Advies en ervaringen gevraagd over cocaine cravings

[Gebruikersnaam1]

Hoi allemaal.

Mijn vriend heeft een periode regelmatig cocaine gebruikt (toen spraken wij nog niet af). Hij is er klaar mee en gebruikt nu niet meer. Wel heeft hij nog last van cravings door triggers (bepaalde muziek, erover praten, uitgaan en bij alcohol). Hij kapt het onderwerp drugs per definitie af, kan niet altijd genieten van een avondje uit. Hij wordt dan humeurig of gaat vermijden. Dit heeft ook invloed op hoe ik mijn uitgaansleven ervaar als ik met hem op stap ga. Als hij zich niet vermaakt of er niet lekker in zit, dan merk ik dat en beinvloed dat ook hoe ik uit ga waardoor ik er minder plezier aan beleef. Ik wil hem steunen, maar ook mijn ding kunnen doen zoals naar die soorten muziek luisteren, erop uitgaan of incidenteel een keer drugs gebruiken. Zijn aversie tegen drugs slaat wat door waardoor ik mij niet vrij voel om mezelf te zijn. Ik houd van uitgaan en heb geen associaties met drugs zoals hij die heeft. Hoe kunnen we zijn brein genoeg resetten dat hij muziekgenres, uitgaan, drinken enz niet meer koppelt aan zijn voormalig gebruik? Hij veroordeeld zichzelf snel, communiceert niet altijd over de cravings omdat hij ziet dat ik het wel leuk heb en zich denk ik dan bezwaard voelt, maar ik merk aan hem dat er iets is en dan ben ik eigenlijk alleen nog bezig met hem opvrolijken waardoor ik zelf ook geen uitlaatklep heb, eerder meer stress. Ik wil hem steunen en helpen, zonder mijn autonomie en eigen behoeften aan te passen. Ik denk als hij beter zou begrijpen waardoor de cravings feitelijk komen, een keer graaft in waarom hij zo vaak gebruikte en wat heb dat gaf, dat we ook beter op zijn onderliggende behoefte in kunnen spelen. Maar daarvoor moet wel gepraat worden en dat roept veel (voornamelijk) negatieve emoties op waardoor z’n humeur niet te harden is. Ik zit erover te denken om de advieslijn van Jellinek eens te bellen en misschien daar een afspraak te maken zodat hij met iemand kan praten zonder angst voor oordeel, die kennis van zaken heeft en hem kan uitleggen wat er nou werkelijk gebeurd bij een craving en tips kan geven hoe hij weer uit kan gaan en echt kan genieten, zonder die nare gevoelens. Ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken of ervaringen hebben.

Alvast bedankt.

 

[N3K0]

Misschien moet je meer bezig zijn met jouzelf en niet perse je vriend "moeten" opvrolijken.
Focus op jou eigen gevoel en doe daar iets mee ipv je vriend zijn gevoel te willen veranderen.
Wat sowieso onmogelijk want jij bent daar niet verantwoordelijk voor.

Jou vriend is kei hard aan het werk om geen drugs te gebruiken en om verleiding te weerstaan..
Dus betrek niet alles zo op jouzelf.
Het "moeten" praten kan ook averechts werken.

Misschien is het ook goed voor jou om eens met iemand te praten.

Zijn aversie tegen drugs slaat wat door waardoor ik mij niet vrij voel om mezelf te zijn.

Dit slaat natuurlijk helemaal nergens op.
Hoezo staat zijn aversie tegen drugs jou inde weg om "jouzelf" te zijn???

Misschien moet jij zelf maar eens goed na gaan waarom jij hier zo een probleem maakt ?
Hij is zo te lezen hard aan het werk om geen drugs te gebruiken.
Dat jij dat misschien saai vind heeft met jou te maken en niks met hem.

Steun hem door niet zo te zeuren (over zij humeur en triggers) en alles maar voor hem te moeten/willen veranderen. (Is namelijk niet aan jou)

 

[Gebruikersnaam1]

Ik bedoelde daarmee dat ik mij nu inhoud en rekening houd met wat ik doe tijdens het uitgaan, om hem niet te triggeren of zorgen te geven, maar dat soms ook lastig vind.

