Moonrock6651
Belezen gebruiker
Beste mensen van deze geweldige community,
Ik ben tijdens het scrollen door de forum aardig wat berichten gezien van mensen die hun verhaal doen over hun verslaving(en). Ik heb dit verhaal altijd in mij gehouden omdat ik niet echt de mensen om me heen heb waarmee ik deze dingen kan delen, maar ik voel me hier wel echt op mijn gemak ermee aangezien ik anoniem ben en mensen judgen elkaar niet hier. De tijdlijnen en datums etc. kunnen volledig afwijken van de realiteit, maar ik herinner mij oprecht niet meer wanneer ik wat heb gedaan allemaal en wanneer de lockdowns waren etc. Neem dat met een korreltje zout en lees gewoon de inhoud van mijn verhaal.
Eerste keer cocaïne:
Ik weet de datums niet meer, maar we waren op een parkeerplaats om 23:00 met een maat van me. We hadden die dag buiten gehangen en we waren nog even een beetje bij aan het praten etc om de avond af te sluiten. Ineens zei hij “bro kan ik een geheim met je delen? Niet verkeerd denken over mij ofso” Ik ben van mijzelf echt geen persoon dat iemand zou judgen maakt me niet uit wat diegene doet, dus ik zei van tuurlijk kun je het met me delen. Hij vertelde mij toen dat hij regelmatig wel eens cocaïne gebruikte en toen trok hij een pack uit zijn zak. Ik had destijds nog echt de gedachte dat cocaïne ervoor zorgt dat je niet meer bewust bent van wat je doet en echt enorm zou spacen ervan etc. Uit nieuwsgierigheid gevraagd naar wat de effecten zijn etc. en hij vertelde mij toen dat je in principe jezelf bent 100% maar dan scherper, alerter, meer zelfvertrouwen en je wilt heel erg veel praten. Het leek mij wel interessant om het een keer te proberen, maar ik voelde mij er die dag nog niet klaar voor. Diezelfde nacht nog video’s gekeken van Drugslab en heel veel erover lopen lezen om te kijken of ik niet dood zou gaan van een lijntje (herkenbaar waarschijnlijk😂). Een paar weekenden erna waren we weer buiten en we hadden weer een leuke dag gehad met de boys. Uiteindelijk bleven wij 2 nog over en gingen we naar dezelfde parkeerplaats. Dit keer vertelde ik hem dat ik wel zou willen uitproberen. Hij deed even zijn vrienden plicht door te zeggen dat hij niet wilde dat ik aan die zooi ging, maar uiteindelijk nadat ik een beetje bleef doorzetten waren we langs de dealer gegaan om een pack te halen. Hij had 2 hele massieve lijnen voor zichzelf gemaakt en een kleine stuk gescheiden voor mij omdat het mijn eerste keer was. We hadden het gesnoven met een 10-euro biljet. Ik weet nog dat hij mij waarschuwde niet uit te ademen, maar ik als onervaren jongen ademde vol uit mijn neus en dat hele ding vloog over hem heen😂. Na samen kapot gelachen te hebben hadden we een nieuwe poging gedaan en die ging wel erin. Gehemelte meteen verdoofd en een vieze bittere smaak in mijn keel. Voelde mij zo lekker energiek en scherp en die avond hebben we over van alles gepraat (problemen/leuke dingen/verleden gewoon ALLES). Er was gewoon geen rem meer bij ons beiden. Na de diepe gesprekken die we gehad hebben waren we beiden naar huis gegaan en nog even na ge-appt om te checken of we beiden oke waren. Vreemd genoeg kon ik die avond wel gewoon slapen en werd ik de volgende ochtend wakker met een milde kater achtige gevoel. Samen nog afgesproken dat dit de eerste en laatste keer cocaïne zou zijn, maar later is dit toch uit de hand gelopen stap voor stap (hierover later meer in de story).
Tweede keer cocaïne:
Na een hele lange tijd niks gebruikt te hebben kwam oud en nieuw om de hoek kijken en we waren zoals gewoonlijks weer samen. Hij stelde voor om drank te halen, maar ik weigerde te drinken omdat ik niet hou van dat duizelige gevoel die je ervan krijgt. Ik vroeg hem of hij van plan was om die nacht te gaan snuiven en hij zei dat hij dat van plan was inderdaad. Ik vroeg hem of ik mee kon doen omdat ik het oprecht geweldig vond de laatste keer. Hij ging akkoord en we hadden samen 1 gram per persoon gekocht. We gingen langs de kelder van een bekende van hem om een lijntje te maken en te snuiven. Deze dag voelde ik pas hoe kut de come-down was van cocaïne. Als het uitwerkte voelde ik me heel erg moe, geïrriteerd en wilde ik eigen niks anders dan zo snel mogelijk bijnemen. Die avond heb de gram opgemaakt en heb ik uiteraard helemaal niet kunnen slapen. Dag erna voelde ik mij zo brak als maar kan en ik dacht in mijzelf van “nooit meer coke voor mij, wat een troep”. Het bleef hier uiteraard niet bij, want toen de kater weg was en ik mij weer fris voelde miste ik het gevoel wel wat ik van de cocaïne kreeg. Ik heb alleen niet echt gebruikt meer daarna.
