De weg nu echt goed kwijt..

[C. Ubensis]

Hallo iedereen, even een korte introductie: Ik ben reeds lid van DF sinds 2014, doch bijna 10 jaar niet meer ingelogd. Mijn bijdragen destijds beperkten zich tot een trip report (truffels) en hier en daar wat losse flodders en opmerkingen over het onderwerp wiet. Ik was altijd al een riskant gebruiker van alcohol en wiet en daarnaast een psychedelica enthousiasteling (zie mijn gebruikersnaam). Wel, nu zeg ik: Ik had graag gewild dat het bij het laatste was gebleven....

Want: Ik heb een probleem. Een heel groot probleem. Vanaf eind 2018 lijkt mijn leven in een soort gestage, vrije val te gaan. Het begon met een simpele burnout, maar de sociale en mentale problemen die in het kielzog hiervan zich opstapelden (niet in het minst door stomme keuzes van zowel mijzelf als omgeving) hebben geleid tot een ernstige wietverslaving + depressie, baan kwijt, schulden, bewind, nog meer blowen, enfin, vicieuze cirkel helemaal compleet. In het kort: Ik heb nog een dak boven mijn hoofd en qua schuldenproblematiek ben ik in "goede handen", dat probleem is onder controle, maar helaas, na inmiddels 2 opnames voor detox wederom teruggevallen in gebruik en ook niet zuinig. Van mijn 80 euro aan weekgeld gaat 25 euro naar shag (2 pakjes Ruba Blue 40gr wat eigenlijk al te weinig is voor mij als eveneens kettingroker/tabak) en de rest naar wiet en, vooruit, misschien nog wat te eten. Ik zit thuis elke week maandag, dinsdag en woensdag me suf te blowen totdat mijn duurbetaalde 3 gram (soms ook 4, bij een financiële meevaller) op is en ik weer op moet zien tegen een nuchter weekend zonder slaap en in goed gezelschap van mijn demonen. Maandag is mijn dag; auto heb ik niet meer, dus door weer en wind naar de coffeshop fietsen voor mijn stukje tijdelijke vrede en "geluk", en wat bij eten en bijslapen. Dat ik een paar dagen niet haast mijn haren uit mijn kop trek van onrust, slapeloosheid, maar ook vooral veel verdriet....(even voor de duidelijkheid: Ik woon alleen en heb maar een zeer klein netwerk. Ook ben ik een enorme binnenvetter en sociale kameleon/en of ontwijker die zich nauwelijks durft open te stellen; ook deze karaktertrekken nekken mij volledig in deze fase van mijn leven)

Ik ben nu het vertrouwen in zowel mezelf als mijn hulpverleners aan het verliezen. De 2e opname in juli dit jaar verliep veelbelovend (maart was een valse start; na 2,weken al weg want werd gek van de groep; komt ook zeker door ASS, waarmee ik gediagnosticeerd ben), maar na vier weken detox kwam ik thuis en ging ik wederom voor de bijl. En deze keer kan ik het mezelf haast niet meer vergeven....want nu ben ik zo depressief dat het me eerlijk gezegd niet zoveel meer uitmaakt wat ik aan het einde van de week nog overhoud voor eten. Ik lig ook enigszins in de clinch met mijn behandelaar, omdat ik heel graag de interne route Detox, met daaraan gekoppeld diagnostiek en (start van) behandeling wil volgen. Dan ben je dus NIET gelijk thuis, maar ben je ca. 8 weken in een VEILIGE omgeving, en word je gelijk doorgelicht. Ik weet zeker dat ik een hele dikke DD'er ben, en bijkomende problematiek bestaat bij mij, nog los van autisme en ADD, uit ernstige stemmingswisselingen (ook suïcidale ideatie, al sinds 2021) en heel veel moeite om met mensen om te gaan in het algemeen. Welnu, nog steeds blijft mijn behandelaar erop hameren dat "ik geen persoonlijkheidsproblematiek heb (?????!!!!!!)" en dat ik dus NIET in aanmerking kom voor Diagnostiek en Behandeling. Ik mag het doen met evt. nog 1 keer detox en dan gewoon weer hetzelfde riedeltje. Op zulke momenten denk ik helaas wel eens: Hoe rock bottom moet ik nu eigenlijk zijn om de hulp te krijgen die ik nodig heb?

Ik weet best dat een wietverslaving + onthoudingseffecten niet zo gevaarlijk zijn als bij vele andere middelen. Maar ik ben nu wel hard op weg aan het gaan naar wederom een diepe depressie..en niemand lijkt het te zien of door te hebben...

Ik wil niet mijn problemen op de buitenwereld afwentelen; en wellicht is er ook iets niet in de haak met mijn motivatie. Maar ik wilde dit wel even met jullie delen, in de hoop op wat input. Stel gerust aanvullende vragen, want vind het erg moeilijk mijn verhaal een beetje bondig en tegelijkertijd compleet te maken.

In de tussentijd wel veel gelezen hier. Respect! Grz C.

(p.s. De auto op mijn avatar was ooit mijn wagen. Het kenteken is te lezen (immers flitsfoto😁), maar het ijzeren ros is reeds geschorst en gesloopt, dus van mijn kant geen privacy issues hiermee)

 

[Kaalkoppie]

Wat ontzettend vervelend voor je! Hopelijk was het fijn om van je af te schrijven. Hou vol! You got this

 

[_shikantaza]

Hallo iedereen, even een korte introductie: Ik ben reeds lid van DF sinds 2014, doch bijna 10 jaar niet meer ingelogd. Mijn bijdragen destijds beperkten zich tot een trip report (truffels) en hier en daar wat losse flodders en opmerkingen over het onderwerp wiet. Ik was altijd al een riskant gebruiker van alcohol en wiet en daarnaast een psychedelica enthousiasteling (zie mijn gebruikersnaam). Wel, nu zeg ik: Ik had graag gewild dat het bij het laatste was gebleven....

Want: Ik heb een probleem. Een heel groot probleem. Vanaf eind 2018 lijkt mijn leven in een soort gestage, vrije val te gaan. Het begon met een simpele burnout, maar de sociale en mentale problemen die in het kielzog hiervan zich opstapelden (niet in het minst door stomme keuzes van zowel mijzelf als omgeving) hebben geleid tot een ernstige wietverslaving + depressie, baan kwijt, schulden, bewind, nog meer blowen, enfin, vicieuze cirkel helemaal compleet. In het kort: Ik heb nog een dak boven mijn hoofd en qua schuldenproblematiek ben ik in "goede handen", dat probleem is onder controle, maar helaas, na inmiddels 2 opnames voor detox wederom teruggevallen in gebruik en ook niet zuinig. Van mijn 80 euro aan weekgeld gaat 25 euro naar shag (2 pakjes Ruba Blue 40gr wat eigenlijk al te weinig is voor mij als eveneens kettingroker/tabak) en de rest naar wiet en, vooruit, misschien nog wat te eten. Ik zit thuis elke week maandag, dinsdag en woensdag me suf te blowen totdat mijn duurbetaalde 3 gram (soms ook 4, bij een financiële meevaller) op is en ik weer op moet zien tegen een nuchter weekend zonder slaap en in goed gezelschap van mijn demonen. Maandag is mijn dag; auto heb ik niet meer, dus door weer en wind naar de coffeshop fietsen voor mijn stukje tijdelijke vrede en "geluk", en wat bij eten en bijslapen. Dat ik een paar dagen niet haast mijn haren uit mijn kop trek van onrust, slapeloosheid, maar ook vooral veel verdriet....(even voor de duidelijkheid: Ik woon alleen en heb maar een zeer klein netwerk. Ook ben ik een enorme binnenvetter en sociale kameleon/en of ontwijker die zich nauwelijks durft open te stellen; ook deze karaktertrekken nekken mij volledig in deze fase van mijn leven)

