Komtvolgendeweekwel
Newbie
Ik: 20, jaar, 175 cm 75 kg
Wat: 2cB
Vanochtend stond ik op zoals ik eigenlijk altijd op sta. Druk met datgene wat ik die dag moet gaan doen. De ene keer is het school, de andere keer werk. Gelukkig was ik vandaag op tijd klaar met school. Wanneer ik tijd over heb ga ik vaak leuke dingen doen met vrienden. Vandaag wilde ik een andere invulling geven aan die tijd.
Om 11:00 uur kwam ik tijdens het eten van mijn dagelijkse boterham op het idee om de 2cb die ik al een tijdje heb liggen te nemen. Een aantal keer heb ik het op feesten gedaan. Toen heb ik gemerkt dat ik vooral in mezelf keer. Vandaar dat ik er vandaag voor gekozen heb om zelf op ontdekkingsrijs te gaan. Ik pakte de streekbus richting station. Er bekroop me een ondeugend gevoel. Vaker heb ik nagedacht over hoe het zou zijn om 2cb te gebruiken op een doodnormale dag. Wat lijkt het me heerlijk om te trippen terwijl mensen om je heen bezig zijn met hun dagelijkse dingen. In de streekbus bracht ik mijn gedachte tot rust met de tinker podcast (tech/house).
Toen ik thuis kwam om 13:00 pakte ik de capsule met 18 mg en slikte die door met wat water. Het was lastig om te bepalen waar ik heen wilde gaan. Aan de ene kant leek het me leuk om de kant op te gaan van het rustige groene landschap. De andere helft in mij vond juist dat ik op zoek moest gaan naar de drukte. Waarschijnlijk omdat ik hier tijdens feesten ook aan gewend geraakt was. Ik besloot om naar de grote stad Rotterdam te gaan. Thuis pakte ik mijn tas in klaar om te vertrekken:
kauwgom,tandenborstel,banaan,boterham,picknickkleedje. Ik haalde een onbepaalde hoeveelheid 2cb uit het sealtje en deed die in een ander seal. Zeker genoeg om de dag mee door te komen. Vlak voor ik vertrok downloadde ik nog muziek van Boards of Canada en Carbon Based Liforms.
Licht gespannen koos ik er voor om een bezoek te brengen aan de bibliotheek in mijn woonplaats. Zo kon ik alvast een beetje peilen of de 2cb al begon te werken. Onderweg merkte ik dat er heel licht veranderingen optraden. De felle kleuren sprongen uit het beeld. Het voelde alsof er opeens een heleboel kegeltjes in je oog bij gekomen waren waardoor je kleur beter kon waarnemen. Vol verbazing keek ik naar een aantal oranje pionnen die op de weg stonden. Het leek me fijn om muziek op te hebben staan waarmee ik mezelf vertrouwd voelde. Daarom zette ik Edward Sharpe en the magnetic zeros op. De beste nummers kwamen voorbij. Binnen haalde ik een handje vol boeken. 3 Prentenboeken en 1 boek over Australië. Ik bedacht me: Wellicht dat het naarmate de tripsterkte toeneemt het leuk is om een boekje te lezen. De allerfelste gekleurde boeken koos ik uit. Terwijl ik richting de trein liep merkte ik nog niet bijzonder veel. Daarom besloot ik om bij te doseren. Ik wist dat 2cb lang kan blijven werken. Daarom besloot ik om een kleine hoeveelheid 2cb te snuiven en op het oog te doseren. Na enkele minuten begon hier licht effect van te merken.
Het was inmiddels 14:00. De trein zou pas over een half uur vertrekken. Er was dus nog tijd. Daarom heb ik bij een vijvertje gewacht. Hier kreeg ik een beetje een ongemakkelijk gevoel. Het was nog vroeg en zoals ik altijd bij 2cb heb kreeg ik ook nu een beetje het gevoel van: Waar ben je nou mee bezig? Doe je het allemaal wel goed? Ben ik tevreden? Dit gevoel zorgde er voor dat ik twijfelde om de trein in te stappen. Na enkele minuten ging voor mijn gevoel de muziek die ik op had staan helemaal op in de fontein waar ik naar aan het kijken was. Het kletterende water gaf me zo’n prettig gevoel dat ik besloot om naar het station te lopen.