Lockdown periode 2020:
Hier begonnen de zaken de veranderen. Hoe ik eerst iedere dag lekker kon sporten en sociale activiteiten kon doen kon ik dat nu niet meer. Vanaf dit moment veranderd mijn leven volledig net als die van heel veel mensen in Nederland. Ik heb helemaal niks meer te doen en mijn maat ook niet, dus waren we echt van ochend tot nacht elke dag buiten. Tijdens deze lockdown bleef het eerlijk gezegd nog bij onschuldige dingen als blowen en af en toe drinken, maar van cocaïne was niet echt sprake meer. Alleen was in deze periode wel de basis gelegd van regelmatig drugs gebruiken wat ik voorheen dus niet deed.
Lockdown periode 2021:
Tijdens deze lockdown gingen de sportscholen wederom weer dicht en de scholen waren gedeeltelijk geopend of er werd online les gegeven. Oftewel opnieuw geen sociale activiteiten meer en mijn hobby wat voor mij altijd mijn uitlaatklep is geweest is van me afgenomen. Ik en die vriend waren weer allebei elke dag tot laat buiten en er kwam weer cocaïne bij kijken. We verzonnen telkens excuusjes om vaker te kunnen gebruiken. “Het is de schuld van de overheid want door hun is er niets meer te doen” was een van de 1000 excuusjes die we bedachten. Beiden niet bewust van het feit dat wij nu echt zeker 4/5x per week minstens een gram per persoon naar binnen werkten en naarmate we verder gaan in de tijd worden de lijnen ook groter en groter. Ik was in mijn examenjaar dit jaar op het havo en ik was eigenlijk helemaal niet meer met mijn hoofd bij school. Ik was niet aanwezig bij de (online) lessen. Mijn ouders waren op vakantie gegaan deze zomer en ik was hier gebleven i.v.m. de examens. Hoe ik eerst buiten alleen gebruikte met die maat van mij had ik nu een eigen dealer gevonden via via waarvan ik spul begon te kopen om te gebruiken tijdens het leren zonder het te vertellen aan hem. Je raadt het al 0.0 concentratie, stress omdat ik het niet zou halen en ik begon plotseling uit te barsten thuis van emoties meerdere malen per dag. Ik ben naar de examens toe gegaan en ik heb alle toetsen alsnog gemaakt. Vlak voor de toets een lijn gesnoven om de toets door te komen. Je kreeg 70 minuten voor de toets en na 30 minuten begon de come-down. Alles wat ik las ging direct weer uit mijn hoofd en ik kon me totaal niet meer concentreren. Hand opsteken en vragen of ik naar de WC mag gaan. Samen met een begeleider gelopen naar de WC i.v.m. spiekgevaar. Zo stil mogelijk snel de pack geopend, op de knop gedrukt om de WC door te spoelen (om het snuif geluid te maskeren) en direct vanuit de pack zoveel mogelijk gesnoven om het einde van de toets te kunnen halen. Alle examens gingen op deze manier. Ik was ook een stuk brutaler geworden en ik deed vaak agressief handelen tegen mensen, dus werd ik geroepen door mijn afdelingsleider naar zijn kantoor. Hij wilde wat er is gebeurd met de lieve jongen die toen hij in de eerste klas zat altijd een half uur te vroeg op school was en een boek zat te lezen, waar iedere docent en medeleerling lovend over was. Hoe moet ik het uitleggen?… Na een beetje slap geluld te hebben ben ik uit de kantoor gelopen en naar huis gegaan.
In de tussentijd was mijn liefste oom overleden plotseling aan de gevolgen van covid werd er gezegd. Ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan en ik had nu al helemaal geen zin meer in school. We waren naar de uitvaart gegaan en daar kon ik hem nog voor de laatste keer zien. Mijn oom dat altijd zoveel energie had en zoveel van mij hield lag levenloos in de kist helemaal bleek. Ik kon hier mijn emoties niet onder controle houden en ben ik snel naar de WC gerend om bij te komen. Na een kwartier uitgehuild te hebben haalde ik mijn pack en 2 pasjes uit mijn zak en snoof ik even snel tussendoor links en rechts een lijn omdat ik weer in een come-down zat van de nakjes die ik voorheen had genomen. Ik was zelf niet bij de begravenis aanwezig omdat ik niet in deze toestand gezien wilde worden door de familieleden. Je kon overduidelijk aan mij zien dat ik enorm veel gewicht was verloren en leek op een dood persoon.