Ik ben nu het vertrouwen in zowel mezelf als mijn hulpverleners aan het verliezen. De 2e opname in juli dit jaar verliep veelbelovend (maart was een valse start; na 2,weken al weg want werd gek van de groep; komt ook zeker door ASS, waarmee ik gediagnosticeerd ben), maar na vier weken detox kwam ik thuis en ging ik wederom voor de bijl. En deze keer kan ik het mezelf haast niet meer vergeven....want nu ben ik zo depressief dat het me eerlijk gezegd niet zoveel meer uitmaakt wat ik aan het einde van de week nog overhoud voor eten. Ik lig ook enigszins in de clinch met mijn behandelaar, omdat ik heel graag de interne route Detox, met daaraan gekoppeld diagnostiek en (start van) behandeling wil volgen. Dan ben je dus NIET gelijk thuis, maar ben je ca. 8 weken in een VEILIGE omgeving, en word je gelijk doorgelicht. Ik weet zeker dat ik een hele dikke DD'er ben, en bijkomende problematiek bestaat bij mij, nog los van autisme en ADD, uit ernstige stemmingswisselingen (ook suïcidale ideatie, al sinds 2021) en heel veel moeite om met mensen om te gaan in het algemeen. Welnu, nog steeds blijft mijn behandelaar erop hameren dat "ik geen persoonlijkheidsproblematiek heb (?????!!!!!!)" en dat ik dus NIET in aanmerking kom voor Diagnostiek en Behandeling. Ik mag het doen met evt. nog 1 keer detox en dan gewoon weer hetzelfde riedeltje. Op zulke momenten denk ik helaas wel eens: Hoe rock bottom moet ik nu eigenlijk zijn om de hulp te krijgen die ik nodig heb?

Ik weet best dat een wietverslaving + onthoudingseffecten niet zo gevaarlijk zijn als bij vele andere middelen. Maar ik ben nu wel hard op weg aan het gaan naar wederom een diepe depressie..en niemand lijkt het te zien of door te hebben...

Ik wil niet mijn problemen op de buitenwereld afwentelen; en wellicht is er ook iets niet in de haak met mijn motivatie. Maar ik wilde dit wel even met jullie delen, in de hoop op wat input. Stel gerust aanvullende vragen, want vind het erg moeilijk mijn verhaal een beetje bondig en tegelijkertijd compleet te maken.

In de tussentijd wel veel gelezen hier. Respect! Grz C.

(p.s. De auto op mijn avatar was ooit mijn wagen. Het kenteken is te lezen (immers flitsfoto😁), maar het ijzeren ros is reeds geschorst en gesloopt, dus van mijn kant geen privacy issues hiermee)

Heavy verhaal man. Dank voor het delen. Ik zou je willen aanraden om een goede behandeling te zoeken in de vorm van kliniek + nazorg + safehouse.

Volgens mij ligt het met een rock bottom nèt even anders dan wat jij schrijft - hoe diep moet je gaan voordat je je volledig en zonder voorbehoud in gaat zetten? Voorwaarde is wel dat je een passende behandeling zoekt, wederom een actie voor jou. Mocht je in het oosten des lands wonen dan heb ik een ingang voor je. Stuur dan even een privébericht.

 

[C. Ubensis]

@ dupont: Dank voor je reactie. Ik moet mijn technische weg hier qua citeren en reageren nog een beetje vinden, merk ik. Maar dat terzijde; het begrip safehouse kende ik al wel, maar had daar eigenlijk nog niet serieus over nagedacht. Ik ga daar in elk geval research op doen, zeer waardevolle tip.

Het andere punt, over het al dan niet rock bottom zijn: Ikzelf alludeerde er in mijn tekst ook al wat op, dat ik de laatste tijd twijfel of mijn intrinsieke motivatie voldoende is. Dat is wat jij me, met andere woorden, ook meegeeft. Ik heb het bericht getypt in een toestand gedomineerd door mentale onthoudingseffecten, en op zon moment heb ik het gevoel dat ik overspoeld word door enerzijds craving en anderzijds onrust en depressieve gevoelens. Zon gevoel van "laat ook maar, als ik naar de kloten ga ik ook goed..." (off the record, om deze reden en impulsiviteit mag ik wellicht nog van geluk spreken dat ik NIET aan een intrinsiek toxisch product verslaafd ben, want dan had ik me ooit wellicht overgedoseerd, uit roekeloosheid dan wel). En dan ben ik alleen maar bezig met die maandag. Ik ben ook mentaal qua motivatie door tegenslag terug bij af. Hij WAS er wel, maar bij ELK falen in mijn leven gooide ik tot nu toe al vlug de handdoek en gaf ik op. (en die patronen van mijn persoonlijkheid doorheen mijn leven begin ik nu wel in te zien en dat doet pijn....)

Overigens, de opmerking over wiet versus andere drugs (+alcohol) is absoluut niet bedoeld om de gevaren van de stof te bagetalliseren. Wiet kan voor diegene die eraan verslaafd is, net zo goed een totale sloper zijn. Ik denk daar niet meer licht over.

Maar even concreet: Ik heb binnenkort een multidisciplinair overleg met zowel mijn ouders en behandelaar + ambulant begeider autisme over hoe nu verder met de behandeling. Dagbesteding en (vrijwilligers) werk hoort daar ook bij. Ik zal daarover ook posten, mocht daar iets duidelijk over zijn.

Ik heb weken gewacht met hier iets te schrijven, maar ben toch blij dat ik het gedaan heb. Het lucht enigszins op; ook dat ik tenmidden van die hele negatieve gedachtegang, toch iets positiefs doe..

Edit: Ik woon niet in het oosten, eerder het tegenovergestelde..maar in elk geval bedankt voor je handreiking.😊

 

[N3K0]

Los van het blowen.

Heb je überhaupt wel geleerd in hoe je met je emoties om moet/kan gaan?
En hoe emoties/triggers enzo werken?
Welke dingen je kunt inzetten als je in zak en as zit.(En wat je kan/moet doen/niet moet doen voordat je dieper zakt?) (Waarom je blowt en wanneer)

En wat jou triggers zijn en een terugval preventie plan enzo?
En hoe je afleiding kan zoeken en behouden? (Afleiding zoeken van craving bedoel ik niet afleiding zoeken van emoties voelen)

Welke emoties wil je onderdrukken en waarom?

En wil je eigenlijk wel echt stoppen met blowen?

 

[C. Ubensis]

Los van het blowen.

Heb je überhaupt wel geleerd in hoe je met je emoties om moet/kan gaan?
En hoe emoties/triggers enzo werken?
Welke dingen je kunt inzetten als je in zak en as zit.(En wat je kan/moet doen/niet moet doen voordat je dieper zakt?) (Waarom je blowt en wanneer)

En wat jou triggers zijn en een terugval preventie plan enzo?
En hoe je afleiding kan zoeken en behouden? (Afleiding zoeken van craving bedoel ik niet afleiding zoeken van emoties voelen)

Welke emoties wil je onderdrukken en waarom?

En wil je eigenlijk wel echt stoppen met blowen?