Vanaf het moment van instappen ben ik het tijdsbesef volledig kwijt geraakt. Toen ik instapte begon de eerste echte effecten te merken. Ik wilde plaats nemen in de trein. Er waren 4 stoeltjes die naar toe stonden. Tegen het raam aan zat een vrouw met een koffer tegenover zich. Ik ging naast de koffer zitten aan de kant van het gangpad. Plotseling bedacht ik me dat ik veel liever aan het raam wilde zitten om zo te kunnen genieten van het landschap. Ik schoof een plaats op terwijl de vrouw zich excuseerde voor het in de weg hebben staan van haar koffer. Er zaten een aantal vlekken op het raam. Ik kon mijn focus er maar niet van af houden. Dan leek het weer alsof alleen die vlekken bestonden. Mijn zichtveld wordt bij 2CB overspoeld door een soort paarse kleur die ik in alle hoekjes en randjes van voorwerpen terug zie. Bij hoge dosering zie ik patronen op het moment dat ik me concentreer. Ik merkte dat ik in de hele coupé golven zag opkomen. Ik begon me zorgen te maken. Halverwege de rit had ik oogcontact met de vrouw die tegenover me zat. Ze glimlachte vriendelijk. Ze vroeg in het Engels of ze haar koffer nog verder opzij moest zetten. Ik gebaarde dat het oke was. Communiceren met de mensen om me heen voelde zo ontzettend vreemd. Het leek alsof ze op een ander niveau zaten dan ik. De trip begon heftiger te worden dan ik verwacht had. Ik moest moeite doen om mezelf te blijven concentreren. Aanvankelijk wilde ik in Rotterdam uitstappen. Op het tv scherm volgde ik met moeite de route die de trein aan het afleggen was. De trein zou stoppen in Dordrecht. Het gevoel werd zo overweldigend dat ik al redelijk paranoïde aan het worden was. Ik probeerde rustig te blijven en twijfelde of ik zou uitstappen of niet. Toen ik nog eens goed keek zag ik dat het een intercity trein was. Natuurlijk zou de trein niet stoppen in Dordrecht. Dordrecht is toch dat kleine plaatsje. Daar ging de trein vast niet langs. Echt een mindfuck ervaarde ik toen de trein langzaam vaart minderde en ik hoorde dat ik op station Dordrecht aangekomen was. Mijn hoofd was in tweestrijd. Ik wist niet of ik wel op durfde te staan. Ik was zo lekker in gedachten in mijn stoel. Het leek me niet verstandig om naar die drukke stad te gaan. Daarom koos ik voor het veilige Dordrecht.
