• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

LSD trip | mede tripper gaat volledig fout

रति

Wijs gebruiker
@Neo-Shulginist
Sommige mensen hier hebben blijkbaar het gevoel dat een tripsitter soms storend werkt binnen hun trip. Dat is blijkbaar toch een gegeven voor sommigen. Ben je als sitter altijd in dezelfde ruimte? Is het misschien een idee om in een aangrenzende ruimte te zijn (ipv dezelfde ruimte) waarbij je alleen ingrijpt wanneer er zeg maar sprake is van totale paniek?( Ook dan kan een kleine vingerwijzing mogelijk al helpen om iemands trip in een meer positieve richting te sturen, zonder dat je mogelijk een ervaring (door alleen al aanwezig te zijn) beïnvloedt) Op deze manier blijft de natuurlijke ontwikkeling binnen een trip behouden.
 
Laatst bewerkt:

रति

Wijs gebruiker
Ja ik stel de vraag dus omdat ik denk dat er allerlei verwachtingen en onzekerheden onder liggen. Het leuke aan psychedelica vind ik nu juist om dat soort momenten aan te grijpen om dan meer te ontdekken over jezelf: wie je bent, hoe je je voelt en op welke manier je denkt. =)

Je kan bijvoorbeeld de opvatting hebben dat je 'normaal' moet doen. Dat hoe je je gedraagt als je psychedelica op hebt niet goed is, en dat je daardoor gaat twijfelen aan jezelf als je dan jezelf uit de derde persoon gaat bekijken. Maar ook dat is weer een illusie. Je weet niet wat anderen denken. En als je dat gevoel dat je iets moet van een nuchtere tripsitter kunt loslaten dan kan dat juist weer heel leerzaam zijn.
Op zich ben ik het er mee eens. Maar voor veel mensen is het moeilijk om je wanneer je ergens op gefocust bent, dit los te laten. ook buiten een trip in het normale leven. Ik geef als voorbeeld aanrijdingen tussen twee auto's die plaats hebben gevonden in een leeg landschap (bijv de provincie Zeeland). Doordat de automobilisten zo zeer gefocust waren op (het vermijden van de crash met) die andere auto vond juist de crash plaats (dat is tenminste een uitleg die ik ergens heb gelezen). Je kan er naast proberen te focussen, maar dat is soms moeilijker dan je zou willen. Je hebt dan de kans dat je toch, als tripsitter zijnde, het onderwerp van onbedoelde (en mogelijk onbewuste) focus wordt.
 

De Zandman

DF-koning
Ikzelf heb niets tegen een (goede!) tripsittter.
Dit voor mijn eigen veiligheid , indirect ook die van anderen.
Ik heb enkele keren een laten we zeggen een niet zo'n goede sitter erbij gehad. Heel jammer, want de nare ervaring blijft altijd aanwezig en maakt, dat een nieuwe trip bij voorbaat al link kan zijn.
Qua spiritualiteit nog even de opmerking: aliens , is geloven hierin spiritueel?
Leven na de dood?
In dit laatste geval geloof ikzelf niet.
Dit, omdat ik een paar mensen gekend heb, die, als zij gekund hadden, gegarandeerd min van hun aanwezigheid als geest hadden blijkgegeven...
Monnik zijn, hoe zien we dit?

Zo maar eens wat vragen op dit punt.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Leven na de dood?
In dit laatste geval geloof ikzelf niet.
Dit, omdat ik een paar mensen gekend heb, die, als zij gekund hadden, gegarandeerd min van hun aanwezigheid als geest hadden blijkgegeven...
Hoe weet je dat leven na de dood per definitie betekent dat je als een Poltergeist mensen kunt contacteren? :tonguewink: Of dat je überhaupt je vorige leven (en dus gemaakte afspraken) onthoudt. Dat leven kan ook in een compleet andere wereld/dimensie/droom zijn.
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Hoe weet je dat leven na de dood per definitie betekent dat je als een Poltergeist mensen kunt contacteren? :tonguewink: Of dat je überhaupt je vorige leven (en dus gemaakte afspraken) onthoudt. Dat leven kan ook in een compleet andere wereld/dimensie/droom zijn.

Exact. Dit weten we totaal niet. Het is logisch vanuit ons centraal perspectief, als mens, omdat dit de enige identiteit is die wij op dit moment feitelijk kennen. Maar het is eigenlijk ook vrij naïef en onbedoeld self-centered om aan te nemen dat wij in een mogelijk voortbestaan na de dood als een soort geesten in min of meer menselijke gedaante zouden terugkregen. Die dan ook nog eens contact zouden moeten kunnen zoeken met ons of blijk zouden kunnen geven van hun aanwezigheid. Wie zegt dit? Het is slechts één van de oneindig veel mogelijkheden, waarvan we geen enkele notie hebben (helaas).

Ik heb lang gedacht dat leven na de dood onaannemelijk is (onlogisch vanuit de evolutieleer, etc.). En mijn innerlijke ‘rationele ik’ meent ergens nog steeds te moeten vinden dat de meest logische theorie is dat alles na ons sterven gewoon stopt. Idee: we zijn ons brein. Als dat brein dood is, is er niks meer, nada. Ik ben van nature nuchter en niet erg zweverig of ‘spiritueel’ (hoe je dat ook definieert) van aard - al mijn niet drugs-gebruikende vrienden zullen dit beamen. En toch ben ik substantieel veranderd in m’n gedachtengangen en meer open minded geworden voor andere theorieën, júist door naast ‘normaal’ onderzoek te bedrijven binnen de - terecht bestaande - maatschappelijk geaccepteerde wetenschapsgrenzen óók bezig gaan met die zaken die net niet door wetenschap aangetoond kunnen worden (o.a. door interesse in, en ervaring met psychedelica). Dat betekent niet dat ik niet met beide benen op de grond blijf/wil blijven staan. (Zelf)kritisch zijn blijft één van de belangrijkste dingen die er zijn, anders loert het gevaar van een vorm van grootheidswaanzin, vind ik dan hè. Dan zou ik geen integere onderzoeker meer zijn, en ik draag integer (wetenschappelijk) onderzoek een warm hart toe.

Tegenwoordig heb ik geen sterke mening meer over wat er na de dood met ons ‘zijn’ gebeurt. Ik weet het echt niet meer, en dat is best een belangrijk keerpunt geweest in mijn levensvisie. Wat ik vooral geleerd heb de afgelopen jaren binnen de kaders van zowel reguliere wetenschap als van ‘psychonautisch’ (gewichtig woord, lol) onderzoek: we just don’t know. We hebben geen flauw idee. We weten wel wat, maar toch vooral zó weinig. En er is nog zoveel mogelijk.

Maar daarom: geloof niet de eerste de beste ongefundeerde aanname die je tegenkomt. Probeer bij filosofische vraagstukken/levensvragen verder te denken dan vanuit theorieën die logisch lijken vanuit ons eigen referentiekader als mens, op aarde, in het hier en nu. In de letterlijke zin van het woord is dit ook wetenschap: willen weten, maar niet focussen op één enkele benadering of hypothese. Je hebt wetenschap als onderdeel van onze maatschappij, die is zeer begrensd, en dat is maar goed ook. Daarom hebben we er zoveel aan te danken. Maar wetenschap en spiritualiteit zijn geen tegenpolen, sterker nog: naar mijn mening maken ze onderdeel van elkaar uit.

Oops, nogal off-topic dit, sorry (de welbekende insomnia + bijbehorend druk hoofd). Maar dit kwam even naar boven naar aanleiding van de reactie van Mindless. Don’t judge me als het wat chaotisch overkomt, ‘t is het tijdstip.
 
R

Revolutionair

Gast
Het gaat richting victim-blaming: 'als je heel angstig wordt van tripmiddelen dan zal het wel aan je eigen koppigheid liggen. Je moet je gewoon wat flexibeler opstellen.'
Dat zie ik als een vorm van victim-blaming die geen rekening houdt met de invloed van de omgeving en de mindset voorafgaand aan de trip. Je ziet dat ook gebeuren in het tripreport van dit topic. De tripper was gestrest en voelde zich niet helemaal fijn in de setting binnenshuis. Het resultaat is onrust en angst, die door de omgeving van gevaarlijk verkeer nog verder escaleert in paniek. Het lijkt me niet heel constructief om dan tegen die tripper te zeggen dat ze gewoon wat geïnteresseerder moeten zijn in hun eigen onderbewustzijn.

Zo zie ik dat ook niet.
Lsd is een behoorlijke confrontatie met jezelf.
En ik heb mensen fout zien gaan die altijd de lolbroek aan hadden en super zelf verzekerd waren zo leek het. Altijd een weerwoord.
Zelfs een beetje de bully van de groep.

Tot die zegel van 220ug erin ging en diegene helemaal in zichzelf keerde.
Niet goed voelde over zichzelf..
Ja dan word je ineens met je neus onder de feiten gedrukt.
En soms heeft iemand dat nodig.
En dat zijn vaak de koppige mensen die op dat moment veel moeite hebben met het loslaten van hun ego en hun eigen gelijk, en dan ga je er tegen vechten en kan je verwachten dat je een bad trip krijgt.

Heeft niks te maken met victim blaming.
Het is een spiegel recht in je gezicht.
En soms hebben mensen dat ook nodig.

Daarnaast heb je mensen met traumatische ervaringen. Die krijgen vaak ook wat te voorduren.
Maar als ze daar doorheen zijn hebben ze wel wat geleerd en zouden ze er wat uit kunnen halen.

Je hoort altijd mensen zeggen dat je in een trip kan blijven hangen.
Maar je blijft na elke trip wel ergens hangen.
Het veranderd sws verschillende chemie in je hersens en inzichten in dit leven.
Het is een ervaring die je rijker bent of die nou naar wens was of niet.

Ik ben ook wel eens mee gezogen door iemand waar ik mij de hele avond over moest ontfermen.
Alleen maar drama...
Daarna voelde ik mij ook niet op mijn best door deze ervaring. En heb daarna samen met mijn beste maat een andere setting gecreëerd het gebruik van mdma erbij.
Weer een positieve vibe, dat had ik nodig.

Nu ik het er de hele tijd weer over heb is het eigenlijk wel weer eens tijd voor een goede trip..
 
R

Revolutionair

Gast
Ik heb lang gedacht dat leven na de dood onaannemelijk is (onlogisch vanuit de evolutieleer, etc.). En mijn innerlijke ‘rationele ik’ meent ergens nog steeds te moeten vinden dat de meest logische theorie is dat alles na ons sterven gewoon stopt. Idee: we zijn ons brein. Als dat brein dood is, is er niks meer, nada. Ik ben van nature nuchter en niet erg zweverig of ‘spiritueel’ (hoe je dat ook definieert) van aard - al mijn niet drugs-gebruikende vrienden zullen dit beamen. En toch ben ik substantieel veranderd in m’n gedachtengangen en meer open minded geworden voor andere theorieën, júist door naast ‘normaal’ onderzoek te bedrijven binnen de - terecht bestaande - maatschappelijk geaccepteerde wetenschapsgrenzen óók bezig gaan met die zaken die juist niet door wetenschap aangetoond kunnen worden (o.a. door interesse in, en ervaring met psychedelica). Dat betekent niet dat ik niet met beide benen op de grond blijf/wil blijven staan. (Zelf)kritisch zijn blijft één van de belangrijkste dingen die er zijn, anders loert het gevaar van een vorm van grootheidswaanzin, vind ik dan hè. Dan zou ik geen integere onderzoeker meer zijn, en ik draag integer (wetenschappelijk) onderzoek een warm hart toe.