Ik probeerde je bericht in stukken te hakken, zodat ik er puntsgewijs op kan antwoorden. Maar doe het nu ff zo:

Je eerste vraag is gelijk de moeilijkste; maar goed, hier een poging tot een coherent antwoord:

Als ik naar mijn hele leven kijk, dan is het omgaan met emoties bij mij uitermate primitief. Als kind had ik enerzijds vaak woede aanvallen, maar ik mocht ook graag de clown/entertainer in de klas uithangen (en daar schoot ik natuurlijk regelmatig in door, werd ik de klas uitgegooid en de klas zelf was ook helemaal ontregeld. Ik vond het niet erg, want het publiek (de klas) beloonde mij. Als ik maar "applaus" kreeg.). Echter, in de pauzes speelde ik nooit met andere kinderen. Liep dan alleen over het schoolplein, in gedachten verzonken. Ik koos daar zelf voor; wist niet beter, voelde simpelweg geen connectie met anderen. Geen haat, gewoon onverschillig..

Negatieve emoties ging ik liever ALTIJD uit de weg. Was het niet met middelen, danwel anderszins. Ik was ook zon kind dat in het bijzijn van leeftijdsgenootjes nooit huilde..,dat deed ik alleen bij volwassenen.

Agressie overigens heb ik lang redelijk goed kunnen reguleren. Maar juist de laatste jaren wordt dat steeds lastiger. Agressie richt zich bij mij overigens op voorwerpen, of op mezelf. Nooit op een ander, maar goed, dat heeft weer te maken met dingen die ik als kind heb zien gebeuren.

Verdriet kom ik meestal maar moeilijk bij, behalve de laatste weken. Eerst was ik "blij" dat ik kon huilen, want dan richt je tenminste geen schade aan en kom ik ook enigszins in het reine met mezelf. Maar op een gegeven moment wordt het bijna dwangmatig huilen en ga ik het weer onderdrukken.

Wat ik NU vooral wil onderdrukken is onrust. Zelfs positieve onrust, want dat kan weer doorslaan naar euforie/hypomaan/manisch en dat wil ik NOOIT meer. (jaar lang compleet manisch geweest door verkeerde werking voorgeschreven meds (ssri's), maar dat is even een zijpad). Ik word moe van het gejakker en geraas in mijn hoofd. Rumineren, herkauwen, gewoon naar...los van ontwenningsverschijnselen was dit gevoel altijd al aanwezig bij mij, van kinds af aan..

Je laatste vraag is misschien wel de moeilijkste....ik weet het nu even niet. En als het er wel is (begin van dit jaar), dan wordt het iig vergezeld van twijfel aan mijn eigen kunnen. Ik zeg nooit: YES WE CAN of jaa, dit gaat me lukken. Ik heb moeite met begrippen als "geloven" en "hopen". Ik weet iets, of ik weet iets niet. Iets is, of iets is niet. Eerst zien dan geloven....(dit is dus een algemene weergave van mijn denkpatronen in het algemeen, niet perse wat ik nu denk)

Ik laat het hier even bij, beetje vermoeid nu. In elk geval bedankt voor je inzichtelijke en confronterende vragen. Ik bedoel dat positief, ik had het ff nodig!

 

[_shikantaza]

@ dupont: Dank voor je reactie. Ik moet mijn technische weg hier qua citeren en reageren nog een beetje vinden, merk ik. Maar dat terzijde; het begrip safehouse kende ik al wel, maar had daar eigenlijk nog niet serieus over nagedacht. Ik ga daar in elk geval research op doen, zeer waardevolle tip.

Het andere punt, over het al dan niet rock bottom zijn: Ikzelf alludeerde er in mijn tekst ook al wat op, dat ik de laatste tijd twijfel of mijn intrinsieke motivatie voldoende is. Dat is wat jij me, met andere woorden, ook meegeeft. Ik heb het bericht getypt in een toestand gedomineerd door mentale onthoudingseffecten, en op zon moment heb ik het gevoel dat ik overspoeld word door enerzijds craving en anderzijds onrust en depressieve gevoelens. Zon gevoel van "laat ook maar, als ik naar de kloten ga ik ook goed..." (off the record, om deze reden en impulsiviteit mag ik wellicht nog van geluk spreken dat ik NIET aan een intrinsiek toxisch product verslaafd ben, want dan had ik me ooit wellicht overgedoseerd, uit roekeloosheid dan wel). En dan ben ik alleen maar bezig met die maandag. Ik ben ook mentaal qua motivatie door tegenslag terug bij af. Hij WAS er wel, maar bij ELK falen in mijn leven gooide ik tot nu toe al vlug de handdoek en gaf ik op. (en die patronen van mijn persoonlijkheid doorheen mijn leven begin ik nu wel in te zien en dat doet pijn....)

Overigens, de opmerking over wiet versus andere drugs (+alcohol) is absoluut niet bedoeld om de gevaren van de stof te bagetalliseren. Wiet kan voor diegene die eraan verslaafd is, net zo goed een totale sloper zijn. Ik denk daar niet meer licht over.

Maar even concreet: Ik heb binnenkort een multidisciplinair overleg met zowel mijn ouders en behandelaar + ambulant begeider autisme over hoe nu verder met de behandeling. Dagbesteding en (vrijwilligers) werk hoort daar ook bij. Ik zal daarover ook posten, mocht daar iets duidelijk over zijn.

Ik heb weken gewacht met hier iets te schrijven, maar ben toch blij dat ik het gedaan heb. Het lucht enigszins op; ook dat ik tenmidden van die hele negatieve gedachtegang, toch iets positiefs doe..

Edit: Ik woon niet in het oosten, eerder het tegenovergestelde..maar in elk geval bedankt voor je handreiking.😊

Vooruitgang is belangrijker dan perfectie 😘.

 

[Manu76]

En wat gebeurt er als je morgen de 80 euro uitgeeft aan peuken en eten voordat je coffeeshop bereikt? Ik denk dat je dan een week kunt plannen of je de maandag erop hetzelde gaat doen?
Verder een zeer herkenbaar verhaal en ik heb veel genoten van periode zonder wiet dit jaar, maar zat weer op de 4 gram/ dag. En het is niet de wiet die ons depressief maakt, maar het uitzichtloze van het leven. Schrijf iedere dag in een dagboekje raad ik aan en focus op zaken die je kunt doen en die bijdragen aan rust en geluk.

 

[C. Ubensis]

En wat gebeurt er als je morgen de 80 euro uitgeeft aan peuken en eten voordat je coffeeshop bereikt? Ik denk dat je dan een week kunt plannen of je de maandag erop hetzelde gaat doen?
Verder een zeer herkenbaar verhaal en ik heb veel genoten van periode zonder wiet dit jaar, maar zat weer op de 4 gram/ dag. En het is niet de wiet die ons depressief maakt, maar het uitzichtloze van het leven. Schrijf iedere dag in een dagboekje raad ik aan en focus op zaken die je kunt doen en die bijdragen aan rust en geluk.

Ik begrijp je eerste vraag niet helemaal. Maar al mijn boodschappen doe ik per dag, dus niet meer een week vooruit, zoals voorheen. Ook die 2 pakjes shag haal ik niet meer gelijktijdig, maar het 2e haal ik wanneer het eerste op is, later in de week dus. Op dinsdag reeds door mijn 80 euro heen zijn voelt niet echt goed..dan ben je de sjaak bij onverwachte zaken. Maar daar zit ook zeker een verslavingscomponent in, want dan heb ik aan het eind van de week nog iets van een keuze (tussen bv mijn 2e pakje shag, of nog 1 grammetje wiet voor donderdag en vrijdag. Ik heb thuis een koekdoos vol met tritsjes shag. Oude kruim dus voor noodgevallen, en geloof me, lekker is het niet en wanneer je de peuk naar beneden houdt, valt alles eruit. Maar het voldoet nog steeds aan de nicotinebehoefte. Die voorraad kan ik dus aanspreken wanneer ik kies voor extra wiet i.p.v. 2e pakje shag.Maar in het weekend sta ik steevast droog (qua wiet). Waar anderen naar uitzien, wordt dan mijn kleine hel. Mijn "weekend" begint maandag...

