Als je een overleden dierbare nog een ding zou willen zeggen

[Dirkdirk]

Als je een overleden dierbare nog één ding zou willen zeggen (los van ik houd van je en ik mis je) wat zou je zeggen?

Wat ik tegen mijn overleden vader zou zeggen is niks, want die heb ik praktisch niet gekend.

Mijn moeder heeft een zwaar leven gehad. Is gepest, is verstoten thuis, weggelopen op haar zestiende, meerdere keren bedrogen door mannen die haar verlieten, vernederd door schoonfamilie, slechte gezondheid, twee kinderen grootgebracht met een man die een alcohol en charlatan met losse handjes bleek te zijn, terwijl ze altijd en overal positief in was en altijd liefde en empathie toonde tegen iedereen. Tuurlijk had mijn moeder slechte kanten, ze is een mens. Maar ze heeft ons alles gegeven wat we nodig hadden, en meer. Ik heb een geweldige jeugd gehad.

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

 

[De Apotheker]

Mijn ouders waren al uit elkaar voordat herinneringen kon aanmaken en heb 16 jaar Heen weer gegaan

 

[Chr0nic]

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Dit had zomaar een vraag van mij kunnen zijn, wauw! Haar leven was/is zwaar onder andere omstandigheden wel maar ook voor ons (twee zoons) nog steeds een grote mysterie waarom en hoe ze alles gepikt, jarenlang doorstaan en overleefd heeft. Alleen leeft mijn moeder nog en ook gescheiden eindelijk maar wel 20 jaar te laat helaas. In het hele proces zichzelf compleet weggecijferd voor haar zoons. In geen 1000 duizend jaar kan ik haar terugbetalen voor de emotionele en fysieke schade die zij daaraan heeft ondervonden.

 

[Dirkdirk]

Dit had zomaar een vraag van mij kunnen zijn, wauw! Ook voor ons (twee zoons) nog steeds een grote mysterie waarom en hoe ze alles gepikt, jarenlang doorstaan en overleefd heeft. Alleen leeft mijn moeder nog en ook gescheiden eindelijk maar wel 20 jaar te laat helaas. In het hele proces zichzelf compleet weggecijferd voor haar zoons. In geen 1000 duizend jaar kan ik haar terugbetalen voor de emotionele en fysieke schade die zij daaraan heeft ondervonden.

Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkom

 

[Chr0nic]

Ik weet nog in het ziekenhuis toen ze de diagnose kreeg dat het niet meer goed kwam. 3-4 maanden met geluk. We hebben toen op een bankje buiten en ziekenhuis gezeten en ze heeft alles eruit gehuild. Alle pijn alle ellende alle verdriet. Alles kwam naar boven. En ze zei: beloof me dit, laat niemand je vernederen of wijsmaken dat je iets niet kan. Laat niemand je ooit wijsmaken dat je het niet waard bent om te leven. Leef je leven, omarm het, en zorg alsjeblieft dat wanneer het moment komt dat je “kunt” settelen met een vrouw, ga ervoor, maar ga niet voor de eerste de beste die je tegenkom

Betere levensles kun je niet krijgen denk ik van een mentaal sterk en weerbare vrouw vol levenservaring die zich niet gek liet maken. En toch positief in het leven stond zover ik begrijp uit je post. Denk dat het huilen van haar jullie ook een soort van closure heeft gegeven? Voelt dat een beetje zo?

Die van mij zit helaas al een hele poos in een negatieve spiraal van spijt/negativiteit/depressie. Hier krijgt ze hulp voor en ik probeer al jarenlang haar denkfouten te corrigeren, want dat is het simpelweg, bepaalde overtuigen van de situatie en jezelf die absurd zijn. Maar het lijkt geen effect te hebben.
Ze is gelovig en geloofd er in dat alles hier een grote test is. Voor het hiernamaals is ze in ieder geval met vlag en wimpel geslaagd. Ben blij dat ze in ieder geval dat als sprankje geluk heeft waar ze rust in kan vinden.

