Dirkdirk
DF-koning
Het meest bekende liedje dat volgens mij het overgrote deel van DF wel kent: tinnitus.
Zelf ben ik er ongeveer 10 jaar geleden achter gekomen dat ik tinnitus heb. Het begon op een moment toen ik wilde mediteren. Ik probeerde alle geluiden van buitenaf te dempen om een perfecte stilte te creëren. Ik kwam erachter dat er een geluid in mijn hoofd zat. Ik leerde wat tinnitus was en vanaf dat moment wist ik dat ik het had. Ik ben toen in een maandenlange depressieve spiraal geraakt waar ik steeds dieper en dieper in zakte. Ik probeerde te vechten tegen het geluid maar hoe meer ik ertegen vocht, hoe depressiever ik werd. Dokters konden niets voor mij doen en het antwoord was altijd: "leer ermee leven".
Ik heb geleerd ermee om te gaan door het te accepteren. Dat klinkt misschien een beetje suf, vooral voor mensen die net ontdekt hebben dat ze het hebben, en zich niet voor kunnen stellen hoe ze ooit nog tot rust kunnen komen. Dat is een hele normale reactie en hoort voor mijn gevoel bij het helingsproces. Hoe stom het ook klinkt, het is niet het geluid zelf dat het probleem is. Het is het vechten ertegen. Toegegeven, sommige tinnitus is erger dan anderen. Maar het lichaam went sneller aan iets dan de meeste mensen denken.
Als ik wil slapen gebruik ik een app op mijn telefoon met regengeluiden. Ik ben er nu zo aan gewend dat ik vaak heerlijk slaap, ondanks dat 's avonds mijn tinnitus best luidruchtig kan zijn. Wanneer ik een boek lees, mediteer, probeer te studeren, een wandeling maak, ik gebruik er overal deze app voor.
Complete stilte is overrated. Eigenlijk zelfs onmogelijk. Je oren zijn altijd op zoek naar inpulsen. Het is voor je hersenen heel onnatuurlijk om géén impulsen te hebben. Je ogen zien continu beelden, je oren horen continu geluid, je krijgt altijd prikkels waar je ook bent. En dat is helemaal niet erg.
Er zijn zogenaamde "sensory-deprivation" tanks waar je in een bad drijft in het donker, en waar alle zintuigen zoveel mogelijk gedempt worden. Ik heb er zelf nog nooit in een gezeten. Maar het schijnt dat na een relatief korte tijd het brein allemaal impulsen gaat "verzinnen" omdat het niet gewend is geen input te krijgen.
Ik vraag me af hoe andere mensen hierin staan, hoe zij met hun tinnitus omgaan en hoe ze er tegenaan kijken. Hopelijk kan ik met dit topic mensen een hart onder de riem steken. Als er mensen zijn die in paniek zijn geraakt omdat ze erachter zijn gekomen dat ze tinnitus hebben en zich niet kunnen voorstellen hoe het leven ooit nog leuk kan zijn, maak je geen zorgen. Ik heb onvoorstelbaar donkere depressieve periodes gehad waarin zelfmoord meerdere keren door mijn hoofd geschoten is (pun intended). Maar er is een manier om te winnen. En dat is:
Niet vechten. Acceptatie. En vertrouwen op het lichaam.
Zelf ben ik er ongeveer 10 jaar geleden achter gekomen dat ik tinnitus heb. Het begon op een moment toen ik wilde mediteren. Ik probeerde alle geluiden van buitenaf te dempen om een perfecte stilte te creëren. Ik kwam erachter dat er een geluid in mijn hoofd zat. Ik leerde wat tinnitus was en vanaf dat moment wist ik dat ik het had. Ik ben toen in een maandenlange depressieve spiraal geraakt waar ik steeds dieper en dieper in zakte. Ik probeerde te vechten tegen het geluid maar hoe meer ik ertegen vocht, hoe depressiever ik werd. Dokters konden niets voor mij doen en het antwoord was altijd: "leer ermee leven".
Ik heb geleerd ermee om te gaan door het te accepteren. Dat klinkt misschien een beetje suf, vooral voor mensen die net ontdekt hebben dat ze het hebben, en zich niet voor kunnen stellen hoe ze ooit nog tot rust kunnen komen. Dat is een hele normale reactie en hoort voor mijn gevoel bij het helingsproces. Hoe stom het ook klinkt, het is niet het geluid zelf dat het probleem is. Het is het vechten ertegen. Toegegeven, sommige tinnitus is erger dan anderen. Maar het lichaam went sneller aan iets dan de meeste mensen denken.
Als ik wil slapen gebruik ik een app op mijn telefoon met regengeluiden. Ik ben er nu zo aan gewend dat ik vaak heerlijk slaap, ondanks dat 's avonds mijn tinnitus best luidruchtig kan zijn. Wanneer ik een boek lees, mediteer, probeer te studeren, een wandeling maak, ik gebruik er overal deze app voor.
Complete stilte is overrated. Eigenlijk zelfs onmogelijk. Je oren zijn altijd op zoek naar inpulsen. Het is voor je hersenen heel onnatuurlijk om géén impulsen te hebben. Je ogen zien continu beelden, je oren horen continu geluid, je krijgt altijd prikkels waar je ook bent. En dat is helemaal niet erg.
Er zijn zogenaamde "sensory-deprivation" tanks waar je in een bad drijft in het donker, en waar alle zintuigen zoveel mogelijk gedempt worden. Ik heb er zelf nog nooit in een gezeten. Maar het schijnt dat na een relatief korte tijd het brein allemaal impulsen gaat "verzinnen" omdat het niet gewend is geen input te krijgen.
Ik vraag me af hoe andere mensen hierin staan, hoe zij met hun tinnitus omgaan en hoe ze er tegenaan kijken. Hopelijk kan ik met dit topic mensen een hart onder de riem steken. Als er mensen zijn die in paniek zijn geraakt omdat ze erachter zijn gekomen dat ze tinnitus hebben en zich niet kunnen voorstellen hoe het leven ooit nog leuk kan zijn, maak je geen zorgen. Ik heb onvoorstelbaar donkere depressieve periodes gehad waarin zelfmoord meerdere keren door mijn hoofd geschoten is (pun intended). Maar er is een manier om te winnen. En dat is:
Niet vechten. Acceptatie. En vertrouwen op het lichaam.