Tja, en over de uitzichtloosheid van het leven...dat kan ik als geen ander beamen. Niet als excuus om te gebruiken (alhoewel ik dat dus wel doe; let's face it: Ik kan het maar moeilijk handelen).

Ik zou best een weekje zonder wiet willen proberen, maar (nog) niet in de mentale staat van nu. Vooral de explosiviteit en onrust. Vorig weekend moest ik me gewoon beheersen om niet mijn huisraad te vernielen..concreet: De uitdaging wil ik best aangaan met mezelf wanneer ik een zinvolle dagbesteding heb gevonden om niet meteen weer in die verveling te gaan zitten...maar ik begrijp het ook als dit geïnterpreteerd wordt als verslavingsgedrag. En dat is het waarschijnlijk ook gewoon..

Mag ik vragen wat jouw trigger was om weer opnieuw te gaan blowen?

 

[Manu76]

Ik heb ook ervaring met peuken van de straat oprapen. Heerlijk die nicotine als je er zo naar snakt. Maar de wereld lijkt dan zo ziek, dat je niet echt naar de toekomst kunt werken. Totdat je het plots wel gaat doen, met of zonder steun, want die lijkt soms moeilijk te vinden.
Als je echt even besluit niet te blowen, totdat je je iets beter voelt, dan lukt dat relatief makkelijk. Nicotine is volgens mij lastiger om mee te stoppen, al zit ik ondertussen weer op meer dan 2 jaar zonder tabak.
Ik denk niet dat je persee de uitdaging "niet blowen" nodig hebt, maar een uitdaging zal je geen kwaad doen.

Succes met invulling van de dagbesteding. Freedom is not only positive/ easy

Hoe ziet je ideale dag er trouwens uit, als je niet zou kunnen blowen?

 

[C. Ubensis]

Dan ben ik het liefst full time met muziek bezig. Uitvoerend, zang + begeleiding. Ben vroeger leadzanger geweest van diverse bands en schreef zelf ook nummers als singer/songwriter. Klassiek verhaal hobby verwaarloosd, alhoewel ik het nu voorzichtig weer oppak. Ik moet mijn emoties kwijt; soms denk ik wel eens dat ik die alleen op die manier kwijt kan. Ik heb ook totaal geen podiumvrees, sterker nog, optreden voor publiek is fantastisch om te doen. Ben wel enigszins blij dat ik het weer wat aan het oppakken ben, weliswaar op versleten instrumenten, maar toch. Het is een begin. 10 jaar volledig writersblock gehad.

Edit: Kan iemand mij vertellen hoe ik een "care" of "love" smiley kan geven, ipv enkel het standaard duimpje?

 

[Manu76]

Ik had vanmiddag moment dat ik alleen duimpje voor elkaar kreeg, maar in principe, als je op duimpje selecteert opent menu net boven de duim met de andere opties.

Als je niet blowt, zul je zeker willen schrijven verwacht ik. Sounds good, thums up!

 

[Manu76]

Mag ik vragen wat jouw trigger was om weer opnieuw te gaan blowen?

Sorry, deze had ik niet beantwoord:
Mijn trigger was denk ik het uitzichtloze.. Ik zit in de knel met het kapitalisme, vooral het machtsmisbruik van mijn werkgever. Ik voelde me gevangen en voordat ik de fles rum opende na bijna 4 maanden zonder THC, pakte ik weer wiet die voor mijn vriendin bedoeld was. (Wel mijn eigen plantjes, dus economische malaise is dan veel minder)
Nu zit ik weer in een periode zonder blowen, maar ik pak wel THC door wiet in de vaper te verdampen en ik had ook wat wietolie gemaakt, die ik nog inneem.
Ik ben ondertussen nog bezig mijn SSRI af te bouwen en na laatste rechtzaak einde van de maand, is het uitzichtloze van het leven vervangen door dromen, hoop en leuke vooruitzichten.

 

[BrieMetDeBril]

Ik herken me heel erg in je verhaal, persoonlijkheid etc. Zelf ook autisme en aantal andere diagnoses.

Voor mij doet blowen m'n hoofd ordering geven en een andere (fijnere) manier van denken. Niet meer zo zwart/wit en dus minder beperkend.

Los van dat dit zeker verslavingsgedrag is, daar zullen we het wel over eens zijn, lijkt het voor mij dat je niet met je gebruik zit, maar wat het met zich mee brengt. Dus geen geld hebben, geen uitzicht etc. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en blowde iedere dag. Echter kwam er niet veel van de positive werking aangezien ik te veel blowde en dus passief werd. Ik ben mijn blow gedrag gaan aanpassen en vaste routines doorbroken en blow ik nu alleen als ik er echt naar verlang, en geld voor heb(ruimte). Het continue herhalen van je stappen, waar je nu niet tevreden mee bent gaan zeker niet helpen. Voor mij was stoppen ook niet mijn plan. Maar dat het mijn leven leidde was ik niet mee eens. Dus heb ik mijn leven aangepast naar hoe ik ermee tevreden ben.

Je zult toch een keuze moeten gaan maken om iets te veranderen.

 

[C. Ubensis]

Hallo iedereen. Nog even een update naar aanleiding van mijn hier ruim uiteengezette problematiek en bijbehorende twijfelzucht.

Concreet: Ik ben eerst opnieuw helemaal met de billen bloot gegaan naar mijn behandelaar. Ik was deze persoon namelijk ongemerkt wat aan het voorliegen over de ernst van de situatie. Zij dacht namelijk dat ik een soort van uitglijder had, maar voor de rest nog redelijk functioneerde. Niets was minder waar; ik was depressief, at slecht, sliep slecht en dacht alleen nog maar aan gebruiken en als ik de kans had (geld van mijn verjaardag bijvoorbeeld!) dan kocht ik 5 gram rookte ik om de vier uur een dikke joint. Ook wanneer ik nu financiële ruimte zou hebben, zou ik me dagelijks suf blowen..het is nu gewoon dat dat simpelweg niet kan.

Ze zijn nu in MDO om kritisch te kijken naar mijn behandelplan in elk geval. Dat zou dus kunnen betekenen dat ik misschien wel een volledig pakket (detox + diagnostiek en/of therapie) toegewezen krijg. Ik krijg dat binnenkort te horen. Maar, wat nog belangrijker is:

Mijn persoonlijke motivatie om volledig af te kicken (abstinentie) is terug en sterker dan voorheen. Een en ander heeft te maken met een heel nare droom die ik tijdens een van mijn talloze dagelijkse dutjes had, tenmidden van verder droomloze slaap en emotieloosheid overdag. Het was eigenlijk ook geen echte droom, maar meer een vluchtig droombeeld naar vroeger, eigenlijk juist heel vredig, dat ik zat te stoeien met mijn kat, die al jaren dood is. Welnu, ik ga het zeggen:

Die kat heb ik moeten laten inslapen op 31 augustus 2020. Ik had hem simpelweg verwaarloosd door hem niet meer te ontvlooien. Hij had erstnstige bloedarmoede daardoor. Bovendien sprongen de vlooien destijds tegen mijn been omhoog zowat..maar ik was te lam, te stoned, maar ook te "burned out" om tijdig te reageren. Ik zag het beest gewoon achteruit gaan, zijn vacht werd flets, hij at nauwelijks meer, en gedragsmatig wilde hij alleen nog maar buiten zijn. Niet meer bij mij op schoot. Niet meer op bed, aan het voeteneind. Dat vrat aan me, maar ik bleef het maar wegstoppen, want een ander levend wezen dan mijzelf verwaarlozen, dat ging er niet in bij mij. Heb daarna ook nooit meer een huisdier gehad, simpelweg omdat ik mezelf op dat gebied had afgeschreven. Wil ik blowen? Prima, maar dan geen huisdieren meer. Dat is tot op heden nog de status quo..

