moeder van mijn kinderen zou mogen zijn later. en hoe graag ik eigenlijk gewoon verlang naar iemand die mij waardeert, iemand die van me houdt. iemand tegen wie ik 's avonds aan zou kunnen kruipen als ik thuiskom van werk. iemand die ik gewoon altijd kan knuffelen als ik dat wil.
terwijl ik daaraan dacht zag ik ook beelden, of losse fladders van beelden, daarvan voorbijkomen in de 'void'.
ik stond op en realiseerde mij dat de trip al een heel stuk minder intens was geworden. ik besloot om buiten op het balkon op de stoel te gaan zitten en een sigaretje te roken. Ik dacht na over dingen zoals waarom zijn wij hier eigenlijk nog? waarom zou ik niet gewoon ergens ver weg heen gaan en daar mijn leven voortzetten. zou ik dat kunnen, compleet weg van iedereen of zou ik iedereen dan te erg gaan missen? Ik vroeg me af waarom er zoveel haat is in de wereld.
ik schreef het volgende op terwijl ik Shpongle verwisselde voor Robert Miles - Children
Hoe nietig we zijn
in een universum zo groot
onze aarde zo klein
zoveel haat om ons heen
waarom
wij zijn allemaal een
in een groter geheel
ik zette Redbone - Wounded knee op en danste door mijn huis terwijl ik merkte dat ik weer op baseline zat. (hele trip, dus vanaf eerste inname, duurde zo'n 5 kwartier) ik had opeens ontzettend veel energie, ik voelde me leeg, schoon en opgeruimd van binnen. Bedacht me dat ik ben gezegend met mijn vriendengroep en veel van hen houdt, dit toch maar niet in de groepsapp gegooid. Heerlijk gedouched, besloten dat ik zondag weer is een balletje wil gaan slaan met mn pa en even bij mn ouders langs ga om te eten.
Al met al was het een zeer geslaagde trip voor mij en vond ik 5-MeO-DMT een hele gave ervaring. het kan zijn dat ik later nog dingen bijvoeg of edit, maar ik heb denk ik toch wel zo'n beetje mijn hele trip uitgewerkt.
sorry als het misschien een lang verhaal is geworden voor zo een korte trip maar ik wil gewoon proberen deze nieuwe en redelijk onbekende stof zo goed mogelijk te omschrijven en te vertellen wat je ervan kan verwachten.
30mg, jemig wat is dat eigenlijk bedacht ik me toen ik de stof uit het zakje haalde. Ik wilde het gaan snuiven omdat dit een langer effect veroorzaakt en daardoor zou je meer uit de ervaring halen dan wanneer je het rookt, naar wat ik gelezen heb. Ook heb ik geen pijp om het in te roken dus ik moest het sowieso op deze manier innemen.
Ik twijfelde nog eventjes of ik het wel moest doen, want was toch redelijk moe. Zoals verwacht won de nieuwsgierigheid toch :P
mijn weegschaal is maar tot op twee decimalen nauwkeurig dus ik besloot om de 30mg te eyeballen en te verdelen in drie hoopjes van 10mg. ik wou net ietsjes meer dan dat nemen, dus heb een klein beetje van een ander hoopje gestolen zodat ik op 12-13mg zou zitten. zo gezegd zo gedaan. ik bereidde mij op het ergste voor want wat ik van verhalen had gelezen zou het goed agressief zijn voor de neus en zou het ook een nare drip achterlaten zoals bij keta. Ik snoof het en verwachtte net zo een pijn als bij het snuiven van 4F, niets was minder waar het viel reuze mee en het was eigenlijk best wel prettig weg te werken. Naar mijn idee net zo makkelijk als pep eigenlijk, wel had het inderdaad een nare drip. ik vond deze drip minder aangenaam dan die van keta, hij leek wat agressiever in de keel te hangen.
ik wachtte een minuut of 20 maar niks gebeurde, ik voelde me alleen een beetje versuft, staarde maar een beetje voor me uit. best plezierig maar echt niet wat ik verwacht want ik las op erowid dat een dose van 10-25mg als sterk wordt aangezien. ik besloot om er nog zo'n 6mg bij te gooien. ik merkte dat het iets sterker werd maar na weer een kwartier gewacht te hebben vond ik het nog steeds niet echt bijzonder, ik kon fijn voor me uit staren en genieten van Shpongle en voelde me redelijk verdoofd eigenlijk, of in ieder geval heel suf en loom. Ik nog een beetje gekeken op erowid en las een artikel dat 5meo dosage echt heel erg persoonsgebonden is, waar sommige van 4mg rokend het al te overweldigend vonden, vond een ander het pas 'enjoyable' bij 30mg wanneer hij dat rookte.
ik besloot hierdoor om maar weer 5 mg bij te nemen. dat pakte wel goed uit! ik merkte dat ik wel heel erg goed naar mn lamp of kussens kon staren en zag ze enigzins van gloed veranderen. wanneer ik mijn ogen sloot was dit wel heel aangenaam en zag ik voornamelijke een lege vlakte waar her en der wat patronen of vormen te zien waren.