 

[pippilangkous]

Goede vraag… @Dirkjan

voor mij is het nog niet zo lang geleden dat mijn moeder is overleden (nu bijna 6 maanden). M’n moeder was al heel lang ziek (19 jaar verslaafd geweest aan alcohol en de laatste 10 jaar aan pure vodka dagelijks). Ben dus opgegroeid met een alcoholistische moeder tot mijn 13e. M’n ouders scheidden toen ik 5 was. Uiteindelijk bij m’n vader gaan wonen met ook hij zijn eigen gebreken (vanuit zijn jeugd). Maar in ieder geval wel een stabiele basis zoals schone kleren, eten enz. Ik dwaal af…

de laatste 6 weken ging m’n moeder “ineens” zo slecht (ik heb haar naar het ziekenhuis MOGEN brengen, nadat ik haar volledig verward, geel, helemaal onder de “spider naevi’s”, met een dikke bolle buik en nog maar 40kg thuis vond. Ik weet nog van die periode dat ik haar niet aan durfde te spreken.. ik heb me altijd heel nederig opgesteld richting haar. Heb altijd aan mezelf getwijfeld en geloofde dat het mijn schuld was dat “alles” zo was gelopen. Dus zelfs toen ze soort van op haar ziektebed lag (ze werd niet meer beter, levercirrose x1000) liet ik haar aan het woord. Ik heb misschien in mijn eigen woorden een beetje kunnen zeggen wat ik wou zeggen, maar eigenlijk had ik achteraf gezien veel meer willen zeggen! Ik wilde haar het leed besparen.

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

aan alle mensen in een soort gelijke situatie.. vertel of vraag wat je wil vragen.. misschien heb je er anders achteraf spijt van.

 

[Casaan]

Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand

 

[pippilangkous]

Ik haat mijn moeder

Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?

 

[Casaan]

Dit gevoel ken ik. Heel. Erg. Goed.
Maar………

in dit geval moeder-dochter relatie gaat boven alles! Ze heeft me beschadigd, verwoest! Toch ben ik bij haar gebleven. Tot het bittere eind. Volgens mij gaat dit over “moedernatuur”. Ik mis haar zelfs nu.. gek hè?

Dat gek vinden is jezelf ontkennen. Ik snap dat je haar mist.

 

[Dirkdirk]

Ik haat mijn moeder

Dat zou ik over mijn vader kunnen zeggen, die heb ik maar een keer of 2 a 3 gezien, heel kort, van wat ik me nog herinner maar het schijnt dat ik en mijn broer flinke klappen hebben gekregen. Wie gaat een 3 jarige een klap geven? Maar het was helaas ook een alcoholist. En dan kreeg mijn moeder van de familie van mijn vader ook nog eens alle schuld op je. Ze vertelde hoe verliefd ze was toen ze elkaar tegenkwamen. Ik heb dagboeken van haar gelezen (met haar toestemming) over dat ze het perfecte koppel waren en elkaar niet los konden laten. Totdat mijn pa begon te drinken ongeveer toen ik 1 was (1994).

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.

Ik weet ook nog het moment toen mijn moeder dood ging, dat was ook wel een ontroerend moment. Ze lag namelijk in het hospice maar ze was praktisch helemaal een kasplantje geworden, ademde nog wel zelf maar kon niet meer praten of dingen overbrengen. En toen hield ik haar hand vast en toen zei ik: "het is goed zo", en toen kneep ze terug. Dit is echt gebeurd, dit is niet een of andere slap jankverhaal. Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen.