Ik had verwacht dat buiten de trein ik het gevoel wel zou kunnen controleren. Toen ik de trein uitstapte werd het alleen maar erger. Ik had muziek van Boards of Canada op staan. Vanuit alle kanten liepen mensen. Er kwamen zo veel impulsen op me af! Ik vond het super moeilijk om mijn hoofd koel te houden. Letten op het verkeer. Hoe laat moet ik terug zijn? Kijken deze mensen me aan? Op dat moment werd het me te veel. Ik kon absoluut niet genieten van het trippen. Voortdurend was ik bezig met wat andere mensen van me zouden denken. Ik zocht de kaart op. Het was niet aan mij besteed om de kaart goed te bestuderen. Ik sloeg een straatnaam goed op in mijn hoofd. Terwijl ik langs alle streekbussen liep twijfelde ik om iemand te vragen om hulp. Snel wuifde ik deze gedachte weg. Ik stak over dit was de laatste hindernis die ik moest nemen voordat ik de weg gevonden had die me zou brengen naar het Merwestein park. Eindelijk zou ik tot rust kunnen komen. Dordrecht is een stad waar ik weinig mee heb. Toch was het interessant om de mensen er hun ding te zien doen. Ik vind ze namelijk erg stoer doen maar je zou ook kunnen zeggen dat ze zelfverzekerd zijn. Het zonnetje begon door te breken net op het moment dat ik in het park arriveerde. Het was een mooi moment om een plekje uit te zoeken en om lekker te gaan uitrusten. Alle drukte had er voor gezorgd dat ik op een hele andere manier had getript dat ik dacht dat eigenlijk de bedoeling was met 2CB. Hiermee wil ik niet zeggen dat 2BC in drukte niet waardevol is. Op feesten kan het zeker meerwaarde hebben. Toch kreeg ik het gevoel dat ik meer uit de 2cb haalde door het effect optimaal te ervaren in het park. Een aflopend paadje bracht me bij een afgelegen stuk gras waar net het zonnetje op scheen. Hier spreidde ik mijn picknickkleed en nam er op plaats. Zodra ik me focuste op één ding viel ik weg in gedachten. Ik zag delen van het gras omhoog komen en verschuiven. Beetje bij beetje kon ik mijn zicht beter focussen. Op enig moment had ik kijk op wat ik nog nooit eerder had gezien. Uit het gras kwamen ogen van slakken. Ze waren groen. Het herhaalde zich door het hele gras. Overal het zelfde, haarscherp. Toch had het een natuurlijk beeld. Ik liet me helemaal gaan en zag de bladeren aan de bomen mee bewegen. Vroeger had je van die kaarten die je kon bewegen. Bij elke beweging die je maakte veranderde het plaatje. Hierdoor kreeg je een beweging. Dit effect kwam terug in de bomen. Bladeren veranderen voortdurend van positie. Ik genoot zo intens tot ik plots uit mijn trip gehaald werd door een voorbijganger die met de hond liep.
In mijn leven heb ik veel verschillende drugs geprobeerd. Toch gaat mijn voorkeur uit naar psychedelische drugs . Ik vind het lastig om 2CB te vergelijken met bijvoorbeeld truffels. De manier van inname is zo onnatuurlijk terwijl ik het effect zo levensecht ervaar. Ik denk aan mijn vriendin en aan mijn vrienden. Waarom kan ik dit geweldige gevoel met niemand delen? Ik besluit om mijn beste maat te sms'en. Hij is de enigste persoon waar ik echt alles tegen kan vertellen. Ik ga zo’n beetje alle mensen af die me dierbaar zijn. Het voelt zo fijn om herinneringen op te halen die ik met ze heb. Steeds als ik alles gehad denk te hebben kom ik weer op een nieuwe gedachte. Het voelt zo fijn. Ik ben me nauwelijks nog bewust van het feit dat ik 2CB op heb. Steeds maar weer opnieuw vraag ik me af hoe het kan dat zo’n enorm genot verboden is in onze maatschappij. Dat ik tegen degene van wie ik het meest houd niet kan zeggen hoe gelukkig ik ben. Ik merk dat ik bijna een traan moet laten en besluit om door te lopen. Ik heb zo lang nagedacht dat het effect minder geworden is. Ik twijfel of ik nog zal bijnemen. Na een paar keer ijsberend op en neer gelopen te hebben besluit ik om het te doen. Wel pak ik iets minder dan hiervoor. Ik moet straks in de trein terug mijn hoofd koel kunnen houden.