Er kwam iets in mij op, het hart. ik moest (een gedicht achtig iets) schrijven over mijn hart maar ik wist niet welk onderwerp ik zou aansnijden. ik heb lang zitten twijfelen tussen het schrijven over het verlies dat in mijn hart zit, of over de hoop op liefde. Ik koos voor het verlies:
Het hart
een plek waar jij bent
op aarde ben je niet meer
hmm verder kwam ik ff niet. ik heb weer even 5 minuten zitten staren en besloot toen om ook het laatste beetje 5 meo op te maken. (ik denk dat er eigenlijk maar 5-10 minuten zaten tussen de laatste twee keer bijpakken maar ik dacht, tsja heb nu toch al 25mg op, waarom dan maar niet alles opmaken en echte goeie sterke 5 meo trip, volgens erowid, hebben.
Ik kon weer verder, er kwamen weer gevoelens omhoog en inspiratie om verder te schrijven.
Het hart
Een plek waar jij bent
Op aarde ben je niet meer
Ik heb je maar zo kort gekend
Misschien precies lang genoeg
Vergeten kan ik je niet
Toch vraag ik mij veel af
Maar ik weet niet wat
Kan je trots op mij zijn
Je grootste zorg was ik
Zie jij van bovenaf
Hoe ik nu ben
Neemt je zorgen af
Ben je blij met mij
Als jij naar me kijkt
Ik hoop het mama
Ik hoop het
Ik hoop het met heel mijn hart
Ik hoop het hard
Vaarwel,
vanuit mijn Hart.
na het schrijven hiervan begon ik te twijfelen of ik dit gedicht moest delen met diegene die de andere kant van mijn hart bezet houdt, ik besloot dit toch maar niet te doen onder andere omdat ik helemaal geen telefoon wou gebruiken, dan zat ik daar weer aan vast. beter om het uit te stellen en verder te gaan met de trip. Ik ging meer nadenken over mijn moeder en zag haar gezicht voor me als ik mijn ogen sloot, ik heb heel hard zitten huilen op de bank en dingen gemijmerd zoals waarom ben je hier niet meer? kon ik je nog maar even vasthouden. konden we elkaar maar even 5 minuten spreken zodat ik weet of je trots op me bent. zodat ik weet dat je ziet hoe het mij gaat. Zodat ik kan vertellen hoe goed ik eigenlijk terecht ben gekomen na jou te verliezen.
Ik heb denk ik een minuut of 5 zo huilend, in elkaar gekropen op de bank gezeten. het raarste van alles was dat ik heel hard moest huilen, maar er geen tranen uitkwamen. Ik kan niet echt huilen, er komen nooit tranen vrij bij mij. af en toe dan schoot ik ineens weg, liet ik het huilen voor wat het was en gooide ik mijn hoofd achterover om vervolgens met half open mond en ogen dicht voor me uit te staren. i had entered "the void". een onbeschrijfbare vlakte of leegte die toch ook heel mooi was en leek te bewegen. het was een redelijk donkere, antraciet grijs achtige wereld waar ik mij af en toe in bevond. en dan ging ik weer verder met huilen. de momenten waarop ik in 'the void' was duurde echt maar 10 seconden.
ik besloot dat het genoeg was geweest, ik had lang genoeg zitten huilen en was blij met wat ik op papier op had gezet. ik ging verder, dieper 'the void' in. Het bizarre was dat wanneer ik mijn ogen dicht had ik ze voelde bewegen. het leek alsof ik wakker was, maar mijn ogen in REM staat waren. ze bewogen alle kanten op en schoten als raketten heen en weer achter mijn oogleden om zo rare dingen te creëren. ze creëerden the void.