Ik was niet in 1x geslaagd dit jaar, maar ik kon mijzelf nog redden met met de herkansingen die ik over had. Ik heb echt keihard lopen leren, maar ik kon het gewoon niet. Mijn hersenen namen informatie gewoon niet meer op.. Ik bleef uiteraard tijdens het leren voor deze herkansingen nogsteeds heel zwaar door gebruiken. Dit gaf mij eigenlijk het gevoel dat het allemaal niet uitmaakte en dat het toch wel goed komt. Fast-forward naar de dag van de herkansingen. Ik ben totaal niets opgeschoten van al dat leren en ik had in een depressieve bui gebeld naar school om te zeggen dat ik positief ben getest op corona (in de hoop dat mijn herkansingen niet zouden verbranden). Er was nog een derde tijdvak om te kunnen herkansen voor mensen die i.v.m. corona niet de toetsen hebben kunnen maken. Ik had alleen geen bewijs van een positieve test, dus kreeg ik te horen dat mijn herkansingen waren verbrand. Ik had deze dag mijzelf echt in de spiegel aangekeken en ik had NU PAS door dat ik echt verslaafd was en een serieuze probleem had. Ik heb die maat van mij een bericht gestuurd dat ik hem een tijdje niet meer wilde zien omdat ik heel graag wilde stoppen met het gebruiken. Ik had namelijk ook geen geld meer en ik begon mijzelf te betrappen op het bedriegen van mijn naasten om maar aan geld te komen. Ik was hier meteen cold-turkey gestopt met het gebruiken van cocaïne. Ik appte mijn mentor uit wanhoop een paar weken later of hij een kwartiertje voor me vrij kon maken tijdens zijn vakantie omdat ik iets moest opbiechten. Hij belde mij direct en ik was op dat moment een stuk aan het lopen in de bos met enorme ontwenningsverschijnselen en depressieve gevoelens. Ik heb hem van A-Z alles in details uitgelegd en hij was hier enorm van geschrokken. Ik was super pessimistisch en negatief over mijzelf tijdens heel dat gesprek, maar dit wist hij te doorboren. Hij vertelde mij dat het ontzettend dapper was dat ik mijn verhaal durfte te delen en dat het heel erg sterk is dat ik cold-turkey op eigen initiatief ben gestopt met het gebruiken van de drugs. Doordat hem begon ik weer zelfvertrouwen en krijgen en raakte ik stiekem weer een beetje trots op mijzelf. Ik vroeg hem of ik de toetsen in de derde tijdvak mocht alsnog mocht herkansen, maar daarvoor moest ik naar de afdelingsleider toegaan want alleen hij kon dat nog waarmaken voor mij. Ik wilde dit niet vertellen aan de afdelingsleider uit angst dat mijn ouders ingelicht zouden worden hierover. Uiteindelijk gaf hij mij 2 opties: 1. Je deelt het met hem en je maakt kans op het alsnog mogen herkansen, 2. Je laat je angst van jou winnen en je gooit je havo diploma in de prullenbak. Ik koos uiteindelijk voor optie 2 want mijn ouders mogen hier echt niet achterkomen. Hij deed toen een voorstel om het zelf te vertellen aan de afdelingsleider met mijn toestemming. Ik stemde hiermee in en hij had gepraat met de afdelingsleider. Ik werd gebeld op een dag random door school en de afdelingsleider vertelde mij dat ik i.v.m. de ernst van de situatie de herkansingen alsnog mocht doen in de derde tijdvak. Ik was hier enorm blij en opgelucht mee. Ik had mijn mentor blij geappt met dat ik het mocht inhalen en dat ik hem zoooo erg dankbaar ben. Hij vroeg of ik even kon bellen (ik was weer aan het lopen in de bos i.v.m. depressie) en ik belde hem meteen op. Hij was net zo blij als ik voor mij en hij wilde alleen dat ik nog 1 ding terug zou doen voor hem en dat was langs de huisarts gaan om te praten met mijn arts over de ontwenningsverschijnselen en mijn mentale toestand. Dit heb ik uiteraard meteen gedaan. Ik belde mijn huisarts op voor een afspraak en ik was direct langs geweest. Ik deed vol emotie mijn verhaal en zonder naar een natuurlijke oplossing te zoeken schreef hij mij Oxazepam voor.. Hier was ik uiteraard niet blij mee want ik ben net van een verslaving af en ik loop hiermee de risico opnieuw door een hel van een verslaving heen te gaan met een nieuw middel. Ik heb het recept aangenomen, maar de benzo niet opgehaald bij de apotheek. Ik heb uiteindelijk mijzelf door deze duistere periode heen gesleept. Ik had door de depressieve gevoelens ook geen drang meer om te gebruiken. Ik wilde gewoon van dit neerslachtige gevoel af en weer een normaal leven lijden. Door regelmatig boswandelingen te doen en in contact te blijven met mijn mentor heb ik mijzelf door deze weken heen kunnen slepen, maar nu kwam de examenstress weer in mij op. Ik probeerde te leren, maar ik kon maar niet leren. Ik gooide telkens de boeken uit stress door mijn kamer en barste uit in tranen. Ik belde mijn mentor gestresst op en vertelde hem dat het mij niet zou lukken een goed cijfer te halen, want ik kan gewoon niks meer in mijn hoofd krijgen hoe hard ik ook mijn best doe. Hij vertelde mij dat ik bezig ben met een traject van herstel en dat ik hier prioriteit aan moest geven in plaats van het stressen om de toetsen (uit angst dat ik terug zou vallen). Uiteindelijk lukte het hem opnieuw om mijn gedachtegang te veranderen. Ik begon mij te richten op mijn herstel en ik leerde telkens een half uurtje en dan ging ik naar buiten om een rondje te lopen op advies van mijn mentor. Dit heeft mij echt heel erg geholpen, maar ik kreeg nogsteeds mijn hoofd niet erbij.