Terwijl ik door Dordrecht loop kom ik bij een aantal kleine watertjes. Het valt me op dat de mensen die er lopen voornamelijk allochtoon zijn. Omdat ik helemaal mijn eigen plan wil trekken loop ik richting de molen die bijna grenst aan het water. De 2CB heeft zijn intrede weer gedaan en ik neem bakstenen op straat waar als tekenfilmachtige plaatjes. Ze lijken net van schuim. Het is bizar om te zien dat aan de ene kant van de straat jongeren aan het hangen zijn en ik aan de andere kant huizen zie verzinken in de straat. Er lijken delen van huizen weg te schuiven in de grond. Alles waar ik me op focus verandert in een patronenspektakel. Ik merk aan mijn kaken dat ik strak begin te staan. Als iemand dit zou opvallen. Mensen verklaren me voor gek! Ik grinnik in mezelf. Aan het einde van het watertje loop ik langs een huis waar 3 kleine meisjes voor zitten. 2 van hen slaan op een omgekeerde emmer en een heeft een zelf gemaakte gitaar waar klanken van af komen. Ik hoor de snaren geluid maken. Voor de kinderen licht een petje. Voordat ik het doorheb ben ik al doorgelopen. Ik had graag een beetje geld aan ze gegeven. Het was op dat moment prachtig om ze te zien spelen. Op de achtergrond riep haar moeder luidkeels in een vreemde taal dat ze naar binnen moesten komen waarop de kinderen antwoordde:’we krijgen geen geld meer.’ Zonde.
Ik had graag nog lang door willen gaan. Toch besloot ik terug te keren naar huis. De trein en de eventuele bekende die ik hier zou gaan zien. Ik moest er niet aan denken. Ik zette mijn zonnebril op en zorgde voor muziek van Based Carbon Lifeforms tijdens de coming down. Op het perron werd ik meteen erg nerveus. Ik stond op het juiste spoor. Eerst moest ik een andere trein voorbij laten gaan. Ik probeerde mezelf er aan te herinneren dat ik niet in de verkeerde trein zou stappen. Ongeveer iedere minuut.
Op het perron liepen veel jonge mensen. Voor mijn gevoel kwam ik van een andere wereld. Hopelijk zien ze niks aan mij, dacht ik. Ik stond met mijn armen over elkaar. O, hoe zat dat ook al weer? Dat was toch iets wat jongeren raar vinden? Oja, tijdens stappen is het inderdaad zo dat je er goed uit wilt zien etc. Ik begreep er niet echt veel van. De trein die ik niet moest hebben kwam voor. Er kwamen zo veel mensen uit dat ik in paniek raakte. zo veel mensen. Zo veel prikkels. Het was zo moeilijk om rustig te blijven. Een trein later pakken? en dan? Weer een later? Nog 2 minuten en dan was het moment om in te stappen. Het was een van de moeilijkste momenten van de dag. Ik moest voor mijn gevoel helemaal op de pijnbank. Ik realiseerde me dat ik vergeten was om in te checken. Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had sprintte ik naar het eerste beste paaltje om in te checken en weer terug. In mijn haast wist ik niet goed of ik nou wel aan de juiste kant was in gestapt. Ik vreesde dat ik in een trein gestapt was die in tegengestelde richting reed. Ik stapte in aan het uiteinde van de trein. Ik wachtte in het gangetje. Als ik daar zou kunnen blijven staan dan zou ik dat prima vinden. Er stond nog een andere meneer naast me. Deze meneer leek het ook wel een prima sta plek te vinden. Na een minuut kreeg ik door dat hij naar me aan het kijken was. Het was de machinist die aan het kijken was of alle reizigers een plekje konden vinden in de trein. Ik liep snel de coupé in waar vele gezichten me aan keken. Naast een oudere meneer nam ik plaats. Toen ik de man vroeg of de trein ging naar mijn geboorteplaats antwoordde de man, ja. Ik was gerust gesteld en kon nog een heel klein beetje gaan genieten van de closed eye visuals die ik had. Ik zag foto’s van mezelf voorbij komen waarbij ik lachte en duimen op stak. Het was nogal een vreemd beeld omdat ik me op dat moment een beetje ongemakkelijk voelde. Ik verlangde naar thuis zijn. Aangekomen thuis probeerde ik om de mensen te ontlopen en zo snel mogelijk thuis te komen. Ik plofte op bed en barstte in tranen uit. Ik nam een douche en probeerde iets te eten. Ik pakte mijn PC en begon met het schrijven van dit verslag. Wanneer het af was pakte ik mijn noteblok er bij. Hierin stond nog een aantekening van diezelfde middag.