De droom situeerde zich dus in de tijd dat ik een warme band met mijn huisdieren en mijn leven sowieso nog okee was in vergelijking met nu.

Het deed zon pijn toen ik wakker werd, dat ik 2 dagen lang heb gehuild en helemaal van slag was (zelfs tijdens het blowen nog, kun je nagaan hoe hard mijn emotionele kern wil doordringen in mijn vertroebelde geest! Was ook dankbaar voor dat kleine droommomentje, want ik heb nu in ieder geval weer enigszins contact met de aarde en mijn diepere ik.). Ik ben graag alleen, ben niet zo'n mensenmens, maar mijn 2 katten (1e was al eerder overleden, maar buiten mijn schuld om) waren mijn kindertjes en we waren gelukkig met zijn drietjes thuis. En ik verzorgde ze toen nog goed en kreeg daar veel liefde voor terug. Ik mis ze allebei, maar van die laatste heb ik echt een heel naar schuldgevoel aan overgehouden. Ik krijg nog steeds tranen in mijn wanneer ik dit type.

Moraal van het verhaal: Het blowen verstoort heel mijn mentale functioneren in de zin van problemen oplossen en emotieregulatie. Ik speel nog een beetje piano, maar ben niet meer in staat te componeren, een band te vormen, laat staan optreden. Vroeger wel. Werken kan ik al helemaal niet meer. Vroeger wel. En zo kan ik nog even verder gaan.

Ik geef de wiet niet de schuld, maar IK kan er niet (meer) mee omgaan. Het heeft te veel kapot gemaakt in mijn leven en ik ben er gewoon helemaal klaar mee. Verspilling van mijn talenten, geestelijk functioneren en levensgeluk.

Hier laat ik het even bij. Stel gerust vragen..

En van mijn kant ook respect voor ieder die hiermee worstelt..

 

[Manu76]

Mooi dat je dit zo opschrijft. Wanneer heb je voor het laatst een periode van meer dan een week niet geblowd?
Ik ben ondertussen van wiet vapen en Wiet-Olie innemen over gestapt op periode zonder wiet. Ik ga ook geen alcohol nemen en hoop binnenkort steeds meer positieve effecten ervan te mogen beleven.
Morgen begin ik aan dag 10 en ik begin er weer in te geloven.

Ik wens je veel succes toe voor de komende periode!

 

[C. Ubensis]

Ik herken me heel erg in je verhaal, persoonlijkheid etc. Zelf ook autisme en aantal andere diagnoses.

Voor mij doet blowen m'n hoofd ordering geven en een andere (fijnere) manier van denken. Niet meer zo zwart/wit en dus minder beperkend.

Los van dat dit zeker verslavingsgedrag is, daar zullen we het wel over eens zijn, lijkt het voor mij dat je niet met je gebruik zit, maar wat het met zich mee brengt. Dus geen geld hebben, geen uitzicht etc. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en blowde iedere dag. Echter kwam er niet veel van de positive werking aangezien ik te veel blowde en dus passief werd. Ik ben mijn blow gedrag gaan aanpassen en vaste routines doorbroken en blow ik nu alleen als ik er echt naar verlang, en geld voor heb(ruimte). Het continue herhalen van je stappen, waar je nu niet tevreden mee bent gaan zeker niet helpen. Voor mij was stoppen ook niet mijn plan. Maar dat het mijn leven leidde was ik niet mee eens. Dus heb ik mijn leven aangepast naar hoe ik ermee tevreden ben.

Je zult toch een keuze moeten gaan maken om iets te veranderen.

Ik begrijp je verhaal goed en vind het razend knap dat je na een periode van excessen terug bent naar gereguleerd gebruik. Dat zie ik bij mezelf niet meer gebeuren op zijn zachtst gezegd....

 

[C. Ubensis]

Mooi dat je dit zo opschrijft. Wanneer heb je voor het laatst een periode van meer dan een week niet geblowd?
Ik ben ondertussen van wiet vapen en Wiet-Olie innemen over gestapt op periode zonder wiet. Ik ga ook geen alcohol nemen en hoop binnenkort steeds meer positieve effecten ervan te mogen beleven.
Morgen begin ik aan dag 10 en ik begin er weer in te geloven.

Ik wens je veel succes toe voor de komende periode!

Alcohol ben ik op eigen kracht mee gestopt, nadat ik 1 keer heel gevaarlijk bezig ben geweest met combi whiskey en medicatie. Ben nog nooit zo ziek geweest en controle verloren qua gedrag. Wiet en (af en toe) speed heeft bij mij in ieder geval nooit tot acuut controleverlies geleid..

Zoals ik ook tegen Ei-salade zei, ga ik wel voor volledige abstinentie waarbij heel, heel misschien over pakweg 15 jaar (gechargeerd) gereguleerd kan gebruiken. Maar ik ga nu voor de korte termijn..de keuze gereguleerd gebruik t.o.v. Abstinentie kan ik pas maken als ik lang genoeg abstinent ben geweest (klinkt overigens op een mooie manier vergezocht). Maar ik acht de kans statistisch gezien klein....

 

[_shikantaza]

@C. Ubensis dank je voor jouw verhaal. Ga jezelf flink aanpakken. Vertel alles. Wees voorzichtig met alleen zijn - een verslaafde alleen is in slecht gezelschap

 

[Dirkdirk]

ik acht de kans statistisch gezien klein

Kansberekening en verslaving? Zo werkt het niet. Je weet het of je weet het niet, lieg niet tegen jezelf. Een kliniek heeft mij gered. Confronterend maar helpend, analyseren en nagaan is de sleutel.

 

[Mindless]

de keuze gereguleerd gebruik t.o.v. Abstinentie kan ik pas maken als ik lang genoeg abstinent ben geweest (klinkt overigens op een mooie manier vergezocht). Maar ik acht de kans statistisch gezien klein..

Dat is een geloof waar je aan vast hecht:

"de keuze gereguleerd gebruik t.o.v. Abstinentie kan ik pas maken als ik lang genoeg abstinent ben geweest"

Wel, ja: als dat je gedachtegang is, zal dat je ervaring zijn.

Dit is de kern ervan:

Je laatste vraag is misschien wel de moeilijkste....ik weet het nu even niet. En als het er wel is (begin van dit jaar), dan wordt het iig vergezeld van twijfel aan mijn eigen kunnen. Ik zeg nooit: YES WE CAN of jaa, dit gaat me lukken. Ik heb moeite met begrippen als "geloven" en "hopen". Ik weet iets, of ik weet iets niet. Iets is, of iets is niet. Eerst zien dan geloven....(dit is dus een algemene weergave van mijn denkpatronen in het algemeen, niet perse wat ik nu denk)

Dit is niet je denkpatroon omdat het inherent in beton gegoten onveranderlijk je denkpatroon is, maar omdat je er al vanuit gaat dat dit je denkpatroon is.

"In het begin was het woord..."


"Ik heb moeite begrippen als "geloven" en "hopen"."

Well, so be it. Wat je denkt wordt je werkelijkheid.

"Ik zeg nooit: YES WE CAN of jaa, dit gaat me lukken."

Same.

"Eerst zien dan geloven..."

Same.