Ik probeer hem op te vrolijken omdat ik dan denk dat hij het niet naar zijn zin heeft. Pas achteraf hoor ik dat de cravings daarin een rol speelde.

En ja, ik heb last van zijn humeur. Het beinvloed de sfeer. Daar mag ik toch voor mezelf ook wel een grens in stellen?

Ik zeur niet over zijn triggers. Ik ‘zeur’ hooguit over het gedrag wat dat teweeg brengt, namelijk een enorm humeur. En ik merk dat hij last heeft van de emoties die de triggers oproepen en daar van baalt omdat hij daardoor minder of niet kan genieten van sommige dingen die hij doet. Dat is ook benoemd door hem.

 

[N3K0]

Ik bedoelde daarmee dat ik mij nu inhoud en rekening houd met wat ik doe tijdens het uitgaan, om hem niet te triggeren of zorgen te geven, maar dat soms ook lastig vind.

Ik probeer hem op te vrolijken omdat ik dan denk dat hij het niet naar zijn zin heeft. Pas achteraf hoor ik dat de cravings daarin een rol speelde.

En ja, ik heb last van zijn humeur. Het beinvloed de sfeer. Daar mag ik toch voor mezelf ook wel een grens in stellen?

Ik zeur niet over zijn triggers. Ik ‘zeur’ hooguit over het gedrag wat dat teweeg brengt, namelijk een enorm humeur. En ik merk dat hij last heeft van de emoties die de triggers oproepen en daar van baalt omdat hij daardoor minder of niet kan genieten van sommige dingen die hij doet. Dat is ook benoemd door hem.

Laat hem lekker mijn zijn humeur zitten en betrek niet alles zo op jouzelf. Het gaat namelijk niet over of om jou. Hij heeft gewoon wat innerlijk werk te doen.

Heb zelf gewoon een leuke avond.

 

[Dirkdirk]

Laat hem lekker mijn zijn humeur zitten en betrek niet alles zo op jouzelf. Het gaat namelijk niet over of om jou. Hij heeft gewoon wat innerlijk werk te doen.

Exact. Die cravings zijn een innerlijke strijd van hemzelf. Dacht je dat je hier alleen maar een "slingers en feest - alles mag op" sfeer hing? Natuurlijk niet. Het is een drugsforum. Er zijn mensen die zichzelf even kwijt zijn.

 

[Gebruikersnaam1]

Laat hem lekker mijn zijn humeur zitten en betrek niet alles zo op jouzelf. Het gaat namelijk niet over of om jou. Hij heeft gewoon wat innerlijk werk te doen.

Heb zelf gewoon een leuke avond.

Hij staat alleen nu wel in het algemeen negatief tegenover drugsgebruik en reageert paniekerig en humeurig als ik aangeef dat ik iets zou willen nemen. Hoe zou ik daarmee om kunnen gaan? Ik vind namelijk dat zijn verhouding met drugs niets zegt over drugs in het algemeen of mijn verhouding. Daarnaast wil ik wel uitstralen dat ik hem steun in zijn keuze niet meer te gebruiken. Ik zal daar nooit een ding van maken.

Ik probeer een leuke avond te hebben, maar merk dat het mij wel beinvloed, die voor mij uit het niets komende humeurtjes. Dan ga je van een leuke setting binnen een minuut ineens naar een totaal niet leuke setting waarin hij ineens klaar is met het feest. Die omslag is voor mij onprettig en niet goed. Voor hem bouwen die emoties zich misschien op voordat hij er klaar mee is, maar als hij niet benoemd dat hij cravings heeft of het lastig heeft komen die humeuren voor mij uit de lucht vallen.

 

[Javelin FGM-148F]

Ik bedoelde daarmee dat ik mij nu inhoud en rekening houd met wat ik doe tijdens het uitgaan, om hem niet te triggeren of zorgen te geven, maar dat soms ook lastig vind.