Dit is precies mijn gedachtegang.
Na dat de hersens niet meer werken dan is het bewustzijn voorbij en is je geest ook gestorven.
Dat is mijn 'geloof'

Dat leven kan ook in een compleet andere wereld/dimensie/droom zijn.

Maar ik vind het leuk om te filosoferen over wat mogelijk kan zijn.
En kan mij daar in verdiepen en inleven.
Maar dat veranderd niks aan wat ik denk dat er gaat gebeuren.

Religie vind ik geen leuke discussie.
Ik vind het een beetje achterhaald.
Daarnaast snap ik best dat mensen bang zijn voor de dood en dit leven niet voor niks willen doen en hopen op een hemel waar ze voor altijd lang en gelukkig leven.
Maar met de kennis en wetenschap van deze tijd vind IK dat je boeken als de bijbel en koran een soort mindgame game is om mensen een bepaalde pad te laten volgen.

Het heeft in het verleden zeker geholpen om de maatschappij op te bouwen hoe hij nu is.
Wat is goed en wat is slecht....
Maar nu hebben we de wet en mogen van mij die boeken het museum in.

Geen beledigingen aan mensen die wel geloven, je moet doen waar je jezelf goed bij voelt.
Maar dit is wat ik er over denk.
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Dit is precies mijn gedachtegang.
Na dat de hersens niet meer werken dan is het bewustzijn voorbij en is je geest ook gestorven.
Dat is mijn 'geloof'.

Dit is dus inderdaad waar ik praktisch mijn leven lang van overtuigd ben geweest, gedeeltelijk nog steeds ben, zij het niet meer zo enorm stellig als vroeger. Als ik eerlijk ben, ben ik waarschijnlijk als het erop aankomt nog steeds geneigd om dit standpunt te verdedigen. Als je me op straat zou tegenkomen, me onder druk/met een camera voor m’n neus deze vraag zou stellen en ik zou abrupt moeten antwoorden, dan zou ik vermoedelijk - overvallen door de vraag - ook jouw antwoord geven. Omdat dit, de rationele/wetenschappelijke denkwijze, gedurende mijn leven onbewust deel is gaan uitmaken van mijn persoon en identiteit. Het is bovendien mijn werk om ‘zo’ te denken.

Ik heb de (niet onlogische, maar misschien soms wat rigide) overtuiging ingebakken zitten dat dit met de kennis die we nu hebben het meest betrouwbare is om te geloven, zolang het tegendeel niet bewezen is. Aangezien ik ook echt affiniteit heb met wetenschap (ondanks de flaws, onzuiverheden en corruptie die ook daar zeer veelvoorkomend zijn en die ik inmiddels wel ken) voel ik me hierbij het veiligst. Het punt is: er is gewoon meer te ontdekken dan wat de wetenschap binnen de kaders van wat maatschappelijk mogelijk/toegestaan is, tot dusver, heeft kunnen bewijzen. Het hoeft niet dáár op te houden met het vergaren van kennis over de wereld, het universum, het hoe en wat van alles, wie wij zijn.

Ik ben geboren, dan wel opgevoed, met een nuchterheid die ervoor zorgt dat ik kritisch sta ten opzichte van ’kennis’ door eigen ervaring (dus ook met psychedelica): daar hebben we hem weer, N = 1. Maar ik ben juist heel opgelucht en blij dat ik over de tijd heen ben gaan inzien dat meerdere wegen - en dus niet alleen reguliere wetenschap - sámen kunnen leiden naar Rome. En met Rome bedoel ik dan de vorming van een eigen geloof of standpunt ten opzichte van kwesties waar níemand echt het fijne van weet, omdat die antwoorden er gewoonweg nog niet zijn. Ik pretendeer niet deze zelf te gaan kunnen achterhalen in mijn simpele, korte mensenleventje, met mijn apenbreintje, zeker niet. Die illusie heb ik totaal niet. Maar het is leuk om ermee bezig te zijn en andermans perspectieven te horen/lezen. Verder kijken dan onze reguliere wetenschap - maar daarbij die wetenschap ook zéker niet uit het oog verliezen - is m.i. een verrijking.

Deze vorm van mentale flexibiliteit maakt me gevoelsmatig niet alleen een ruimdenkender mens, maar uiteindelijk ook ook een betere onderzoeker. Ik doe mijn werk, binnen de begrijpelijke grenzen, maar ik verbreed m’n onderzoek op mijn manier in m’n vrije tijd, als hobby. :) Het is mijn ultieme droom om deze twee zaken in de toekomst te kunnen combineren, maar de vraag is of ik nog mag meemaken dat de maatschappij hier klaar voor is. Want het hardnekkige ‘drugs are bad, m’kay’ is niet zomaar van de baan.

Leuke discussie trouwens. Wel echt een beetje afgedreven, haha. Nu toch maar eens echt proberen te slapen. Welterusten!
 

De Zandman

DF-koning
Ik ben het met Revolutionair eens.
Als het brein stopt, dan is alles over.
Mijn vader zei altijd: maak er wat van, dit leven! Je hebt en krijgt er maar één.
Angst voor de dood heb ik totaal niet.
Ik ben eerder zeer benieuwd , waar de geest terecht komt ...
Als er na de dood een plek zou zijn, waar d e geest heen gaat, nou, dat zou nu heden ten dage een overvol gebied zijn, nietwaar
 
R

Revolutionair

Gast
Maar ik ben juist heel opgelucht en blij dat ik over de tijd heen ben gaan inzien dat meerdere wegen - en dus niet alleen reguliere wetenschap - sámen kunnen leiden naar Rome. En met Rome bedoel ik dan de vorming van een eigen geloof of standpunt ten opzichte van kwesties waar níemand echt het fijne van weet, omdat die antwoorden er gewoonweg nog niet zijn. Ik pretendeer niet deze zelf te gaan kunnen achterhalen in mijn simpele, korte mensenleventje, met mijn apenbreintje, zeker niet. Die illusie heb ik totaal niet. Maar het is leuk om ermee bezig te zijn en andermans perspectieven te horen/lezen. Verder kijken dan onze reguliere wetenschap - maar daarbij die wetenschap ook zéker niet uit het oog verliezen - is m.i. een verrijking.

Dit ook nog ja!
Zo is het wel niemand kent de waarheid dus sta altijd open om te horen welke theorieën er nog meer zijn.
Natuurlijk zou ik ook willen dat mijn bewustzijn nog een verdere leven heeft.
Al heb ik daar weinig vertrouwen in.
Straks ga ik dood en sta ik toch voor de poort van de hell hahaha zou wat zijn.
Was ik zo overtuigd en bleek het allemaal waar..
Vind het leuk om over zulke dingen na te denken.
Maakt het leven rijker.
 
R

Revolutionair

Gast
Angst voor de dood heb ik totaal niet.

Netjes!
Heb ik dus ook ik geniet van het leven.
En ben niet bang voor de dood.
Ik wil nu niet dood dus heb wel levens overdrang.
Maar dat is dus het punt waar veel mensen niet mee kunnen leven.
Dat dit het is en niet meer en dan word de dood voor hun ineens heel erg eng.
Maar zo te lezen hebben wij dat in deze discussie helemaal niet.
Zo zie je maar weer de open minded geesten van de drugsgebruikers.
 

De Zandman

DF-koning
Angst doet geloven.
Zo werd middels het aanpraten van angst voor de hel, verdoemenis , vagevuur en nóg veel meer van al dit fraais de mensheid vol van angst in de kerk gehouden en hadden de heren in hun jurk ontzettend veel macht.
Nu iedereen slimmer is geworden is de leegloop van kerken een vet probleem geworden voor deze geloofs lieden.
Leven na de dood, profetieën ,aliens, spirituele zaken, volgens mij zal de spiritualiteit alleen maar verder worden uitgediept, al of niet met ayahuasca trips en andere trips.
Het zal mijn tijd wel duren zogezegd
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Maar het is leuk om ermee bezig te zijn en andermans perspectieven te horen/lezen. Verder kijken dan onze reguliere wetenschap - maar daarbij die wetenschap ook zéker niet uit het oog verliezen - is m.i. een verrijking.
Helemaal mee eens! Zo kijk ik er ook tegenaan...

Het is mijn ultieme droom om deze twee zaken in de toekomst te kunnen combineren, maar de vraag is of ik nog mag meemaken dat de maatschappij hier klaar voor is. Want het hardnekkige ‘drugs are bad, m’kay’ is niet zomaar van de baan.
Laten we hopen dat hier nog verandering in komt...
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Ik heb lang gedacht dat leven na de dood onaannemelijk is (onlogisch vanuit de evolutieleer, etc.). En mijn innerlijke ‘rationele ik’ meent ergens nog steeds te moeten vinden dat de meest logische theorie is dat alles na ons sterven gewoon stopt. Idee: we zijn ons brein. Als dat brein dood is, is er niks meer, nada. Ik ben van nature nuchter en niet erg zweverig of ‘spiritueel’ (hoe je dat ook definieert) van aard - al mijn niet drugs-gebruikende vrienden zullen dit beamen. En toch ben ik substantieel veranderd in m’n gedachtengangen en meer open minded geworden voor andere theorieën, júist door naast ‘normaal’ onderzoek te bedrijven binnen de - terecht bestaande - maatschappelijk geaccepteerde wetenschapsgrenzen óók bezig gaan met die zaken die net niet door wetenschap aangetoond kunnen worden (o.a. door interesse in, en ervaring met psychedelica). Dat betekent niet dat ik niet met beide benen op de grond blijf/wil blijven staan. (Zelf)kritisch zijn blijft één van de belangrijkste dingen die er zijn, anders loert het gevaar van een vorm van grootheidswaanzin, vind ik dan hè. Dan zou ik geen integere onderzoeker meer zijn, en ik draag integer (wetenschappelijk) onderzoek een warm hart toe.
Maar dat idee heeft niets met wetenschap te maken, aangezien de wetenschap helemaal niet bewezen heeft dat het brein bewustzijn genereert. Zie de 'hard question of consciousness'. Wetenschap weet helemaal niet wat bewustzijn is.

En dat vind ik altijd apart. Vele zogenaamd rationele, wetenschappelijk ingestelde mensen claimen dat zij alles vanuit de ratio doen, maar maken dus wel eerst deze immense aanname dat bewustzijn wordt gegenereerd door (en dus is gelimiteerd tot) het fysieke brein. Dit is in mijn ogen ook gewoon een geloofssysteem, want dat is dus helemaal geen onweerlegbaar vaststaand feit. Het brein kan bijvoorbeeld mogelijk ook net zo goed fungeren als een ontvanger, in plaats van een generator.

Ik ben voor integer wetenschappelijk onderzoek, maar altijd wanneer bovenstaande claim wordt gemaakt, denk ik bij mezelf: wat is daar zo wetenschappelijk aan?