30 mei 2013 15:30
Dordrechts parkje
Ik ben maar één mens.
Wat: 2cB
Vanochtend stond ik op zoals ik eigenlijk altijd op sta. Druk met datgene wat ik die dag moet gaan doen. De ene keer is het school, de andere keer werk. Gelukkig was ik vandaag op tijd klaar met school. Wanneer ik tijd over heb ga ik vaak leuke dingen doen met vrienden. Vandaag wilde ik een andere invulling geven aan die tijd.
Om 11:00 uur kwam ik tijdens het eten van mijn dagelijkse boterham op het idee om de 2cb die ik al een tijdje heb liggen te nemen. Een aantal keer heb ik het op feesten gedaan. Toen heb ik gemerkt dat ik vooral in mezelf keer. Vandaar dat ik er vandaag voor gekozen heb om zelf op ontdekkingsrijs te gaan. Ik pakte de streekbus richting station. Er bekroop me een ondeugend gevoel. Vaker heb ik nagedacht over hoe het zou zijn om 2cb te gebruiken op een doodnormale dag. Wat lijkt het me heerlijk om te trippen terwijl mensen om je heen bezig zijn met hun dagelijkse dingen. In de streekbus bracht ik mijn gedachte tot rust met de tinker podcast (tech/house).
Toen ik thuis kwam om 13:00 pakte ik de capsule met 18 mg en slikte die door met wat water. Het was lastig om te bepalen waar ik heen wilde gaan. Aan de ene kant leek het me leuk om de kant op te gaan van het rustige groene landschap. De andere helft in mij vond juist dat ik op zoek moest gaan naar de drukte. Waarschijnlijk omdat ik hier tijdens feesten ook aan gewend geraakt was. Ik besloot om naar de grote stad Rotterdam te gaan. Thuis pakte ik mijn tas in klaar om te vertrekken:
kauwgom,tandenborstel,banaan,boterham,picknickkleedje. Ik haalde een onbepaalde hoeveelheid 2cb uit het sealtje en deed die in een ander seal. Zeker genoeg om de dag mee door te komen. Vlak voor ik vertrok downloadde ik nog muziek van Boards of Canada en Carbon Based Liforms.
Licht gespannen koos ik er voor om een bezoek te brengen aan de bibliotheek in mijn woonplaats. Zo kon ik alvast een beetje peilen of de 2cb al begon te werken. Onderweg merkte ik dat er heel licht veranderingen optraden. De felle kleuren sprongen uit het beeld. Het voelde alsof er opeens een heleboel kegeltjes in je oog bij gekomen waren waardoor je kleur beter kon waarnemen. Vol verbazing keek ik naar een aantal oranje pionnen die op de weg stonden. Het leek me fijn om muziek op te hebben staan waarmee ik mezelf vertrouwd voelde. Daarom zette ik Edward Sharpe en the magnetic zeros op. De beste nummers kwamen voorbij. Binnen haalde ik een handje vol boeken. 3 Prentenboeken en 1 boek over Australië. Ik bedacht me: Wellicht dat het naarmate de tripsterkte toeneemt het leuk is om een boekje te lezen. De allerfelste gekleurde boeken koos ik uit. Terwijl ik richting de trein liep merkte ik nog niet bijzonder veel. Daarom besloot ik om bij te doseren. Ik wist dat 2cb lang kan blijven werken. Daarom besloot ik om een kleine hoeveelheid 2cb te snuiven en op het oog te doseren. Na enkele minuten begon hier licht effect van te merken.
Het was inmiddels 14:00. De trein zou pas over een half uur vertrekken. Er was dus nog tijd. Daarom heb ik bij een vijvertje gewacht. Hier kreeg ik een beetje een ongemakkelijk gevoel. Het was nog vroeg en zoals ik altijd bij 2cb heb kreeg ik ook nu een beetje het gevoel van: Waar ben je nou mee bezig? Doe je het allemaal wel goed? Ben ik tevreden? Dit gevoel zorgde er voor dat ik twijfelde om de trein in te stappen. Na enkele minuten ging voor mijn gevoel de muziek die ik op had staan helemaal op in de fontein waar ik naar aan het kijken was. Het kletterende water gaf me zo’n prettig gevoel dat ik besloot om naar het station te lopen.