 

[Blacksoul03]

Tegen mijn beste vriendin, mijn soulmate. We woonden samen in een kliniek. Daar hebben we elkaar leren kennen. Drie jaar geleden is ze daar overleden aan zelfdoding. De avond daarvoor hebben we nog samen op 2 kindjes gepast. Ik zou haar zo graag willen zeggen hoeveel zij in die 2 jaar dat we elkaar kende voor mij betekende. Dat ze niet alleen was. En dat ik alles alles alles zou willen doen om samen te blijven. Alles. Helaas is dat nu te laat, zit ik met vragen die onbeantwoord zullen blijven, en gemis dat altijd zal blijven.

 

[Chr0nic]

Ik haat mijn moeder

Dit gevoel ken ik ook maar al te goed, maar dan tegenover me pa.
Ik fantaseerde vroeger regelmatig over hoe ik hem dan wurg tot zijn laatste adem of voor een langsrijdende trein gooi. Tegenwoordig heb ik deze fantasieën veel minder. Het grappige is dat ik na een lange periode van verbroken contact, alsnog het contact heb gelegd vanwege het feit dat het wel "mijn vader" is. Ik hoef geen vrienden met hem te worden. Paar keer per jaar een kopje koffie en thats it! Maar hij hoeft maar iets verkeerds te zeggen of te doen en ik heb geen enkele rem meer.

 

[pippilangkous]

Toen heb ik haar werkelijk haar laatste adem horen uitblazen

Dat moment zal ik bij mijn moeder inderdaad ook nooit meer vergeten.

 

[pippilangkous]

Ze is er gewoon ingetrapt. In de val die verslaving heet.

Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet. Ze heeft ons (mijn broer en ik) nooit de kans gegeven om naar ons te luisteren. Ondanks extreem verslaafd hou je altijd een keuze, ga ik luisteren ja/ nee.
Gelukkig heeft zij op het allerlaatste moment wel toe gegeven.

we zaten dan beneden in het ziekenhuis met een kopje munt thee naar “mensen te kijken” en opeens zei ze: “weet je… hoe mijn dag begon? Dan werd ik wakker en dan begon ik met 4 longdrinks Vodka zodat ik een soort van een beetje normaal kon functioneren”.

 

[Dirkdirk]

Klopt. Dat snap ik. Alleen “gewoon” is het natuurlijk niet.

Nee, het is niet gewoon. Maar als ik iemand de schuld moet geven, in mijn geval heb ik het dan over mijn vader en zijn alcohol verslaving, dan is het deels zijn eigen schuld, hij had andere keuzes moeten maken, maar ook deels de schuld van de maatschappelijke kijk op verslaving en dan met name alcohol. Die is in mijn ogen compleet verdraaid en immoreel. En de hulp is in mijn ogen ook compleet vanuit de verkeerde hoek, maar goed, dat is weer voor een ander topic.

 

[Gemberthee]

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.

 

[De Apotheker]

Dat ik hem ook zag als een vader,
En ik nog steeds elke dag aan hem denk.

 

[Gemberthee]

Goede vraag… @Dirkjan

voor mij is het nog niet zo lang geleden dat mijn moeder is overleden (nu bijna 6 maanden). M’n moeder was al heel lang ziek (19 jaar verslaafd geweest aan alcohol en de laatste 10 jaar aan pure vodka dagelijks). Ben dus opgegroeid met een alcoholistische moeder tot mijn 13e. M’n ouders scheidden toen ik 5 was. Uiteindelijk bij m’n vader gaan wonen met ook hij zijn eigen gebreken (vanuit zijn jeugd). Maar in ieder geval wel een stabiele basis zoals schone kleren, eten enz. Ik dwaal af…

de laatste 6 weken ging m’n moeder “ineens” zo slecht (ik heb haar naar het ziekenhuis MOGEN brengen, nadat ik haar volledig verward, geel, helemaal onder de “spider naevi’s”, met een dikke bolle buik en nog maar 40kg thuis vond. Ik weet nog van die periode dat ik haar niet aan durfde te spreken.. ik heb me altijd heel nederig opgesteld richting haar. Heb altijd aan mezelf getwijfeld en geloofde dat het mijn schuld was dat “alles” zo was gelopen. Dus zelfs toen ze soort van op haar ziektebed lag (ze werd niet meer beter, levercirrose x1000) liet ik haar aan het woord. Ik heb misschien in mijn eigen woorden een beetje kunnen zeggen wat ik wou zeggen, maar eigenlijk had ik achteraf gezien veel meer willen zeggen! Ik wilde haar het leed besparen.