Maar daarom: geloof niet de eerste de beste ongefundeerde aanname die je tegenkomt. Probeer bij filosofische vraagstukken/levensvragen verder te denken dan vanuit theorieën die logisch lijken vanuit ons eigen referentiekader als mens, op aarde, in het hier en nu. In de letterlijke zin van het woord is dit ook wetenschap: willen weten, maar niet focussen op één enkele benadering of hypothese. Je hebt wetenschap als onderdeel van onze maatschappij, die is zeer begrensd, en dat is maar goed ook. Daarom hebben we er zoveel aan te danken. Maar wetenschap en spiritualiteit zijn geen tegenpolen, sterker nog: naar mijn mening maken ze onderdeel van elkaar uit.
Ik zie reguliere wetenschap als wetenschap van de objectieve wereld en spiritualiteit als wetenschap van directe ervaring/subjectiviteit. De laatste is imo een soort wetenschap, want als het goed is, is er hier geen sprake van geloof. Wanneer geloof zijn intrede doet, degradeert spiritualiteit tot religie. Je bent hier echter zelf degene die erop toeziet dat die degradatie niet plaatsvindt.


Ik ben geboren, dan wel opgevoed, met een nuchterheid die ervoor zorgt dat ik kritisch sta ten opzichte van ’kennis’ door eigen ervaring (dus ook met psychedelica): daar hebben we hem weer, N = 1. Maar ik ben juist heel opgelucht en blij dat ik over de tijd heen ben gaan inzien dat meerdere wegen - en dus niet alleen reguliere wetenschap - sámen kunnen leiden naar Rome. En met Rome bedoel ik dan de vorming van een eigen geloof of standpunt ten opzichte van kwesties waar níemand echt het fijne van weet, omdat die antwoorden er gewoonweg nog niet zijn. Ik pretendeer niet deze zelf te gaan kunnen achterhalen in mijn simpele, korte mensenleventje, met mijn apenbreintje, zeker niet. Die illusie heb ik totaal niet. Maar het is leuk om ermee bezig te zijn en andermans perspectieven te horen/lezen. Verder kijken dan onze reguliere wetenschap - maar daarbij die wetenschap ook zéker niet uit het oog verliezen - is m.i. een verrijking.
Maar stel, dat je helemaal niet je apenbrein bent, maar dat je slechts de wereld ziet met je apenbrein. Is de ervaren wereld niet precies dat: het ís je menselijke geest/brein. Je ziet de wereld precies zoals je deze ziet, omdat je brein deze exact zo interpreteert. Een dier zoals bijvoorbeeld een huisvlieg, ziet een hele andere wereld. Het brein van de huisvlieg ís de wereld van de huisvlieg.

Daarom is er imo zo'n fundamenteel verschil tussen wetenschap van de objectieve wereld en wetenschap van directe subjectieve ervaring (spiritualiteit if you will). De eerste wordt gelimiteerd door het apenbrein, maar de tweede niet. Dat betekent niet dat de tweede dan toegang heeft tot alle 'kennis' van de menselijke wereld. Nee, het betekent slechts dat het denken vrij wordt: niet meer gelimiteerd door het apenbrein waarmee de objectieve wereld gekend wordt. Ik denk dus ook niet dat spiritualiteit er om draait om steeds beter te begrijpen hoe deze wereld werkt. Dat is het spel dat wetenschap speelt: steeds betere, meer accurate kennis vergaren over de objectieve wereld. Spiritualiteit daarentegen draait imo om de wetenschap van de zelf, van (pure) subjectiviteit waarin denken niet meer gelimiteerd is tot de rationele objectieve mind. Deze twee wetenschappen kunnen imo dus ook prima naast elkaar bestaan, al denk ik persoonlijk niet dat ze elkaar zozeer aanvullen om zo een completer accurater beeld van de wereld te krijgen. De mind/het brein en daarmee de wereld is imo als een soort bubbel in bewustzijn. Binnen die bubbel gelden alle (natuur)wetten en regels van die wereld. Buiten die bubbel zijn er helemaal geen wetten, regels en grenzen. Vandaar dat puur bewustzijn vaak kenmerken als 'oneindig', 'eeuwig', 'vrij', 'vormloos' krijgt toegewezen. Maar dit is dus gekeken vanuit directe ervaring naar de zelf, niet naar een objectieve wereld.

Een belangrijk onderscheid in mijn ogen.

Wanneer je denkt, limiteert/vernauwt bewustzijn zich tot de wereld (die bubbel van relativiteit). Die limitatie is nodig om objectieve kennis te kunnen kennen. Wanneer denken stopt, verdwijnen die limitaties weer.
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
wetenschap helemaal niet bewezen heeft dat het brein bewustzijn genereert. Zie de 'hard question of consciousness'. Wetenschap weet helemaal niet wat bewustzijn is.
Ik neig er steeds meer naar om het hiermee eens te zijn. Al zou ik het niet zo stellig durven zeggen als dat jij hier doet. Er zijn volgens mij serieuze aanwijzingen dat dit het geval is, of in ieder geval kan zijn. Als dit inderdaad waar blijkt te zijn dan is dat wel echt een enorme game-changer voor alles!

Vele zogenaamd rationele, wetenschappelijk ingestelde mensen claimen dat zij alles vanuit de ratio doen, maar maken dus wel eerst deze immense aanname dat bewustzijn wordt gegenereerd door (en dus is gelimiteerd tot) het fysieke brein. Dit is in mijn ogen ook gewoon een geloofssysteem
Eens. Volgens mij is dat inderdaad een geloofssysteem en is de wetenschap in de praktijk vaak veel conservatiever dan dat veel mensen (wetenschappers inclusief) geloven.

Wanneer geloof zijn intrede doet, degradeert spiritualiteit tot religie.
Ik ben geen fan van georganiseerde religie. Toch zie ik religie niet als een degradatie van spiritualiteit. Ik zie religie als een georganiseerde dogmatische versie van spiritualiteit. Hetgeorganiseerde en dogmatische karakter veroorzaakt problemen zoals machtsmisbruik en corruptie.

Met je laatste twee alinea's kan ik niet zoveel omdat ik simpelweg niet begrijp wat je er mee wilt zeggen. :sweatsmile:
 

Ikbeneenfiets

Wijs gebruiker
Hey allemaal!

Ik zou graag ook mijn mening met jullie delen. Ik kom uit een wetenschappelijke familie en volg een wetenschappelijke opleiding. Ik ben altijd heel erg fel atheïstisch geweest. Ik was overtuigd dat er geen leven was na de dood, en zag religie als een vorm van brainwashing waardoor goede mensen slechte dingen konden doen.

De laatste paar jaar heb ik wat psychiatrische klachten gehad en dit heeft er toe geleid dat ik veel heb gereflecteerd over het leven. Bovendien heb ik een (heel beperkt) aantal drugservaringen gehad en hier vooral veel over gelezen.

Hierdoor sta ik nu een stuk meer open voor dit soort ideeën. Het voelt voor mij nog steeds het meest waarschijnlijk dat er geen leven is na de dood. Dat de wetenschap nog niet heeft aangetoond dat de hersens bewustzijn kunnen genereren, betekend niet dat dit niet zo is. Vrijwel alle vragen die de mens zich ooit gesteld heeft, zijn ook opgelost door de wetenschap. En hoewel er altijd nieuwe vragen komen, blijft de wetenschap altijd dieper duiken. Ik studeer biologie en de hersens zijn nou eenmaal zo complex dat het nog voor 99% onbegrepen is. Er zijn nog lang geen computers die zo iets zouden kunnen simuleren. Bovendien denk ik dat dit verlangen na een hiernamaals, deels verankerd zit in onze genetische make-up. Hierdoor duiken mensen met subjectieve felheid op elke theorie die ingaat tegen de wetenschappelijke consensus op dit onderwerp. Ik heb het gevoel dat mensen dit gevoel vaak niet goed in zichzelf kunnen herkennen en daardoor moeite hebben hun objectiviteit te bewaren.

Toch ben ik door het voorgenoemde reflecteren behoorlijk opener geworden voor dit soort ideeën. Ik vind het christendom en de islam en elke andere wereldgodsdienst nog steeds belachelijk. Ik zeg dit niet om mensen te beledigen en ik hoop dat de gelovige onder jullie mij dit kunnen vergeven. Het bestaan van een soort universeel bewustzijn, of zelfs een God achtig bewustzijn, sluit ik niet uit. Mocht er zoiets bestaan, ben ik er honderd procent van overtuigd dat dit bewustzijn of wezen meer vreemd, bizar en alien is dan wij ons mogelijk kunnen voorstellen. Een God die op een haast menselijke manier beoordeeld of jij je goed of slecht gedraagt valt hier echt niet onder. Ten slotte sluit ik ook niet uit dat wij in een soort van simulatie leven. Dit zou naar mijn idee de psychedelische ervaring ook wel enigszins kunnen verklaren.

Ik vind het fijn dit soort ideeen eens met mensen te kunnen delen. Ik heb niet echt mensen om mij heen die gevoelig zijn voor dit soort discussies.

Fiets
 

8️⃣6️⃣

Badass junkie
Ik ben van mening dat gevoel en verstand beetje in balans moeten zijn.

Doe je alles met je verstand dan raak je afgesloten van je gevoel. Doe je alles op gevoel dan wordt je een zweefteef van jewelste. Dus een beetje van het ene en een beetje van het andere lijkt me het beste.

Religie heeft in mijn ogen echt helemaal niets met spiritualiteit te maken. Als je gelooft in een religie dan luister je in mijn ogen dus niet naar je eigen gevoel maar neem je gewoon klakkeloos over wat anderen ooit bedacht hebben en dat is juist verre van spiritueel in mijn optiek.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Ik neig er steeds meer naar om het hiermee eens te zijn. Al zou ik het niet zo stellig durven zeggen als dat jij hier doet. Er zijn volgens mij serieuze aanwijzingen dat dit het geval is, of in ieder geval kan zijn. Als dit inderdaad waar blijkt te zijn dan is dat wel echt een enorme game-changer voor alles!
Volgens mij geven serieuze wetenschappers gewoon toe dat ze niet weten wat bewustzijn is. Vandaar dus ook de 'hard question of consciousness': hoe kan bewustzijn verklaart worden, puur door processen in de hersenen? Het zijn juist mensen die wetenschap als een soort religie aanwenden en dus compleet onwetenschappelijk beweren dat bewustzijn gegenereerd wordt door het brein.

Ik ben geen fan van georganiseerde religie. Toch zie ik religie niet als een degradatie van spiritualiteit. Ik zie religie als een georganiseerde dogmatische versie van spiritualiteit. Hetgeorganiseerde en dogmatische karakter veroorzaakt problemen zoals machtsmisbruik en corruptie.
Ja, maar als religie een dogmatische versie van spiritualiteit is en dat ditzelfde dogmatische karakter corruptie en machtsmisbruik veroorzaakt, is dat dan niet hetzelfde als wat ik zeg? Dan degradeert/corrumpeert religie spiritualiteit middels dogma. :wink:

Met je laatste twee alinea's kan ik niet zoveel omdat ik simpelweg niet begrijp wat je er mee wilt zeggen. :sweatsmile:
Nou ja, ik ging hier dus in op Roze Olifant die het had over de limitatie door ons apenbrein. En mijn stelling was dat het brein een limitatie vormt voor de perceptie van de wereld en niet een limitatie voor de perceptie van de zelf.
 