Vanaf het moment van instappen ben ik het tijdsbesef volledig kwijt geraakt. Toen ik instapte begon de eerste echte effecten te merken. Ik wilde plaats nemen in de trein. Er waren 4 stoeltjes die naar toe stonden. Tegen het raam aan zat een vrouw met een koffer tegenover zich. Ik ging naast de koffer zitten aan de kant van het gangpad. Plotseling bedacht ik me dat ik veel liever aan het raam wilde zitten om zo te kunnen genieten van het landschap. Ik schoof een plaats op terwijl de vrouw zich excuseerde voor het in de weg hebben staan van haar koffer. Er zaten een aantal vlekken op het raam. Ik kon mijn focus er maar niet van af houden. Dan leek het weer alsof alleen die vlekken bestonden. Mijn zichtveld wordt bij 2CB overspoeld door een soort paarse kleur die ik in alle hoekjes en randjes van voorwerpen terug zie. Bij hoge dosering zie ik patronen op het moment dat ik me concentreer. Ik merkte dat ik in de hele coupé golven zag opkomen. Ik begon me zorgen te maken. Halverwege de rit had ik oogcontact met de vrouw die tegenover me zat. Ze glimlachte vriendelijk. Ze vroeg in het Engels of ze haar koffer nog verder opzij moest zetten. Ik gebaarde dat het oke was. Communiceren met de mensen om me heen voelde zo ontzettend vreemd. Het leek alsof ze op een ander niveau zaten dan ik. De trip begon heftiger te worden dan ik verwacht had. Ik moest moeite doen om mezelf te blijven concentreren. Aanvankelijk wilde ik in Rotterdam uitstappen. Op het tv scherm volgde ik met moeite de route die de trein aan het afleggen was. De trein zou stoppen in Dordrecht. Het gevoel werd zo overweldigend dat ik al redelijk paranoïde aan het worden was. Ik probeerde rustig te blijven en twijfelde of ik zou uitstappen of niet. Toen ik nog eens goed keek zag ik dat het een intercity trein was. Natuurlijk zou de trein niet stoppen in Dordrecht. Dordrecht is toch dat kleine plaatsje. Daar ging de trein vast niet langs. Echt een mindfuck ervaarde ik toen de trein langzaam vaart minderde en ik hoorde dat ik op station Dordrecht aangekomen was. Mijn hoofd was in tweestrijd. Ik wist niet of ik wel op durfde te staan. Ik was zo lekker in gedachten in mijn stoel. Het leek me niet verstandig om naar die drukke stad te gaan. Daarom koos ik voor het veilige Dordrecht.
Ik had verwacht dat buiten de trein ik het gevoel wel zou kunnen controleren. Toen ik de trein uitstapte werd het alleen maar erger. Ik had muziek van Boards of Canada op staan. Vanuit alle kanten liepen mensen. Er kwamen zo veel impulsen op me af! Ik vond het super moeilijk om mijn hoofd koel te houden. Letten op het verkeer. Hoe laat moet ik terug zijn? Kijken deze mensen me aan? Op dat moment werd het me te veel. Ik kon absoluut niet genieten van het trippen. Voortdurend was ik bezig met wat andere mensen van me zouden denken. Ik zocht de kaart op. Het was niet aan mij besteed om de kaart goed te bestuderen. Ik sloeg een straatnaam goed op in mijn hoofd. Terwijl ik langs alle streekbussen liep twijfelde ik om iemand te vragen om hulp. Snel wuifde ik deze gedachte weg. Ik stak over dit was de laatste