Ik probeer hem op te vrolijken omdat ik dan denk dat hij het niet naar zijn zin heeft. Pas achteraf hoor ik dat de cravings daarin een rol speelde.

En ja, ik heb last van zijn humeur. Het beinvloed de sfeer. Daar mag ik toch voor mezelf ook wel een grens in stellen?

Ik zeur niet over zijn triggers. Ik ‘zeur’ hooguit over het gedrag wat dat teweeg brengt, namelijk een enorm humeur. En ik merk dat hij last heeft van de emoties die de triggers oproepen en daar van baalt omdat hij daardoor minder of niet kan genieten van sommige dingen die hij doet. Dat is ook benoemd door hem.

Ik snap wat jij bedoelt. Ik zou mij in deze situatie net als jij zichzelf voelen. Ook nog met een schuldgevoel dr bij dat ik oo volle toren feest en hij staat naast met zo”n somber gezicht.
Maar het is zijn strijd en niet van jou. Hij moet leren met zijn drugsvrije leven omgaan en jij moet leren met je emoties, wat jij naast hem ervaart tijdens het feesten , omgaan.

 

[Javelin FGM-148F]

Hij staat alleen nu wel in het algemeen negatief tegenover drugsgebruik en reageert paniekerig en humeurig als ik aangeef dat ik iets zou willen nemen. Hoe zou ik daarmee om kunnen gaan? Ik vind namelijk dat zijn verhouding met drugs niets zegt over drugs in het algemeen of mijn verhouding. Daarnaast wil ik wel uitstralen dat ik hem steun in zijn keuze niet meer te gebruiken. Ik zal daar nooit een ding van maken.

Ik probeer een leuke avond te hebben, maar merk dat het mij wel beinvloed, die voor mij uit het niets komende humeurtjes. Dan ga je van een leuke setting binnen een minuut ineens naar een totaal niet leuke setting waarin hij ineens klaar is met het feest. Die omslag is voor mij onprettig en niet goed. Voor hem bouwen die emoties zich misschien op voordat hij er klaar mee is, maar als hij niet benoemd dat hij cravings heeft of het lastig heeft komen die humeuren voor mij uit de lucht vallen.

Feesten jullie altijd samen? Is het mogelijk, als je met hem feest, niet te gebruiken en als je met andere vrienden bent dan wel?

 

[Dirkdirk]

Hij staat alleen nu wel in het algemeen negatief tegenover drugsgebruik en reageert paniekerig en humeurig als ik aangeef dat ik iets zou willen nemen. Hoe zou ik daarmee om kunnen gaan? Ik vind namelijk dat zijn verhouding met drugs niets zegt over drugs in het algemeen of mijn verhouding. Daarnaast wil ik wel uitstralen dat ik hem steun in zijn keuze niet meer te gebruiken. Ik zal daar nooit een ding van maken.

Ik probeer een leuke avond te hebben, maar merk dat het mij wel beinvloed, die voor mij uit het niets komende humeurtjes. Dan ga je van een leuke setting binnen een minuut ineens naar een totaal niet leuke setting waarin hij ineens klaar is met het feest. Die omslag is voor mij onprettig en niet goed. Voor hem bouwen die emoties zich misschien op voordat hij er klaar mee is, maar als hij niet benoemd dat hij cravings heeft of het lastig heeft komen die humeuren voor mij uit de lucht vallen.

Het probleem is eigenlijk kraakhelder, voor ons buitenstaanders, maar niet voor hem.

Hij heeft leuke ervaringen gekoppeld aan de cocaine waardoor hij het gevoel heeft dat het een essentieel middel is waarmee hij zonder niet van situaties kan genieten. Dat is onzin. Niemand heeft cocaine nodig. Maar het is een drug waar dat erg lastig is over te brengen. De meest lastige gebruikers om te overtuigen van hun eigen imbeciliteit (excuus, niet beledigend bedoeld) zijn rokers, drinkers/benzogebruikers en cocaine gebruikers.

