Bedankt voor het compliment
Ik zal je vragen proberen te beantwoorden. Over hoe het mn lichaam vergaat: in het begin was ik al lang blij dat ik kon blijven zitten. Ik vond het totaal onvoorstelbaar dat mensen konden blijven zingen, teksten lazen of zelfs muziekinstrumenten bespeelden. Maar na verloop van tijd raakte ik meer bedreven in het omgaan met de 'trance'. Bovendien leerde ik steeds meer hymnes herkennen en de tekst wordt dan ook vertrouwder. Zeker als ik dan thuis de teksten nog eens nalas, de betekenis leerde begrijpen, en zelfs teksten uit mijn hoofd begon te kennen.
Na verloop van tijd kon ik doorzingen, doordansen, zelfs visioenen hebben met mijn ogen open. Hoewel het natuurlijk het makkelijkste gaat om in stilte, zittend, tijdens een concentratiewerk bijvoorbeeld waar een uur meditatie in zit, uitgebreid visioenen te hebben.
De setting bij de Santo Daime is voor sommigen fijn, voor andere afschuwelijk. Het vraagt enerzijds wat om je te schikken in een ritueel. Sommige mensen hebben er heel veel last van dat ze hun armen niet mogen kruisen, niet gewoon mogen ronddwalen, etc. In het begin was dat voor mij even wennen, maar na verloop van tijd ontleende ik er juist veiligheid aan; als je met 150 mensen zo intens tript, is het fijn als er een zekere orde is. Maar goed, dat wisselt dus nogal. Bovendien moet je iets hebben met de religieuze context, er in ieder geval niet door afgeschrikt worden. Dit was wel niet echt een vraag, maar toch iets wat ik even wilde opmerken
De effecten van langdurig gebruik... tja, lastig te zeggen. Ik bedoel, een mens ontwikkelt zich sowieso... Een direct effect, wat wel enigszins negatief was, was dat ik soms echt een verwijdering tussen mijzelf en de realiteit van de doorsnee nederlander begon te beleven. Kijk, voor sommige mensen is het erg interessant als je vertelt dat je met de aartsengel michael hebt gesproken, doden ziet, in de middeleeuwen hebt rondgelopen. Maar voor heel veel mensen betekent dit soort verhalen vooral het standje 'glazige blik' en ze kunnen er echt he-le-maal niks mee. Natuurlijk heb ik een aantal vrienden die mijn verhalen waarderen en waar ik een dergelijkse multidimensionale werkelijkheid mee kan delen. Maar als je 1 of 2 keer per week dit soort ervaringen hebt, dan staat het erg op de voorgrond. Dus als collega's op mn werk dan aan me vroegen: hoe gaat het? Dan was het steeds de vraag; ga ik nu vertellen wat ik gister beleefd heb, want dat is zeer aanwezig, met het risico op de 'glazige blik' , of ga ik gewoon zeggen 'goed hoor'. Dat laatste klinkt op zich als vrij logisch, maar toch ging ik op een gegeven moment soms voelen alsof ik een wel hele grote 'ongedeelde realiteit' met veel anderen had. Dat maakte het soms dus wel ongemakkelijk.
Verder, tja, ik denk dat ik wel veel meer thuis ben in een magische realiteit. Op het moment ben ik vooral aan het kijken in hoeverre ik die realiteit kan betreden op eigen houtje. Sjamanistische trancetechnieken, zoals ratel, trommel, en het zelf maken van kleine rituelen, hebben voor mij regelmatig een vergelijkbaar effect, hoewel minder heftig, als Daime drinken. Ik heb het gevoel dat ik heel erg thuis ben geraakt in dergelijke werelden en dus niet meer zo snel verdwaald raak. Ook als ik bv een keertje wiet rook, wat ik heel sporadisch (4x per jaar oid) doe, heb ik vrij snel kleurige visioenen. Ook dat is veranderd. Verder, ik weet niet of ik zou zeggen dat ik heel veel opener , liefdevoller, etc. ben geworden. Ik ben op zich altijd wel door mijn omgeving beleefd als een vriendelijke persoonlijkheid, en dat is niet versterkt ofzo.
Wat ik denk dat wel zo is, is dat ik veel sensitiever ben geworden, fysiek. Maar op een goede manier. Ik voel veel sterker subtiele veranderingen in mijn lijf en ben bv heel sensitief bij het aanraken van anderen in wat er bij de ander gebeurt. Dat had ik altijd al wel, maar dat is wel zeker , tja, helderder geworden. In lijn daarmee ben ik gestopt met het drinken van alcohol. Ik drink echt geen druppel meer, niet omdat ik het niet lekker meer vindt, maar vooral omdat ik het effect heel sterk voel en heel vervelend vindt. Mijn hersenen gaan er van 'wiebelen' in mn hoofd, ik word minder helderder. Anderen zeggen dat 'dat is nou precies waarom mensen alcohol drinken' maar het effect is nu zo opvallend, dat ik de laatste keer dat ik bij het eten een glas wijn dronk de helft heb laten staan omdat ik het zo onprettig vond. Ik denk ook een gevolg van het sensitiever zijn.
Nou, heel verhaal
Ik hoop dat het je vragen beantwoord.
Groet!