(Fast-forward naar de dag voor de toets)
Ik heb op deze dag oefen examens gemaakt en voor allemaal niet hoger dan een 3 gescoord… Dit was natuurlijk funest voor mijn zelfvertrouwen en hier gaf ik het op. Ik gooide de boeken in de container en ik probeerde gewoon te slapen. Ik appte mijn mentor met “Ik ga het toch niet halen ik hoef die herkansingen niet meer”. Hij belde mij op en vertelde mij dat ik alsnog moest gaan en het moest proberen. Als ik het niet zou halen ben ik nogsteeds een winnaar omdat ik een verslaving heb overwonnen. Dit deed mij erg goed en ik was gegaan naar de herkansingen. De toetsen waren VERSCHRIKKELIJK. Ik heb zoveel mogelijk opgeschreven en van alles geprobeerd in de hoop dat ik punten zou op kunnen rapen. Ik appte mijn mentor na de herkansingen dat ik het gegarandeerd niet zou halen en dat ik echt alles heb moeten gokken. Hij hield in tegenstelling tot mij wel de hoop erin en vertelde mij dat het goed zou komen.
(fast-forward naar de dag dat we gebeld werden met de resultaten)
Ik was hier compleet van mijn depressie af en ik had geen ontwenningsverschijnselen meer
Ik was die ochtend aan het sporten en ik werd random gebeld door mijn mentor. Hij vroeg mij “denk je dat je het hebt gehaald?” Ik zei “nee, ik heb de toetsen volledig verknald” waarop hij antwoordde met: “Ik heb alsnog wel goed nieuws voor je want je bent geslaagd”. Ik was helemaal verbaasd en ik heb hem nog bedankt voor alles wat hij voor mij heeft gedaan. Ik was zo opgelucht en blij. Ik belde mijn moeder om dit nieuws te delen en ik ga nooit meer vergeten hoe trots ze op mij was. Ze moest eens weten wat ik heb doorstaan.. Vanaf dit moment ben ik weer gaan focussen op sporten en heb ik mijzelf omringd met nieuwe mensen die niet aan drugs etc. doen om te voorkomen dat ik ooit nog een terugval zou krijgen.
Periode na mijn herstel:
Ik heb na deze periode een hele lange tijd helemaal niets gebruikt. Ik heb wel die maat van mij nog regelmatig gezien, maar volledig nuchter. Ik heb na 2022 nog een paar keer cocaïne gedaan (ik denk 2 of 3x) en ik merkte eigenlijk dat ik het helemaal niets meer aan vind. Ik dacht telkens aan alle ellende die het mij heeft gebracht en dat zorgde ervoor dat ik eigenlijk geen drang meer kreeg ernaar, maar ik merk wel dat ik deze dagen zin krijg om mijn gevoelens weer weg te snuiven. Ik voel mij mentaal niet stabiel, regelmatig eenzaam en ik kan geen toekomst voor mijzelf uitstippelen waardoor ik ook telkens een donkere wolk boven mijn hoofd heb. Ik ga uiteraard niet gebruiken en ik ga mijzelf nooit meer in die situaties duwen, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik nu geen stem in mijn hoofd heb die zegt dat ik wel even een keertje weer kan snuiven.
Dit was de aller zwaarste en gekste periode van mijn leven en ik zou graag willen dat dit nooit was gebeurd, maar aan de andere kant ben ik toch wel blij dat dit allemaal gebeurd is omdat ik hier een les uit heb kunnen halen en deze fout NOOIT meer in mijn leven zal maken. Omdat ik jong was en thuis woonde kon ik bijvoorbeeld geen gezin kapotmaken, dakloos raken. Als dit op een later leeftijd was gebeurd zou ik veel meer te verliezen hebben.