रति

Wijs gebruiker
Vele zogenaamd rationele, wetenschappelijk ingestelde mensen claimen dat zij alles vanuit de ratio doen, maar maken dus wel eerst deze immense aanname dat bewustzijn wordt gegenereerd door (en dus is gelimiteerd tot) het fysieke brein. Dit is in mijn ogen ook gewoon een geloofssysteem, want dat is dus helemaal geen onweerlegbaar vaststaand feit.
IJzersterk argument!
 

Neo-Shulginist

Badass junkie
@Neo-Shulginist
Sommige mensen hier hebben blijkbaar het gevoel dat een tripsitter soms storend werkt binnen hun trip. Dat is blijkbaar toch een gegeven voor sommigen. Ben je als sitter altijd in dezelfde ruimte? Is het misschien een idee om in een aangrenzende ruimte te zijn (ipv dezelfde ruimte) waarbij je alleen ingrijpt wanneer er zeg maar sprake is van totale paniek?( Ook dan kan een kleine vingerwijzing mogelijk al helpen om iemands trip in een meer positieve richting te sturen, zonder dat je mogelijk een ervaring (door alleen al aanwezig te zijn) beïnvloedt) Op deze manier blijft de natuurlijke ontwikkeling binnen een trip behouden.

Dat kan absoluut! Niks irritanters dan iemand die je constant zit aan te staren: 'ga je al bad?!?!'
 

रति

Wijs gebruiker
LSD & YOGA gecombineerd, voor een mystieke ervaring:



https://www.yogajournal.com/lifestyle/yoga-meditation-and-psychedelics

Would You Consider Trying Psychedelics to Take Your Practice to Another Level?

Psychedlics are having a moment. Psychiatrists are administering magic mushrooms in medical centers while yogis host ceremonies with psychoactive tea. This resurgence in research and recreational use may have something to teach us about spiritual enlightenment. Here, we explore the potential role of psychedelics within a yoga practice or as therapeutic treatment.
Amanda Tust
Feb 8, 2019



Top yoga and meditation teachers Sally Kempton and Ram Dass share their personal experiences with psychedelics as we explore the latest trends in research and recreational use.

ANDREW BANNECKER

When a friend invited Maya Griffin* to a “journey weekend”—two or three days spent taking psychedelics in hopes of experiencing profound insights or a spiritual awakening—she found herself considering it. “Drugs were never on my radar,” says Griffin, 39, of New York City. “At an early age, I got warnings from my parents that drugs may have played a role in bringing on a family member’s mental illness. Beyond trying pot a couple times in college, I didn’t touch them.” But then Griffin met Julia Miller* in a yoga class, and after about a year of friendship, Miller began sharing tales from her annual psychedelic weekends. She’d travel with friends to rental houses in various parts of the United States where a “medicine man” from California would join them and administer mushrooms, LSD, and other psychedelics. Miller would tell Griffin about experiences on these “medicines” that had helped her feel connected to the divine. She’d talk about being in meditative-like bliss states and feeling pure love.


This time, Miller was hosting a three-day journey weekend with several psychedelics—such as DMT (dimethyltryptamine, a compound found in plants that’s extracted and then smoked to produce a powerful experience that’s over in minutes), LSD (lysergic acid diethylamide, or “acid,” which is chemically synthesized from a fungus), and Ayahuasca (a brew that blends whole plants containing DMT with those that have enzyme inhibitors that prolong the DMT experience). Miller described it as a “choose your own adventure” weekend, where Griffin could opt in or out of various drugs as she pleased. Griffin eventually decided to go for it. Miller recommended she first do a “mini journey”—just one day and one drug—to get a sense of what it would be like and to see if a longer trip was really something she wanted to do. So, a couple of months before the official journey, Griffin took a mini journey with magic mushrooms.

See also This is the Reason I Take the Subway 45 Minutes Uptown to Work Out—Even Though There’s a Gym On My Block

“It felt really intentional. We honored the spirits of the four directions beforehand, a tradition among indigenous cultures, and asked the ancestors to keep us safe,” she says. “I spent a lot of time feeling heavy, lying on the couch at first. Then, everything around me looked more vibrant and colorful. I was laughing hysterically with a friend. Time was warped. At the end, I got what my friends would call a ‘download,’ or the kind of insight you might get during meditation. It felt spiritual in a way. I wasn’t in a relationship at the time and I found myself having this sense that I needed to carve out space for a partner in my life. It was sweet and lovely.”

Griffin, who’s practiced yoga for more than 20 years and who says she wanted to try psychedelics in order to “pull back the ‘veil of perception,’” is among a new class of yoga practitioners who are giving drugs a try for spiritual reasons. They’re embarking on journey weekends, doing psychedelics in meditation circles, and taking the substances during art and music festivals to feel connected to a larger community and purpose. But a renewed interest in these explorations, and the mystical experiences they produce, isn’t confined to recreational settings. Psychedelics, primarily psilocybin, a psychoactive compound in magic mushrooms, are being studied by scientists, psychiatrists, and psychologists again after a decades-long hiatus following the experimental 1960s—a time when horror stories of recreational use gone wrong contributed to bans on the drugs and harsh punishments for anyone caught with them. This led to the shutdown of all studies into potential therapeutic uses, until recently. (The drugs are still illegal outside of clinical trials.)

Another Trip with Psychedelics
The freeze on psychedelics research was lifted in the early 1990s with Food and Drug Administration approval for a small pilot study on DMT, but it took another decade before studies of psychedelics began to pick up. Researchers are taking another look at drugs that alter consciousness, both to explore their potential role as a novel treatment for a variety of psychiatric or behavioral disorders and to study the effects that drug-induced mystical experiences may have on a healthy person’s life—and brain. “When I entered medical school in 1975, the topic of psychedelics was off the board. It was kind of a taboo area,” says Charles Grob, MD, a professor of psychiatry and biobehavioral sciences at the David Geffen School of Medicine at the University of California, Los Angeles, who conducted a 2011 pilot study on the use of psilocybin to treat anxiety in patients with terminal cancer. Now researchers such as Grob are following up on the treatment models developed in the ’50s and ’60s, especially for patients who don’t respond well to conventional therapies.

See also 6 Yoga Retreats to Help You Deal With Addiction

This opening of the vault—research has also picked up again in countries such as England, Spain, and Switzerland—has one big difference from studies done decades ago: Researchers use stringent controls and methods that have since become the norm (the older studies relied mostly on anecdotal accounts and observations that occurred under varying conditions). These days, scientists are also utilizing modern neuroimaging machines to get a glimpse into what happens in the brain. The results are preliminary but seem promising and suggest that just one or two doses of a psychedelic may be helpful in treating addictions (such as to cigarettes or alcohol), treatment-resistant depression, post-traumatic stress disorder, and anxiety in patients with terminal cancer. “It’s not about the drug per se, it’s about the meaningful experience that one dose can generate,” says Anthony Bossis, PhD, a clinical assistant professor of psychiatry at New York University School of Medicine who conducted a 2016 study on the use of psilocybin for patients with cancer who were struggling with anxiety, depression, and existential distress (fear of ceasing to exist).

Spiritual experiences in particular are showing up in research summaries. The term “psychedelic” was coined by a British-Canadian psychiatrist during the 1950s and is a mashup of two ancient Greek words that together mean “mind revealing.” Psychedelics are also known as hallucinogens, although they don’t always produce hallucinations, and as entheogens, or substances that generate the divine. In the pilot study looking at the effects of DMT on healthy volunteers, University of New Mexico School of Medicine researchers summarized the typical participant experience as “more vivid and compelling than dreams or waking awareness.” In a study published in 2006 in the Journal of Psychopharmacology, researchers at Johns Hopkins University School of Medicine gave a relatively high dose (30 mg) of psilocybin to healthy volunteers who’d never previously taken a hallucinogen and found that it could reliably evoke a mystical-type experience with substantial personal meaning for participants. About 70 percent of participants rated the psilocybin session as among the top five most spiritually significant experiences of their lives. In addition, the participants reported positive changes in mood and attitude about life and self—which persisted at a 14-month follow-up. Interestingly, core factors researchers used in determining whether a study participant had a mystical-type experience, also known as a peak experience or a spiritual epiphany, was their report of a sense of “unity” and “transcendence of time and space.” (See “What’s a Mystical Experience?” section below for the full list of how experts define one.)

In psilocybin studies for cancer distress, the patients who reported having a mystical experience while on the drug also scored higher in their reports of post-session benefits. “For people who are potentially dying of cancer, the ability to have a mystical experience where they describe experiencing self-transcendence and no longer solely identifying with their bodies is a profound gift,” says Bossis, also a clinical psychologist with a speciality in palliative care and a long interest in comparative religions. He describes his research as the study of “the scientific and the sacred.” In 2016 he published his findings on psilocybin for cancer patients in the Journal of Psychopharmacology, showing that a single psilocybin session led to improvement in anxiety and depression, a decrease in cancer-related demoralization and hopelessness, improved spiritual well-being, and increased quality of life—both immediately afterward and at a six-and-a-half-month follow-up. A study from Johns Hopkins produced similar results the same year. “The drug is out of your system in a matter of hours, but the memories and changes from the experience are often long-lasting,” Bossis says.


Learn if psychedelics complement a yoga practice or promote healing.

ANDREW BANNECKER

The Science of Spirituality
In addition to studying psilocybin-assisted therapy for cancer patients, Bossis is director of the NYU Psilocybin Religious Leaders Project (a sister project at Johns Hopkins is also in progress), which is recruiting religious leaders from different lineages—Christian clergy, Jewish rabbis, Zen Buddhist roshis, Hindu priests, and Muslim imams—and giving them high-dose psilocybin in order to study their accounts of the sessions and any effects the experience has on their spiritual practices. “They’re helping us describe the nature of the experience given their unique training and vernacular,” says Bossis, who adds that it’s too early to share results. The religious-leaders study is a new-wave version of the famous Good Friday Experiment at Boston University’s Marsh Chapel, conducted in 1962 by psychiatrist and minister Walter Pahnke. Pahnke was working on a PhD in religion and society at Harvard University and his experiment was overseen by members of the Department of Psychology, including psychologist Timothy Leary, who’d later become a notorious figure in the counterculture movement, and psychologist Richard Alpert, who’d later return from India as Ram Dass and introduce a generation to bhakti yoga and meditation. Pahnke wanted to explore whether using psychedelics in a religious setting could invoke a profound mystical experience, so at a Good Friday service his team gave 20 divinity students a capsule of either psilocybin or an active placebo, niacin. At least 8 of the 10 students who took the mushrooms reported a powerful mystical experience, compared to 1 of 10 in the control group. While the study was later criticized for failing to report an adverse event—a tranquilizer was administered to a distressed participant who left the chapel and refused to return—it was the first double-blind, placebo-controlled experiment with psychedelics. It also helped establish the terms “set” and “setting,” commonly used by researchers and recreational users alike. Set is the intention you bring to a psychedelic experience, and setting is the environment in which you take it.