 

[Gebruikersnaam1]

Feesten jullie altijd samen? Is het mogelijk, als je met hem feest, niet te gebruiken en als je met andere vrienden bent dan wel?

Nee, en ik zou dus ook eerder met vrienden iets gebruiken dan bij hem. Maar hij reageert al wat paniekerig/oordelend als ik er uberhaupt over praat dat ik er wel voor open sta om eens iets te nemen. Ik wil dat ook niet stiekem doen.

edit: er stond dat ik het stiekem wilde doen, ik vergat een woord. My bad

 

[N3K0]

Hij staat alleen nu wel in het algemeen negatief tegenover drugsgebruik en reageert paniekerig en humeurig als ik aangeef dat ik iets zou willen nemen. Hoe zou ik daarmee om kunnen gaan? Ik vind namelijk dat zijn verhouding met drugs niets zegt over drugs in het algemeen of mijn verhouding. Daarnaast wil ik wel uitstralen dat ik hem steun in zijn keuze niet meer te gebruiken. Ik zal daar nooit een ding van maken.

Ik probeer een leuke avond te hebben, maar merk dat het mij wel beinvloed, die voor mij uit het niets komende humeurtjes. Dan ga je van een leuke setting binnen een minuut ineens naar een totaal niet leuke setting waarin hij ineens klaar is met het feest. Die omslag is voor mij onprettig en niet goed. Voor hem bouwen die emoties zich misschien op voordat hij er klaar mee is, maar als hij niet benoemd dat hij cravings heeft of het lastig heeft komen die humeuren voor mij uit de lucht vallen.

Je laat je beïnvloeden. Je kan even bij jezelf voelen heb ik het leuk en naar mijn zin ?? Ja dan jippie heb het dan gewoon leuk

Waarom voel ik me dan ongemakkelijk? Omdat ik iets op mijzelf aan het betrekken ben wat niet van mij is ( jou vriend zijn emoties)

En hij wil geen drugs gebruiken en heeft daar moeite/strijd mee. Jij vraagt/zegt tegen hem dat jij wel wil gebruiken. En zegt wat het met hem doet. (Paniek/angst)
En jij wil dat hij zich niet zo voelt/gedraagt en zegt dat je hem steunt. Ik lees hier toch echt iets anders dan steun.

Nogmaals betrek niet alles op jouzelf.

Je kan alleen maar jouzelf veranderen niet je vriend. En het komt over op mij dat je wil dat hij maar veranderd anders doet enof opschiet voor jou want dan heb jij het leuk.

Hoe je hiermee om kan gaan is:
Focussen op jouzelf.
Niet alles voor hem willen oplossen.
Eerlijk zijn naar elkaar.
Vanuit jezelf praten met hem. ( niet jij zus jij zo maar ik zus en ik zo en ik zou willen dat ) (non violent communication)
Zelf gaan praten met iemand.
Onderzoek doen naar hoe verslaving werkt en dat het niet zo 123 opgelost is.
Vragen waar je vriend behoefte aan heeft als je hem wil helpen op zo een moment ( en dan niet boos/teleurgesteld zijn als hij b.v naar huis zou willen)
Of dat je iets voor hem kan doen. En het verder bij hem laat.
Zelf geniet van je leuke avond/uitje.
Emotie regulatie voor jouzelf.

 

[Kordie]

Tip die geldt voor je relatie en je hele leven:
Je hoeft je niet structureel aan te passen voor een ander.
Je vriend zal altijd gevoelig blijven voor coke en alles wat daar bij komt. Een terugval ligt altijd op de loer, idem voor craving. Hij zal zelf een weg meoten vinden (desnoods met professionele hulp) hoe hij daarmee moet omgaan.