Zie je? De woorden waarin je denkt en spreekt dicteren wat er gaat gebeuren. Je kunt je acties niet veranderen als je je woorden niet eerst veranderd.

Fake it until you make it. Ik weet het: dat voelt... fake aan eerst. Het geloof is er dan nog niet. Dat moet groeien. Maar dat kan niet groeien tot je je woorden veranderd. De woorden die je uitspreekt én de woorden die je denkt.

Pas ook op met de mogelijke invloed die bepaalde diagnoses op je woorden hebben. Laat je niet limiteren door een diagnose in het formuleren van je woorden. Ik heb dit van dichtbij meegemaakt bij iemand met gedeeltelijk dezelfde diagnoses als jou, dat steeds dat weer aangegrepen werd waarom iets on.mo.ge.lijk. was.

Nee. In het BEGIN was het woord. Niet het eind.

Ja, er zijn gedachte patronen die een bepaald momentum hebben, maar je bent niet voorbestemd daar in te blijven. Je hebt volledig de keuze andere gedachten te gaan denken.

Zeer belangrijk:

Gebruik sterke, tegenwoordige taal:

"IK BEN de goede kant op aan het gaan."

"IK ZEG altijd: ja dit gaat me lukken."

"IK WEET dat alles goed komt."


Ja, dat voelt eerst niet alsof je het sterk gelooft. Je zult je even een nepper voelen. Who cares? Je bent alleen met jezelf in je hoofd toch? De enige die over je oordeelt is jezelf. En zelfs dat kun je zo veranderen: "IK OORDEEL NIET over mezelf".

Zie je het verschil? Zelfs hopen is eigenlijk zwakke taal. Het is beter dan hopeloos zijn, maar het is tegelijkertijd eigenlijk zeggen tegen de wereld: "ik heb dit nog niet, ik ben gebrekkig in dit".

De wereld is maar AL te bereid om dat je ervaring te laten zijn: "ik ben gebrekkig, ik ben niet compleet, ik ben er nog niet". No problem "denkt" het universum: regel ik voor je. Amen: zo zal het geschieden.

Je creëert je wereld en dat begint met je woorden. Als je eenmaal weet hoe krachtig dit is...

IK BEN.

Daar begint het. Onze naam vóór onze gegeven naam en alles dat we hebben toegevoegd aan onszelf. Begin je woorden/gedachten met dat en je spreekt tegenwoordig: in het hier en nu je nieuwe werkelijkheid in bestaan. Het geloof moet groeien maar dat kan pas groeien als je ermee begint.

 

[_shikantaza]

"Eerst zien dan geloven..."

@C. Ubensis Eerst proberen dan pas oordelen. Het afschrijven van dingen zonder ze ueberhaupt te proberen heeft mij veel te lang in m'n verslaving gehouden. Toen ik suggesties van de mensen om me heen ging doen zonder ze eerst in twijfel te trekken, ging ik groeien. En harder groeien dan ik voor mogelijk had gehouden. Probeer eens te kijken naar wat de ander die je advies geeft heeft - als je hun advies opvolgt krijg je misschien wel wat zij hebben. Of dat nou een langere cleantijd is, het vermogen om te relativeren, open mindedness. Probeer dit perspectief eens en kijk wat het je brengt.

 

[Koffieb00n]

Geweldige reactie @dupont

@C. Ubensis Bedankt voor het delen van je kwetsbare verhaal. Daarbij zou ik niet te veel aan de toekomst denken en al helemaal niet of je dan weer kunt gebruiken. Waarom zou je als je leven 10x beter is geworden weer terug willen naar een lui, suf, emotieloos bestaan met een joint op de lip? Het gaat je niks brengen. Kies ervoor om vandaag niet te gebuiken. Daar alles op alles voor te zetten. Hoe moeilijk dat ook is. Je bent zo blij als je het je dan al een dag lukt, want elke dag is een gewonnen dag en een stukje progressie.

 

[Mindless]

Nog een toevoeging op mijn post hierboven:

Als je dit allemaal veel meer kracht wilt geven, zoek dan uit wat de betekenis van IK BEN is.

Dit zijn woorden, maar deze woorden verwijzen naar iets dat meer dan woorden is, zelfs meer dan een gevoel. Het verwijst naar dat in jou dat wéét IK BEN. Het ís dat én het wéét dat. Zijn en weten zijn 1 en hetzelfde.

Dat Zijn/Weten is waar woorden hun scheppingskracht aan ontlenen.

Als je weet IK BEN en dat je woorden altijd daarop volgen, dan heb je de autoriteit om daadwerkelijke dingen in de wereld tot stand te brengen. Je woorden zijn dan niet meer slechts woorden, maar je legt jezelf in je woorden: je geeft ze je autoriteit. Je woorden worden geladen (met jezelf, eerlijk gezegd).

Besef dat je alreeds altijd de schepper van je wereld bent geweest en dat je dat dus niet meer hoeft te worden, maar dat je je wereld intelligenter en daaropvolgend mooier begint te creëren wanneer je bewuster bent van jezelf en je gedachten.

Klinkt raar misschien, maar hopelijk wordt dit herkend als waar. Je bent niet machteloos, je bent letterlijk werelden aan het creëren. Nu al. Je "moet" daar alleen bewuster van worden als je mooiere werelden wilt creëren.

 

[N3K0]

IK BEN de goede kant op aan het gaan."

"IK ZEG altijd: ja dit gaat me lukken."

"IK WEET dat alles goed komt."

Ik ga de goeie kant op.
Het lukt me.
Alles is goed.

 

[Mindless]

Ik ga de goeie kant op.
Het lukt me.
Alles is goed.

Werkt ook.

Als het maar direct en tegenwoordig is.

Veel taal is in de context van het verleden of de toekomst. We hebben 0 invloed daar, want daar zijn we niet.

Kan nog best tricky zijn, want je gedachten/woorden kunnen op het eerste gezicht constructief lijken. Bijvoorbeeld:

"Ik ga mijn geluk vinden."

Dit is positieve taal, maar het is niet tegenwoordig. Wat je hiermee eigenlijk zegt en ook gelooft is:

"Ik heb mijn geluk nog niet gevonden."

Dus dat zal je ervaring zijn: zoekend naar geluk, in plaats van het gevonden te hebben.

In plaats daarvan:

"Ik ontvang mijn geluk."

Of als je vertrouwen in je invloed op je ervaring echt sterk is:

"Ik ben gelukkig."

Je bepaalt zelf hoe snel en hoeveel je toelaat. Er is niemand om het je te geven behalve jezelf.

 

[N3K0]

Werkt ook.

Als het maar direct en tegenwoordig is.

Veel taal is in de context van het verleden of de toekomst. We hebben 0 invloed daar, want daar zijn we niet.

Kan nog best tricky zijn, want je gedachten/woorden kunnen op het eerste gezicht constructief lijken. Bijvoorbeeld:

"Ik ga mijn geluk vinden."

Dit is positieve taal, maar het is niet tegenwoordig. Wat je hiermee eigenlijk zegt en ook gelooft is:

"Ik heb mijn geluk nog niet gevonden."

Dus dat zal je ervaring zijn: zoekend naar geluk, in plaats van het gevonden te hebben.

In plaats daarvan:

"Ik ontvang mijn geluk."

Of als je vertrouwen in je invloed op je ervaring echt sterk is:

"Ik ben gelukkig."

Je bepaalt zelf hoe snel en hoeveel je toelaat. Er is niemand om het je te geven behalve jezelf.

Ik zeg heel vaak I am receiving large amounts of money Ja ja het werkt.
Of I radiate positive energy.
Ook zeg ik bijna altijd. Ik heb altijd heel veel geluk. En ook dat is waar want ik ben echt een geluksvogeltje.
Maatje van mij heeft altijd pech dat zegt hij ook.