mijn eerste vraag zou zijn: HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?!

aan alle mensen in een soort gelijke situatie.. vertel of vraag wat je wil vragen.. misschien heb je er anders achteraf spijt van.

Toch liefdevol van je dat je haar het leed wilde besparen.... je stemt in feite toe om haar leed over te nemen, of zeg ik dat verkeerd? Misschien is mijn beeld verkleurd door mijn eigen ervaring.

Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand

Het eerste wat er in me opkomt: Je haat jezelf. Lastig zeg, van jezelf kom je niet zo snel af (grapje)

Je zegt dat je je moeder óók niet haat, omdat ze je moeder is, net zoals je jezelf óók niet haat, omdat jij jou bent. Althans, dat denk ik.

Ik herken het gevoel van mijn moeder haten, al is het dan wat langer geleden en kwam het in vlagen opzetten. Ik was vooral banger om haar te verliezen. Mijn kindbehoeften vraag ik inmiddels elders, soms in heel simpele dingen, zoals een knuffel. Daarmee maak ik een inhaalslag om steun en troost alsnog te ontvangen van andere mensen. En dat is leuk! En het gekke is..... sindsdien kan ik me meer ontspannen bij mijn moeder en geniet ik van gemeenschappelijke interesses, lezen in ons geval. Ik voel me er zelf beter door. Dat ik er mag zijn.

Iemand zei me nog:
Wanneer je zelf hebt geleerd om met je emoties om te gaan, ontstaan er in het energetische contact onverwacht helende momenten. Dus ook in het contact met je ouders.

 

[Gemberthee]

@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.

 

[pippilangkous]

je stemt in feite toe om haar leed over te nemen, of zeg ik dat verkeerd? Misschien is mijn beeld verkleurd door mijn eigen ervaring.

Ja, dat klopt wat je daar nu zegt. Ik accepteer inderdaad dat ik die bakstenen op m’n schouders draag.. ten nadelen van mezelf.

is dat wat onvoorwaardelijke liefde voor iemand betekent? Ik weet het niet. Het voelt/ voelde voor mij goed om te doen. Ik blijf leven, zij is heengegaan. Ik ben ook gewoon zo. Ik denk dat het in het aard van het beestje zit. Ik vind het heerlijk om voor anderen te zorgen, soms ten kosten van mezelf! Maar ik werk eraan. Het gaat steeds beter.

 

[ChefCurry]

Ik zou zeggen. Doe Biggie en 2pac de groeten. 😂

 

[Dirkdirk]

@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.

Nee, ken ik niet, moet ik die kijken? Zal eens even mijn netflix aanzetten.

Ja jongens, ik heb een Netflix abonnement. Deze man heeft flappen

 

[Casaan]

Dit gevoel ken ik ook maar al te goed, maar dan tegenover me pa.
Ik fantaseerde vroeger regelmatig over hoe ik hem dan wurg tot zijn laatste adem of voor een langsrijdende trein gooi. Tegenwoordig heb ik deze fantasieën veel minder. Het grappige is dat ik na een lange periode van verbroken contact, alsnog het contact heb gelegd vanwege het feit dat het wel "mijn vader" is. Ik hoef geen vrienden met hem te worden. Paar keer per jaar een kopje koffie en thats it! Maar hij hoeft maar iets verkeerds te zeggen of te doen en ik heb geen enkele rem meer.