Ik wou dieper in die donkere wereld, dieper in die void dus ik besloot om alle lichten in het huis uit te doen en ik ben op de vloer gaan liggen met mijn deken. (had ik alvast klaargelegd daar
) Nu werd de trip nog intenser. Het is ongelooflijk lastig uit te leggen wat 5 MeO met je doet, ik kan die void niet goed verwoorden behalve dat het een gewoon een redelijk kale, donkere vlakte leek die bewoog en waar ik mezelf ook over bewoog. enigzins te vergelijken met een khole staat, maar daarbij heb ik vaak meer patronen en gaat alles veel sneller, ik bewoog me nu heel traag over die vlakte. misschien ging ik wel heel snel, maar het leek traag omdat die vlakte zo uitgestrekt is, net als het universum. Knijpen, ik moest nu godverdomme KNIJPEN. ik balde een vuist van mijn rechterhand en trok die zo hard samen als ik kon terwijl ik met mijn linkerhand hetzelfde deed maar daar zat er een deken in. ik moest knijpen ik moest alles samenpersen. al mijn spieren moesten aangespannen worden tot het maximale. ik heb echt nog nooit zo lang en zo hard in iets geknepen als toen. Plots begon ik diep in te ademen. ik liet alles los.. al dat geknijp al die spiersamentrekkingen veranderden opeens in complete rust en sereniteit. Ik voelde de koude lucht die ik inademende over mijn gezicht vloeien richting mijn neus. en weer naar buiten via mijn mond. Het ademen begon steeds wat heviger te worden. wanneer ik mijn ogen open deed had ik het gevoel dat mijn ziel wou opstaan, maar ik lag op de grond. ik sloot weer mijn ogen en focusde me meer op het ademhalen om zo te proberen dat wanneer ik mijn ogen open deed mijn ziel kon opstaan, uit mij kon zweven. ik dacht voor een seconde dat ik toch echt 2cm boven mijn lichaam hing maar dat vaagde snel wel weer. Toen ik voor het eerst merkte dat dit gebeurde dacht ik, als dit blijf proberen kan het misschien wel een OBE worden. Het mocht echter niet baten, het intensief ademhalen, en compleet loslaten van alle spiersamentrekkingen en dat gevoel van complete rust in je lichaam voelde wel echt als goddelijk aan, dus dat bleef ik even doen. Opeens versprongen mijn gedachten naar de liefdeskant van mijn hart. Ik moest aan haar denken, waarom ik haar nou nog steeds heb verteld hoe ik over haar denk, waarom vertel ik niet dat ik je leuk vind? Ik ben bang om de band kapot te maken die we nu hebben. Bang dat ik weer verlaten wordt door iemand van wie ik houdt, al is het dit keer dan niet door de dood. Het is fijn dat zij er is en dat ze een goede vriendin is, dat wil ik niet kwijt. Maar als ik het niet zeg, dan wordt het waarschijnlijk ook nooit meer dan dat. Vrienden. Ik heb dit gevoel eigenlijk al een paar keer gehad bedacht ik mij, altijd wanneer ik iemand leuk vond was ik bang dat het kapot ging en dus deed ik maar niks met mijn gevoelens.
Mijn gevoelens voor haar speelde op en opeens werd ik er super sensueel van voor een paar tellen. ik zag me voor mij hoe zij wel de moeder van mijn kinderen zou mogen zijn later. en hoe graag ik eigenlijk gewoon verlang naar iemand die mij waardeert, iemand die van me houdt. iemand tegen wie ik 's avonds aan zou kunnen kruipen als ik thuiskom van werk. iemand die ik gewoon altijd kan knuffelen als ik dat wil.
terwijl ik daaraan dacht zag ik ook beelden, of losse fladders van beelden, daarvan voorbijkomen in de 'void'.
ik stond op en realiseerde mij dat de trip al een heel stuk minder intens was geworden. ik besloot om buiten op het balkon op de stoel te gaan zitten en een sigaretje te roken. Ik dacht na over dingen zoals waarom zijn wij hier eigenlijk nog? waarom zou ik niet gewoon ergens ver weg heen gaan en daar mijn leven voortzetten. zou ik dat kunnen, compleet weg van iedereen of zou ik iedereen dan te erg gaan missen? Ik vroeg me af waarom er zoveel haat is in de wereld.
ik schreef het volgende op terwijl ik Shpongle verwisselde voor Robert Miles - Children
Hoe nietig we zijn
in een universum zo groot
onze aarde zo klein
zoveel haat om ons heen
waarom
wij zijn allemaal een
in een groter geheel
ik zette Redbone - Wounded knee op en danste door mijn huis terwijl ik merkte dat ik weer op baseline zat. (hele trip, dus vanaf eerste inname, duurde zo'n 5 kwartier) ik had opeens ontzettend veel energie, ik voelde me leeg, schoon en opgeruimd van binnen. Bedacht me dat ik ben gezegend met mijn vriendengroep en veel van hen houdt, dit toch maar niet in de groepsapp gegooid. Heerlijk gedouched, besloten dat ik zondag weer is een balletje wil gaan slaan met mn pa en even bij mn ouders langs ga om te eten.
Al met al was het een zeer geslaagde trip voor mij en vond ik 5-MeO-DMT een hele gave ervaring. het kan zijn dat ik later nog dingen bijvoeg of edit, maar ik heb denk ik toch wel zo'n beetje mijn hele trip uitgewerkt.
sorry als het misschien een lang verhaal is geworden voor zo een korte trip maar ik wil gewoon proberen deze nieuwe en redelijk onbekende stof zo goed mogelijk te omschrijven en te vertellen wat je ervan kan verwachten.