Je "moet" eigenlijk al doen alsof het zo is wat je wil "manifesteren/aantrekken"
Overtuigingen los laten en anders denken heeft mijzelf heel veel gebracht int leven.

Alleen oppassen dat het niet toxic word onder mom van een positief sausje.

 

[Mindless]

Ik zeg heel vaak I am receiving large amounts of money Ja ja het werkt.
Of I radiate positive energy.
Ook zeg ik bijna altijd. Ik heb altijd heel veel geluk. En ook dat is waar want ik ben echt een geluksvogeltje.
Maatje van mij heeft altijd pech dat zegt hij ook.

Je "moet" eigenlijk al doen alsof het zo is wat je wil "manifesteren/aantrekken"
Overtuigingen los laten en anders denken heeft mijzelf heel veel gebracht int leven.

Alleen oppassen dat het niet toxic word onder mom van een positief sausje.

Ik heb van een hele wijze man gehoord (ik parafraseer):

"Ik doe altijd alsof ik een bestelling plaats op Amazon. Het maakt me niet uit hoe het hier komt, ik heb vertrouwen dát het hier komt."

Om dat in de tegenwoordigheid te brengen:

"Ik ontvang: rust/liefde/gezondheid/etc."

Het is het vertrouwen dat je nu al ontvangt.

 

[N3K0]

Ik heb van een hele wijze man gehoord (ik parafraseer):

"Ik doe altijd alsof ik een bestelling plaats op Amazon. Het maakt me niet uit hoe het hier komt, ik heb vertrouwen dát het hier komt."

Ja zo heb ik dus een PS4 gekregen. Het heeft even geduurd maar kheb uhm.

 

[Mindless]

Ja zo heb ik dus een PS4 gekregen. Het heeft even geduurd maar kheb uhm.

Awesome!

Veel mensen hebben ook een negatieve mindset wat betreft het ontvangen van geld/rijkdom. Je kan opgevoed worden in zo'n mindset. Hele communities blijven arm om deze reden. Ook in de zogenaamde "spirituele community" komt deze schaarsheid mindset veel voor. Waarschijnlijk omdat spiritualiteit geassocieerd wordt met materiële zaken achter je laten, omdat sommige guru's zo leven.

Er is in principe niets mis met materiële zaken en rijkdom. Waarom zou het universum hier iets tegen hebben. De natuur zelf is rijkdom/overvloed. Zolang je maar niet in de valstrik van hebberigheid valt.

 

[C. Ubensis]

Kansberekening en verslaving? Zo werkt het niet. Je weet het of je weet het niet, lieg niet tegen jezelf. Een kliniek heeft mij gered. Confronterend maar helpend, analyseren en nagaan is de sleutel.

Simpel. Ik weet het dus niet...echte kansberekening is het niet, meer wollig taalgebruik denk ik.

 

[C. Ubensis]

Dank voor alle reacties. Best veel ook in 1 keer. Ik heb weliswaar Filosofie gestudeerd een blauwe maandag, maar dat is lang geleden, dus ik moet even schakelen en met name de posts van Mindless nog een paar keer doornemen om ze goed te kunnen doorgronden en van een reactie te voorzien.

Ik wil nog wel zeggen dat er al een verschil in mindset bij mij is op dit moment (+ gisteren) t.o.v mijn openingsposts van een tijdje geleden.

Ik laat mijn herstel en proces in elk geval NIET meer afhangen van foutjes/of tegenvallers vanuit de behandelende instantie.

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik wil het nu zelf.

Dat is de vooruitgang die ik nu reeds geboekt heb.

 

[Mindless]

Dank voor alle reacties. Best veel ook in 1 keer. Ik heb weliswaar Filosofie gestudeerd een blauwe maandag, maar dat is lang geleden, dus ik moet even schakelen en met name de posts van Mindless nog een paar keer doornemen om ze goed te kunnen doorgronden en van een reactie te voorzien.

Ik wil nog wel zeggen dat er al een verschil in mindset bij mij is op dit moment (+ gisteren) t.o.v mijn openingsposts van een tijdje geleden.

Ik laat mijn herstel en proces in elk geval NIET meer afhangen van foutjes/of tegenvallers vanuit de behandelende instantie.

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik wil het nu zelf.

Dat is de vooruitgang die ik nu reeds geboekt heb.

Het is even een andere manier van denken, maar het is niet ingewikkeld. In wezen komt het hierop neer:



Hoe je denkt, is hoe je bent.

Ik zou het zelf een beetje aanpassen naar "Hoe je denkt, is hoe je wereld is." Want je verandert met je denken niet alleen jezelf maar je wereld.

Goed dat je mindset verandert!

 

[C. Ubensis]

Hallo iedereen. Hier even een update over mijn situatie.

Sinds donderdag opgenomen bij Novadic Kentron in Vught. Detox + diagnostiek en behandeling. Ik ben op dit moment vreemd genoeg enigszins opgelucht dat het nu echt gaat beginnen en ik voor langere tijd in een veilige omgeving tevens behandeling ga krijgen voor mijn onderliggende problematiek.

Wachttijd was uiteindelijk circa 4 maanden, dat is fors, maar ik was al blij dat het toegezegd was. Deze periode was wel zwaar uiteraard, want vrijwel elke (halfbakken en vergezochte) methode om het blowen onder controle te houden faalde. Een vrij onorthodoxe manier om deze tijd wat draaglijker te maken was simpelweg meer leefgeld lospeuteren bij mijn bewindvoerder om "mijn verslaving te financieren". Zodat ik aan het eind van het weekend in elk geval geen woede aanvallen kreeg (dan stond ik dus al vier dagen droog, af te tellen tot maandagochtend 10 uur met vers leefgeld voor de deur van de coffeeshop, uiteraard zonder slaap en gigantische onrust) en ik ook nog een beetje behoorlijk kon blijven eten, zowel qua eetlust als financieel. Uiteraard was toen al duidelijk dat ik opgenomen zou gaan worden, anders weet ik niet of ik dit voor elkaar gekregen zou hebben. Enfin, op zich was het een okee oplossing en ik ben dan ook dankbaar dat ze met me hebben gedacht/gevoeld. Echter zag ikzelf de "noodzaak" om dit überhaupt te moeten vragen behoorlijk beschamend en ook wel aardig Rock Bottom. (bedelen om geld, en zeker voor zoiets past in de verste verte niet bij mijn persoonlijkheid).

Ik ben hier goed geland, fijne groep en begeleiding. Vooralsnog staan de sterren goed en ben zeer gemotiveerd!

Er gaat nog een hoop op me af komen en mijn energiepeil ligt nog niet echt hoog, maar de wil is er!

Eerst detoxen, vooral goed en lekker eten, en ook even uit de uitzichtloze eenzaamheid van thuis.

Alles gaat aangepakt worden, ook dagbesteding voor als ik weer thuis kom en dergelijke.

Gelukkig ben ik reeds bekend met het reilen en zeilen binnen een detox en de maffe dingen die daar nog wel eens plaatsvinden. Ik zit er voor mezelf, punt uit. Ook dat leer je, op den duur. Wat wel nieuw gaat zijn is de behandeling voor mijn psychische- en gedragsproblemen wat ik mijn leven heb moeten ontberen tot zover.

Wilde dit graag delen.

Er is weer hoop!

 

[_shikantaza]

Hallo iedereen. Hier even een update over mijn situatie.