Gaat ver @Chr0nic , dat gaat ver.
Mag je pa helemaal niets fout doen ?
En ik ben het (insert vloek) met je eens he!
Vraag me wel af waar je zelf iets aan hebt, of juist niet.

Alles lijkt erop dat jij en je boer(tje) het antwoord is.

Heerlijke spelfout, voor mijn kleine zus ben ik al jaren haar grote boer, sinds precies diezelfde spelfout.

Het eerste wat er in me opkomt: Je haat jezelf. Lastig zeg, van jezelf kom je niet zo snel af

Camus weet wel hoe

Wanneer je zelf hebt geleerd om met je emoties om te gaan, ontstaan er in het energetische contact onverwacht helende momenten. Dus ook in het contact met je ouders.

Ofwel ik kan nog niet met mijn emoties omgaan, ofwel mijn ouders zijn ziende blind.
Ook sluit ik niet uit dat beide van toepassing kan zijn. Ik ga het testen op ouder 2.

@Dirkjan ik moet plotseling aan My octopus teacher denken. Ken je die? Dat is een documentaire op Netflix. Misschien wat soft wel, ... en een beetje lang. Maar heb er toch van genoten. Ik moest eraan denken omdat de octopusmoeder haar leven en laatste energie gaf aan haar kroost. Het is best de moeite waard vind ik zelf in elk geval.

Nee, ken ik niet, moet ik die kijken?

Ja! Kijken! Je gaat meer leren over hoe je moeder het vol kon houden. Misschien is het metaforisch, ik snap absoluut wat @Gemberthee hiermee wil zeggen.

 

[Casaan]

Jee @Dirkjan
Je gooit even een balletje op over moederdag. Ik ben onder de indruk van de reacties tot nu toe. Zelfs die van @pippilangkous waarin de liefde voor haar/zijn moeder doorklinkt. Met name in de vraag: hoe heb je het zo ver laten komen?!

Ik voel mezelf buitenstaander wanneer het gaat over moederdag.
Ik haat wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik haat hoe ze haar problemen mijn probleem heeft gemaakt.
Ik haat hoe ik als gevolg daarvan mezelf haat.
Ik haat mijn belemmering in het leven, precies door die ene vrouw die me zou moeten laten groeien.
Ik haat mijn moeder

En ook niet, want ze is mijn moeder, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die ook mijn moeder haat.
Mijn moeder die mijn vader haat.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben hun liefdevolle product, het product van uitbarstende liefde.
Zo veel liefde kan alleen maar eindigen in het walhalla, of haat.

Kut moederdag!
Kut vaderdag!

Een kind is product van twee mensen.
Haat helpt niemand

@Gemberthee - deze gaat over het contrast van haten en liefhebben

Ik voel mezelf heerlijk wanneer het gaat over moederdag
Ik hou van wat mijn moeder heeft gedaan in mijn opvoeding.
Ik hou er van hoe ze mee heeft geholpen flexibel te zijn.
Ik hou er van hoe ik kritisch kan zijn op mezelf
Ik hou van de vrijheid die ik heb zelf na te denken, vanwege de beperkingen die mij werden opgelegd.
Ik hou van mijn moeder.

En ook haat ik haar, ze is mijn moeder, maakte me stuk, ken je dat?
Ze heeft mij mijn leven geschonken, samen met mijn vader, mijn vader die van mijn moeder houdt.
Mijn moeder die van mijn vader houdt.
Samen hebben ze mij gemaakt.

Ik ben nu het product van hun onderlinge haat, het product van stervend verlangen.
Zo veel haat kan alleen maar eindigen in het walhalle, of liefde.

Kut moederdag
Kut vaderdag

Een kind is product van twee mensen
Liefde helpt iemand

 

[Casaan]

Het is allemaal perceptie

On topic? Ik zou graag eens samen met mijn beide opa's aan de keukentafel willen zitten.
De een heeft weinig verteld over zijn verleden als tewerkgestelde voor de duitsers
De ander heeft niets verteld over zijn verleden als lid van de politionele acties.