“Set and setting are really critical in determining a positive outcome,” UCLA’s Grob says. “Optimizing set prepares an individual and helps them fully understand the range of effects they might have with a substance. It asks patients what their intention is and what they hope to get out of their experience. Setting is maintaining a safe and secure environment and having someone there who will adequately and responsibly monitor you.”

Bossis says most patients in the cancer studies set intentions for the session related to a better death or end of life—a sense of integrity, dignity, and resolution. Bossis encourages them to accept and directly face whatever is unfolding on psilocybin, even if it’s dark imagery or feelings of death, as is often the case for these study participants. “As counterintuitive as it sounds, I tell them to move into thoughts or experiences of dying—to go ahead. They won’t die physically, of course; it’s an experience of ego death and transcendence,” he says. “By moving into it, you’re directly learning from it and it typically changes to an insightful outcome. Avoiding it can only fuel it and makes it worse.”

In the research studies, the setting is a room in a medical center that’s made to look more like a living room. Participants lie on a couch, wear an eye mask and headphones (listening to mostly classical and instrumental music), and receive encouragement from their therapists to, for example, “go inward and accept the rise and fall of the experience.” Therapists are mostly quiet. They are there to monitor patients and assist them if they experience anything difficult or frightening, or simply want to talk.

“Even in clinical situations, the psychedelic really runs itself,” says Ram Dass, who is now 87 and lives in Maui. “I’m happy to see that this has been opened up and these researchers are doing their work from a legal place.”

The Shadow Side and How to Shift It
While all of this may sound enticing, psychedelic experiences may not be so reliably enlightening or helpful (or legal) when done recreationally, especially at a young age. Documentary filmmaker and rock musician Ben Stewart, who hosts the series Psychedelica on Gaia.com, describes his experiences using psychedelics, including mushrooms and LSD, as a teen as “pushing the boundaries in a juvenile way.” He says, “I wasn’t in a sacred place or even a place where I was respecting the power of the plant. I was just doing it whenever, and I had extremely terrifying experiences.” Years later in his films and research projects he started hearing about set and setting. “They’d say to bring an intention or ask a question and keep revisiting it throughout the journey. I was always given something more beautiful even if it took me to a dark place.”

Brigitte Mars, a professor of herbal medicine at Naropa University in Boulder, Colorado, teaches a “sacred psychoactives” class that covers the ceremonial use of psychedelics in ancient Greece, in Native American traditions, and as part of the shamanic path. “In a lot of indigenous cultures, young people had rites of passage in which they might be taken aside by a shaman and given a psychedelic plant or be told to go spend the night on a mountaintop. When they returned to the tribe, they’d be given more privileges since they’d gone through an initiation,” she says. Mars says LSD and mushrooms combined with prayer and intention helped put her on a path of healthy eating and yoga at a young age, and she strives to educate students about using psychedelics in a more responsible way, should they opt to partake in them. “This is definitely not supposed to be about going to a concert and getting as far out as possible. It can be an opportunity for growth and rebirth and to recalibrate your life. It’s a special occasion,” she says, adding, “psychedelics aren’t for everyone, and they aren’t a substitute for working on yourself.”

See also 4 Energy-Boosting Mushrooms (And How to Cook Them)

Tara Brach, PhD, a psychologist and the founder of Insight Meditation Community of Washington, DC, says she sees great healing potential for psychedelics, especially when paired with meditation and in clinical settings, but she warns about the risk of spiritual bypassing—using spiritual practices as a way to avoid dealing with difficult psychological issues that need attention and healing: “Mystical experience can be seductive. For some it creates the sense that this is the ‘fast track,’ and now that they’ve experienced mystical states, attention to communication, deep self-inquiry, or therapy and other forms of somatic healing are not necessary to grow.” She also says that recreational users don’t always give the attention to setting that’s needed to feel safe and uplifted. “Environments filled with noise and light pollution, distractions, and potentially insensitive and disturbing human interactions will not serve our well-being,” she says.

As these drugs edge their way back into contemporary pop culture, researchers warn about the medical and psychological dangers of recreational use, especially when it involves the mixing of two or more substances, including alcohol. “We had a wild degree of misuse and abuse in the ’60s, particularly among young people who were not adequately prepared and would take them under all sorts of adverse conditions,” Grob says. “These are very serious medicines that should only be taken for the most serious of purposes. I also think we need to learn from the anthropologic record about how to utilize these compounds in a safe manner. It wasn’t for entertainment, recreation, or sensation. It was to further strengthen an individual’s identity as part of his culture and society, and it facilitated greater social cohesion.”


Learn about the pyschedelic roots of yoga.

ANDREW BANNECKER

Yoga’s Psychedelic Roots
Anthropologists have discovered mushroom iconography in churches throughout the world. And some scholars make the case that psychoactive plants may have played a role in the early days of yoga tradition. The Rig Veda and the Upanishads (sacred Indian texts) describe a drink called soma (extract) or amrita (nectar of immortality) that led to spiritual visions. “It’s documented that yogis were essentially utilizing some brew, some concoction, to elicit states of transcendental awareness,” say Tias Little, a yoga teacher and founder of Prajna Yoga school in Santa Fe, New Mexico. He also points to Yoga Sutra 4.1, in which Patanjali mentions that paranormal attainments can be obtained through herbs and mantra.

“Psychotropic substances are powerful tools, and like all tools, they can cut both ways—helping or harming,” says Ganga White, author of Yoga Beyond Belief and MultiDimensional Yoga and founder of White Lotus Foundation in Santa Barbara, California. “If you look at anything you can see positive and negative uses. A medicine can be a poison and a poison can be a medicine—there’s a saying like this in the Bhagavad Gita.”

White’s first experience with psychedelics was at age 20. It was 1967 and he took LSD. “I was an engineering student servicing TVs and working on electronics. The next day I became a yogi,” he says. “I saw the life force in plants and the magnitude of beauty in nature. It set me on a spiritual path.” That year he started going to talks by a professor of comparative religion who told him that a teacher from India in the Sivananda lineage had come to the United States. White went to study with him, and he would later make trips to India to learn from other teachers. As his yoga practice deepened, White stopped using psychedelics. His first yoga teachers were adamantly anti-drug. “I was told that they would destroy your chakras and your astral body. I stopped everything, even coffee and tea,” he says. But within a decade, White began shifting his view on psychedelics again. He says he started to notice “duplicity, hypocrisy, and spiritual materialism” in the yoga world. And he no longer felt that psychedelic experiences were “analog to true experiences.” He started combining meditation and psychedelics. “I think an occasional mystic journey is a tune-up,” he says. “It’s like going to see a great teacher once in a while who always has new lessons.”

See also Chakra Tune-Up: Intro to the Muladhara

Meditation teacher Sally Kempton, author of Meditation for the Love of It, shares the sentiment. She says it was her use of psychedelics during the ’60s that served as a catalyst for her meditation practice and studies in the tantric tradition. “Everyone from my generation who had an awakening pretty much had it on a psychedelic. We didn’t have yoga studios yet,” she says. “I had my first awakening on acid. It was wildly dramatic because I was really innocent and had hardly done any spiritual reading. Having that experience of ‘everything is love’ was totally revelatory. When I began meditating, it was essentially for the purpose of getting my mind to become clear enough so that I could find that place that I knew was the truth, which I knew was love.” Kempton says she’s done LSD and Ayahuasca within the past decade for “psychological journeying,” which she describes as “looking into issues I find uncomfortable or that I’m trying to break through and understand.”

Little tried mushrooms and LSD at around age 20 and says he didn’t have any mystical experiences, yet he feels that they contributed to his openness in exploring meditation, literature, poetry, and music. “I was experimenting as a young person and there were a number of forces shifting my own sense of self-identity and self-worth. I landed on meditation as a way to sustain a kind of open awareness,” he says, noting that psychedelics are no longer part of his sadhana (spiritual path).

Going Beyond the Veil
After her first psychedelic experience on psilocybin, Griffin decided to join her friends for a journey weekend. On offer Friday night were “Rumi Blast” (a derivative of DMT) and “Sassafras,” which is similar to MDMA (Methylenedioxymethamphetamine, known colloquially as ecstasy or Molly). Saturday was LSD. Sunday was Ayahuasca. “Once I was there, I felt really open to the experience. It felt really safe and intentional—almost like the start of a yoga retreat,” she says. It began by smudging with sage and palo santo. After the ceremonial opening, Griffin inhaled the Rumi Blast. “I was lying down and couldn’t move my body but felt like a vibration was buzzing through me,” she says. After about five minutes—the length of a typical peak on DMT—she sat up abruptly. “I took a massive deep breath and it felt like remembrance of my first breath. It was so visceral.” Next up was Sassafras: “It ushered in love. We played music and danced and saw each other as beautiful souls.” Griffin originally planned to end the journey here, but after having such a connected experience the previously night, she decided to try LSD. “It was a hyper-color world. Plants and tables were moving. At one point I started sobbing and I felt like I was crying for the world. Two minutes felt like two hours,” she says. Exhausted and mentally tapped by Sunday, she opted out of the Ayahuasca tea. Reflecting on it now, she says, “The experiences will never leave me. Now when
I look at a tree, it isn’t undulating or dancing like when I was on LSD, but I ask myself, ‘What am I not seeing that’s still there?’”

See also This 6-Minute Sound Bath Is About to Change Your Day for the Better

The Chemical Structure of Psychedelics
It was actually the psychedelic research of the 1950s that contributed to our understanding of the neurotransmitter serotonin, which regulates mood, happiness, social behavior, and more. Most of the classic psychedelics are serotonin agonists, meaning they activate serotonin receptors. (What’s actually happening during this activation is mostly unknown.)

Classic psychedelics are broken into two groups of organic compounds called alkaloids. One group is the tryptamines, which have a similar chemical structure to serotonin. The other group, the phenethylamines, are more chemically similar to dopamine, which regulates attention, learning, and emotional responses. Phenethylamines have effects on both dopamine and serotonin neurotransmitter systems. DMT (found in plants but also in trace amounts in animals), psilocybin, and LSD are tryptamines. Mescaline (derived from cacti, including peyote and San Pedro) is a phenethylamine. MDMA, originally developed by a pharmaceutical company, is also a phenethylamine, but scientists don’t classify it as a classic psychedelic because of its stimulant effects and “empathogenic” qualities that help a user bond with others. The classics, whether they come straight from nature (plant teas, whole mushrooms) or are semi-synthetic forms created in a lab (LSD tabs, psilocybin capsules), are catalysts for more inwardly focused personal experiences.

See also Try This Durga-Inspired Guided Meditation for Strength

“Classic psychedelics are physiologically well tolerated—with the exception of vomiting and diarrhea on Ayahuasca,” says Grob, who also studied Ayahuasca in Brazil during the 1990s. “But psychologically there are serious risks, particularly for people with underlying psychiatric conditions or a family history of major mental illness like schizophrenia or bipolar disorder.” Psychedelics can cause fear, anxiety, or paranoia—which often resolves fairly quickly in the right set and setting, Grob says, but can escalate or lead to injuries in other scenarios. In extremely rare but terrifying cases, chronic psychosis, post-traumatic stress from a bad experience, or hallucinogen persisting perception disorder—ongoing visual disturbances, or “flashbacks”—can occur. (There have been no reports of any such problems in modern clinical trials with rigorous screening processes and controlled dosage and support.) Unlike the classic psychedelics, MDMA has serious cardiac risks in high doses and raises body temperature, which has led to cases of people overheating at music festivals and clubs. There’s also always the risk of adverse drug interactions. For example, combining Ayahuasca with SSRIs (selective serotonin reuptake inhibitors) used to treat depression can lead to serotonin syndrome, which can cause a rise in body temperature and disorientation.
 