 

[Gebruikersnaam1]

Dit onderwerp is nieuw voor mij. En ook voor hem. Kan ik zijn cravings, triggers en de vele emoties schalen tot verslaving? We benoemen nu het beestje niet bij de naam omdat we allebei niet goed duidelijk hebben wat dat beestje eigenlijk is.
Ik heb bij mijn vriend aangegeven dat ik liever had gehad dat hij eerder had aangegeven dat hij er niet lekker bij zat. Hij wil dan blijkbaar graag weg, ik blijven. Ik zou dan denken dat hij of alvast gaat, of als ik er geen probleem mee heb we samen gaan of dat we zeggen: dan blijven we nog x aantal tijd en gaan dan lekker naar huis (een soort middenweg). Maar hij zegt niks, laat het oplopen en is dan ineens humeurig. Daar zit ik gewoon echt niet steeds op te wachten, hoe lullig dat ook klinkt.

Dat het niet helemaal duidelijk is wat nou precies het probleem is, is ook een reden waarom ik aan de advieslijn van Jellinek zat te denken. Zit het probleem bij hem in de type drugs, uberhaupt drugsgebruik, de periode waarin hij het deed en wat was de reden voor gebruik (miss een link naar een ander probleem?) en welke behoefte zat daaronder? Dat zijn vragen die ik heb, waarbij antwoorden het voor mij persoonlijk makkelijker zouden maken om dit te begrijpen.

 

[Kordie]

Kan ik zijn cravings, triggers en de vele emoties schalen tot verslaving?

Is hij eerlijk in hoeveel en hoelang hij heeft gebruikt?
Cravings passen bij verslavingsgedrag/veel gedrag.

Maar kunnen bv ook getriggerd worden door alcohol.
Google maar eens op de combinatie coke en alcohol. Dat stofje wat dan vrij komt is zeer verleidelijk.

Dat het niet helemaal duidelijk is wat nou precies het probleem is, is ook een reden waarom ik aan de advieslijn van Jellinek zat te denken.

Altijd een goed idee, maar niet achter zijn rug om zou ik adviseren.

Zit het probleem bij hem in de type drugs, uberhaupt drugsgebruik, de periode waarin hij het deed en wat was de reden voor gebruik (miss een link naar een ander probleem?

Zie punt 1.
Coke en alcohol is een vaak gevaarlijke combinatie. Sowieso is coke een "lekkere drugs".
De mate van gebruik zal jullie kunnen verduidelijken of we het hier hebben over een recreant (bv 1x per maand op zaterdagavond) of veel frequenter gebruik

 

[Javelin FGM-148F]

Dit onderwerp is nieuw voor mij. En ook voor hem. Kan ik zijn cravings, triggers en de vele emoties schalen tot verslaving? We benoemen nu het beestje niet bij de naam omdat we allebei niet goed duidelijk hebben wat dat beestje eigenlijk is.
Ik heb bij mijn vriend aangegeven dat ik liever had gehad dat hij eerder had aangegeven dat hij er niet lekker bij zat. Hij wil dan blijkbaar graag weg, ik blijven. Ik zou dan denken dat hij of alvast gaat, of als ik er geen probleem mee heb we samen gaan of dat we zeggen: dan blijven we nog x aantal tijd en gaan dan lekker naar huis (een soort middenweg). Maar hij zegt niks, laat het oplopen en is dan ineens humeurig. Daar zit ik gewoon echt niet steeds op te wachten, hoe lullig dat ook klinkt.

Dat het niet helemaal duidelijk is wat nou precies het probleem is, is ook een reden waarom ik aan de advieslijn van Jellinek zat te denken. Zit het probleem bij hem in de type drugs, uberhaupt drugsgebruik, de periode waarin hij het deed en wat was de reden voor gebruik (miss een link naar een ander probleem?) en welke behoefte zat daaronder? Dat zijn vragen die ik heb, waarbij antwoorden het voor mij persoonlijk makkelijker zouden maken om dit te begrijpen.

Is hij verder een vrolijke lieve makkelijke vent?