Maak ze wakker en laat ze me leren over de zin van het leven @Dirkjan

 

[djiego]

Maar wat ik tegen mijn moeder zou zou vragen zou zijn: "hoe heb je het kunnen pikken dat je zoveel shit over je heen krijgt en toch twee zonen hebt grootgebracht, in je eentje, zonder in elkaar te storten? Hoe kan je pikken dat je zoveel ellende krijgt, die je absoluut niet verdient, maar toch hebt volgehouden? Hoe kan het dat je, net als mij, als emotioneel en kwetsbaar persoon toch boven die berg bent uitgekomen? HOW?

En niet vergeten te bedanken als je haar dan toch spreekt!

Gelukkig zijn er ook een sterke mensen op deze wereld die ondanks de moeilijke persoonlijke omstandigheden hun kinderen voorop blijven stellen en niet in de steek laten.

 

[djiego]

Ik zou tegen m'n opa willen zeggen sorry dat ik niet meer naar je toekwam op een gegeven moment, maar dat kwam doordat je altijd negatief was op het laatst en ik kon daar als kind gewoon niet mee omgaan, omdat je m'n grote maat was.

Was net te laat bij hem toen hij stierf om hem dat te zeggen.

 

[Casaan]

Ik zou tegen m'n opa willen zeggen sorry dat ik niet meer naar je toekwam op een gegeven moment, maar dat kwam doordat je altijd negatief was op het laatst en ik kon daar als kind gewoon niet mee omgaan, omdat je m'n grote maat was.

Was net te laat bij hem toen hij stierf om hem dat te zeggen.

Je opoe weet dat, anders was hij niet gegaan

 

[Dirkdirk]

Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:

"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".

Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.

En niet vergeten te bedanken als je haar dan toch spreekt!

Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen. Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

 

[Gemberthee]

Je opoe weet dat, anders was hij niet gegaan

Wauw. Heel erg mooi. Dit raakt me.

 

[Casaan]

En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

Uit liefde voor jou
Uit liefde voor je broer

Om jullie op te zien groeien tot volwassen mannen.

Moederliefde

Ze heeft gedaan wat ze dacht dat het beste was

 

[Gemberthee]

Heerlijke spelfout, voor mijn kleine zus ben ik al jaren haar grote boer, sinds precies diezelfde spelfout.

Hahahaaaa!! Ohhh ik kom niet meer bij! Zo grappig! Ik had deze spelfout niet gezien.

Camus weet wel hoe

Ja doe het dan! (grapje! Ff je levenslust triggeren)

Ofwel ik kan nog niet met mijn emoties omgaan, ofwel mijn ouders zijn ziende blind.
Ook sluit ik niet uit dat beide van toepassing kan zijn. Ik ga het testen op ouder 2.

Ik denk dat je nog niet met je emoties om kan gaan . Gelukkig met jou zo ongeveer de hele wereldbevolking. Scheelt weer hè. Haalt de lading er vanaf. Geduld is een groot goed. Knuffel!

Ja! Kijken! Je gaat meer leren over hoe je moeder het vol kon houden. Misschien is het metaforisch, ik snap absoluut wat @Gemberthee hiermee wil zeggen.

Ps. Op alle andere berichten reageer ik later. Te interessant dit! Precies waar het langs alle kanten schuurt, kunnen er heel mooie dingen opkomen. Nu heb ik eerst lieve kindjes om voor te zorgen.

 

[Casaan]

Er is een forum over het leven en er is het leven.
Maak onderscheid

 

[Dirkdirk]

Camus weet wel hoe

Ik had ooit een grap over camus, hier
Jij zei:

Ik vind de gedachte intrigerend en wil wel een potje knikkeren met die Camus

En toen zei ik:

Chillen met Camus is echt kut, want bij alles wat je doet zegt ie: “maar wat heeft het voor zin?”
Sta je gewoon een tosti te bakken.

