Als je iets wil vinden van de situatie omtrent de kinderen mag je heus dingen vragen, maar zulke uitspraken op basis van deze info, vind ik wat voorbarig.
Thanx.
Als ik lomp overkom is dat omdat ik - zoals ik zei - vergelijkbare situaties heb meegemaakt waar de kinderen niet beter van werden tot een zelfmoordpoging van zo'n meisje aan toe, tien jaar later.
Veel van hen hebben een abonnement bij de psychische hulpverlening. Waar dat niet zo is, komt dat omdat de omgeving ingreep; soms door kinderen even op te vangen, te laten logeren ofzo of doordat het hen lukte om de ouders toch wat bij te sturen of gewone duidelijke grenzen aan te geven die voor veel mensen vanzelf spraken.
Dat bericht van die suicide-poging vergeet ik echt nooit meer zolang ik leef. En ik vraag me nog steeds wel eens af, of ik vanuit mijn plek toen nog harder mijn mond had open moeten doen over wat ik zag gebeuren.
Dus hopelijk wil je begrijpen waar mijn strengheid vandaan komt. Het is niet heel fijn om je machteloos en ongehoord te voelen en je een mogelijk ramp ziet aankomen.
Dat gaat me om de situatie waar jullie kinderen in zitten, en niet om jou en ook niet om je man. Mijn ervaring is namelijk ook dat in de hulpverlening en jeugd-zorg de belangen van ouders vaak boven dat van kinderen werden gesteld. En als ik bezorgd ben wordt ik pissig.
Maarre... als ik het toch mag vragen, hoe zag de situatie er dan feitelijk uit nog geen 3 maanden geleden?
Wat deed je man en wat riep, schreeuwde of zei hij en hoe gedroeg hij zich dan wel, als jij schrijft - en ik pik even een paar zinnen uit jouw eerste tekst:
"
Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.."
"Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten.."
"Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok.."
"Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. "
Dus hij 'zoop' en snoof nog veel meer dan 9 liter bier per dag, nog voor de kinderen er waren en daarna ging dat in ieder geval tot voor kort nog door. De hele nog korte levens van jullie kleine kinderen lang.
Wat waren die uitspattingen dan, hoe gedroeg hij zich dan toen hij - terwijl je notabene zwanger was - jou op straat wilde gooien?
Wat heeft hij dan wel gezegd, geschreeuwd of gedaan?
Hij gedroeg zich als een tiran, zei je en dan 'kon jij het ontgelden'. Dat klinkt niet alsof er alleen maar ruzie was, maar klinkt als agressie en mogelijk (huiselijk) geweld.
Hoe moest jij het dan ontgelden?
Misschien heeft twee keer na elkaar de pil gefaald, of misschien kun je die niet verdragen en waren jullie alleen aangewezen op condooms of andere (minder betrouwbare) vormen van geboortebeperking, maar anders hebben jullie toch echt in de periode dat hij in ieder geval 9 liter bier dronk en (veel) coke snoof allebei gekozen om kinderen te nemen.
Dat is geen oordeel, maar een nogal droge, gewoon feitelijke constatering.
Ik heb van jou geen enkele reden om het te denken, maar ik weet trouwens ook nog genoeg verhalen waar het besluit alleen bij de vrouw lag om zwanger te raken, door te stoppen met het innemen van de anticonceptiepil. Dat kan ook ruzies opleveren.
Waar ik in ieder geval een vervelend gevoel bij krijg, is als iemand eerst zegt dat iets A is, en daarna is het toch B of nee.. het was eigenlijk F...
Behalve dat ik het zwaar irritant vindt (dat is mijn probleem) is het ook contra-productief.
Verandering kan namelijk alleen komen door de dingen zo helder mogelijk te zien en niet voor de situatie weg te lopen.
De consequenties daarvan onder ogen zien en verantwoordelijkheid nemen, is overigens nooit weglopen.
En ik vraag me af, nu jouw man een stapel trauma's moet proberen te verwerken of in ieder geval moet leren om toch door te gaan, én af te kicken van een drank- en cocaïne-verslaving of hij de komende jaren in staat is om samen met jou zijn vader-rol te nemen.
Zo niet dan ben jij als ouder diegene die zowel Vader als Moeder zal moeten zijn voor jullie kinderen, eventueel met behulp van jullie ouders en je familie of andere verstandige mensen als dat jou kan ondersteunen.
Ik weet zeker dat je het dan echt niet alleen hoeft te doen, maar jij bent wel de enige die keuzes kan maken in het belang van jullie kinderen.
It takes a village to raise a child... is what I'm saying.