 

[_shikantaza]

Ga triggers zo veel mogelijk uit de weg.
Stop met Alcohol.
Bezoek een CA, AA of NA meeting.
Ga in behandeling.
Accepteer cravings, ze gaan altijd weg.
Accepteer de verslaving, het is niets om je voor te schamen.
Praat over alles wat je dwars zit.
Deel je diepste geheimen met iemand.

En ik denk dat het goed zou zijn als jij niet in zijn bijzijn gebruikt @Gebruikersnaam1

Het duurt misschien even maar als hij herstel op #1 zet gaat ‘t lukken.

 

[Gebruikersnaam1]

Is hij verder een vrolijke lieve makkelijke vent?

Over het algemeen wel, maar als er verdriet, schaamte speelt dan uit dat zich in een enorm humeur. En zoiets als dit onderwerp brengt dat naar boven. Het is dus niet dat ik het niet begrijp, maar ik heb er wel moeite mee. Ik kan iemand niet dwingen te praten of te reflecteren, maar constant begrip hebben maakt dat ik mij er niet goed door ga voelen. Tuurlijk denk ik ook na waarom zo’n humeur mij zo beinvloed. Ik wil alleen niet mijn eigen behoefte en grenzen uit het oog verliezen.

 

[Gebruikersnaam1]

Is hij eerlijk in hoeveel en hoelang hij heeft gebruikt?
Cravings passen bij verslavingsgedrag/veel gedrag.

Maar kunnen bv ook getriggerd worden door alcohol.
Google maar eens op de combinatie coke en alcohol. Dat stofje wat dan vrij komt is zeer verleidelijk.

Altijd een goed idee, maar niet achter zijn rug om zou ik adviseren.

Zie punt 1.
Coke en alcohol is een vaak gevaarlijke combinatie. Sowieso is coke een "lekkere drugs".
De mate van gebruik zal jullie kunnen verduidelijken of we het hier hebben over een recreant (bv 1x per maand op zaterdagavond) of veel frequenter gebruik

Ik het begin wist ik niet dat dit een ding was. Tot hij zei dat hij er klaar mee was. Als ik er dan inhoudelijk naar vroeg raakte hij geprikkeld. Inmiddels is hij er wel open over geweest (hoe lang, hoe vaak), maar ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen of dit klopt omdat ik er niet bij was. Ik heb eerlijk gezegd dat zijn verhouding met coke volgens mij niet meer recreatief is en graag erachter zou komen met hem als er een probleem is, met welk probleem we precies te maken hebben. Hij heeft voor mij wel eens contact gehad met verslavingszorg om tips te krijgen, maar niet met een informatieverschaffende organisatie als Jellinek. Hij staat er wel voor open dus dit gaat niet achter zijn rug om. Ik vind dat hij zelf die stap moet zetten om contact op te nemen, en als hij ‘m zet sta ik naast hem. Maar ik overweeg ook om advies voor mezelf in te winnen over hoe ik hier mee om moet gaan. Ik weet er te weinig van af. Hij zegt zelf dat hij niet verslaafd is, maar ik ben van mening dat als je humeur zo wordt aangetast door cravings, je eigenlijk bepaalde muziek niet meer trekt en uitgaan en daarbij alcohol drinken een dingetje is dat het wel problematisch is. Ik meet “verslaving” niet af aan de mate van gebruik.

 

[_shikantaza]

Inmiddels is hij er wel open over geweest (hoe lang, hoe vaak), maar ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen of dit klopt omdat ik er niet bij was. I

Ga er maar van uit dat hij het gebruik minimaliseert. Deed ik ook altijd.

Ik meet “verslaving” niet af aan de mate van gebruik.

Ik vind de mate van controleverlies persoonlijk een beter indicator. Als ik de eerste neem ben ik binnen een paar dagen honderden euro's verder en weer één grote tyfuszooi van mijn leven aan het maken. Maar ik blijf clean en dan is het allemaal wel te overzien 🤗.