Een dikke ❤️ naar de toppers die het volledig hebben gelezen. Ik ben al sinde 19:00 aan het typen
Ik ben tijdens het scrollen door de forum aardig wat berichten gezien van mensen die hun verhaal doen over hun verslaving(en). Ik heb dit verhaal altijd in mij gehouden omdat ik niet echt de mensen om me heen heb waarmee ik deze dingen kan delen, maar ik voel me hier wel echt op mijn gemak ermee aangezien ik anoniem ben en mensen judgen elkaar niet hier. De tijdlijnen en datums etc. kunnen volledig afwijken van de realiteit, maar ik herinner mij oprecht niet meer wanneer ik wat heb gedaan allemaal en wanneer de lockdowns waren etc. Neem dat met een korreltje zout en lees gewoon de inhoud van mijn verhaal.
Eerste keer cocaïne:
Ik weet de datums niet meer, maar we waren op een parkeerplaats om 23:00 met een maat van me. We hadden die dag buiten gehangen en we waren nog even een beetje bij aan het praten etc om de avond af te sluiten. Ineens zei hij “bro kan ik een geheim met je delen? Niet verkeerd denken over mij ofso” Ik ben van mijzelf echt geen persoon dat iemand zou judgen maakt me niet uit wat diegene doet, dus ik zei van tuurlijk kun je het met me delen. Hij vertelde mij toen dat hij regelmatig wel eens cocaïne gebruikte en toen trok hij een pack uit zijn zak. Ik had destijds nog echt de gedachte dat cocaïne ervoor zorgt dat je niet meer bewust bent van wat je doet en echt enorm zou spacen ervan etc. Uit nieuwsgierigheid gevraagd naar wat de effecten zijn etc. en hij vertelde mij toen dat je in principe jezelf bent 100% maar dan scherper, alerter, meer zelfvertrouwen en je wilt heel erg veel praten. Het leek mij wel interessant om het een keer te proberen, maar ik voelde mij er die dag nog niet klaar voor. Diezelfde nacht nog video’s gekeken van Drugslab en heel veel erover lopen lezen om te kijken of ik niet dood zou gaan van een lijntje (herkenbaar waarschijnlijk😂). Een paar weekenden erna waren we weer buiten en we hadden weer een leuke dag gehad met de boys. Uiteindelijk bleven wij 2 nog over en gingen we naar dezelfde parkeerplaats. Dit keer vertelde ik hem dat ik wel zou willen uitproberen. Hij deed even zijn vrienden plicht door te zeggen dat hij niet wilde dat ik aan die zooi ging, maar uiteindelijk nadat ik een beetje bleef doorzetten waren we langs de dealer gegaan om een pack te halen. Hij had 2 hele massieve lijnen voor zichzelf gemaakt en een kleine stuk gescheiden voor mij omdat het mijn eerste keer was. We hadden het gesnoven met een 10-euro biljet. Ik weet nog dat hij mij waarschuwde niet uit te ademen, maar ik als onervaren jongen ademde vol uit mijn neus en dat hele ding vloog over hem heen😂. Na samen kapot gelachen te hebben hadden we een nieuwe poging gedaan en die ging wel erin. Gehemelte meteen verdoofd en een vieze bittere smaak in mijn keel. Voelde mij zo lekker energiek en scherp en die avond hebben we over van alles gepraat (problemen/leuke dingen/verleden gewoon ALLES). Er was gewoon geen rem meer bij ons beiden. Na de diepe gesprekken die we gehad hebben waren we beiden naar huis gegaan en nog even na ge-appt om te checken of we beiden oke waren. Vreemd genoeg kon ik die avond wel gewoon slapen en werd ik de volgende ochtend wakker met een milde kater achtige gevoel. Samen nog afgesproken dat dit de eerste en laatste keer cocaïne zou zijn, maar later is dit toch uit de hand gelopen stap voor stap (hierover later meer in de story).
Tweede keer cocaïne:
Na een hele lange tijd niks gebruikt te hebben kwam oud en nieuw om de hoek kijken en we waren zoals gewoonlijks weer samen. Hij stelde voor om drank te halen, maar ik weigerde te drinken omdat ik niet hou van dat duizelige gevoel die je ervan krijgt. Ik vroeg hem of hij van plan was om die nacht te gaan snuiven en hij zei dat hij dat van plan was inderdaad. Ik vroeg hem of ik mee kon doen omdat ik het oprecht geweldig vond de laatste keer. Hij ging akkoord en we hadden samen 1 gram per persoon gekocht. We gingen langs de kelder van een bekende van hem om een lijntje te maken en te snuiven. Deze dag voelde ik pas hoe kut de come-down was van cocaïne. Als het uitwerkte voelde ik me heel erg moe, geïrriteerd en wilde ik eigen niks anders dan zo snel mogelijk bijnemen. Die avond heb de gram opgemaakt en heb ik uiteraard helemaal niet kunnen slapen. Dag erna voelde ik mij zo brak als maar kan en ik dacht in mijzelf van “nooit meer coke voor mij, wat een troep”. Het bleef hier uiteraard niet bij, want toen de kater weg was en ik mij weer fris voelde miste ik het gevoel wel wat ik van de cocaïne kreeg. Ik heb alleen niet echt gebruikt meer daarna.