hindernis die ik moest nemen voordat ik de weg gevonden had die me zou brengen naar het Merwestein park. Eindelijk zou ik tot rust kunnen komen. Dordrecht is een stad waar ik weinig mee heb. Toch was het interessant om de mensen er hun ding te zien doen. Ik vind ze namelijk erg stoer doen maar je zou ook kunnen zeggen dat ze zelfverzekerd zijn. Het zonnetje begon door te breken net op het moment dat ik in het park arriveerde. Het was een mooi moment om een plekje uit te zoeken en om lekker te gaan uitrusten. Alle drukte had er voor gezorgd dat ik op een hele andere manier had getript dat ik dacht dat eigenlijk de bedoeling was met 2CB. Hiermee wil ik niet zeggen dat 2BC in drukte niet waardevol is. Op feesten kan het zeker meerwaarde hebben. Toch kreeg ik het gevoel dat ik meer uit de 2cb haalde door het effect optimaal te ervaren in het park. Een aflopend paadje bracht me bij een afgelegen stuk gras waar net het zonnetje op scheen. Hier spreidde ik mijn picknickkleed en nam er op plaats. Zodra ik me focuste op één ding viel ik weg in gedachten. Ik zag delen van het gras omhoog komen en verschuiven. Beetje bij beetje kon ik mijn zicht beter focussen. Op enig moment had ik kijk op wat ik nog nooit eerder had gezien. Uit het gras kwamen ogen van slakken. Ze waren groen. Het herhaalde zich door het hele gras. Overal het zelfde, haarscherp. Toch had het een natuurlijk beeld. Ik liet me helemaal gaan en zag de bladeren aan de bomen mee bewegen. Vroeger had je van die kaarten die je kon bewegen. Bij elke beweging die je maakte veranderde het plaatje. Hierdoor kreeg je een beweging. Dit effect kwam terug in de bomen. Bladeren veranderen voortdurend van positie. Ik genoot zo intens tot ik plots uit mijn trip gehaald werd door een voorbijganger die met de hond liep.
In mijn leven heb ik veel verschillende drugs geprobeerd. Toch gaat mijn voorkeur uit naar psychedelische drugs . Ik vind het lastig om 2CB te vergelijken met bijvoorbeeld truffels. De manier van inname is zo onnatuurlijk terwijl ik het effect zo levensecht ervaar. Ik denk aan mijn vriendin en aan mijn vrienden. Waarom kan ik dit geweldige gevoel met niemand delen? Ik besluit om mijn beste maat te sms'en. Hij is de enigste persoon waar ik echt alles tegen kan vertellen. Ik ga zo’n beetje alle mensen af die me dierbaar zijn. Het voelt zo fijn om herinneringen op te halen die ik met ze heb. Steeds als ik alles gehad denk te hebben kom ik weer op een nieuwe gedachte. Het voelt zo fijn. Ik ben me nauwelijks nog bewust van het feit dat ik 2CB op heb. Steeds maar weer opnieuw vraag ik me af hoe het kan dat zo’n enorm genot verboden is in onze maatschappij. Dat ik tegen degene van wie ik het meest houd niet kan zeggen hoe gelukkig ik ben. Ik merk dat ik bijna een traan moet laten en besluit om door te lopen. Ik heb zo lang nagedacht dat het effect minder geworden is. Ik twijfel of ik nog zal bijnemen. Na een paar keer ijsberend op en neer gelopen te hebben besluit ik om het te doen. Wel pak ik iets minder dan hiervoor. Ik moet straks in de trein terug mijn hoofd koel kunnen houden.