Is dat triest, oud materiaal gebruiken? Wat maakt het uit.

 

[Casaan]

Ik had ooit een grap over camus, hier
Jij zei:

En toen zei ik:

Is dat triest, oud materiaal gebruiken? Wat maakt het uit.

Ja?

 

[Dirkdirk]

Ja?

Uiteraard.

 

[Gemberthee]

Okey en tot hier reikt mijn filosofische denk mogelijkheden .

 

[Gemberthee]

Wanneer ik mensen zie die kwaad doen denk ik aan wat een boedhist ooit zei, iets in de trant van:

"We know that you are suffering a lot. It it not out intention to make you suffer more. On the contrary. Please tell us of your suffering, so we can ease your pain. Just by compasionate listing you can help another person to suffer less. Because someone who hurt people is in pain and needs help".

Waarmee ik niet alles wil goedpraten. Maar niemand wilt opzettelijk kwaad doen. Die mensen zijn verdwaald. Psychisch zijn ze de weg kwijt geraakt. En dat is triest. En datzelfde geld voor mijn vader. Hij is ooit met mijn moeder getrouwd en was ooit een hele lieve aardige man. Maar hij heeft fouten gemaakt, is zichzelf kwijtgeraakt en is ontspoord.

Jeetje wat een mooie post! Ik heb er ff geen woorden voor.... ik ben oprecht blij voor je dat je dit kan posten over je vader. Liefdevol. Dat is mooi.

Dat heb ik toevallig gedaan, nog voor de diagnose. Althans, voor de diagnose officieel kanker bleek te zijn (we hadden al een voorgevoel). Ik zei letterlijk: "ik wil dat je weet hoe belangrijk je voor me bent geweest, en hoe dankbaar ik ben voor hoe je me hebt opgevoed". No joke. Het feit dat ik dat heb kunnen zeggen is een zegen.

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik dit las. Ik denk heel vaak na over de dood.... ik probeer het me bv ook voor te stellen hoe het afscheid zal zijn als mijn ouders dood zouden gaan. Ik weet zeker dat het niet eens in de buurt komt van wat jij nu schrijft. Ligt het aan mij? Ik ben er best wel van onder de indruk van hoe dat bij jou is gegaan. Als ik dat als moeder zou mogen horen van mijn kind dan zou ik misschien wel ter plekke willen gaan, beter wordt het leven niet!

Maar wat ik aan het begin van het topic vroeg, hoe ik het me niet kan voorstellen hoe al die ellende die ze heeft meegemaakt haar liefde voor mij en mijn broer nooit in de weg heeft gestaan. En dat ze alles "gepikt" heeft. Dat begrijp ik nog steeds niet.

Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon . Grapje uiteraard!! Ik weet gewoon niet wat ik anders kan zeggen.

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien? Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

 

[Dirkdirk]

Ja nee dat begrijp ik dan ook weer niet met zo'n waardeloze zoon . Grapje uiteraard!!

Ik houd van grapjes.

Veel rokjes op straat trouwens. Al gezien? Nee geintje. Je klinkt opgewekter, geen idee of het zo is, en dit seizoen leent zich er perfect voor om eens te oefenen met wat je moeder je zei.

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat. Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.

 

[Gemberthee]

Ik houd van grapjes.

Interessante wending die je neemt. Van overleden moeder, naar rokjes op straat. Niet verkeerd hoor. Integendeel. De lach op een begrafenis is vaak veel meer waard van bijvoorbeeld op een normale borrel of een uitje met werk. Omdat er emotie en verdriet gedeeld word is een lach op zo'n moment vaak betekenisvoller. Iets in de zin van "laten we een biertje drinken, ik trek wel een kistje open, oh nee, mijn moeder ligt er nog in" (even als voorbeeld hè, kan even niet een andere grap bedenken). Maar je snapt wat ik bedoel.

Hilarisch!!!!!