Lockdown periode 2020:
Hier begonnen de zaken de veranderen. Hoe ik eerst iedere dag lekker kon sporten en sociale activiteiten kon doen kon ik dat nu niet meer. Vanaf dit moment veranderd mijn leven volledig net als die van heel veel mensen in Nederland. Ik heb helemaal niks meer te doen en mijn maat ook niet, dus waren we echt van ochend tot nacht elke dag buiten. Tijdens deze lockdown bleef het eerlijk gezegd nog bij onschuldige dingen als blowen en af en toe drinken, maar van cocaïne was niet echt sprake meer. Alleen was in deze periode wel de basis gelegd van regelmatig drugs gebruiken wat ik voorheen dus niet deed.
Lockdown periode 2021:
Tijdens deze lockdown gingen de sportscholen wederom weer dicht en de scholen waren gedeeltelijk geopend of er werd online les gegeven. Oftewel opnieuw geen sociale activiteiten meer en mijn hobby wat voor mij altijd mijn uitlaatklep is geweest is van me afgenomen. Ik en die vriend waren weer allebei elke dag tot laat buiten en er kwam weer cocaïne bij kijken. We verzonnen telkens excuusjes om vaker te kunnen gebruiken. “Het is de schuld van de overheid want door hun is er niets meer te doen” was een van de 1000 excuusjes die we bedachten. Beiden niet bewust van het feit dat wij nu echt zeker 4/5x per week minstens een gram per persoon naar binnen werkten en naarmate we verder gaan in de tijd worden de lijnen ook groter en groter. Ik was in mijn examenjaar dit jaar op het havo en ik was eigenlijk helemaal niet meer met mijn hoofd bij school. Ik was niet aanwezig bij de (online) lessen. Mijn ouders waren op vakantie gegaan deze zomer en ik was hier gebleven i.v.m. de examens. Hoe ik eerst buiten alleen gebruikte met die maat van mij had ik nu een eigen dealer gevonden via via waarvan ik spul begon te kopen om te gebruiken tijdens het leren zonder het te vertellen aan hem. Je raadt het al 0.0 concentratie, stress omdat ik het niet zou halen en ik begon plotseling uit te barsten thuis van emoties meerdere malen per dag. Ik ben naar de examens toe gegaan en ik heb alle toetsen alsnog gemaakt. Vlak voor de toets een lijn gesnoven om de toets door te komen. Je kreeg 70 minuten voor de toets en na 30 minuten begon de come-down. Alles wat ik las ging direct weer uit mijn hoofd en ik kon me totaal niet meer concentreren. Hand opsteken en vragen of ik naar de WC mag gaan. Samen met een begeleider gelopen naar de WC i.v.m. spiekgevaar. Zo stil mogelijk snel de pack geopend, op de knop gedrukt om de WC door te spoelen (om het snuif geluid te maskeren) en direct vanuit de pack zoveel mogelijk gesnoven om het einde van de toets te kunnen halen. Alle examens gingen op deze manier. Ik was ook een stuk brutaler geworden en ik deed vaak agressief handelen tegen mensen, dus werd ik geroepen door mijn afdelingsleider naar zijn kantoor. Hij wilde wat er is gebeurd met de lieve jongen die toen hij in de eerste klas zat altijd een half uur te vroeg op school was en een boek zat te lezen, waar iedere docent en medeleerling lovend over was. Hoe moet ik het uitleggen?… Na een beetje slap geluld te hebben ben ik uit de kantoor gelopen en naar huis gegaan.
In de tussentijd was mijn liefste oom overleden plotseling aan de gevolgen van covid werd er gezegd. Ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan en ik had nu al helemaal geen zin meer in school. We waren naar de uitvaart gegaan en daar kon ik hem nog voor de laatste keer zien. Mijn oom dat altijd zoveel energie had en zoveel van mij hield lag levenloos in de kist helemaal bleek. Ik kon hier mijn emoties niet onder controle houden en ben ik snel naar de WC gerend om bij te komen. Na een kwartier uitgehuild te hebben haalde ik mijn pack en 2 pasjes uit mijn zak en snoof ik even snel tussendoor links en rechts een lijn omdat ik weer in een come-down zat van de nakjes die ik voorheen had genomen. Ik was zelf niet bij de begravenis aanwezig omdat ik niet in deze toestand gezien wilde worden door de familieleden. Je kon overduidelijk aan mij zien dat ik enorm veel gewicht was verloren en leek op een dood persoon.