 

[Kordie]

Ik het begin wist ik niet dat dit een ding was. Tot hij zei dat hij er klaar mee was. Als ik er dan inhoudelijk naar vroeg raakte hij geprikkeld. Inmiddels is hij er wel open over geweest (hoe lang, hoe vaak), maar ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen of dit klopt omdat ik er niet bij was. Ik heb eerlijk gezegd dat zijn verhouding met coke volgens mij niet meer recreatief is en graag erachter zou komen met hem als er een probleem is, met welk probleem we precies te maken hebben. Hij heeft voor mij wel eens contact gehad met verslavingszorg om tips te krijgen, maar niet met een informatieverschaffende organisatie als Jellinek. Hij staat er wel voor open dus dit gaat niet achter zijn rug om. Ik vind dat hij zelf die stap moet zetten om contact op te nemen, en als hij ‘m zet sta ik naast hem. Maar ik overweeg ook om advies voor mezelf in te winnen over hoe ik hier mee om moet gaan. Ik weet er te weinig van af. Hij zegt zelf dat hij niet verslaafd is, maar ik ben van mening dat als je humeur zo wordt aangetast door cravings, je eigenlijk bepaalde muziek niet meer trekt en uitgaan en daarbij alcohol drinken een dingetje is dat het wel problematisch is. Ik meet “verslaving” niet af aan de mate van gebruik.

Realiseer je dat helaas niet altijd een antwoord is op de vraag: "waarom".
Verslaving is een ziekte. Net zoals je parkinson diabetes of ms kan krijgen. Onder die groep valt het: chronisch.
Leren omgaan met. Die eerste snuif of dat eerste glas laten staan, dat kun je iemand leren. Maar een trigger zal er altijd zijn.

 

[N3K0]

Realiseer je dat helaas niet altijd een antwoord is op de vraag: "waarom".
Verslaving is een ziekte. Net zoals je parkinson diabetes of ms kan krijgen. Onder die groep valt het: chronisch.
Leren omgaan met. Die eerste snuif of dat eerste glas laten staan, dat kun je iemand leren. Maar een trigger zal er altijd zijn.

Naja een verslaving komt niet zomaar aanwaaien natuurlijk. Daar moet je iets voor doen. En hoe eerder je er iets mee aan doet hoe eerder je de "ziekte" kan voorkomen en er niet dieper in slijt.

En ik vind niet dat je een verslaving kan vergelijk met het "krijgen" van Diabetes of MS ofzoiets. (En ook van o.a Diabetes kun je genezen)

Ik snap wel dat je bedoelt dat het iets is waarmee je moet leren leven.

Een "ziekte" is meestal een symptoom van iets. Een slimme expressie van het lichaam.
En is er niet zomaar ineens heeft tijd nodig. Zo heeft genezing/aanpassing van levensstijl ook weer tijd nodig om dingen anders te doen. (Nieuw pad te maken)

Just my opinion. 😊

 

[Kordie]

Naja een verslaving komt niet zomaar aanwaaien natuurlijk. Daar moet je iets voor doen. En hoe eerder je er iets mee aan doet hoe eerder je de "ziekte" kan voorkomen en er niet dieper in slijt.

Ik snap jou heel goed, want zo dacht ik eerst ook.
Echter is mij uitgelegd door een medici dat je wel of niet het verslavingsgen in je hebt. Al vanaf de geboorte.

Ik heb bv periodes gehad dat ik mijn flashbacks en gevoel verdoofde, veelal met alcohol.
Maar het bizarre is dat ik na een periode van drinken uit het niets kan stoppen, en ook minimaal ontwenningsverschijnselen ken.
Datzelfde heb ik met roken. Ik kan een maand een pakjes sigaretten per dag roken, en daarna gewoon stoppen alsof het niet bestaat.

Toen is mij uitgelegd dat dat komt omdat ik wellicht minder gevoelig ben voor het verslavingsgen.
En dat mensen die het verslavingsgen wel hebben eigenlijk ziek zijn vanaf de geboorte.
Net zoals veel chronische ziektes vaak al in de genen wordt meegegeven.

OF dit zo is.
Dat weet ik niet.
Maar meer ter info vanwaar mijn visie.