Sinds donderdag opgenomen bij Novadic Kentron in Vught. Detox + diagnostiek en behandeling. Ik ben op dit moment vreemd genoeg enigszins opgelucht dat het nu echt gaat beginnen en ik voor langere tijd in een veilige omgeving tevens behandeling ga krijgen voor mijn onderliggende problematiek.

Wachttijd was uiteindelijk circa 4 maanden, dat is fors, maar ik was al blij dat het toegezegd was. Deze periode was wel zwaar uiteraard, want vrijwel elke (halfbakken en vergezochte) methode om het blowen onder controle te houden faalde. Een vrij onorthodoxe manier om deze tijd wat draaglijker te maken was simpelweg meer leefgeld lospeuteren bij mijn bewindvoerder om "mijn verslaving te financieren". Zodat ik aan het eind van het weekend in elk geval geen woede aanvallen kreeg (dan stond ik dus al vier dagen droog, af te tellen tot maandagochtend 10 uur met vers leefgeld voor de deur van de coffeeshop, uiteraard zonder slaap en gigantische onrust) en ik ook nog een beetje behoorlijk kon blijven eten, zowel qua eetlust als financieel. Uiteraard was toen al duidelijk dat ik opgenomen zou gaan worden, anders weet ik niet of ik dit voor elkaar gekregen zou hebben. Enfin, op zich was het een okee oplossing en ik ben dan ook dankbaar dat ze met me hebben gedacht/gevoeld. Echter zag ikzelf de "noodzaak" om dit überhaupt te moeten vragen behoorlijk beschamend en ook wel aardig Rock Bottom. (bedelen om geld, en zeker voor zoiets past in de verste verte niet bij mijn persoonlijkheid).

Ik ben hier goed geland, fijne groep en begeleiding. Vooralsnog staan de sterren goed en ben zeer gemotiveerd!

Er gaat nog een hoop op me af komen en mijn energiepeil ligt nog niet echt hoog, maar de wil is er!

Eerst detoxen, vooral goed en lekker eten, en ook even uit de uitzichtloze eenzaamheid van thuis.

Alles gaat aangepakt worden, ook dagbesteding voor als ik weer thuis kom en dergelijke.

Gelukkig ben ik reeds bekend met het reilen en zeilen binnen een detox en de maffe dingen die daar nog wel eens plaatsvinden. Ik zit er voor mezelf, punt uit. Ook dat leer je, op den duur. Wat wel nieuw gaat zijn is de behandeling voor mijn psychische- en gedragsproblemen wat ik mijn leven heb moeten ontberen tot zover.

Wilde dit graag delen.

Er is weer hoop!

Succes! Doe je best dan komt 't goed

 

[MR_CHIP]

wat goed dat je weer een update deelt wat fijn (vaak zijn er users waar je niks meer van hoort .... )

 

[C. Ubensis]

wat goed dat je weer een update deelt wat fijn (vaak zijn er users waar je niks meer van hoort .... )

Graag gedaan. Dit gaat op zichzelf ook onderdeel worden van mijn traject. Praten, delen, uit die comfortzone. Meer in contact, zowel met mezelf als mijn omgeving. Heeft ook te maken met mijn (gedeeltelijke) sociale angst. Window dressing, alleen de positieve dingen vertellen. En wanneer ik ofwel stoned ben, ofwel ongewild nuchter/depri noem maar op, dan heb ik de neiging me terug te trekken.

 

[Metalcored00d]

@C. Ubensis Bedankt voor de moed om dit hier te delen! Ik hoop dat de dingen intussen opgeklaard zijn voor je.

Zelf herkende ik me enorm in jouw verhaal en ben ik zelf eigenlijk ook het noorden kwijt, en dat ook al een paar jaar. Het is ongeveer begonnen na de covid periode met een burn-out. Dat manifesteerde zich vooral in paniekaanvallen tijdens het weekend over maandag terug naar school (leraar) te gaan en enorme zelf-haat.

Ik had destijds het gevoel dat ik zoveel delen van mijn leven had geleefd als pleaser en dat ik helemaal niet herkende wie ik leek te zijn? Ik voelde me verloren en wou een nieuwe richting uit met mijn leven, maar leek niks te vinden die mij hieruit kon halen. Bovendien een hele zooi met vaste benoeming, waardoor ik geen uitkering kreeg en dus ook geen kans op een heroriëntatie van beroep.

Ik zie in dat mijn toenmalig gebruik en ontdekking van allerhande psychedelica mij toen mede de dieperik in hebben gejaagd, omdat ik precies dissocieerde van het leven en constant weg wou zijn. Therapie hielp destijds niet, en ik voelde ergens aan dat mijn huisarts mij thuis liet zolang ik naar een psycholoog ging, ook al had ik niet het gevoel dat dat hielp. Sterker nog, ik had het gevoel dat we er met praattherapie niet gingen uit geraken. Mijn "oplossing" destijds was om alles even op hold te zetten en om mijn biezen te pakken op een fiets en om helemaal naar Turkije te rijden, daar een vliegtuig op en dan richting India verder fietsen tot het ophoudt.

Goed, dat heb ik dus effectief gedaan en best trots op. Maar ik was destijds niet voorzien op de knagende vraag "en wat als ik terugkom?". Toen kwam ik ongeveer 2 jaar terug zwaar depressief en gedesillusioneerd bij mijn moeder terecht, ook het grijpen naar middelen kwam terug. Na enkele maanden leerde ik mijn probleemgeval ex kennen waar ik momenteel door de pijn van de scheiding ga, maar dit komt ten einde.

EDIT: Juist, zij was destijds net verliefd geworden op dat avontuurlijk en vrijzinnig kantje van me. En paradoxaal genoeg zijn we toch gewoon een relatie aangegaan van huisje boompje tuintje terwijl we dat schijnbaar beiden verwierpen. Het kwam er pas uit bij een koppeltherapiesessie dat ik teveel had opgegeven voor haar en dat het nu aan haar was om ook dingen in het schaaltje te leggen. Nja toen steigerde ze eens en gooide ze me nog eens buiten... Dit is intussen geleden van de vorige zomer en ik heb het nog laten aanslepen tot vorige week.

In die twee jaar met haar vertoonde ik nog steeds dezelfde patronen en was werk nog steeds een moeilijkheid. Steeds lijkt het erop dat terug naar school de enige optie is en tegelijkertijd kan ik dat totaal niet aan. In onze relatie was ze ook onduidelijk naar haar houding over middelen: als we het samen deden was er niks aan de hand, maar als ik dan eens alleen iets nam, dan was ik de junk.

Intussen ben ik nog steeds aan het vechten met de papieren om eindelijk een uitkering te krijgen, zodat ik eindelijk een andere weg kan inslaan, hopelijk.

Maar dit alles duidt mij opnieuw op de hamvraag of ik daar wel überhaupt zin in heb. Ik voel nog steeds dat gevoel dat ik me weer schik naar wat een ander mij toewenst en dan voel ik weer dat pleasen. Ergens zou ik liever terug verdwijnen op de fiets en van dag tot dag leven zoals ik toen deed. Ik besef dat dit geen houdbare long-term commitment is, maar dit was de puurste essentie van mezelf die ik de afgelopen jaren heb mogen ervaren zonder enige middelen.

Sinds ik van haar weg ben, moet ik zeggen dat ik wel veel gezonder omga met mijzelf en het gebruik van middelen. Ik herken de valkuil en negeer de verleiding: meestal ga ik dan eerst eens naar buiten om een wandeling te maken of wat te sporten en dan heb ik al een natuurlijke dopamine boost. Ik ben trouwens sowieso van plan om mijn volledige voorraad aan wat ik nog heb mee te geven aan pa om in zijn kelder weg te stoppen.

Maar ja. Ook de weg goed kwijt dus :/