Ik was niet in 1x geslaagd dit jaar, maar ik kon mijzelf nog redden met met de herkansingen die ik over had. Ik heb echt keihard lopen leren, maar ik kon het gewoon niet. Mijn hersenen namen informatie gewoon niet meer op.. Ik bleef uiteraard tijdens het leren voor deze herkansingen nogsteeds heel zwaar door gebruiken. Dit gaf mij eigenlijk het gevoel dat het allemaal niet uitmaakte en dat het toch wel goed komt. Fast-forward naar de dag van de herkansingen. Ik ben totaal niets opgeschoten van al dat leren en ik had in een depressieve bui gebeld naar school om te zeggen dat ik positief ben getest op corona (in de hoop dat mijn herkansingen niet zouden verbranden). Er was nog een derde tijdvak om te kunnen herkansen voor mensen die i.v.m. corona niet de toetsen hebben kunnen maken. Ik had alleen geen bewijs van een positieve test, dus kreeg ik te horen dat mijn herkansingen waren verbrand. Ik had deze dag mijzelf echt in de spiegel aangekeken en ik had NU PAS door dat ik echt verslaafd was en een serieuze probleem had. Ik heb die maat van mij een bericht gestuurd dat ik hem een tijdje niet meer wilde zien omdat ik heel graag wilde stoppen met het gebruiken. Ik had namelijk ook geen geld meer en ik begon mijzelf te betrappen op het bedriegen van mijn naasten om maar aan geld te komen. Ik was hier meteen cold-turkey gestopt met het gebruiken van cocaïne. Ik appte mijn mentor uit wanhoop een paar weken later of hij een kwartiertje voor me vrij kon maken tijdens zijn vakantie omdat ik iets moest opbiechten. Hij belde mij direct en ik was op dat moment een stuk aan het lopen in de bos met enorme ontwenningsverschijnselen en depressieve gevoelens. Ik heb hem van A-Z alles in details uitgelegd en hij was hier enorm van geschrokken. Ik was super pessimistisch en negatief over mijzelf tijdens heel dat gesprek, maar dit wist hij te doorboren. Hij vertelde mij dat het ontzettend dapper was dat ik mijn verhaal durfte te delen en dat het heel erg sterk is dat ik cold-turkey op eigen initiatief ben gestopt met het gebruiken van de drugs. Doordat hem begon ik weer zelfvertrouwen en krijgen en raakte ik stiekem weer een beetje trots op mijzelf. Ik vroeg hem of ik de toetsen in de derde tijdvak mocht alsnog mocht herkansen, maar daarvoor moest ik naar de afdelingsleider toegaan want alleen hij kon dat nog waarmaken voor mij. Ik wilde dit niet vertellen aan de afdelingsleider uit angst dat mijn ouders ingelicht zouden worden hierover. Uiteindelijk gaf hij mij 2 opties: 1. Je deelt het met hem en je maakt kans op het alsnog mogen herkansen, 2. Je laat je angst van jou winnen en je gooit je havo diploma in de prullenbak. Ik koos uiteindelijk voor optie 2 want mijn ouders mogen hier echt niet achterkomen. Hij deed toen een voorstel om het zelf te vertellen aan de afdelingsleider met mijn toestemming. Ik stemde hiermee in en hij had gepraat met de afdelingsleider. Ik werd gebeld op een dag random door school en de afdelingsleider vertelde mij dat ik i.v.m. de ernst van de situatie de herkansingen alsnog mocht doen in de derde tijdvak. Ik was hier enorm blij en opgelucht mee. Ik had mijn mentor blij geappt met dat ik het mocht inhalen en dat ik hem zoooo erg dankbaar ben. Hij vroeg of ik even kon bellen (ik was weer aan het lopen in de bos i.v.m. depressie) en ik belde hem meteen op. Hij was net zo blij als ik voor mij en hij wilde alleen dat ik nog 1 ding terug zou doen voor hem en dat was langs de huisarts gaan om te praten met mijn arts over de ontwenningsverschijnselen en mijn mentale toestand. Dit heb ik uiteraard meteen gedaan. Ik belde mijn huisarts op voor een afspraak en ik was direct langs geweest. Ik deed vol emotie mijn verhaal en zonder naar een natuurlijke oplossing te zoeken schreef hij mij Oxazepam voor.. Hier was ik uiteraard niet blij mee want ik ben net van een verslaving af en ik loop hiermee de risico opnieuw door een hel van een verslaving heen te gaan met een nieuw middel. Ik heb het recept aangenomen, maar de benzo niet opgehaald bij de apotheek. Ik heb uiteindelijk mijzelf door deze duistere periode heen gesleept. Ik had door de depressieve gevoelens ook geen drang meer om te gebruiken. Ik wilde gewoon van dit neerslachtige gevoel af en weer een normaal leven lijden. Door regelmatig boswandelingen te doen en in contact te blijven met mijn mentor heb ik mijzelf door deze weken heen kunnen slepen, maar nu kwam de examenstress weer in mij op. Ik probeerde te leren, maar ik kon maar niet leren. Ik gooide telkens de boeken uit stress door mijn kamer en barste uit in tranen. Ik belde mijn mentor gestresst op en vertelde hem dat het mij niet zou lukken een goed cijfer te halen, want ik kan gewoon niks meer in mijn hoofd krijgen hoe hard ik ook mijn best doe. Hij vertelde mij dat ik bezig ben met een traject van herstel en dat ik hier prioriteit aan moest geven in plaats van het stressen om de toetsen (uit angst dat ik terug zou vallen). Uiteindelijk lukte het hem opnieuw om mijn gedachtegang te veranderen. Ik begon mij te richten op mijn herstel en ik leerde telkens een half uurtje en dan ging ik naar buiten om een rondje te lopen op advies van mijn mentor. Dit heeft mij echt heel erg geholpen, maar ik kreeg nogsteeds mijn hoofd niet erbij.