Laatst bewerkt:

रति

Wijs gebruiker
(vervolg van vorige post: )




Learn how your brain is affected by drugs and meditation.

ANDREW BANNECKER

Your Brain on Drugs—and Meditation
Flora Baker, 30, a travel blogger from London, took Ayahuasca while visiting Brazil and the psychoactive cactus San Pedro while in Bolivia. “Part of the reason I was traveling in South America was an attempt to heal after the death of my mother. The ceremonies involved a lot of introspective thought about who I was without her, and what kind of woman I was becoming,” she says. “On Ayahuasca, my thoughts about my mom weren’t of her physical form, but her energy—as a spirit or life force that carried me and carries me onward, always, ever present within me and around. I’ve thought of these ideas in the past, but it was the first time I truly believed and understood them.” The experiences ended with a sense of peace and acceptance, and Baker says she’s sometimes able to access these same feelings in her daily meditation practice.

See also 10 Best Yoga and Meditation Books, According to 10 Top Yoga and Meditation Teachers

Baker’s and Griffin’s comparisons of certain insights or feelings they had on psychedelics to those one might get through meditation may have an explanation in modern neuroscience. To start, in a study of what happens in the brain during a psychedelic experience, researchers at Imperial College London gave participants psilocybin and scanned their brains. They found decreased activity in the medial prefrontal cortex and posterior cingulate cortex. These are key brain regions involved in the “default mode network,” or the brain circuits that help you maintain a sense of self and daydream. The researchers also found that reduced activity in default mode networks correlated with participants’ reports of “ego dissolution.”

When Judson Brewer, MD, PhD, then a researcher at Yale University, read the study in Proceedings of the National Academy of Sciences in 2012, he noticed that the brain scans looked strikingly similar to those of meditators in a study he’d published two months earlier in the same journal. In Brewer’s study, he’d put experienced meditators with more than a decade of practice into an fMRI machine, asked them to meditate, and found that the regions of the volunteers’ brains that tended to quiet down were also the medial prefrontal and posterior cingulate cortexes. (In the Yale study, meditators who were new to the practice did not show the same reductions.) Brewer, who is now director of research and innovation at Brown University’s Mindfulness Center, describes the default mode network as the “me network.” Activity spikes when you are thinking about something you need to do in the future, or when you’re ruminating over past regrets. “Deactivations in these brain regions line up with a selfless sense that people get. They let go of fears and protections and taking things personally. When that expands way, way out there, you lose a sense of where you end and where the rest of the world begins.”

Intrigued by the similarities in brain scans between people taking psychedelics and meditators, other researchers have started investigating whether the two practices might be complementary in clinical settings. In a study published last year in the Journal of Psychopharmacology, Johns Hopkins researchers took 75 people with little or no history of meditation and broke them into three groups. Those in the first group received a very low dose of psilocybin (1 mg) and were asked to commit to regular spiritual practices such as meditation, spiritual awareness practice, and journaling with just five hours of support. The second group got high-dose psilocybin (20–30 mg) and five hours of support, and the third group got high-dose psilocybin and 35 hours of support. After six months, both high-dose groups reported more-frequent spiritual practices and more gratitude than those in the low-dose group. In addition, those in the high-dose and high-support group reported higher ratings in finding meaning and sacredness in daily life.

Johns Hopkins is also researching the effects of psilocybin sessions on long-term meditators. Those with a lifetime average of about 5,800 hours of meditation, or roughly the equivalent of meditating an hour a day for 16 years, were, after careful preparations, given psilocybin, put in an fMRI machine, and asked to meditate. Psychologist Brach and her husband, Jonathan Foust, cofounder of the Meditation Teacher Training Institute in Washington, DC, and former president of the Kripalu Center for Yoga & Health, helped recruit volunteers for the study, and Foust participated in a preliminary stage. While on psilocybin, he did regular short periods of concentration practice, compassion practice, and open-awareness practice. He also spontaneously experienced an intense childhood memory.

“My brother is four years older than me. In the competition for our parents’ affection, attention, and love, he hated my guts. This is normal and natural, but I saw how I subconsciously took that message in and it informed my life. On psilocybin I simultaneously experienced the raw wounded feeling and an empathy and insight into where he was coming from,” Foust says. “During the height of the experience, they asked me how much negative emotion I was feeling on a scale of 1 to 10 and I said 10. Then, they asked about positive emotion and well-being and I said 10. It was kind of a soul-expanding insight that it’s possible to have consciousness so wide that it can hold the suffering and the bliss of the world.”

See also YJ Tried It: 30 Days of Guided Sleep Meditation

Foust started meditating at the age of 15 and he’s maintained a daily practice since then, including a couple of decades spent living in an ashram participating in intensive monthlong meditation retreats. “My meditation practice gave me some steadiness through all the waves of sensation and mood I was experiencing on psilocybin,” he says. “There were some artificial elements to it, but I came away with a much deeper trust in the essential liberation teachings in the Buddhist tradition. It verified my faith in all these practices that I’ve been doing my whole life.” Since the psilocybin study, he describes his meditation practice as “not as serious or grim,” and reflecting on this shift, he says, “I think my practice on some subtle level was informed by a desire to feel better, or to help me solve a problem, and I actually feel there is now more a sense of ease. I’m savoring my practice more and enjoying it more.”

Frederick Barrett, PhD, assistant professor of psychiatry and behavioral sciences at Johns Hopkins, presented preliminary findings with the long-term meditators and said that participants reported decreased mental effort and increased vividness when meditating. The meditators who reported having a mystical experience during the psilocybin-meditation had an accompanying acute drop in their default mode network.

Robin Carhart-Harris, PhD, head of psychedelic research at Imperial College London, has an “entropy hypothesis” for what happens in your brain on psychedelics. His theory is that as activity in your default mode network goes down, other regions of your brain, such as those responsible for feelings and memories, are able to communicate with one another much more openly and in a way that’s less predictable and more anarchical (entropy). What this all means is yet to be determined, but researchers speculate that when your default mode network comes back to full functionality, the new pathways forged during the psychedelic experience can help shift you into new patterns of thinking.

To Journey or Not to Journey?
In How to Change Your Mind, writer Michael Pollan explores the history of psychedelics and the research renaissance, and, immersion-journalism style, samples LSD, psilocybin, Ayahuasca (which he drank in a yoga studio), and 5-MeO-DMT (a form of DMT in toad venom). Reflecting on his experiences, he writes, “For me, the psychedelic experience opened a door to a specific mode of consciousness that I can now occasionally recapture in meditation... This strikes me as one of the great gifts of the experience they afford: the expansion of one’s repertoire of conscious states.”

In a special series on psychedelics published by the Journal of Humanistic Psychology in 2017, Ram Dass shared accounts of his experiences, including taking psilocybin for the first time at Leary’s house and sensing “pure consciousness and love,” and offering LSD to his guru Neem Karoli Baba, whom he calls Maharaj-ji, in India in 1967: “On two occasions my guru ingested very large doses of LSD that I gave him with no discernible effect. He said these substances were used by Himalayan yogis in the past, but the knowledge has been lost. He said LSD can take you into the room with Christ, but you can only stay for two hours. And while drugs can be useful, love is the best medicine.”

Reflecting on this guru’s comments about LSD and love, Ram Dass, co-author of Walking Each Other Home, says, “After that experience with Maharaj-ji, I meditated and didn’t take psychedelics for many years, but I’ve advised people starting out on the spiritual path that psychedelics are a legitimate entry point. It’s the beginning stages of consciousness expansion. I already did the beginning. Now I stay with my sadhana—love and service.”

Bossis says he’s struck by how many people talk about love during or after psilocybin sessions. “They speak about experiencing an incredible sense of love, often describing it as a foundation of consciousness,” he says. When participants ask him how to stay with these feelings of love and other aspects of the experience they had on psilocybin, he encourages them to consider exploring meditation and other contemplative practices.

See also Inside the ASMR Meditation People Are Calling a Brain Orgasm

“While altered states from psychedelics offer great potential for healing and spiritual awakening, they lack a key benefit of long-term meditation practice—integrating the experience in a way that creates a lasting shift from state to trait,” Brach says. “An altered state—such as an experience of pervading love—gives us a taste of who we are. It gives hope and meaning to our life. But regularly arriving in awake, open-hearted awareness though a natural process of meditation allows us to trust that this awareness is the very grounds of who we are.” She describes a meditation practice as a rewarding cycle: “The more meditation carries us home to what we love, the more we are motivated to pause and come into the stillness and silence of presence. This inner presence then expresses itself increasingly in our communications, thoughts, work, play, service, and creativity. The experiences of love, unity, and light are realized as present and available in all facets of life.”

A year after her experience with psychedelics, Griffin says she has no desire to do them again but is grateful for the experience. “I feel less afraid to die,” she says. “The journey weekend gave me a sense that we come from pure love and we are going to pure love.”

* NAMES HAVE BEEN CHANGED

What’s a mystical experience?
Whether it happens naturally or is brought on by a psychedelic, researchers define a mystical experience as having six key qualities:

• Sense of unity or oneness (interconnectedness of all people and things, all is one, pure consciousness)

• Strong sense of sacredness or reverence

• Noetic quality (a sense of encountering ultimate reality, often described as “more real than real”)

• Deeply felt positive mood (universal love, joy, peace)

• Transcendence of time and space (past and present collapse into the present moment)

• Ineffability (the experience is very hard to put into words)
 
R

Revolutionair

Gast
Dat kan absoluut! Niks irritanters dan iemand die je constant zit aan te staren: 'ga je al bad?!?!'

Precies dit?
Iemand zit even dik in zijn trip en dan heb je zo iemand erbij..

Gaat het wel goed?

Ook de hele tijd over zijn rug aaien terwijl je diegene juist met rust moet laten. :sweatsmile:
Teveel prikkels waar iemand juist naar van word..
 

Robbert40

Experimenterende gebruiker
Volgens mij geven serieuze wetenschappers gewoon toe dat ze niet weten wat bewustzijn is. Vandaar dus ook de 'hard question of consciousness': hoe kan bewustzijn verklaart worden, puur door processen in de hersenen? Het zijn juist mensen die wetenschap als een soort religie aanwenden en dus compleet onwetenschappelijk beweren dat bewustzijn gegenereerd wordt door het brein.