Terwijl ik door Dordrecht loop kom ik bij een aantal kleine watertjes. Het valt me op dat de mensen die er lopen voornamelijk allochtoon zijn. Omdat ik helemaal mijn eigen plan wil trekken loop ik richting de molen die bijna grenst aan het water. De 2CB heeft zijn intrede weer gedaan en ik neem bakstenen op straat waar als tekenfilmachtige plaatjes. Ze lijken net van schuim. Het is bizar om te zien dat aan de ene kant van de straat jongeren aan het hangen zijn en ik aan de andere kant huizen zie verzinken in de straat. Er lijken delen van huizen weg te schuiven in de grond. Alles waar ik me op focus verandert in een patronenspektakel. Ik merk aan mijn kaken dat ik strak begin te staan. Als iemand dit zou opvallen. Mensen verklaren me voor gek! Ik grinnik in mezelf. Aan het einde van het watertje loop ik langs een huis waar 3 kleine meisjes voor zitten. 2 van hen slaan op een omgekeerde emmer en een heeft een zelf gemaakte gitaar waar klanken van af komen. Ik hoor de snaren geluid maken. Voor de kinderen licht een petje. Voordat ik het doorheb ben ik al doorgelopen. Ik had graag een beetje geld aan ze gegeven. Het was op dat moment prachtig om ze te zien spelen. Op de achtergrond riep haar moeder luidkeels in een vreemde taal dat ze naar binnen moesten komen waarop de kinderen antwoordde:’we krijgen geen geld meer.’ Zonde.
Ik had graag nog lang door willen gaan. Toch besloot ik terug te keren naar huis. De trein en de eventuele bekende die ik hier zou gaan zien. Ik moest er niet aan denken. Ik zette mijn zonnebril op en zorgde voor muziek van Based Carbon Lifeforms tijdens de coming down. Op het perron werd ik meteen erg nerveus. Ik stond op het juiste spoor. Eerst moest ik een andere trein voorbij laten gaan. Ik probeerde mezelf er aan te herinneren dat ik niet in de verkeerde trein zou stappen. Ongeveer iedere minuut.
Op het perron liepen veel jonge mensen. Voor mijn gevoel kwam ik van een andere wereld. Hopelijk zien ze niks aan mij, dacht ik. Ik stond met mijn armen over elkaar. O, hoe zat dat ook al weer? Dat was toch iets wat jongeren raar vinden? Oja, tijdens stappen is het inderdaad zo dat je er goed uit wilt zien etc. Ik begreep er niet echt veel van. De trein die ik niet moest hebben kwam voor. Er kwamen zo veel mensen uit dat ik in paniek raakte. zo veel mensen. Zo veel prikkels. Het was zo moeilijk om rustig te blijven. Een trein later pakken? en dan? Weer een later? Nog 2 minuten en dan was het moment om in te stappen. Het was een van de moeilijkste momenten van de dag. Ik moest voor mijn gevoel helemaal op de pijnbank. Ik realiseerde me dat ik vergeten was om in te checken. Alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had sprintte ik naar het eerste beste paaltje om in te checken en weer terug. In mijn haast wist ik niet goed of ik nou wel aan de juiste kant was in gestapt. Ik vreesde dat ik in een trein gestapt was die in tegengestelde richting reed. Ik stapte in aan het uiteinde van de trein. Ik wachtte in het gangetje. Als ik daar zou kunnen blijven staan dan zou ik dat prima vinden. Er stond nog een andere meneer naast me. Deze meneer leek het ook wel een prima sta plek te vinden. Na een minuut kreeg ik door dat hij naar me aan het kijken was. Het was de machinist die aan het kijken was of alle reizigers een plekje konden vinden in de trein. Ik liep snel de coupé in waar vele gezichten me aan keken. Naast een oudere meneer nam ik plaats. Toen ik de man vroeg of de trein ging naar mijn geboorteplaats antwoordde de man, ja. Ik was gerust gesteld en kon nog een heel klein beetje gaan genieten van de closed eye visuals die ik had. Ik zag foto’s van mezelf voorbij komen waarbij ik lachte en duimen op stak. Het was nogal een vreemd beeld omdat ik me op dat moment een beetje ongemakkelijk voelde. Ik verlangde naar thuis zijn. Aangekomen thuis probeerde ik om de mensen te ontlopen en zo snel mogelijk thuis te komen. Ik plofte op bed en barstte in tranen uit. Ik nam een douche en probeerde iets te eten. Ik pakte mijn PC en begon met het schrijven van dit verslag. Wanneer het af was pakte ik mijn noteblok er bij. Hierin stond nog een aantekening van diezelfde middag.
30 mei 2013 15:30
Dordrechts parkje
Ik ben maar één mens.