(Fast-forward naar de dag voor de toets)
Ik heb op deze dag oefen examens gemaakt en voor allemaal niet hoger dan een 3 gescoord… Dit was natuurlijk funest voor mijn zelfvertrouwen en hier gaf ik het op. Ik gooide de boeken in de container en ik probeerde gewoon te slapen. Ik appte mijn mentor met “Ik ga het toch niet halen ik hoef die herkansingen niet meer”. Hij belde mij op en vertelde mij dat ik alsnog moest gaan en het moest proberen. Als ik het niet zou halen ben ik nogsteeds een winnaar omdat ik een verslaving heb overwonnen. Dit deed mij erg goed en ik was gegaan naar de herkansingen. De toetsen waren VERSCHRIKKELIJK. Ik heb zoveel mogelijk opgeschreven en van alles geprobeerd in de hoop dat ik punten zou op kunnen rapen. Ik appte mijn mentor na de herkansingen dat ik het gegarandeerd niet zou halen en dat ik echt alles heb moeten gokken. Hij hield in tegenstelling tot mij wel de hoop erin en vertelde mij dat het goed zou komen.
(fast-forward naar de dag dat we gebeld werden met de resultaten)
Ik was hier compleet van mijn depressie af en ik had geen ontwenningsverschijnselen meer
Ik was die ochtend aan het sporten en ik werd random gebeld door mijn mentor. Hij vroeg mij “denk je dat je het hebt gehaald?” Ik zei “nee, ik heb de toetsen volledig verknald” waarop hij antwoordde met: “Ik heb alsnog wel goed nieuws voor je want je bent geslaagd”. Ik was helemaal verbaasd en ik heb hem nog bedankt voor alles wat hij voor mij heeft gedaan. Ik was zo opgelucht en blij. Ik belde mijn moeder om dit nieuws te delen en ik ga nooit meer vergeten hoe trots ze op mij was. Ze moest eens weten wat ik heb doorstaan.. Vanaf dit moment ben ik weer gaan focussen op sporten en heb ik mijzelf omringd met nieuwe mensen die niet aan drugs etc. doen om te voorkomen dat ik ooit nog een terugval zou krijgen. Periode na mijn herstel:
Ik heb na deze periode een hele lange tijd helemaal niets gebruikt. Ik heb wel die maat van mij nog regelmatig gezien, maar volledig nuchter. Ik heb na 2022 nog een paar keer cocaïne gedaan (ik denk 2 of 3x) en ik merkte eigenlijk dat ik het helemaal niets meer aan vind. Ik dacht telkens aan alle ellende die het mij heeft gebracht en dat zorgde ervoor dat ik eigenlijk geen drang meer kreeg ernaar, maar ik merk wel dat ik deze dagen zin krijg om mijn gevoelens weer weg te snuiven. Ik voel mij mentaal niet stabiel, regelmatig eenzaam en ik kan geen toekomst voor mijzelf uitstippelen waardoor ik ook telkens een donkere wolk boven mijn hoofd heb. Ik ga uiteraard niet gebruiken en ik ga mijzelf nooit meer in die situaties duwen, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik nu geen stem in mijn hoofd heb die zegt dat ik wel even een keertje weer kan snuiven.
Dit was de aller zwaarste en gekste periode van mijn leven en ik zou graag willen dat dit nooit was gebeurd, maar aan de andere kant ben ik toch wel blij dat dit allemaal gebeurd is omdat ik hier een les uit heb kunnen halen en deze fout NOOIT meer in mijn leven zal maken. Omdat ik jong was en thuis woonde kon ik bijvoorbeeld geen gezin kapotmaken, dakloos raken. Als dit op een later leeftijd was gebeurd zou ik veel meer te verliezen hebben.
Een dikke ❤️ naar de toppers die het volledig hebben gelezen. Ik ben al sinde 19:00 aan het typen