Grappig, ik kom vaak dit soort gedachten gang tegen in discussies over biologische evolutie.
The hard question of consciousness is een term die geopperd is door een filosoof en fel over gediscussieerd word onder andere filosofen.
Het zelfde gebeurde wanneer 2 creatisten tegenstrijdige uitleg gaven over waarom evolutie niet klopte in hun ogen en wanneer de wetenschappelijke wereld aandrong om uitleg bleek dat beide geen idee hadden wat evolutie nou was, het bleken beide tandartsen te zijn zonder enige kennis van evolutionaire biologie, geologie, genetica, etc.
Hun hele argument kwam neer op: ik begrijp zelfs de basis van evolutie niet en daarom neem ik stand punt "x" in.
argumentum ad ignorantiam (argument to ignorance), een uitleg hiervan volgt aan het einde van deze post.
Deze filosofen lijken het zelfde te doen.
Ik ben net door David Chalmer's boek heen (waar dit probleem besproken word) en er zijn duidelijk wat denk fouten ingeslopen.
Er zit een duidelijk "straw man" argument in bv.

Wetenschap, wat helaas wel eens vervuild word door allerlei zakkenvullers zoals creatisten, rekent keihard af met aan-namens die niet gesteund worden door de feiten.
Een bekende uitspraak is dan ook: if you can't show it, you don't own it.
Onder creatisme bevinden zich 2 daadwerkelijke wetenschappers, waarvan 1 ook nog respectabele publicaties doet, de meesten hebben op zijn best een high school diploma zonder relevante werk ervaring n dat veld maar ze doen zich allemaal voor als wetenschappers.
Inclusief beroeps oplichters Kent "ik ontduik belasting en heb mijn diploma gekocht" Hovind, zijn zoon Eric "was jij daar" Hovind en Ken "ik licht de staat op voor 80+ millioen en ontduik belastingen door mijn land voor 10 dollar aan mezelf te verkopen" Ham, de laatste heeft zijn iligale 80+ millioen misbruikt om een betonnen gebouw neer te zetten met een houten facade. Iets waar de wetenchappelijke wereld over valt omdat hij het een museum blijft noemen terwijl het toch echt een kerk is.

In het kort:
Ik denk dat het wel meevalt met de opvattingen van bewustzijn in de wetenschappelijke wereld. Filosofen zijn geen wetenschappers, ondanks dat sommige wetenschappers prima kunnen filosoferen en uitstekend werk kunnen verrichten in hun vakgebied.
Niet iedereen die claimt een wetenschapper te zijn is er ook en, een witte labjas koppen om interessant te lijken op youtube kan iedereen.

Het argumentum ad ignorantiam is een logische denkfout van irrelevantie waarbij iemand beweert dat iets waar is enkel en alleen omdat het niet als foutief is bewezen, of dat iets foutief is enkel en alleen omdat het niet als waar is bewezen. Of een bewering waar of vals is hangt af van steunend of weerleggend bewijs, niet van het gebrek aan steun voor een tegenovergestelde of tegenstrijdige bewering. (Tegenovergestelde beweringen kunnen niet beide waar zijn maar beide kunnen vals zijn, in tegenstelling tot tegenstrijdige beweringen. "Jones was in Chicago op het tijdstip van de overval" en "Jones was in Miami op het tijdstip van de overval" zijn tegenovergestelde beweringen--waarbij we er vanuit gaan dat er geen dubbelzinnigheid is met 'Jones' of 'overval'. "Jones was in Chicago op het tijdstip van de overval" en "Jones was niet in Chicago op het tijdstip van de overval" zijn tegenstrijdig. Een bewering wordt als waar aanzien als de tegenstrijdigheid als foutief wordt bewezen, en vice-versa.)

Het feit dat het niet kan worden bewezen dat het heelal niet ontworpen is door een Intelligente Schepper, bewijst niet dat het wél ontworpen is. Evenmin bewijst het feit dat het niet kan worden bewezen dat het heelal ontworpen is door een Intelligente Schepper dat het niet werd ontworpen.

Het argumentum ad ignorantiam lijkt verleidelijker wanneer het kan werken met wishful thinking. Mensen die willen geloven in onsterfelijkheid, bijvoorbeeld, zullen makkelijker geneigd zijn te denken dat het gebrek aan bewijs van het tegendeel van hun gewenst geloof enigszins relevant is voor de staving ervan.
 

Robbert40

Experimenterende gebruiker
Precies dit?
Iemand zit even dik in zijn trip en dan heb je zo iemand erbij..

Gaat het wel goed?

Ook de hele tijd over zijn rug aaien terwijl je diegene juist met rust moet laten. :sweatsmile:
Teveel prikkels waar iemand juist naar van word..
Tja, ik ben nu een paar keer aanwezig geweest bij trippende mensen, tot nu toe ging het niet veel verder dan gordijnen dichtdoen, water pakken en alleen als ze behoefte aan mijn aanwezigheid bleef ik een tijdje in de zelfde ruimte.
 

8️⃣6️⃣

Badass junkie
Ik heb een keer voor tripsitter moeten spelen, nog onverwacht ook.

Een maat (ik noem geen namen @verwondering) van me kwam op het lumineuze idee om 60 gram truffels plus mao remmer te nemen, ging daar niet zo goed op en besloot toen mij te bellen.

'Ga ik dood?', Moet ik 112 bellen'?', dat waren de 2 vragen die keer op keer gesteld werden. Rustig vertellen dat hij niet dood ging en geen 112 hoefde te bellen had niet zo veel effect. Toen besloot ik het over een andere boeg te gooien, afleiding! Ik liet hem een tekening maken, onder de bank kruipen en weet ik nog veel meer, en dat had dus wel effect.
 

De Zandman

DF-koning
Het gaat erom, dat de sitter en al helemaal in het geval van mensen die voor de eerste trip gaan, een ervaren sitter moet zijn.
Klinkt logisch, maar dat is het ook .
In mijn geval was het een sitter met eigen trip ervaring, maar verder volkomen onkundig in het kunnen begeleiden van anderen.
Zooooo zonde.
 

Robbert40

Experimenterende gebruiker
@שמש
Mooi artikel.
Ik was bekend met het onderzoek van het John hopkins en ben de studies inhoudelijk gaan lezen na mijn eerste truffel trip, ik wilde graag weten wat er pressies gebeurde.
Van een wetenschappelijk standpunt zit het onderzoek er degelijk uit, ik heb wel wat moeite met de conclusie.
Wanneer je (als onderzoeker)claimt dat een x aantal mensen een mystieke ervaring heeft gehad verlies je een hoop crediet. Mystiek is niet echt een veel gebruikte term in de wetenschap. Om een goede reden natuurlijk.
 
Laatst bewerkt:

Robbert40

Experimenterende gebruiker
Ik heb een keer voor tripsitter moeten spelen, nog onverwacht ook.

Een maat (ik noem geen namen @verwondering) van me kwam op het lumineuze idee om 60 gram truffels plus mao remmer te nemen, ging daar niet zo goed op en besloot toen mij te bellen.

'Ga ik dood?', Moet ik 112 bellen'?', dat waren de 2 vragen die keer op keer gesteld werden. Rustig vertellen dat hij niet dood ging en geen 112 hoefde te bellen had niet zo veel effect. Toen besloot ik het over een andere boeg te gooien, afleiding! Ik liet hem een tekening maken, onder de bank kruipen en weet ik nog veel meer, en dat had dus wel effect.
Tja, zo ging het bij mij ook, met paniek aan de telefoon (want jij gebruikt paddo's hoor ik dan met een licht beschuldigend toontje XD, alsof me dat de ervarings deskundige maakt, hahahahaha).
Ik kon ook niet veel doen dan even praten tot het paniek gevoel weg was, daarna ben ik, binnen gehoors afstand, lekker in een andere ruimte gaan zitten.
Wel een keer meegemaakt dat iemand de hele tijd aan mij zat te plukken/aan me liep te hangen, ik hoorde later dat ze "m" op had en dat het daar door kwam(geen idee wat het was) maar omdat het om mijn ex ging voelde het ongemakkelijker van mijn kant dan voor haar, op dat moment tenminste.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Het argumentum ad ignorantiam is een logische denkfout van irrelevantie waarbij iemand beweert dat iets waar is enkel en alleen omdat het niet als foutief is bewezen, of dat iets foutief is enkel en alleen omdat het niet als waar is bewezen. Of een bewering waar of vals is hangt af van steunend of weerleggend bewijs, niet van het gebrek aan steun voor een tegenovergestelde of tegenstrijdige bewering. (Tegenovergestelde beweringen kunnen niet beide waar zijn maar beide kunnen vals zijn, in tegenstelling tot tegenstrijdige beweringen. "Jones was in Chicago op het tijdstip van de overval" en "Jones was in Miami op het tijdstip van de overval" zijn tegenovergestelde beweringen--waarbij we er vanuit gaan dat er geen dubbelzinnigheid is met 'Jones' of 'overval'. "Jones was in Chicago op het tijdstip van de overval" en "Jones was niet in Chicago op het tijdstip van de overval" zijn tegenstrijdig. Een bewering wordt als waar aanzien als de tegenstrijdigheid als foutief wordt bewezen, en vice-versa.)

Het feit dat het niet kan worden bewezen dat het heelal niet ontworpen is door een Intelligente Schepper, bewijst niet dat het wél ontworpen is. Evenmin bewijst het feit dat het niet kan worden bewezen dat het heelal ontworpen is door een Intelligente Schepper dat het niet werd ontworpen.

Het argumentum ad ignorantiam lijkt verleidelijker wanneer het kan werken met wishful thinking. Mensen die willen geloven in onsterfelijkheid, bijvoorbeeld, zullen makkelijker geneigd zijn te denken dat het gebrek aan bewijs van het tegendeel van hun gewenst geloof enigszins relevant is voor de staving ervan.
Alsnog weet wetenschap niet wat bewustzijn is en ik denk dat het dat ook nooit kán weten.

Jij bent iemand die duidelijk heel erg gericht is op (wetenschappelijke) bewijsvoering, maar wat ik probeer duidelijk te maken, is dat het wat betreft bewustzijn geen kwestie is van geloof aan de ene kant en bewijs aan de andere. Dit is, omdat de ervaring van bewustzijn zélf antwoorden geeft over de aard van bewustzijn. Niet het soort antwoorden die je vindt in de wetenschap, maar het soort antwoorden die bepaalde vragen irrelevant maken. Neem bijvoorbeeld de vraag "wat is bewustzijn?". Er gaat geen toereikend antwoord vanuit de wetenschap komen omdat bewustzijn niet een object is die je om het zo maar te zeggen, onder een microscoop kunt leggen om te kijken wat het is. Het is bewustzijn die door de microscoop kijkt. Bewustzijn is een subjectieve ervaring. En in de subjectieve ervaring van bewust zijn van bewustzijn laat bewustzijn zichzelf weten wat het is en hoe het in relatie staat tot de wereld. Bewustzijn is namelijk niet een functie van ons of van het lichaam, het ís ons. Ik ben bewustzijn, jij bent bewustzijn, etc. Het is de enige constante in onze ervaring en daarom fundamenteel en bepalend voor alles wat ervaren wordt.

Wel een keer meegemaakt dat iemand de hele tijd aan mij zat te plukken/aan me liep te hangen, ik hoorde later dat ze "m" op had en dat het daar door kwam(geen idee wat het was) maar omdat het om mijn ex ging voelde het ongemakkelijker van mijn kant dan voor haar, op dat moment tenminste.
MDMA :wink:
 

रति

Wijs gebruiker
@שמש
Mooi artikel.
Ik was bekend met het onderzoek van het John hopkins en ben de studies inhoudelijk gaan lezen na mijn eerste truffel trip, ik wilde graag weten wat er pressies gebeurde.
Van een wetenschappelijk standpunt zit het onderzoek er degelijk uit, ik heb wel wat moeite met de conclusie.
Wanneer je (als onderzoeker)claimt dat een x aantal mensen een mystieke ervaring heeft gehad verlies je een hoop crediet. Mystiek is niet echt een veel gebruikte term in de wetenschap. Om een goede reden natuurlijk.
Ik weet niet of het zo zeer een claim is. Meer een (vanuit standpunt onderzoeker) objectieve observatie van een uitkomst. De meerderheid van personen die meededen aan het onderzoek (dwz, de personen die niet het placebo kregen) hadden blijkbaar een mystieke ervaring. Dat is toch een gegeven feit.
Ik kan goed begrijpen dat het met scepsis ontvangen wordt binnen de wetenschap. Maar dat komt mede doordat het niet binnen het straatje past van hun opvattingen. Een soort beroepsmatige blindheid. Echter, feiten zijn feiten.

Laten we wel zijn, de mens is geen statistisch wezen. Bepaalde dingen vallen dan wel (tot een bepaald punt) goed te meten volgens wetenschappelijke standaarden. Maar de mens zelf zit verre van logisch in elkaar. Integendeel, de mens is neurotisch van aard. Zet er wat druk op en elk mens vertoont afwijkend gedrag. Dat neurotische gedrag valt misschien wetenschappelijk te onderzoeken, maar het geheel loslaten van logica door de neurotische persoon duidt op, wel, het gebrek aan logica.
Dat aangaande, er zit geen enkele logica in een mystieke ervaring. Net zo min er logica zit in angst, of liefde, of welke andere emotie. Inspiratie van een kunstenaar (of van wie dan ook) is ook niet logisch of wetenschappelijk, maar bestaat gewoon wel. Wanneer een mens bijvoorbeeld angst voelt, kan je dat onderzoeken. Maar de angst an sich is in het geheel niet wetenschappelijk. Het is een wild dier dat op hol is geslagen. Zo is mystiek ook wars van alle logica. Maar bestaat daarom wel gewoon, net zoals liefde, haat, angst, inspiratie bestaat.
En ook wetenschappers kunnen een mystieke ervaring krijgen. Simpelweg omdat het mensen zijn.
 
Laatst bewerkt:

Robbert40

Experimenterende gebruiker
Ik weet niet of het zo zeer een claim is. Meer een (vanuit standpunt onderzoeker) objectieve observatie van een uitkomst. De meerderheid van personen die meededen aan het onderzoek (dwz, de personen die niet het placebo kregen) hadden blijkbaar een mystieke ervaring. Dat is toch een gegeven feit.
Ik kan goed begrijpen dat het met scepsis ontvangen wordt binnen de wetenschap. Maar dat komt mede doordat het niet binnen het straatje past van hun opvattingen. Een soort beroepsmatige blindheid. Echter, feiten zijn feiten.

Laten we wel zijn, de mens is geen statistisch wezen. Bepaalde dingen vallen dan wel (tot een bepaald punt) goed te meten volgens wetenschappelijke standaarden. Maar de mens zelf zit verre van logisch in elkaar. Integendeel, de mens is neurotisch van aard. Zet er wat druk op en elk mens vertoont afwijkend gedrag. Dat neurotische gedrag valt misschien wetenschappelijk te onderzoeken, maar het geheel loslaten van logica door de neurotische persoon duidt op, wel, het gebrek aan logica.
Dat aangaande, er zit geen enkele logica in een mystieke ervaring. Net zo min er logica zit in angst, of liefde, of welke andere emotie. Inspiratie van een kunstenaar (of van wie dan ook) is ook niet logisch of wetenschappelijk, maar bestaat gewoon wel. Wanneer een mens bijvoorbeeld angst voelt, kan je dat onderzoeken. Maar de angst an sich is in het geheel niet wetenschappelijk. Het is een wild dier dat op hol is geslagen. Zo is mystiek ook wars van alle logica. Maar bestaat daarom wel gewoon, net zoals liefde, haat, angst, inspiratie bestaat.
En ook wetenschappers kunnen een mystieke ervaring krijgen. Simpelweg omdat het mensen zijn.
Dat begrijp ik, ik bedoelde meer de doelstelling en het politieke gevecht wat vermoedelijk eruit gaat vloeien.
De Maps en de JH onderzoeken gaan in de toekomst naar alle waarschijnlijkheid gebruikt worden in politieke gevechten omtrent legalisatie in verschillende landen. In de VS (wiens anti drugs beleid we allemaal wel kennen) is zo'n strijd gedeeltelijk gewonnen met een gedeeltelijk legalisatie van wiet en in een paar steden paddos.
Naar een rechter met informatie over het aantal incidenten vs vs nut zet vaak meer zoden aan de dijk dan een rapport over een mystieke ervaring.
De woorden keus verbaasde me, dat is alles. Een bepaalde kern in de vs heeft nog steeds bepaalde opvatting omtrent drugs en (niet christelijke) "ervaringen". Ik had verwacht dat de woorden keus meer gericht zou zijn naar dat specifieke doel.
Mischien dat dit soort onderzoeken ook hier gebruikt kunnen worden voor (een beperkte) legalisatie van bepaalde middelen.
 

रति

Wijs gebruiker
Dat begrijp ik, ik bedoelde meer de doelstelling en het politieke gevecht wat vermoedelijk eruit gaat vloeien.
De Maps en de JH onderzoeken gaan in de toekomst naar alle waarschijnlijkheid gebruikt worden in politieke gevechten omtrent legalisatie in verschillende landen. In de VS (wiens anti drugs beleid we allemaal wel kennen) is zo'n strijd gedeeltelijk gewonnen met een gedeeltelijk legalisatie van wiet en in een paar steden paddos.
Naar een rechter met informatie over het aantal incidenten vs vs nut zet vaak meer zoden aan de dijk dan een rapport over een mystieke ervaring.
De woorden keus verbaasde me, dat is alles. Een bepaalde kern in de vs heeft nog steeds bepaalde opvatting omtrent drugs en (niet christelijke) "ervaringen". Ik had verwacht dat de woorden keus meer gericht zou zijn naar dat specifieke doel.
Mischien dat dit soort onderzoeken ook hier gebruikt kunnen worden voor (een beperkte) legalisatie van bepaalde middelen.
Ik hoop het ook. Maar NL is volgens mij meer een land van gedogen. Officieel verboden, zodat ze het braafste jongetje van de (internationale) klas kunnen blijven, maar pragmatisch genoeg om hun beleid aan te passen aan de dagelijkse realiteit dmv een gedoogbeleid. Echter, wanneer er al teveel maatschappelijke ophef is, zoals met Santo Daime's Ayahuasca rituelen, of toeristen die onderr invloed van paddo's uit het raam springen, dan verbieden ze dingen ook weer net zo makkelijk...
 

Robbert40

Experimenterende gebruiker
De
Alsnog weet wetenschap niet wat bewustzijn is en ik denk dat het dat ook nooit kán weten.

Jij bent iemand die duidelijk heel erg gericht is op (wetenschappelijke) bewijsvoering, maar wat ik probeer duidelijk te maken, is dat het wat betreft bewustzijn geen kwestie is van geloof aan de ene kant en bewijs aan de andere. Dit is, omdat de ervaring van bewustzijn zélf antwoorden geeft over de aard van bewustzijn. Niet het soort antwoorden die je vindt in de wetenschap, maar het soort antwoorden die bepaalde vragen irrelevant maken. Neem bijvoorbeeld de vraag "wat is bewustzijn?". Er gaat geen toereikend antwoord vanuit de wetenschap komen omdat bewustzijn niet een object is die je om het zo maar te zeggen, onder een microscoop kunt leggen om te kijken wat het is. Het is bewustzijn die door de microscoop kijkt. Bewustzijn is een subjectieve ervaring. En in de subjectieve ervaring van bewust zijn van bewustzijn laat bewustzijn zichzelf weten wat het is en hoe het in relatie staat tot de wereld. Bewustzijn is namelijk niet een functie van ons of van het lichaam, het ís ons. Ik ben bewustzijn, jij bent bewustzijn, etc. Het is de enige constante in onze ervaring en daarom fundamenteel en bepalend voor alles wat ervaren wordt.


MDMA :wink:

Er is een officieel "statement" omtrent bewustzijn en wat het is.
Hoe het werkt is weer een ander verhaal. Signalen kunnen gevolgd worden en het brein kan van buitenaf beinvoed worden (chemisch, fysiek, trauma,etc) wat meetbare resultaten oplevert in het bewustzijn.
Maar mischien zien mensen er meer in dan dat er aantoonbaar is.

Mdma?
Nog geen ervaring mee, ik wist niet dat je daar zo van ging gedragen.
Dank je, weer een puzzel stukje.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Er is een officieel "statement" omtrent bewustzijn en wat het is.
Hoe het werkt is weer een ander verhaal. Signalen kunnen gevolgd worden en het brein kan van buitenaf beinvoed worden (chemisch, fysiek, trauma,etc) wat meetbare resultaten oplevert in het bewustzijn.
Maar mischien zien mensen er meer in dan dat er aantoonbaar is.
Ja, zulk soort onderzoeken moeten zich richten op dergelijke meetbare objectieve data en niet op bewustzijn zelf, omdat bewustzijn zoals gezegd geen object is dat als dusdanig geobserveerd kan worden.

Mdma?
Nog geen ervaring mee, ik wist niet dat je daar zo van ging gedragen.
Dank je, weer een puzzel stukje.
Niet iedereen, maar veel mensen worden met MDMA in chill setting (lounge of thuis) nogal knuffelig en/of herhalen steeds dat ze van mensen houden. :wink:
 

Robbert40

Experimenterende gebruiker
Ik hoop het ook. Maar NL is volgens mij meer een land van gedogen. Officieel verboden, zodat ze het braafste jongetje van de (internationale) klas kunnen blijven, maar pragmatisch genoeg om hun beleid aan te passen aan de dagelijkse realiteit dmv een gedoogbeleid. Echter, wanneer er al teveel maatschappelijke ophef is, zoals met Santo Daime's Ayahuasca rituelen, of toeristen die onderr invloed van paddo's uit het raam springen, dan verbieden ze dingen ook weer net zo makkelijk...

Ik zat net alle rapporten en nieuws berichten hierover te lezen.
De zelfde bangmakerij en gebrek aan (vrijgegeven) bewijs.
Ik ben niet van de conspiracy theorieen maar wanneer de reguliere media zo op een onderwerp springt valt het wel erg op.
 

Robbert40

Experimenterende gebruiker
Ja, zulk soort onderzoeken moeten zich richten op dergelijke meetbare objectieve data en niet op bewustzijn zelf, omdat bewustzijn zoals gezegd geen object is dat als dusdanig geobserveerd kan worden.


Niet iedereen, maar veel mensen worden met MDMA in chill setting (lounge of thuis) nogal knuffelig en/of herhalen steeds dat ze van mensen houden. :wink:
Ahhhh, ik hoop dat het door de mdma kwam en niet aanhoud.....
 
Bovenaan